Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Όταν η ΕΚΤ ενορχηστρώνει καταρρεύσεις...



ΠΗΓΗ: banks'news
Σφοδρές επικρίσεις για το ρόλο της στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, με αφορμή όσα συνέβησαν στην περίπτωση της Ιρλανδίας, δέχεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σύμφωνα με ντοκιμαντέρ που παρουσιάσθηκε από το BBC, η ΕΚΤ ενορχήστρωσε την κατάρρευση της Ιρλανδίας και έσυρε τη χώρα σε μια έξωθεν επιβεβλημένη «διάσωση»!
Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου, Κολμ Μακ Κάρθι, δηλώνει ευθέως στην "Independent" ότι είναι διάχυτη πλέον η υποψία, πως η ΕΚΤ ενθάρρυνε τη μαζική διαφυγή καταθέσεων από το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα, ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση του Δουβλίνου να ζητήσει το «πακέτο» της διεθνούς διάσωσης.
Κάθε περαιτέρω έρευνα για την τραπεζική κρίση της Ιρλανδίας, τονίζει ο καθηγητής, θα πρέπει να επικεντρωθεί στο σκοτεινό ρόλο της ΕΚΤ στα γεγονότα που οδήγησαν στον αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές και την υποχρέωσαν να λάβει βοήθεια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ τον Νοέμβριο του 2010.

Η ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ



ΠΗΓΗ: ISKRA
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ*
Η Ίσκρα παραθέτει την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο καθηγητής εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, Γιάννης Κουζής, στον Αν. Πετρόπουλο για το φλέγον θέμα των εργασιακών σχέσεων

ΕΡ: K.Κουζή με βάση και τα τελευταία επίσημα στοιχεία που δημοσιοποίησε το ΣΕΠΕ  τα οποία επιβεβαιώνουν μια αλματώδη άνοδο των ευέλικτων μορφών απασχόλησης (μερική και εκ περιτροπής εργασία) εκτιμάται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική όσο και βίαιη αλλαγή στην αγορά εργασίας;
ΑΠ: Η αλλαγή του εργασιακού προτύπου και στην Ελλάδα επιχειρείται με συστηματικές και συμπληρωματικές παρεμβάσεις κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενόςνέου και ευέλικτου προτύπου που επιβάλλεται από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και που θα καθιστάφθηνότερη την εργασία και θα διευκολύνει τις επιχειρήσεις στην αύξηση της κερδοφορίας τους. Οι πρόσφατες και ακραίες αλλαγές επιτυγχάνουν με τον πλέον βίαιο τρόπο όσα είχαν απομείνει από μια μακρά ατζέντα "μεταρρυθμίσεων", που δρομολογείται από το 1990 και που η συγκυρία δεν είχε ευνοήσει την ολοκλήρωσή της, και που η κρίση και το μνημόνιο αποτελούν το τέλειο άλλοθι για την παγίωση μιας νέας εικόνας στην ελληνική αγορά εργασίας. Η ευελιξία στις απολύσεις, η ανάπτυξη μορφώνευέλικτης εργασίας σε βάρος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, η ευελιξία καιελαστικοποιήση των ωραρίων και των αμοιβών με την αποδιάρθρωση των συλλογικώνσυμβάσεων με απώτερο στόχο την εξατομίκευση των μισθών συνθέτουν τις βασικές εξελίξεις.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!


ΠΗΓΗ: ISKRA
34% ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!
 ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ VPRC
Εντυπωσιακά είναι τα ευρήματα της δημοσκόπησης της VPRC, (που διενεργήθηκε για λογαριασμό του περιοδικού «Επίκαιρα», διάστημα 19-21 Απριλίου), μερικά εκ των οποίων μάλιστα συνιστούν έκπληξη!

Συγκεκριμένα, υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης και διαγραφής του χρέους τάσσεται το 54% των ερωτηθέντων, ενώ μόνο το 20% τοποθετείται αρνητικά («μάλλον διαφωνώ»)!
Επιπλέον, το 45 % είναι υπέρ της κρατικοποίησης των τραπεζών, σε αντίθεση με το 26% που δηλώνει ότι διαφωνεί.
 Εξίσου εντυπωσιακό είναι ότι το 34% των ερωτώμενων πολιτών τάσσεται υπέρ της στάσης πληρωμών της χώρας προς τους διεθνείς πιστωτές! Αρνητικά τοποθετείται το 36%.
 Ας σημειωθεί εδώ ότι η ΙΣΚΡΑ αισθάνεται ικανοποιημένη γιατί αυτές τις θέσεις τις υποστήριξε σταθερά και με συνέπεια εξαρχής και, παρότι αυτές δεν έχουν γίνει πλατιά γνωστές στην κοινή γνώμη, αυτή την ώρα συναντούν ιδιαίτερα μεγάλη απήχηση στην ελληνική κοινωνία!

