Ο Κ. Σημίτης αποκηρύττει την επιστροφή στη δραχμή

ΠΗΓΗ: zoomnews,gr

13-6-2010

Ο Κώστας Σημίτης, με άρθρο του στο Εθνος της Κυριακής, απορρίπτει κάθε συζήτηση για ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εξηγώντας τις καταστροφικές συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης. Αναδεικνύει τη θεσμική ανεπάρκεια της ΕΕ, τάσσεται υπέρ της προσπάθειας ολοκλήρωσης και επισημαίνει ότι η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν ολέθρια, σε μια χώρα “χωρίς παραγωγική βάση”. 

Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

“Στις 19 Ιουνίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) -τη ζώνη του ευρώ- και οκτώμισι χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ σε φυσική μορφή.

Σήμερα πολλοί αντιλαμβάνονται την επιλογή να επιδιώξει η χώρα την είσοδό της στην ΟΝΕ ως αυτονόητη πολιτική επιλογή και την κατάληξη της προσπάθειας που άρχισε από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ως ένα εύκολο επίτευγμα. Ομως η εικόνα στο ξεκίνημα ήταν πολύ διαφορετική. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το κόστος της επίτευξης των κριτηρίων εισόδου θεωρούνταν ως κοινωνικά μη αποδεκτό. Η επιτυχία δε του εγχειρήματος θεωρούνταν από Ελληνες και ξένους εξαιρετικά αμφίβολη. Η Ελλάδα ήταν σε τροχιά αποσταθεροποίησης και απόκλισης από την Ε.Ε.

Ελάχιστοι θεωρούσαν ότι στο τέλος της δεκαετίας το «μαύρο πρόβατο της Ε.Ε.» θα γινόταν μέλος της ΟΝΕ.

Oι επιπτώσεις από την ένταξη στην ONE (15-6-2005)

Πηγή: Καθημερινή Tου Μιχαλη Γ. Αργυρου* ΠΡΟΣΟΧΗ Το Αρθρο ειναι της 15-6-2005 Kλασικα συμπτώματα επικίνδυνης υπερθέρμανσης – Yψηλός πληθωρισμός με χαμηλή ανάπτυξη πολύ πιθανόν στο μεσοπρόθεσμο μέλλον ΔΕΙΤΕ και την ΕΚΘΕΣΗ ΕΔΩ Τα πρόσφατα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και στην Ολλανδία έχουν πυροδότησει μια έντονη συζήτηση στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς / ακαδημαϊκούς κύκλους σε σχέση με τις επιπτώσεις της ΟΝΕ στις οικονομίες της Ευρωζώνης και το μέλλον του κοινού νομίσματος. Μια αξιολόγηση των επιπτώσεων αυτών επιχειρείται για την Ελλάδα σε μελέτη που εκπονήθηκε πρόσφατα από τον υπογράφοντα για λογαριασμό του ΚΕΠΕ. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται οι επιπτώσεις του ευρώ στον ελληνικό δείκτη τιμών καταναλωτή (ΔΤΚ), η συμβατότητα της κοινής νομισματικής πολιτικής με τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και οι συνέπειες για την ελληνική ανταγωνιστικότητα και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Στο άρθρο αυτό παρουσιάζονται τα βασικά ευρήματα καθώς και οι προτάσεις της μελέτης για τη μακροοικονομική πολιτική στην Ελλάδα.

Η πραγματική Ελλάδα του ευρώ (3-12-2000)

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Δ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ | Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2000

............Το ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΕΙ ΠΡΙΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ..............

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΡΗΣΙΜΕΣ

Από άποψη οικονομικού μεγέθους φαντάζει κουκκίδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση και παράλληλα υστερεί σημαντικά στους κοινωνικοοικονομικούς δείκτες και στις επιδόσεις, πράγματα που δείχνουν τη μεγάλη απόκλιση της πραγματικής οικονομίας από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή και το χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Αυτή όμως η Ελλάδα σε 27 ημέρες θα ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ με τον οξύτατο ανταγωνισμό, το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, την καλύτερη υποδομή και με τους καλύτερους βασικούς κοινωνικοοικονομικούς δείκτες. Με λίγα λόγια, η χώρα πορεύεται προς την Οικονομική και Νομισματική Ενωση με μια πραγματική οικονομία που παρουσιάζει σημαντική απόκλιση από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή. Παρά τις εισροές στα δημόσια ταμεία δεκάδων τρισεκατομμυρίων δραχμών από τα κοινοτικά ταμεία (πάνω από 80 τρισ. δρχ.), από δάνεια (υπόλοιπο δημοσίου χρέους πάνω από 45 τρισ. δρχ.) και από φόρους (πάνω από 40 τρισ. δρχ.) από το 1981 ως σήμερα (2000), μόλις την τελευταία στιγμή επιτεύχθηκε κυρίως μόνο ονομαστική σύγκλιση ορισμένων βασικών οικονομικών μεγεθών, που μοιάζουν κουκκίδα στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα. Για τα υπόλοιπα, όπως αποδέχεται και η κυβέρνηση, θα χρειαστούν περίπου δέκα χρόνια προσπάθειας με υψηλό ρυθμό ανάπτυξης.

