Συλλέκτες χρέους: Η Οικονομία, η Πολιτική και η Ηθική του χρέους

ΠΗΓΗ: Εφημ. Δράση

Μετάφραση-Επιμέλεια: Θοδωρής Σάρας

Πρωτότυπο κείμενο: Unemployed Negativity

Κάθε φιλοσοφική θεώρηση της πολιτικής του χρέους, ίσως θα πρέπει να αρχίσει με το γεγονός ότι το σύνολο της ρητορικής του χρέους, της κατοχής και της πληρωμής των χρεών, είναι ταυτόχρονα ένα λεξιλόγιο ηθικών και οικονομικών όρων. Αυτό το σημείο σχετίζεται μεν, αλλά σε αντίθεση, με το γνωστό επιχείρημα του Νίτσε στην Γενεαλογία της Ηθικής. Ενώ ο Νίτσε υποστήριξε ότι η ηθική, η ενοχή, ήταν κατά βάση της, χρεωστική, μια πληρωμή βασάνων για όσους δεν μπορούσαν να πληρώσουν το τίμημα, η εξέταση του χρέους αποκαλύπτει το πόσο η πληρωμή των χρεών του, η πληρωμή των λογαριασμών του, είναι τόσο μια ηθική επιταγή όσο και μια οικονομική σχέση.

Όπως υποστηρίζει ο David Graeber ακόμη και από τη σκοπιά της πρότυπης οικονομικής θεωρίας η τοποθέτηση του χρέους ως κάποιου είδους ηθικού καθήκοντος, σαν κάτι που δεν μπορεί ποτέ να καταργηθεί, έρχεται σε αντίθεση όχι μόνο με την αιτιολόγηση του τόκου, που υποτίθεται ότι είναι μια αποζημίωση με βάση το ρίσκο, αλλά παράλληλα είναι και μία τεράστια συσκευή που είναι αφιερωμένη στην εκτίμηση του ρίσκου, διακρίνοντας ανάμεσα σε καλό και κακό ρίσκο. Η ιδέα της αποπληρωμής του χρέους, δεν είναι τίποτα άλλο από μια ηθική ιδέα, και μάλιστα μία ιδέα απόλυτης ηθικής υποχρέωσης που μεταφέρεται στη σφαίρα της οικονομίας. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτή την ηθική δουλική, για το γεγονός ότι κρατεί τους πάντες να πληρώνουν την υποθήκη για ένα σπίτι κάτω από το νερό, να πληρώνουν τα δάνεια σπουδών τους, χωρίς ποτέ να πάρουν τη δουλειά που τους υποσχέθηκε μια τέτοια εκπαίδευση. Φαίνεται λοιπόν ότι το πολιτικό καθήκον είναι ζήτημα απλά να διαχωρίσουμε την ηθική της υποχρέωσης από την οικονομία του χρέους. Ο κόμπος είναι λίγο πιο μπερδεμένος από το να πετάξουμε απλά στην άκρη, τη γλώσσα του χρέους εξ ολοκλήρου, αφού το χρέος, είναι ο κυρίαρχος τρόπος έκφρασης των κοινωνικών υποχρεώσεων. 

Betting with Trillions. Prison of Debt Paralyzes West

ΠΗΓΗ: SPIEGEL
By Cordt Schnibben

1. Prison of Debt Paralyzes West

Be it the United States or the European Union, most Western countries are so highly indebted today that the markets have a greater say in their policies than the people. Why are democratic countries so pathetic when it comes to managing their money sustainably?

  

In the midst of this confusing crisis, which has already lasted more than five years, former German Chancellor Helmut Schmidt addressed the question of who had "gotten almost the entire world into so much trouble." The longer the search for answers lasted, the more disconcerting the questions arising from the answers became. Is it possible that we are not experiencing a crisis, but rather a transformation of our economic system that feels like an unending crisis, and that waiting for it to end is hopeless? Is it possible that we are waiting for the world to conform to our worldview once again, but that it would be smarter to adjust our worldview to conform to the world? Is it possible that financial markets will never become servants of the markets for goods again? Is it possible that Western countries can no longer get rid of their debt, because democracies can't manage money? And is it possible that even Helmut Schmidt ought to be saying to himself: I too am responsible for getting the world into a fix?