Η ιδιωτικοποίηση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας οδηγεί σε απώλεια κοινωνικής ευημερίας

Το ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων των δημόσιων επιχειρήσεων -μεταξύ αυτών και της ΔΕΗ- βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής διαμάχης και στην καθημερινή ατζέντα των ΜΜΕ στις μέρες μας.
Η συζήτηση στρέφεται γύρω από τη δυνατότητα εξασφάλισης προσόδων ύψους 50 δισ. ευρώ, την ισχυρή αντίδραση των φίλα προσκείμενων προς την κυβέρνηση συνδικάτων, την αναποτελεσματικότητα της δημόσιας παραγωγής. Και παρ' όλο που η αρμόδια υπουργός κ. Μπιρμπίλη διατύπωσε την ορθή μεν άποψη, ότι εν μέσω οικονομικής κρίσεως η απόκτηση πλήρους προσόδου από μια ιδιωτικοποίηση είναι σχεδόν απίθανη, αυτό ωστόσο δεν είναι το κεντρικό ζήτημα.
Αντίθετα, το κεντρικό θέμα μιας πιθανής ιδιωτικοποίησης θα έπρεπε να είναι ποιος τρόπος παραγωγής, ο ιδιωτικός ή ο δημόσιος, θα είχε αποτέλεσμα την αύξηση ή την απώλεια της κοινωνικής ευημερίας και όχι την απόκτηση πλήρους ή υπολειμματικής προσόδου.
Οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης έχουν μια μυθοποιημένη άποψη για τις διαδικασίες αγοράς. Κατά τη γνώμη τους, οι αγορές γρήγορα θα οδηγήσουν και τους ενεργειακούς μας πόρους στα χέρια αυτών που μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν πιο αποτελεσματικά. 

Συνταγές ΔΝΤ για την ΥΓΕΙΑ

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ
τπυ Ρούσσου Βρανά

Οι συνταγές...
... του ∆ιεθνούς ΝοµισµατικούΤαµείου για τις «διαρθρωτικές αλλαγές» στην υγεία θυµίζουν εκείνο το «∆ιάταγµα περί ευθανασίας» που υπέγραφε o Χίτλερ την 1η Σεπτεµβρίου 1939. Ανέθετε µε αυτό στους πιο επιφανείς γιατρούς του να οργανώσουν «επιτροπές θανάτου» οι οποίες θα έκαναν ευθανασία «σε ασθενείς που η κατάσταση της υγείαςτους κρίνεται αθεράπευτη». Για να εξοικονοµήσει χρήµατα για την εκστρατεία του.
Η εκστρατεία...
... του ∆ΝΤ κατά των δηµόσιων συστηµάτων υγείας των περιφερειακών χωρών της Ευρώπης έχει κι αυτή τα δικά της θύµατα. Στη Βουλγαρία έχουν βάλει λουκέτο πολλά νοσοκοµεία λόγω υποχρηµατοδότησης. Και ο νέος νόµος για την ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήµατος αφαιρεί προκαταβολικά από τις αποδοχές των ασφαλισµένων τη δαπάνη για την υγεία τους. Στη Ρουµανία, τα πράγµατα είναι ακόµη χειρότερα. Ο φετινός προϋπολογισµός για την υγεία είναικατά 40% µειωµένος.

Η τάξη που τα έφαγε


ΠΗΓΗ: Techie Chan 
Η δημόσια συζήτηση της Ελληνικής κρίσης έχει τεθεί πολλές φορές σε επίπεδο ηθικής, αλλά ελάχιστες σε επίπεδο αριθμών. Έτσι πέρα από τα κλασικά “είμαστε τεμπέληδες” και “μαζί τα φάγαμε” , υπάρχει κι ένα σαφές κάλεσμα σε εθνική επαγρύπνηση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν χάνει καμία ευκαιρία να αναφερθεί σε ιστορικές εθνικές στιγμές, σε εθνικό χρέος κλπ κλπ.

Όπως η αριστερά αρέσκεται να τσουβαλιάζει τον “λαό” σ’ έναν άμορφο ομοιογενές χυλό προκειμένου να κρύψει τις πραγματικές της αδυναμίες αντιπροσώπευσης στην κοινωνία, έτσι και η δεξιά χρησιμοποιεί τον όρο “έθνος” προκειμένου να καλύψει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία του κυβερνητικού συστήματος.
Κι αν για την αριστερά, αυτό το τσουβάλιασμα σημαίνει συνήθως χαμένες προσδοκίες και πνιγμένα όνειρα κοινωνικής δικαιοσύνης, για την κοινωνική και οικονομική δεξιά που αντιπροσωπεύεται από το 70% του εκλογικού σώματος, σημαίνει κυριολεκτικά χοντρές κοιλιές, ζεστό χρήμα και συγκάλυψη του ποιος πραγματικά μας οδήγησε στην καταστροφή.

