Το ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίση βαθιά δεν χωρεί πλέον καμία αμφιβολία. Το κράτος δίνει μάχη επιβίωσης, ο ιδιωτικός τομέας παλεύει με νύχια και με δόντια και η κοινωνία αγωνιά για τις δουλειές που χάνονται, για τα εισοδήματα που δεν φθάνουν, για το άδηλο μέλλον και κυρίως για τα παιδιά που σκοτώνουν τον χρόνο τους εδώ και εκεί. Αν επιχειρήσει κανείς να ακτινογραφήσει τις κυρίαρχες δυνάμεις της χώρας θα κατανοήσει σχεδόν αυτόματα ότι η λύση δεν μπορεί παρά να προέλθει από την κινητοποίηση και τη συμμετοχή μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού σε μια καινούργια προσπάθεια ανόρθωσης. Η οποία προφανώς δεν μπορεί να αναληφθεί από την επιχειρηματική τάξη της χώρας.
Οσοι εκφέρουν δημόσιο λόγο διακρίνονται από μια διαρκή ταλάντευση, αντίστοιχη του εκκρεμούς.
Για να μη μιλήσουμε για τη δημοσιογραφία, και ιδιαίτερα για την τηλεοπτική, η οποία κατά περίπτωση ομιλεί και τοποθετείται.
Τελευταίως οι αστέρες της ΤVδιάττοντες και μη- είναι αλαφιασμένοι.
Αλλοτε υπερασπίζονται μετά πάθους την καταστολή και είναι έτοιμοι να ενδυθούν την αστυνομική στολή προκειμένου να προστατεύσουν τη γαλήνη και την τάξη και την επομένη είναι ικανοί να τα σπάσουν οι ίδιοι, ωθούμενοι απλώς από το άγχος της τηλεθέασης.
Ειδικά στο θέμα της κρίσης η στάση τους δεν περιγράφεται.