Αλλοι χρωστούν, εμάς βρίζουν!

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (6/7/2010)

Γ. Δελαστίκ

Οποιος Ελληνας παρακολουθεί υποτυπωδώς τα στοιχεία που εκδίδουν περιοδικά οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί για το εξωτερικό χρέος των διαφόρων χωρών, αισθάνεται διαρκώς οργισμένος για την αδικία που διαπράττεται από τους ξένους εναντίον της χώρας μας και του λαού μας. Εμάς χαρακτηρίζουν διαρκώς «τεμπέληδες», που δήθεν ζούμε με δανεικά από το εξωτερικό εις βάρος των υπόλοιπων Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών, όπως ο χυδαίος Τύπος τους διατείνεται με κάθε ευκαιρία.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση όμως αποκαλύπτουν τα στοιχεία π.χ. του ΔΝΤ για το συνολικό εξωτερικό χρέος των χωρών. Πόσα χρωστάει δηλαδή σε ξένους, όχι σε Ελληνες, το ελληνικό δημόσιο, οι ελληνικές τράπεζες, οι ελληνικές επιχειρήσεις και τα ελληνικά νοικοκυριά - και φυσικά το ίδιο για κάθε χώρα. Πόσα χρωστούν κράτος και ιδιώτες κάθε χώρας σε ξένους. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε προέρχονται από το ΔΝΤ και δημοσιεύθηκαν στη χθεσινή «Ελ Παΐς», γνωστή ισπανική εφημερίδα.

VIDEO: ΣΑΚΟΡΑΦΑ-ΚΑΝΕΛΛΗ

Το πρωί χαρίζουν δισ στους τραπεζίτες το βράδυ βάζουν ταφόπλακα σε κάθε εργασιακό και ασφαλιστικό εργατικό δικαίωμα που είχε απομείνει

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Τετάρτη, 07 Ιουλίου 2010 by giorgis ·

Για την υποκρισία της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης μιλάει πρωτοσέλιδα ο Δ. Ρίζος στην φυλλάδα του. 

Και εδώ έχει απόλυτα δίκιο αν και αυτός το κάνει για καθαρά αντιπολιτευτικούς λόγους. (Ολοι θυμόμαστε τα πύρινα άρθρα που έγραφε προσωπικά ο Δ. Ρίζος ενάντια σ’ αυτούς που ήταν επικριτικοί στην απόφαση της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης να δώσει τα 28 δισ. στους τραπεζίτες).

Επί του θέματος τώρα. Πριν γίνει χτες το απόγευμα η συζήτηση στην βουλή για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, το πρωί στην επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων συζητήθηκε το σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών «Περί ιδρύσεως Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας». 

Ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, είχε πάει με ειλημένες αποφάσεις τις οποίες έκανε ξεκάθαρες από την πρώτη στιγμή μιλώντας για «δίχτυ ασφάλειας για ένα τραπεζικό σύστημα που πρέπει να στηρίξει την ελληνική οικονομία», προσθέτοντας πως το νομοσχέδιο «έχει στόχο την ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας». 

Στην τελική ευθεία η εκποίηση της κρατικής περιουσίας

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Παναγόπουλος Θάνος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/07/2010

Στην τελική ευθεία μπαίνει η επιχείρηση "ξεπούλημα του κράτους", καθώς μέσα στον τρέχοντα μήνα προσλαμβάνονται οι οικονομικοί σύμβουλοι για ΟΣΕ, λιμάνια, περιφερειακά αεροδρόμια, Αττική και Εγνατία οδό, ενώ ολοκληρώθηκε και η αποτίμηση της "option" που έχει η ΔΕΗ στη ΔΕΠΑ.

ΣΥΝ: Άνθρωπος του ΔΝΤ στη Στατιστική

Το χρονοδιάγραμμα αυτό, το οποίο έδωσε χθες στη δημοσιότητα κατά τον πρώτο απολογισμό εκτέλεσης των εντολών της "τρόικας" διά του μνημονίου ο υπουργός Οικονομικών  Γ. Παπακωνσταντίνου, δεν κάνει κουβέντα για ΕΘΕΛ, την επιχείρηση για την οποία έχει ξεσπάσει κόντρα μεταξύ των υπουργείων Οικονομικών και Μεταφορών.