Τόσο πεζή, τόσο αλλόκοτη



ΠΗΓΗ: βλέμμα

Πριν από είκοσι τέσσερα χρόνια διάβασα ένα βιβλίο που μου εντυπώθηκε. Το «Μέντιουμ», του πρωτοεμφανιζόμενου Γιώργου Συμπάρδη, ήταν μια νουβέλα με πρωταγωνιστή την Αθήνα της μεταπολίτευσης, αλλά μια Αθήνα διόλου μητροπολιτική και φαντασμαγορική. Το βιβλίο περιέγραφε μια Αθήνα υπόκωφη και κρυμμένη, την Αθήνα των λαϊκών ανθρώπων με τα μικρά όνειρα και τις μισοτελειωμένες επιδιώξεις, έναν κόσμο γεμάτο υπονοούμενα, λελογισμένη φτώχεια, σημάδια ημιορατά, διαψευσμένες ζωές. Και δεν ήταν ηθογραφία. Το Μέντιουμ μιλούσε για μια κοινωνία και μια ζωή που έμεναν στα αζήτητα της νεοελληνικής τέχνης: να, αυτό μου εντυπώθηκε.
Ο Συμπάρδης (γ. 1945), μετά έντεκα χρόνια σιωπής, συνέχισε την μικροανατομία του με ένα εξίσου ή και περισσότερο έκκεντρο μυθιστόρημα, τον “Αχρηστο Δημήτρη”, μια δαιδαλώδη αφήγηση προσώπων, βίων, βουβών ερώτων, ματαιώσεων, ανεξήγητων ανατροπών. Ενα μυθιστόρημα για την Ελλάδα του ’70-’80, για τα αισθήματά της τα μισά και αντινομικά, για τη λειψή της ενηλικίωση.
Το ’98, ο “Δημήτρης”. Δεκατρία χρόνια σιωπής. Και τώρα η “Υπόσχεση γάμου”. Αθήνα στα πρόθυρα της Κρίσης, μικροαστικές και λαϊκές συνοικίες, Καλλιθέα, Φάληρο, Ταύρος, Μοσχάτο, Καμίνια, ο Ηλεκτρικός από την Κηφισιά, διαδρομές με ταξί, πνιγηρά ουζερί, μικρά διαμερίσματα. Τέσσερις γυναίκες στα σαράντα, Αλέκα, Ολγα, Βιβή, Ματίνα ― η στέρεη, η όμορφη παθητική, η γεροντοκόρη, η ραγισμένη ψυχωτική. Με όλες σχετίζεται ποικιλοτρόπως ο συνομήλικος Ζαχαρίας, ένας αδύναμος άνδρας, δειλός, λούζερ, ευγενικός· φλερτάρει, αρραβωνιάζεται παντρεύεται. Στο φόντο, άλλοι άνδρες, μοιραίοι, μνησίκακοι, αρπακτικοί, λάγνοι, άνδρες-σκιές. 

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: Το πραγματικό δίλημμα της Ελλάδας

ΠΗΓΗ: Konstantakopoulos.blogspot.com

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

“Μνημόνιο ή χρεωκοπία;”, εξακολουθεί να υποστηρίζει μια χρεωκοπημένη κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης χώρας, την ίδια στιγμή που δεν περνάει μέρα χωρίς να επιβεβαιώνεται η δραματική πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή. Οι “γιατροί” μας, Τρισέ, Μέρκελ και Στρως Καν, αφού πρώτα μας έβαλαν στην εντατική δια του Μνημονίου, μας αφαιρούν τώρα ένα-ένα τα όργανα, ισχυριζόμενοι, μαζί με τον τέταρτο από αυτούς τους άθλιους σωματοφύλακες, την ελληνική κυβέρνηση, ότι έτσι θα μας σώσουν! Μας αφαίρεσαν πρώτα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που αποκτήσαμε σε διάστημα ενός αιώνα. Ετοιμάζονται τώρα να κατακρεουργήσουν το κράτος μας λεηλατώντας ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο πλούτο μας. Και θέλουν να ακρωτηριάσουν τον στρατό μας. Πριν μας επέβαλαν εξοπλισμούς για να βοηθάνε τις βιομηχανίες τους, τώρα τους περικόπτουν για να ενισχύσουν τις τράπεζές τους.

«Wall Street Journal»: Η Εφημερίς της ... Κυβερνήσεως!

 
του Ν. Μπογιόπουλου

«Το μεγάλο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που προωθεί η ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται να αλλάξει τη διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας που βρίσκεται σε κρίση (...) το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων - που περιλαμβάνει ΟΣΕ, καζίνο, ακίνητη περιουσία, τυχερά παιχνίδια, εταιρείες ύδρευσης, λιμάνια, αεροδρόμια και άλλες υποδομές - δεν έχει σχεδιαστεί μόνο για να αυξήσει τα κρατικά έσοδα, αλλά και για να οδηγήσει στην περαιτέρω ανάπτυξη των τομέων που αποκρατικοποιούνται και να προκαλέσει αλλαγή στις αντιλήψεις των επενδυτών για την Ελλάδα».
*
Τα παραπάνω γράφτηκαν στην «Wall Street Journal», την εφημερίδα που αποτελεί το «ευαγγέλιο» της Μέκκας του καπιταλισμού και απηχεί τις απόψεις του διεθνούς ιμπεριαλιστικού τζόγου.
Το ενδιαφέρον της υπόθεσης (σ.σ.: η υπόθεση ισοδυναμεί με το γενικό ξεπούλημα των «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα), δε βρίσκεται τόσο στο επαινετικό για το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ περιεχόμενο του εν λόγω άρθρου.

