άσυλο και έξω από το ίδρυμα

Πηγή: ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ BURBERRY

Αισθάνομαι αλληλέγγυος με τους καταληψίες μετανάστες της νομικής. Και χαίρομαι που αποφάσισαν (οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι γι' αυτούς) να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης για την παραχώρηση ασύλου ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα. 

Η ιστορία τους γίνεται πια τόσο έντονα στιγματισμένη από αυτές τις δύο λέξεις "ίδρυμα" και "άσυλο" που με προκαλεί να συγκεντρωθώ σε αυτές. Το άσυλο είναι τόπος κατοικίας, ασφαλής, απαραβίαστος, τόπος που δε μπορεί να συληθεί. Εκείνοι που κατοικούν σε αυτόν απολαμβάνουν φροντίδα, περίθαλψη και ειδική αντιμετώπιση [*]. Μα πάνω απ' όλα, το δικαίωμα να διατηρούν την ετερότητά τους. Να συνεχίσουν να είναι αυτό που είναι όταν οι γύρω τους είναι κάτι διαφορετικό. Το άσυλο είναι ένας τόπος αφ-ιερωμένος στη προστασία του έτερου, το μέρος όπου το έτερο είναι ιερό. Το ίδρυμα, από την άλλη, υπάρχει, έχει ιδρυθεί για ένα σκοπό χρηστικό. Και αυτό είναι που το στερεί από την ιερότητα του ασύλου.

Σκέψεις για την εκδήλωση της Can't Pay, Won't Pay στο Λονδίνο

Πηγή: Στάχτη και Burberry

Είχα τη χαρά να παρευρεθώ στην συνάντηση της συλλογικότητας Can't Pay, Won't Pay: solidarity with the greek protests που έγινε στο στις 26 του μήνα στο κεντρικό Λονδίνο. Παρακάτω μεταφέρω μερικές σκέψεις σχετιζόμενες με ή απορρέουσες από αυτή, όπως τις αποτύπωσα στενογραφικά στο σημειωματάριό μου.

1. Με ευχαρίστηση υποδέχτηκα, για αρχή, την ανάκληση στη μνήμη κάποιων αλησμόνητων φοιτητικών συνελεύσεων. Γιατί αυτή ήταν η ατμόσφαιρα, σε μια πρώτη εντύπωση, απ' τον χώρο, το κοινό (αν και κάποιας ηλικίας η πλειοψηφία) και τα πολιτικά "περίπτερα". Και με τις πάλαι ποτέ αγαπημένες φυσιογνωμίες -που είναι παντού οι ίδιες τελικά- να επιχειρούν να σου πουλήσουν την κομματική εφημερίδα... Με τη διαφορά βέβαια ότι οι Βρετανοί σύντροφοι (υπ)ακούνε από τη πρώτη κιόλας ευγενική άρνηση, και δεν καπνίζουν.