Στο μεταξύ προβληματισμός κυριαρχεί στο οικονομικό επιτελείο για την μικρή απόδοση του μέτρου των αποδείξεων (ήδη μελετώνται και νέα κίνητρα για τους φορολογούμενους ώστε να ζητούν την έκδοσή τους), τα έσοδα και την ύφεση, ενώ αναμένεται με αγωνία η έκδοση εντόκων γραμματίων, πιθανότατα την ερχόμενη Τρίτη, ενώ το τρέχον εξάμηνο οι φορολογούμενοι θα επιβαρυνθούν με άλλα 2 δισ. ευρώ από τα νέα εισπρακτικά μέτρα.

Ο υπουργός Οικονομικών είπε πως η Ελλάδα θα ξαναβγεί το 2011 για δανεισμό στις αγορές ομολόγων εννοώντας ότι η επικείμενη έκδοση εντόκων γραμματίων (στις 13 Ιουλίου για ποσό περί τα 4 δισ. ευρώ σύμφωνα με πληροφορίες) δεν αποτελεί προσφυγή δανεισμού, αλλά διαχείριση του χρέους που προβλέπεται από το Μνημόνιο.

Θρίλερ η ψηφοφορία για το ασφαλιστικό λόγω απεργίας των υπαλλήλων της Βουλής

Πηγή: freecity

Θρίλερ, αλλά για άλλο λόγο από αυτόν που αρχικά περιμέναμε, θα είναι η αυριανή επί των άρθρων ονομαστική ψηφοφορία για το ασφαλιστικό. Οι υπάλληλοι της Βουλής αποφάσισαν να συμμετάσχουν στη γενική απεργία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ και έτσι το Κοινοβούλιο θα λειτουργήσει με προσωπικό ασφαλείας, με αποτέλεσμα να είναι στον αέρα η ψηφοφορία!

Σύμφωνα με κοινοβουλευτικές πηγές, πάντως, θα υπάρχει προσωπικό ασφαλείας, το οποίο θα επαρκέσει - σύμφωνα με τις εκτιμήσεις - για να καλύψει τις ανάγκες της ονομαστικής ψηφοφορίας. Ωστόσο, άγνωστο παραμένει τι θα συμβεί εάν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζητήσουν ονομαστική ψηφοφορία σε περισσότερα του ενός άρθρα και οι διαδικασίες χρειαστεί να είναι αλλεπάλληλες.

Η ενοχοποίηση του Δημοσίου

Πηγή: ΑΥΓΗ (7/7/2010)

Το "σημείο φυγής" των απολογητών του Μνημονίου και του μονόδρομου της κυβερνητικής πολιτικής είναι η ενοχοποίηση του πελατειακού κράτους. Είναι χαρακτηριστική η παρουσίαση της κόντρας Παπακωνσταντίνου - Ρέππα από τον κ. Ι. Πρετεντέρη χθες στη στήλη του στα "Νέα". Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, ο υπουργός Οικονομικών λέει ότι “ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί και να αλλάξει ριζικά τρόπο λειτουργίας, γιατί αυτός είναι τελικά η πηγή όλων των δεινών μας”. Εξειδικεύει μάλιστα λέγοντας ότι “ο Παπακωνσταντίνου αμφισβητεί των κοινωνικό χαρακτήρα των ελλειμμάτων των δημοσίων οργανισμών. (...) Τι σόι κοινωνικό όφελος προκύπτει αν τα χρήματα των φορολογουμένων πηγαίνουν σε τσέπες συνδικαλιστών, λαμόγιων, άχρηστων επιτροπών και υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων”.

1974-76: Τα άγνωστα δάνεια του ΔΝΤ

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΧΑΡΗΣ ΚΑΡΑΝΙΚΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 15 Μαΐου 2010

«Ξεχασμένα» δάνεια της Ελλάδας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κατά την περίοδο του 1974-1976 φέρνει στο φως έρευνα των «ΝΕΩΝ» που αποκαλύπτει πως δεν είμαστε εντελώςπρωτάρηδες στο συγκεκριμένο... σπορ. 

Μπορεί η βοήθεια που έλαβε τότε η χώρα να ήταν υποπολλαπλάσια του σημερινού ποσού, όμως το επιτόκιο ήταν αρκετά υψηλότερο και η εξόφληση των δανείων διήρκεσε περίπου 7 χρόνια. Ωστόσο, όπως επισημαίνει και το ΔΝΤ σε πρόσφατη αναφορά του, «όλες οι υποχρεώσεις προς το Ταμείο εκπληρώθηκαν εντός των χρονικών ορίων». 