Ο πορτογαλικός άνεμος φέρνει ζαλάδες…


ΠΗΓΗ: Δρόμος
 
Ποιος φοβάται την «επαφή» με τον… οπορτουνισμό;
 
Η είδηση και μόνον πως δύο μεγάλες οργανώσεις της Αριστεράς στην Πορτογαλία, το Πορτογαλικό Κ.Κ. και το Μπλόκο της Αριστεράς, συναντήθηκαν και χάραξαν μια κοινή πολιτική για την αντιμετώπιση του Μνημονίου -χωρίς να καταργούν την αυτοτέλειά τους και παρουσιαζόμενα στις προσεχείς εκλογές με διαφορετικούς συνδυασμούς- γέμισε με αισθήματα αισιοδοξίας τους αριστερούς σε όλη την Ευρώπη και σκόρπισε θλίψη και αμφιβολία σε όσους μάχονται την ενότητα αριστερών δυνάμεων στο όνομα της πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό και για την καθαρότητα (στόχων, πλατφόρμας, προοπτικής, ανατροπής κ.λπ.).

Προς σίγουρη χρεοκοπία

 
Πηγή: ΠΡΙΝ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
 
Δεν υπάρχει περίπτωση πλέον η Ελλάδα να αποφύγει τη χρεοκοπία, από τη στιγμή που οι Γερμανοί τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και τραπεζικής ηγεσίας φαίνεται ότι αποφάσισαν να προχωρήσουν στο βήμα αυτό πριν από τον Ιούνιο του 2013, αλλάζοντας τη γραμμή που είχαν μέχρι τώρα. Το βέβαιο είναι πως η χρεοκοπία αυτή, τους όρους και τη χρονική στιγμή της οποίας θα καθορίσει το Βερολίνο, θα γίνει πιο οργανωμένα από όσο φαντάζονται πολλοί και σίγουρα όχι με ηλεκτρονικά μηνύματα διαφόρων αγγλοαμερικανών κερδοσκόπων σαν αυτή τη γελοία, αλλά χρυσοφόρα πιθανότατα για τους οργανωτές της, ιστορία που αναστάτωσε την Τετάρτη την Ελλάδα.

Η «ουδέτερη επιστήμη» και οι φιλολαϊκές εφαρμογές της


ΠΗΓΗ: tvxs 
Του Κώστα Γαβρόγλου

H κυρίαρχη αντίληψη μάς έχει πείσει ότι οι επιστήμες είναι ουδέτερες και αυτό που είναι σημαντικό είναι ο τρόπος εφαρμογής τους. Μήπως, όμως, υπάρχει ένα διαφορετικό σημείο θέασης; Μήπως οι διαδικασίες και οι αξίες που εγγράφονται στο στάδιο παραγωγής των επιστημονικών γνώσεων, να καθορίζουν -ώς ένα, σημαντικό όμως, βαθμό- την κοινωνική τους λειτουργία;
Είναι εντυπωσιακό πόσο συγκρατημένοι, σώφρονες και σοβαροί είναι στον δημόσιο λόγο τους πολλοί επιστήμονες που σχετίζονται με τα πυρηνικά. Ενώ από την αρχή ήταν απολύτως σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με μια συγκλονιστική καταστροφή, σχεδόν το σύνολό τους ήθελαν και άλλα στοιχεία, περίμεναν τι θα πουν οι διεθνείς οργανισμοί, τι δηλώσεις θα κάνουν οι κυβερνήσεις κ.λπ. Θυμάμαι πόσοι πολλοί επιχειρηματολογούσαν ότι η Φουκουσίμα δεν είναι Τσέρνομπιλ. Από ό,τι φαίνεται έχουν διαψευσθεί πανηγυρικά. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι φάνηκε πόσο ανόητο είναι να συγκρίνει κανείς τα δύο. Είναι σαν να συγκρίνει τον Πρώτο με τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Τι ακριβώς συγκρίνει κανείς; Τα αίτια; Τον αριθμό των νεκρών; Τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις; Αστεία πράγματα, που μόνο τους στόχο είχαν μπας και περάσει λίγο ο καιρός και ξεχαστεί και αυτό. Να, όμως, που η πραγματικότητα της Φουκουσίμα έχει γελοιοποιήσει αυτόν τον τόσο συγκρατημένο δημόσιο λόγο τόσων πολλών επιστημόνων.

Γιατί δεν αφήνουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει



ΠΗΓΗ: Sofokleous 10
Ένας διεθνής σχολιαστής έγραψε για την Ελλάδα ότι αν υπήρχε βραβείο για τον πιο αργόσυρτο... αργό θάνατο θα το είχε κερδίσει. Και προέτρεψε τους Ευρωπαίους να αφήσουν την Ελλάδα να πεθάνει, για να τελειώσει επιτέλους αυτό το μαρτύριο. Όμως, η ΕΚΤ δεν θα επιτρέψει ούτε «κούρεμα» πιστωτών, ούτε ακόμη και μια απλή επιμήκυνση χρονικής διάρκειας του χρέους, όσο υπάρχει στα θεμέλια του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος το εύφλεκτο υλικό των CDS.
Τα CDS, τα περιβόητα ασφάλιστρα κινδύνου χρεοκοπίας, που κατά το γνωστό παραλληλισμό επιτρέπουν σε κάποιον να αγοράσει ασφάλιση για το σπίτι του γείτονα και να γίνει πλούσιος μόλις αυτό καεί, βρίσκονται στο επίκεντρο όλου του προβληματισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στη βάση του οποίου θα δοθεί και η απάντηση στο ερώτημα των δισεκατομμυρίων: μπορεί να επιτραπεί μια χρεοκοπία στη μεγαλύτερη νομισματική ένωση ανεξάρτητων κρατών;

