Περιορισμένη κυριαρχία, φτηνή χρηματοδότηση, χαμηλοί φόροι

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

του Θ. Παρασκευόπουλου

«Τα νέα σχέδια της Γερμανίας: Η Ελλάδα πρότυπο μοντέρνας αποικίας» ήταν ο τίτλος του ρεπορτάζ του συνεργάτη μας Γιάννη Μπόμπου την προηγούμενη Κυριακή. Με το άρθρο αυτό ήρθε στο φως της δημοσιότητας το σχέδιο των μεγάλων γερμανικών ερευνητικών ινστιτούτων που ζητούν τη δημιουργία «ιδιαίτερων οικονομικών ζωνών…». Το δημοσίευμα αυτό καθώς και ανάλογα του γερμανικού Τύπου αποτέλεσαν τη βάση για ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Σήμερα συνεχίζουμε παρουσιάζοντας νέες πλευρές του ζητήματος.

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΘΝΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟ Ή ΤΟΝ «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ»

 ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Με το βλέμμα στραμμένο στους δρόμους της Ευρώπης

Eνα από τα επιχειρήματα που είχαν προβληθεί κατά της «Συνταγματικής Συνθήκης» και της γρήγορης πολιτικής ενοποίησης, της «γέννησης ενός κράτους στη ζούλα», όπως είχε ονομάσει αυτή τη διαδικασία ο Ελεφάντης, ήταν ότι η ανυπαρξία ευρωπαϊκού λαού επέτρεπε μόνο την αυταρχική επιβολή αυταρχικής κρατικής δομής. Επιπλέον όμως, η απουσία του ευρωπαϊκού λαού προσφέρει το έδαφος για την απόρριψη της «κοινότητας μεταβιβαστικών πληρωμών», δηλαδή για την ανάληψη αλληλεγγύως των βαρών και των δυσκολιών. Η νεοφιλελεύθερη αρχή «ο καθένας μόνος του», που φυσικά είναι υπέρ του ισχυρότερου, έχει κατ’ αυτόν τον τρόπο νομιμοποιητική βάση. Από αυτή την άποψη, η ενωμένη Ευρώπη είναι αναίρεση της αρχής της αλληλεγγύης, της fraternitιe της γαλλικής Επανάστασης, και προσιδιάζει περισσότερο στις ανάγκες του όψιμου καπιταλισμού. Είναι όμως, ακριβώς γι’ αυτό, διαρκώς ανασφαλής και η απειλή της διάλυσης θα τη συνοδεύει για καιρό ακόμα.

Ποιον εξυπηρετούν, τελικά, τα ευρωομόλογα

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

του Θ. Παρασκευόπουλου

Είναι αρκετά πιθανό, μέσα στη χρονιά που μπαίνει το άλλο Σάββατο, όταν θα έχει αλλάξει η Συνθήκη της Λισαβόνας, ίσως και ο κανονισμός της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να εκδοθούν τα πρώτα ομόλογα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμα δεν είναι σαφές ποιος θα είναι ο φορέας που θα τα εκδίδει. Δηλαδή θα είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και εγγύηση των ομολόγων ο προϋπολογισμός της Ένωσης. Τότε όμως θα χρειαστεί γενναία αύξηση του προϋπολογισμού, πράγμα που οι χώρες του Βορρά και η Βρετανία δεν δέχονται. Ζητούν, αντίθετα, να παγώσει στο σημερινό του ύψος, δηλαδή να μειωθεί ως ποσοστό του συνολικού ετήσιου προϊόντος των χωρών μελών. Θα είναι ίσως ο Μηχανισμός Στήριξης των 750 δισεκατομμυρίων € που υπάρχει ήδη, με διάρκεια ζωής ως το 2013 και με προοπτική να τον διαδεχτεί ο νέος μηχανισμός που αποφασίστηκε την περασμένη εβδομάδα;

Ακόμα δεν είναι σαφές πώς θα μπορούν να χειριστούν τα κράτη μέλη το ευρωομόλογο. Μία κατατεθειμένη πρόταση μιλάει για κάλυψη του 60% των δανειακών αναγκών κάθε κράτους με ευρωπαϊκά ομόλογα και του υπόλοιπου με ομόλογα του ίδιου του κράτους. Δεν είναι επίσης σαφές, αν προτείνεται τα ευρωομόλογα να καλύπτουν δάνεια ειδικού σκοπού (π.χ. δημόσιες επενδύσεις) ούτε πώς ο φορέας που θα τα εκδίδει θα επιβάλλει τις απαιτήσεις τους απέναντι σε κράτη που δεν μπορούν να πληρώσουν. Και τέλος, δεν είναι σαφές με τι όρους για την οικονομική και τη δημοσιονομική τους πολιτική θα μπορούν τα κράτη μέλη να κάνουν χρήση των ευρωπαϊκών ομολόγων.

Έχει η αριστερά πρόταση;

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

του Θ. Παρασκευόπουλου

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ: Η ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ

Συνηθίζεται σε δύσκολες περιόδους η πολιτική σύγκρουση να περιορίζεται εκ μέρους της κυβέρνησης και των συμμάχων της στο ερώτημα προς την αντιπολίτευση: «Τι προτείνετε;» και στη μομφή: «Δεν έχετε προτάσεις!» Ερώτημα και μομφή περιέχουν ένα είδος τραμπουκισμού, εννοούν δηλαδή ότι είτε οι προτάσεις σου θα κινηθούν στο γενικό πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής είτε θα τις καταγγείλουν ως ανεδαφικές. Μάλιστα, ερώτημα και μομφή στρέφονται προπάντων προς την αριστερά, επειδή αυτηνής οι προτάσεις συνήθως ξεφεύγουν από την πεπατημένη και τη συναίνεση των αστικών κομμάτων.

Στην πραγματικότητα, τα αστικά κόμματα ίσαμε τώρα δεν έχουν διατυπώσει καμία συνεκτική πρόταση για την τρέχουσα κρίση στην Ελλάδα. Η πρόταση της κυβέρνησης, δηλαδή η κυβερνητική πολιτική, βασίζεται στα σκονάκια που της δίνουν οι εκπρόσωποι της τρόικας και στην αγχώδη προσπάθεια να εξαιρεθεί από τη συζήτηση το αδιέξοδο στο οποίο οδηγεί αυτή η πολιτική? αδιέξοδο που γίνεται εμφανές από τις διαρκείς επιμέρους αποτυχίες: στα δημόσια έσοδα, στο ύψος του ελλείμματος, στο επιτόκιο που ζητούν οι διεθνείς κερδοσκόποι για τα ελληνικά ομόλογα, στην ανεργία. Η αξιωματική αντιπολίτευση από τη μεριά της επιμένει στην πολιτική που οδήγησε στην κρίση, δηλαδή στη συρρίκνωση του Δημοσίου. Η ακροδεξιά ασθμαίνει με τακτικισμούς μεταξύ των δύο.