Φθινόπωρο 1974. Οι αυξήσεις στην τιμή του αργού και στα εισαγόμενα προϊόντα πετρελαίου προκαλούν στο εμπορικό ισοζύγιο «άνοιγμα» 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Ηδη από τις 17 Αυγούστου, ο υπουργός Συντονισμού Ξενοφών Ζολώτας είχε περιγράψει σε δραματικούς τόνους την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. «Πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής της Κυβερνήσεως, παραλλήλως προς την εξασφάλισιν ετοιμότητος διά την εξυπηρέτησιν των εκτάκτων εθνικών αναγκών, διά την οποίαν δεν θα φεισθώμεν κόπων και θυσιών, είναι η τόνωσις της υγιούς οικονομικής δραστηριότητος και η διασφάλισις της νομισματικής ισορροπίας... Οι ανωτέρω στόχοι θα επιδιωχθούν διά συντονισμένου πλέγματος πιστωτικών και δημοσιονομικών μέτρων», είχε προειδοποιήσει. 

Γιατί δεν απεργούν

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Tης Χριστινας Κοψινη

Την Πέμπτη ψηφίζεται στη Βουλή το ασφαλιστικό και τα νέα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα. Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται η 4η πανελλαδική απεργία, με τα ίδια αιτήματα, από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες και ενώσεις. Εντός της επόμενης εβδομάδας θα ψηφιστεί και το ασφαλιστικό του Δημοσίου.

Η σφοδρότητα των μέτρων και των απότομων προσαρμογών θα δικαιολογούσαν μια θεαματική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία και μία μεγάλη ανοχή από τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, όπως επέδειξαν και στο ασφαλιστικό Γιαννίτση. Εκείνο, αν και ηπιότερο των σημερινών μέτρων, προκάλεσε μία από τις μαζικότερες απεργίες της 20ετίας. Τότε ακόμη και εργοδότες ενθάρρυναν το προσωπικό να απεργήσει.

Ποιά κατεύθυνση απέναντι στην πολιτική κρίση

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
Του Ρούντι Ρινάλντι.

Στο προηγούμενο σημείωμα (Δρόμος 26/6 –σελ. 14) υποστηρίξαμε ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο πολιτικής κρίσης, της πιο βαθιάς πολιτικής κρίσης που γνωρίσαμε από το 1974 μέχρι σήμερα, η οποία τείνει να εξελιχθεί σε οργανική κρίση, σε κρίση ηγεμονίας για το αστικό σύστημα κυριαρχίας, αφού συμπίπτουν με ιδιαίτερη σφοδρότητα η οικονομική, η πολιτική και η ιδεολογική κρίση.

Στο παρόν σημείωμα θα ασχοληθούμε με το πώς επενεργεί η πολιτική κρίση στις υποτελείς τάξεις.

Όταν συντελείται μια διαδικασία πολιτικής κρίσης και αυτή βαθαίνει, δηλαδή δεν είναι απλά μια ενδοκυβερνητική αντίθεση ή ένα επεισόδιο ανταγωνισμών μέσα στη σφαίρα της αστικής τάξης, σημαίνει δύο πράγματα αρκετά σημαντικά: πρώτον διαρρηγνύονται οι σχέσεις του μπλοκ εξουσίας με παραδοσιακά ή ευκαιριακά στρώματα και τάξεις που το στήριζαν και, δεύτερον, αυξάνεται η ανεξάρτητη δράση και κινητοποίηση των καταπιεζόμενων τάξεων και στρωμάτων.

Tο χρονικό διόγκωσης του δημόσιου χρέους, 1980-2005

ΠΗΓΗ: Καθημερινή 15/12/2005 

Tου Iωαννη Δ. Kαμαρα*

Δεκαετία του 1980: η ρίζα του κακού

H διόγκωση του δημόσιου χρέους ξεκίνησε στη δεκαετία του 1980, επί «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης και υπήρξε ραγδαία. Aπό 28,6% του AEΠ (σε επίπεδο γενικής κυβέρνησης) το έτος 1980 (από τα χαμηλότερα τότε μεταξύ των χωρών-μελών της μετέπειτα E.E.-15 και 10 εκατ. μονάδες χαμηλότερο από τον μέσο όρο των χωρών αυτών) ανήλθε σε 54,7% του AEΠ το 1985. Δηλαδή, σε πέντε μόλις χρόνια, σχεδόν διπλασιάστηκε.