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Μαύρες μέρες θα φέρει η αναδιάρθρωση του χρέους



Πηγή: ΠΡΙΝ 22/4
του Λ. Βατικιώτη
Οποιοδήποτε σχέδιο πτώχευσης κι αν εφαρμοστεί θα συνοδευτεί από νέα μέτρα λιτότητας
Το θέμα δεν είναι αν θα γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους, αλλά το πότε θα γίνει και επίσης η μορφή που θα πάρει! Αυτή είναι η πραγματικότητα έναν ακριβώς χρόνο μετά την επίσημη προσφυγή της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου στον κατ’ ευφημισμό «μηχανισμό διάσωσης» ΔΝΤ – ΕΕ, κάτω από το εκβιαστικό δίλημμα Μνημόνιο ή χρεοκοπία. Δώδεκα μήνες μετά και αφότου έχουν δοθεί στη δημοσιότητα τέσσερα μνημόνια η κήρυξη χρεοκοπίας είναι προ των πυλών και θέμα λίγων εβδομάδων.
Εξ αρχής να γίνει σαφές ότι η περίφημη αναδιάρθρωση δεν είναι τίποτε άλλο παρά χρεοκοπία. Ο λόγος που δεν χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη, αρνητικά φορτισμένη λέξη και αντί αυτής την τεχνοκρατική και ουδέτερη λέξη «αναδιάρθρωση» είναι για να μην φανεί το ναυάγιο της συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε παρά τις τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις μόνο και μόνο για να διαχειριστεί το «ακανθώδες» υποτίθεται πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Σε αυτό το βωμό θυσιάστηκαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα ασφαλιστικά μας δικαιώματα, το δικαίωμα των απολυμένων στην αποζημίωση, η κατάργηση επιδομάτων, η άγρια περικοπή μισθών και ημερομισθίων, χιλιάδες σχολεία και ακόμη η ύπαρξη 100 νοσοκομείων! Για να εξυπηρετηθεί το χρέος! Κι έρχονται τώρα λέγοντας επί της ουσίας ότι το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί κι απεργάζονται νέα σχέδια για να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση που οι ίδιοι προκάλεσαν.

ΠΡΟΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΥΟΜΕΝΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ – ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!



ΠΗΓΗ: ISKRA
ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ!
PIMCO: ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΛΥΣΗ ΜΙΑ ΝΕΑ ΤΡΟΪΚΑΝΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ!
 Σε ομοβροντία δημοσιευμάτων υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, προέβη ο γερμανικός τύπος την Τετάρτη του Πάσχα, τη στιγμή που οι αποτιμήσεις των ελληνικών κρατικών ομολόγων στις διεθνείς αγορές, βρίσκονταν στο ιστορικά χαμηλότερο τους σημείο!
Αφορμή των γερμανικών δημοσιευμάτων στάθηκε η αναθεώρηση των στοιχείων για το έλλειμμα της Ελλάδας κατά το 2010 από το 9,4% στο 10,5% του ΑΕΠ. Όμως, αυτό δεν αποτελεί παρά μιαγελοία πρόφαση καθώς η αναθεώρηση οφείλεται στην ύφεση, λόγω του Μνημονίου, και στην αλλαγή των κανόνων υπολογισμού, και όχι σε πρόβλημα διαφάνειας των ελληνικών στατιστικών στοιχείων!
Με άλλα λόγια, η αναθεώρηση αυτή ήταν γνωστή από καιρό στους κυρίαρχους κύκλους της ΕΕ και τωναγορών!
Ας δούμε όμως τι λένε τα σχετικά δημοσιεύματα.

Κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει μόνος του



ΠΗΓΗ: Καθημερινή (22/4)
Tου Nικου Γ. Ξυδακη
Με τεντωμένα νεύρα, ακροποδητί, φτάσαμε στο Πάσχα, με άνοιξη που διστάζει να ξεμυτίσει, με κλίμα που περιγράφει τον μέσα καιρό, καιρό κρύο και θαμπό. Θα το θυμόμαστε κι αυτό το Πάσχα, αχνό, όπως αχνό θυμόμαστε το περασμένο, παραμονές του Μνημονίου, θα το θυμόμαστε μες στις προφητείες για τη χρονιά του '11, σκληρή χρονιά, για όσους ξεπέφτουν και δυστυχούν, για όλους όσοι αγωνιούν, για όλους όσοι μαζεύονται να πιουν ένα ούζο με νηστίσιμα και γυρνάνε την κουβέντα στον παρόντα ζόφο και μαυρίζουν.
Αλλά έχουν και οι προφητείες τις διαψεύσεις τους, έχουν και οι ζόφοι τα φώτα που τους διαλύουν. Αίφνης, παρά τη σύγχυση και την απαισιοδοξία, όλο και περισσότεροι Ελληνες κατανοούν ότι από τη συμφορά δεν μπορείς να κρυφτείς ατομικά. Ακόμη κι αν γλιτώσεις μια περιουσία κι ένα εισόδημα, μια δουλειά, είναι δύσκολο να ζήσεις σε μια χώρα όπου οι περισσότεροι θα δυστυχούν, όπου οι κάδοι απορριμμάτων στις αστικές συνοικίες θα 'ναι καβατζωμένοι από πρωινούς κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, όπου οι ζητιάνοι θα περνούν ανά τρίλεπτο στο καφενείο, και στις χωματερές θα αλληλοεξοντώνονται συμμορίες ρακομεταλλοσυλλεκτών, ένυλα slum που διαχέονται στο ιστορικό κέντρο και στις παρυφές, άυλα slum, ψυχικά, που διαχέονται σε όλη τη δημόσια σφαίρα: Πώς γλιτώνεις από αυτά;