Mετά τη ραγδαία αυτή άνοδο και αφού οι δυσμενείς επιπτώσεις από την υπερχρέωση της χώρας είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές (ενδεικτικά: η δαπάνη για πληρωμή τόκων από 2,0% του AEΠ το 1980 είχε ανέλθει στο 4,9% το 1985), η τότε κυβέρνηση αντελήφθη το πρόβλημα που είχε δημιουργήσει, αλλά δεν το ομολόγησε. Περίμενε πρώτα να κερδίσει τις εκλογές του 1985 και αμέσως μετά αποφάσισε να ασκήσει περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, με αποτέλεσμα να μειωθεί ο ξέφρενος ρυθμός διόγκωσης του δημόσιου χρέους, κατά την επόμενη τετραετία. Eν συνεχεία όμως, λόγω των εκλογών του 1989, η περιοριστική πολιτική ανεστάλη (γνωστό το «Tσοβόλα δώσ' τα όλα») και το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε στο 80,7% του AEΠ το έτος 1990. (Aν και, όπως απεδείχθη αργότερα, το ποσοστό αυτό ήταν πλασματικό.)

Οι συνέπειες της παύσης πληρωμών και η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας

ΠΗΓΗ: Δρόμος τ Αριστεράς

Του Γιώργου Τοζίδη

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που, στην παρούσα φάση της, εκδηλώνεται στη χώρα μας με την κρίση του δημόσιου χρέους, δίνει την ευκαιρία για τη διαμόρφωση εναλλακτικών σχεδίων, ανταγωνιστικών στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των ντόπιων και ξένων εκπροσώπων του. Δεν είναι τυχαίο ότι από την πρώτη στιγμή παρουσιάστηκε ως μονόδρομος η προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ και απορρίφθηκαν οι όποιες άλλες προτάσεις. Ιδιαίτερα τα πυρά τους συγκεντρώνει το σχέδιο για την παύση πληρωμών και την αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους.

Συμπυκνώνοντας την επιχειρηματολογία τους, ο υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου αναφέρει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 30.5.2010: «Μια αναδιαπραγμάτευση θα ήταν καταστροφική για την αξιοπιστία της χώρας. Θα οδηγούσε σε ουσιαστική περιθωριοποίηση της χώρας από τις αγορές κεφαλαίων, σε αναγκαστικά ακόμη μεγαλύτερες περικοπές και μεγαλύτερη ύφεση – μια κατάσταση που μόνο τους πλουσιότερους και τα μεγάλα κεφάλαια δεν θα έπληττε, αλλά θα έπληττε πολύ το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών και τους πλέον ευάλωτους». Ποια είναι όμως η εμπειρία των χωρών που, από τον 19ο αιώνα μέχρι πρόσφατα, προχώρησαν σε παύση πληρωμών;

Έκκληση για το διάλογο και την κοινή δράση της Αριστεράς

            Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

            Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21^ο αιώνα –ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης «μεταπολίτευσης». Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα –και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος. 

Το κρυφό διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας για το χρέος της

Πηγή: sofokleous10

του Π. Παναγιώτου

Μετά την κατάρρευση της Ισλανδικής τράπεζας Icesaveτον Οκτώβριο του 2008, η Ισλανδική κυβέρνηση βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να σταματήσει ένα εκκολαπτόμενο σχέδιο αποζημίωσης της Βρετανίας και της Ολλανδίας, πραγματοποιώντας ‘χρηματοπιστωτικό δημοψήφισμα’, στο οποίο έθεσε στο λαό της χώρας το εξής, ‘δύσκολο’, δίλλημα: ‘να χρεωθείτε προκειμένου να πληρωθεί η αποζημίωση ή όχι;’  Το προφανές αποτέλεσμα της κάλπης ήταν ένα βροντερό ‘όχι’ καθώς η συλλογιστική διαδρομή που ακολούθησε ο λαός προκειμένου να αποφασίσει θετικά ή αρνητικά στηρίχτηκε στην οργή του για την κρίση, την οποία ‘θα πρέπει να πληρώσουν οι τραπεζίτες’, αδιαφορώντας για τις οικονομικές, εμπορικές, πολιτικές και διπλωματικές επιπλοκές και συνέπειες που μπορούσε να επιφέρει μία τέτοια απόφαση.