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Τα δημόσια νοσοκομεία στην εποχή του μνημονίου



ΠΗΓΗ: Aformi

Ίσως πουθενά δεν αποκαλύπτεται περισσότερο η ταξικά ανάλγητη πολιτική της νεοφιλελεύθερης συμμορίας του ΠΑΣΟΚ απ’ όσο στην κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία και τη γενικότερη υποβάθμιση από την κυβέρνηση της δημόσιας υγείας. Εδώ το γεγονός ότι οι περικοπές και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές σημαίνουν την απώλεια ανθρώπινων ζωών αποκτά κυριολεκτική σημασία.
Γι’ αυτό αξίζει να παρακολουθήσετε προσεκτικά τη συνέντευξη που ακολουθεί και στην οποία περιγράφεται η άθλια κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία λόγω των περικοπών που επιβάλλει η δολοφονική πλέον νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου.
Στο aformi μίλησαν οι Άλκης Ψυχογιός, Γενικό Κρατικό Νίκαιας, Στάθης Παπαθεοδώρου, Α’ Νοσοκομείο ΙΚΑ Μελίσια, Κώστας Σταμάτης, Αρεταίειο Νοσοκομείο και η Πενταγιώτισσα Στεφανάτου, Ψυχολόγος στο Αιγινίτειο Νοσοκομείο. Για να διευκολυνθεί η παρακολούθηση της συνέντευξης τη χωρίσαμε με βάση τις ερωτήσεις που τους κάναμε.

Η αργόσχολη τάξη



ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ
Από τον Ξενοφώντα Κοντιάδη, Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, πρόεδρο Ιδρύματος Τσάτσου

Οταν πριν από έναν αιώνα δημοσιεύθηκε το κλασικό βιβλίο του Αμερικανού κοινωνιολόγου Θ. Βέμπλεν «Η θεωρία της αργόσχολης τάξης», δεν ήταν ασφαλώς προβλέψιμη η εξέλιξη της παγκόσμιας οικονομίας, που θα κατέληγε στην επικράτηση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, απειλώντας την κρατική κυριαρχία. Ομως ήδη από τότε είχαν διαγνωσθεί οι συνέπειες που επιφέρουν η ακραία συσσώρευση πλούτου στην κορυφή της εισοδηματικής πυραμίδας και η διεύρυνση του αριθμού των φτωχών και των κοινωνικά αποκλεισμένων.
Ο Βέμπλεν δεν ανέλυσε μόνο τις καταναλωτικές συμπεριφορές και τη σημασία του κοινωνικού status, του γοήτρου και των συμβολικών ιεραρχήσεων για την αναπαραγωγή των οικονομικών ελίτ. Ταυτόχρονα εξηγεί πώς η χαρακτηρολογική τους διαμόρφωση και η συγκρότηση ιδιωτικών μικρόκοσμων, περιχαρακωμένων από τη μαζική κοινωνία, επηρεάζουν τη λειτουργία της σύγχρονης δημοκρατίας, προετοιμάζοντας το πεδίο για την αδιαφανή λήψη αποφάσεων, που επικυρώνονται εκ των υστέρων με επικοινωνιακές τεχνικές.

Κοινωνικό φαινόμενο η «Χρεοκρατία»



ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ
του Γ. Δελαστίκ

Εκρηκτικές διαστάσεις πήρε η τηλεθέαση στο Διαδίκτυο του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Χρεοκρατία» που αναφέρεται στην κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Δημιούργημα δύο νέων σε ηλικία δημοσιογράφων, του Αρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη, και χρηματοδοτημένο εξ ολοκλήρου με προσφορές σωματείων και εκατοντάδων μεμονωμένων ατόμων, το ντοκιμαντέρ αυτό συνάντησε απίστευτης έκτασης αποδοχή: μέσα σε μόλις δέκα μέρες από την έναρξη της προβολής του, πάνω από μισό εκατομμύριο (!) άνθρωποι έσπευσαν να το δουν στο Διαδίκτυο, όπου μέχρι στιγμής είναι και ο μοναδικός τρόπος που μπορεί κανείς να το δει.
Κανένα κανάλι εθνικής εμβέλειας δεν το έχει προβάλει στην τηλεόραση (το έχουν κάνει μόνο κάποια μικρά τοπικά τηλεοπτικά κανάλια) παρόλο που όλοι οι συντελεστές του ντοκιμαντέρ έχουν ομόφωνα αποφασίσει ότι η χρήση του έργου τους είναι ελεύθερη και δωρεάν για οποιονδήποτε χρήστη, χωρίς οι ίδιοι να αμείβονται καθ' οιονδήποτε τρόπο. Μέσα στον Μάιο θα κυκλοφορήσει το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ και σε βιβλίο, ενώ αυτή την εβδομάδα θα αρχίσει και η διεθνής ιντερνετική καριέρα του με τον τίτλο «Debtoctacy», καθώς ολοκληρώνεται η διαδικασία υποτιτλισμού του στα αγγλικά ώστε να είναι προσιτό σε πολύ ευρύτερο κοινό.

Οκτώ επείγουσες προτάσεις για μιαν άλλη Ευρώπη




από τον Eric Toussaint

Η κρίση κλονίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση από τα θεμέλιά της. Για πολλές χώρες, ο βρόχος του δημόσιου χρέους κλείνει πάνω τους και οι χρηματαγορές τους σφίγγουν το λαιμό. Με την ενεργό συνενοχή των κυβερνήσεων, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ΔΝΤ, οι χρηματοδοτικοί θεσμοί που βρίσκονται στη ρίζα της κρίσης πλουτίζουν και κερδοσκοπούν πάνω στα χρέη των κρατών.  Η εργοδοσία επωφελείται από τη κατάσταση για να εξαπολύσει βίαιη επίθεση ενάντια σε μια σειρά οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του πληθυσμού.
Η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων πρέπει να γίνει, όχι μειώνοντας τις δημόσιες κοινωνικές δαπάνες αλλά με την αύξηση των φορολογικών εσόδων, παλεύοντας ενάντια στη μεγάλη φοροδιαφυγή και φορολογώντας περισσότερο το κεφάλαιο, τις χρηματιστικές συναλλαγές, την περιουσία και τα εισοδήματα των πλούσιων νοικοκυριών. Για να μειωθεί το έλλειμμα, πρέπει επίσης να μειώσουμε ριζικά τις εξοπλιστικές δαπάνες, καθώς και τις άλλες δαπάνες που είναι κοινωνικά άχρηστες και επικίνδυνες για το περιβάλλον. Αντίθετα, είναι βασικό να αυξήσουμε τις κοινωνικές δαπάνες, ειδικά για να αντισταθμίσουμε τις συνέπειες της οικονομικής ύφεσης.  Όμως πέρα από αυτά, πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή τη κρίση σαν μια ευκαιρία για να έλθουμε σε ρήξη με τη καπιταλιστική λογική και να πραγματοποιήσουμε τη ριζική αλλαγή κοινωνίας.  Η προς δημιουργία νέα λογική θα πρέπει να έλθει σε ρήξη με το παραγωγισμό, να ενσωματώσει τον οικολογικό παράγοντα, να ξεριζώσει τις διάφορες μορφές καταπίεσης (φυλετικής, πατριαρχικής, κλπ) και να προωθήσει τα κοινά αγαθά.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΔΕΗ




ΠΗΓΗ: Sofokleous 10
του Β. Βιλιάρδου
Η διάχυτη ατμόσφαιρα μίας κρίσης χρέους προσφέρει τα αναγκαία προσχήματα, έτσι ώστε να ακολουθήσει μία ολοκληρωτική εκποίηση επιχειρήσεων και να παραδοθεί η χώρα-στόχος στον έλεγχο των πολυεθνικών εισβολέων
Προβλέποντας ότι, η μεγάλη «μάχη» των αποκρατικοποιήσεων στη χώρα μας θα δοθεί σύντομα στο «πεδίο» της ΔΕΗ, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε πως, “Τα τραυματικά γεγονότα, τα οποία προκαλούν την εξασθένηση των αντιστάσεων μίας κοινωνίας, με αποτέλεσμα να μην λαμβάνονται υπ’ όψιν από τους κυβερνώντες οι επιθυμίες των ψηφοφόρων τους, δεν βασίζονται πλέον στη βία – όπως κάποτε συνέβαινε με τη βοήθεια των δικτατορικών καθεστώτων. Οι κρίσεις του χρέους υποχρεώνουν πια τις χώρες «να προβαίνουν σε ιδιωτικοποιήσεις ή να πεθαίνουν», σύμφωνα με αξιωματούχο του ΔΝΤ, ο οποίος αναφερόταν στη μεγαλύτερη εκποίηση επιχειρήσεων, σε εξευτελιστικές τιμές, η οποία έγινε ποτέ στον κόσμο – σε αυτήν δηλαδή που ακολούθησε την ασιατική κρίση”.


Κατά τον M.Gandhi τώρα, “Μία ένοπλη σύρραξη ανάμεσα σε έθνη μας προκαλεί φρίκη. Όμως ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι καλύτερος από μία ένοπλη σύρραξη –είναι σαν μία χειρουργική επέμβαση. Ένας οικονομικός πόλεμος αποτελεί ένα παρατεταμένο μαρτύριο, ενώ οι καταστροφές του δεν είναι λιγότερο τρομακτικές από εκείνες του καθαυτού, του συμβατικού δηλαδή πολέμου”.