Η κυβέρνηση θα έπρεπε να μας ευγνωμονεί αντί να μας κυνηγάει

πηγή: enet
 5//2010

Συνέντευξη του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου Γ.Κασιμάτη,
στη Βάνα Φωτοπούλου

«Η κυβέρνηση αντί να μας κυνηγάει θα έπρεπε να μας ευγνωμονεί». Ο ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γ. Κασιμάτης, επί πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου και σήμερα αρχιτέκτονας των δικαστικών προσφυγών απέναντι στην «κατοχή» του Μνημονίου, καλεί την κυβέρνηση να ορθώσει ανάστημα. «Δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει το ΔΝΤ», τονίζει σε συνέντευξή του στην «Ε».

Αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση όφειλε να θέσει ευθαρσώς ζήτημα παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Αυτό είναι», προσθέτει, «και το κύριο πολιτικό μήνυμα που πρέπει να δοθεί προς την Ε.Ε.». Ο καθηγητής προαναγγέλλει ομαδικές αγωγές στα διοικητικά δικαστήρια, αιτήσεις ακύρωσης στο ΣτΕ και, σε περίπτωση που δεν υπάρξει δικαίωση από την ελληνική Δικαιοσύνη, προσφυγή στο Δικαστήριο του Στρασβούργου. Αποκαλύπτει ότι μελετάται και η υποβολή ερωτήματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ηγείστε επιτροπής νομικών για την τεκμηρίωση των προσφυγών που θα κατατεθούν στη Δικαιοσύνη κατά των μέτρων σε Εργασιακό και Ασφαλιστικό που λαμβάνονται σε εφαρμογή του Μνημονίου. Ποιες είναι οι κραυγαλέες αντισυνταγματικότητες που εντοπίζετε;

Aκόμα και εκτός ευρωζώνης βλέπει την Ελλάδα η Αμερική

Πηγή:Σοφοκλέους 10
 5 /7/2010

Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας.

Σύμφωνα με την δεκασέλιδη ανάλυση, κάνοντας focus στα συμπεράσματα, σύμφωνα με τους αναλυτές του Stratfor, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικός σύμμαχος στα Βαλκάνια, με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια(το 1993), μια απώλεια που όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Αμερικανικό ινστιτούτο ήταν ορατή σε όλους πέρα από την ίδια της Ελλάδα, με αποτέλεσμα η Αθήνα, «αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα, έκανε τα πάντα να διατηρήσει την θέση της, δανειζόμενη αφενός τεράστια ποσά για εκσυγχρονισμένους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και δίνοντας αφετέρου λανθασμένα στοιχεία για να μπει στην ευρωζώνη».

Το όνειρο τελείωσε, ξυπνήστε!

ΠΗΓΗ: Greek Rider

Στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι θα ξυπνήσουν σύντομα μέσα σε έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη. Πολλοί ήδη τον βιώνουν πρώιμα.

Έτσι, παρά το παραμύθι για το ότι δήθεν φτιάχνει η οικονομία και ότι τα μέτρα πιάνουν τόπο, στο επίπεδο της διεθνούς παγκοσμιοποιημένης οικονομίας η θέση της Ελλάδος χειροτερεύει. Στον ιδιωτικό τομέα τα πράγματα είναι πολύ τραγικά. Γιατί ενώ το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων ήδη μειώνεται λόγω φόρων, πληθωρισμού κτλ, σε επίπεδο διεθνούς ανταγωνισμού, επειδή στην υπόλοιπη Ευρώπη παίρνουν αντίστοιχα μέτρα λιτότητας, η διαφορά του ελλείμματος παραγωγικότητας μένει σταθερή.

Συνεπώς ενώ μειώνεται το πραγματικό εισόδημα, το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν αλλάζει και το ΔΝΤ πιέζει για νέες μειώσεις!

Η φυλή των gourmet, μια “μπουρζουαζία” χωρίς καμιά ...κρυφή γοητεία

Πηγή: Κατερίνα

Αγροίκος πλούτος vs tredy νεοπλουτισμού.

Πατιτσολάτρες vs Πατιτσοεξολοθρευτών

Δυο τόσο ίδιες φυλές που πιάστηκαν μαλλιά με μαλλιά. Για να γελάσει το χείλι του κάθε πικραμένου.

Και στις δύο φυλές, παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, οι κώδικες επικοινωνίας , το στήσιμο, οι ατάκες, η σκέψη, η γνώση, το είναι και το φαίνεσθαι, έχουν άγραφους μεν, αλλά πολύ αυστηρούς κανόνες. Και την απαρέγκλιτη τήρηση τους, θα την ζήλευε ακόμα και παλαιάς κοπής γυμνασιάρχης.