Η Ελλάδα εξετάζει επιμήκυνση του παλαιού χρέους των 340 δις ευρώ αλλά οι διεθνείς οίκοι βλέπουν μόνο…. haircut έως 50%



του Π. Λεωτσάκου

Παρ΄ ότι ανεπισήμως έχει ανοίξει η συζήτηση για την αναδιάρθρωση μέσω επιμήκυνσης του παλαιού ελληνικού χρέους των 340 δις ευρώ κατά παράδοξο τρόπο οι διεθνείς οίκοι δεν υιοθετούν αυτή την λύση και μιλούν ξεκάθαρα για haircut έως 50%.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η Citigroup τοποθετεί στο  42% το haircut που θα πρέπει να γίνει στα ελληνικά ομόλογα κατά την αναδιάρθρωση του χρέους. 
Στο 50% τοποθετεί το απαραίτητο haircut στο ελληνικό χρέος ώστε να καταστεί αυτό βιώσιμο για μεγάλο χρονικό διάστημα η Deutsche Bank (σε προηγούμενη έκθεση της αναφέρει ότι πιθανό haircut 30% - 5/4)
Πιθανή η επιλογή του haircut της τάξεως του 30% στα ελληνικά ομόλογα σύμφωνα με την BofA/Merrill Lynch
Δημοσίευμα του Economist έκανε λόγο για haircut 45% στο ελληνικό χρέος. 

Economist: Η συζήτηση για την αναδιάρθρωση δεν βοηθάει



capital (economist)

Η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι απίθανο να επιλύσει τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, διαπιστώνει ο Economist. Όπως επισημαίνει, η αναδιάρθρωση κρατικού χρέους είναι συνηθισμένη στις αναδυόμενες αγορές, αλλά είναι άνευ προηγουμένου σε προηγμένες οικονομίες μετά από το β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν απεγνωσμένα να διατηρήσουν αυτό το ρεκόρ παρέχοντας διάσωση στις χώρες της ευρωζώνης που αντιμετώπιζαν πρόβλημα. Ωστόσο, το παιχνίδι μοιάζει να τελειώνει. Οι φινλανδικές εκλογές της 17ης Απριλίου, απέδειξαν ότι είναι πιθανός ο εκτροχιασμός της πορτογαλικής διάσωσης. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται εκεί που άρχισε η κρίση. Στην Ελλάδα». Τονίζει χαρακτηριστικά ότι οι ελληνικές αρχές και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνούνται κατηγορηματικά την ύπαρξη οποιουδήποτε σχεδίου για αναδιάρθρωση του χρέους.

Η κρίση αποκάλυψε τις αδυναμίες της οργανωμένης Αριστεράς



Πηγή: ΕΠΟΧΗ
ο Στάθης Κουτρουβίδης

Στο χώρο της αριστεράς και ειδικά της ριζοσπαστικής λείπει μια συνεκτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Συμμερίζεσαι μια τέτοια άποψη; Αν ναι, γιατί νομίζεις ότι συμβαίνει αυτό;
Η παγκόσμια οικονομική κρίση που εκδηλώνεται με περισσότερο οξύ τρόπο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ, παρά τις πολλές και σημαντικές θεωρητικές επεξεργασίες για το χαρακτήρα και τη «φύση» της που προδρομικά διατυπώθηκαν από σημαντικούς διανοούμενους και ακτιβιστές της ριζοσπαστικής αριστεράς, εκτός όλων των άλλων αποκαλύπτει τις αδυναμίες της οργανωμένης  αριστεράς να προτείνει ένα συνεκτικό και πειστικό σχέδιο όχι μόνο αναφορικά προς την έξοδο από την κρίση, αλλά κυρίως την προοπτική υπέρβασης ενός συστήματος που δείχνει να έχει φτάσει στα όρια του.
Οι αιτίες αυτού του καταρχάς παράδοξου πρέπει να αναζητηθούν στις παθογένειες που η αριστερά γέννησε και βίωσε στο πέρασμα του εικοστού αιώνα, τις οποίες οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς επιμένουν να αγνοούν ή στο μέτρο που τις θεματοποιούν, να τις ανατιμούν και να τις υπερασπίζονται. Μ’ άλλα λόγια, σήμερα η οργανωμένη αριστερά εμφανίζεται στο κοινωνικό προσκήνιο μ’ ένα λόγο, αλλά και πρακτικές που αναπαράγουν την πεπατημένη, η οποία ως επαναπροτεινόμενη προοπτική δεν βρίσκει έδαφος για να ριζώσει στις πληττόμενες  από την κρίση κοινωνικές ομάδες και κατηγορίες, στις οποίες η αριστερά απευθύνεται ή αισθάνεται ότι εκπροσωπεί στο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Και τούτη είναι μάλλον η σημαντικότερη παθογένεια της οργανωμένης αριστεράς σήμερα: η αποκοπή των οργανώσεων της από την κοινωνική τους βάση.