Ο αγροίκος πλούτος ξεχείλισε προσφάτως στα τηλεπαράθυρα. Η κ. Πατίτσα τον ανέδειξε με …περηφάνια, στις χαρές του παιδιού της. Εκείνη η ξανθιά καούκα ντυμένη με τον μωβ λιλά ταφτά του maitre Ares Mares Koukounares, έκανε το χειλάκι μας και γέλασε.

Επίσημοι παλιάτσοι

ΠΗΓΗ: Κυριακάτικη ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων από τα διάφορα, βασιλικότερα του βασιλέως, φερέφωνα της κυβέρνησης, είναι όλο και πιο προκλητικός.

Στην πραγματικότητα ενώ όλοι τους καμώνονται πως αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην απεργία και την κινητοποίηση, όταν αυτά τα δικαιώματα εφαρμόζονται στην πράξη, τα καταγγέλλουν από τη μια ως αντιδημοκρατικά και από την άλλη διότι πλήττουν άλλες κατηγορίες πολιτών από εκείνες που κινητοποιούνται, ενώ η αιτία της κινητοποίησης, τα αιτήματα εκείνων που κινητοποιούνται, παραμένουν συνήθως άγνωστα.

Ετσι οι αγωνιζόμενοι παρουσιάζονται ως αντικοινωνική ομάδα που στρέφεται κατά της υπόλοιπης κοινωνίας, η οποία όμως αντιμετωπίζεται ως νομιμόφρων και μη αντικοινωνική όσο βρίσκεται σε χειμερία νάρκη.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, θυμίζω ότι οι αγρότες κατηγορούνται διότι εμποδίζουν τη διέλευση των οχημάτων και των εμπορευμάτων.

Οι καταληψίες φοιτητές διότι παρεμποδίζουν όσους θέλουν να εργαστούν ή να διδαχτούν να μπουν στις αίθουσες.

Οι όποιοι διαδηλωτές διότι πλήττουν τους μαγαζάτορες και δημιουργούν κυκλοφοριακό .

Οι οδοκαθαριστές διότι πλήττουν τη δημόσια υγεία και την εικόνα των πόλεων. Οι ναυτεργάτες διότι πλήττουν τον τουρισμό και τη ναυτιλία.

Υποθέτω, οι δημοσιογράφοι επειδή μας στερούν τις ειδήσεις... και πάει λέγοντας.

Προς υπεράσπιση του ΠΑΜΕ στα λιμάνια [2]

Εάν η κατακερματισμένη παραταξιακά Αριστερά γνώριζε πόσο πολύτιμο και αναντικατάστατο υλικό, είναι το τρόχισμα του Λόγου…

[Το Πρώτο Μέρος]

ΠΗΓΗ: Ροίδη Εμμονές

Τόνοι μελάνι ξοδεύτηκαν και συνεχίζουν να ξοδεύονται για την «βάρβαρη, απολίτιστη, εθνικά προδοτική» (αλλά άριστα οργανωμένη) ως προς τον τουρισμό μας, η παρουσία των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στα λιμάνια κι όμως, το μελάνι, το ευγενές αυτό υλικό όπου αποτυπώνεται η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης δραστηριότητας, ούτε σταγόνα αυτού του υλικού δεν έσταξε στο λευκό δημοσιογραφικό χαρτί για την καταρράκωση της όποιας ηθικής και οικονομικής τάξης για τα σκανδαλώδη προνόμια των εφοπλιστών. Πόση από την υποτιθέμενη ή πράγματι υπάρχουσα λογική ή ηθική της γραφής είναι δυνατόν να διασωθεί υπό το καθεστώς του στρεβλού και νόθου «προφορικού πολιτισμού» που μας κυκλώνει, ενός «προφορικού πολιτισμού» που δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που νοσταλγούμε…[…] Εκατομμύρια εκατομμυρίων λέξεις εκπέμπονται κάθε μέρα, αστόχαστες και άμουσες στη συντριπτική τους πλειονότητα, ενώ δεν λείπουν ανάμεσά τους και οι λέξεις-γρυλίσματα• στα γρυλίσματα άλλωστε και στο στυλ του μαγκίτη ειδικεύονται όσοι δεσπόζουν στα ερτζιανά, και οι οποίοι δεν είναι απλώς περισσότερο αναγνωρίσιμοι και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή της κυβέρνησης, αλλά και ισχυρότεροι.[1]

Εάν η κατακερματισμένη παραταξιακά Αριστερά γνώριζε πόσο πολύτιμο και αναντικατάστατο υλικό, είναι το τρόχισμα του Λόγου, τη βαρύτητα έστω μίας φράσης, μία λέξης, θα είχε στη διάθεσή της το ουσιαστικότερο όπλο κατά της οποιασδήποτε εκπεμπόμενης βαρβαρότητας που «στοργικά» τυλίγει το κάθε βήμα της ανθρώπινης υπόστασης και της κοινωνίας της. «Η αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα για τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει» (Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το Τετράδιο», Καστανιώτης).

Eπιτροπή ενάντια στις απολύσεις της Ενωσης Γεωργικών Συναιτερισμών Αμαλιάδας

http://iliamovement.blogspot.com/

Η Ε.Α.Σ Αμαλιάδας , ζηλεύοντας τις πρακτικές των μεγάλων εταιρειών του ιδιωτικού τομέα , όπως του Βερόπουλου – Τερζης- Expert , πήρε την απόφαση να απολύσει 2 εργαζόμενες γυναίκες και τη μείωση απασχόλησης σε ένα ακόμη εργαζόμενο με 67% αναπηρία , χωρίς να τηρηθούν ούτε καν οι νόμιμες διαδικασίες κοινοποίησης και καταβολής αποζημιώσεων , και όλα αυτά στο όνομα της περικοπής δαπανών για την εξυγίανση της οργάνωσης.

Αφού λοιπόν , τα τελευταία χρόνια οι Ενώσεις :

• Δεν βρέθηκαν στο πλάι των αγροτών και στα δίκαια αιτήματα τους ,αλλά υποκλίνονταν στις πιο αντιαγροτικές πολιτικές

• Δεν ανάπτυξαν καμία ουσιαστική μεταποιητική πρωτοβουλία , άλλα χάριζαν τον κόπο των αγροτών στο κάθε αεριτζή χονδρέμπορο και μεσάζοντα

Κι όμως, η αναδιάρθρωση χρέους άρχισε!

Πηγή: sofokleous10

Όσο οι ακαδημαϊκοί και οι παράγοντες των αγορών συζητούν τα υπέρ και τα κατά μιας αναδιάρθρωσης του χρέους της Ελλάδας, οι πιο πρακτικοί παρατηρητές διαπιστώνουν, ότι ήδη η κυβέρνηση έχει αρχίσει μια μορφή αναδιάρθρωσης των χρεών της, «κουρεύοντας» πρώτα τους προμηθευτές του Δημοσίου, επισημαίνοντας μάλιστα, ότι η ίδια η κυβέρνηση δέχεται, ότι τα ομόλογα που εκδίδει αξίζουν σχεδόν 20% χαμηλότερα από την ονομαστική τους αξία!

Σε ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε χθες στους Financial Times, προκαλώντας αίσθηση στους διεθνείς οικονομικούς κύκλους, ο Τζον Ντίζαρντ έκανε την πρώτη ανάλυση στο διεθνή οικονομικό Τύπο της πρόσφατης ρύθμισης των χρεών του Δημοσίου στις φαρμακευτικές εταιρείες, ζητώντας μάλιστα την άποψη τραπεζιτών του Σίτι του Λονδίνου:

Πώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο κατεδαφίζει την κοινωνική ασφάλιση

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

του Δ. Στρατούλη

Το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό-εργασιακό βασίζεται στο μνημόνιο συνεργασίας κυβέρνησης-ΔΝΤ-Ε.Ε. και με αυτό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί:

*Την αλλαγή της δομής και του χαρακτήρα του δημοσίου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας με την εισαγωγή σ’ αυτό του συστήματος των τριών πυλώνων (βασική σύνταξη, αναλογική, επαγγελματική-ιδιωτική) και κατά συνέπεια τη μετάλλαξη της κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική. Εισάγεται στη λεγόμενη αναλογική σύνταξη, που θα ισχύει από το 2015, η αρχή της ανταποδοτικότητας, δηλαδή «όσο εισφέρει ο καθένας, τόση σύνταξη θα πάρει». Έτσι μειώνονται οι συντάξεις, αυξάνονται οι εισφορές και τα όρια ηλικίας και μεταλλάσσεται ο δημόσιος, καθολικός, αναδιανεμητικός χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης σε κεφαλαιοποιητικό, που λειτουργεί με αρχές ιδιωτικής ασφάλισης.

*Την αντικατάσταση της κατώτερης σύνταξης κατά το μεγαλύτερο μέρος της από τη λεγόμενη βασική σύνταξη επιπέδου ΟΓΑ (360 ευρώ), μέσα στην οποία θα ενσωματωθεί και το ΕΚΑΣ και τη μείωσή της από 17,8 ημερομίσθια του ανειδίκευτου εργάτη σε 15. Αυτό όμως δεν είναι σύνταξη αλλά επίδομα πρόνοιας.