The most romantic Hollywood movie about the financial crisis isn't "Wall Street" or "Margin Call," but the 1995 film "Die Hard: With a Vengeance." In the film, an officer with the East German intelligence agency, the Stasi, steals the gold reserves of the Western world from the basement of the Federal Reserve Bank of New York and supposedly sinks them into the Hudson River. Bruce Willis hunts down the culprit and rescues the 550,000 bars of gold, which, until the early 1970s, were essentially the foundation on which confidence in all the currencies of the Western world was built.

Greece’s debt burden. How to end the agony

Greece will remain a disaster until it gets the treatment given to heavily indebted poor countries in the past

The Economist

Nov 10th 2012 | from the print edition

A GENERAL strike; protesters on the streets; parliamentary battles over austerity measures needed to unlock rescue funds; and a sinking economy with an ever bigger debt burden. The situation in Athens this week is grimly familiar—and not just because Greece has had so many similar weeks over the past couple of years. There are also eerie echoes of the developing-country debt crises of the 1980s and 1990s.

The experience of dozens of debt-ridden countries in Latin America and Africa holds lessons that Greece’s rescuers ought to heed. For years, the IMF and rich-world governments tried to help them with short-term rescue loans. But the most indebted started to recover only when their debts, including those owed to official creditors, were slashed. In Europe, Poland also provides a precedent: its economy took off in the 1990s after it too was given a break by its creditors.

Greece is in the same boat. Provided that the country’s parliament passes the 2013 budget on November 11th, a fresh infusion of rescue funds will stave off imminent catastrophe (see article). Yet Greece’s economy won’t recover until it has more debt relief. That should involve, broadly, a two-part process: first, agree on a plan to reduce debt if certain targets are met; then cut the debt in stages over the next decade.

BLOOMBERG: If You Want to Save Greece, Stop Lending It Money

ΠΗΓΗ: BLOOMBERG

By Klaus Adam 

The Greek rescue program is seriously derailed. By the end of this year, the economy will be a fifth smaller than it was five years ago, and the government is forecasting another 4.5 percent decline in 2013. This figure may once again prove overly optimistic.

The collapse helps to explain the high drama involved this week, as the Greek government tries to drive through parliament a double dose of austerity in the teeth of recession, and the country’s international creditors worry over whether to give the country its next 31 billion euros ($40 billion) of life support, rather than let it default on debt repayments later this month and crash out of the euro.

Given such a desperate situation, it’s all the more surprising that Greece continues to borrow abroad at a stunning rate. The current account deficit, a measure of external borrowing for the country as a whole, was 21 billion euros in 2011, or about 10 percent of gross domestic product. While it slowed somewhat in 2012, Greek borrowing still ran at an annualized rate of 14 billion euros in the first half of the year.

The continued borrowing is often overlooked in the debates over how to rescue Greece, and it indicates that the effort to avoid default is doomed.

Permanent Slowdown

Heavy foreign borrowing is sensible when a country is faced with a temporary fall in growth. It can help to cushion the effects on domestic consumption. But Greece is not suffering from a temporary slowdown in the economic cycle. In a situation where the decline in activity is more permanent, large-scale borrowing to sustain consumption only increases the pain down the road. It requires cutting back consumption to fall in line with lower production levels, as well as additional reductions to service the accumulated external debt.

Ο γρίφος του ελληνικού χρέους

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Αγγ. Αθανασόπουλος

Την ώρα που στην Ελλάδα η κυβέρνηση Σαμαρά θα προσπαθεί να περάσει από τη Βουλή άλλο ένα πακέτο επώδυνων μέτρων, οι εταίροι και πιστωτές της θα αναζητούν για άλλη μία φορά λύση για τη βιωσιμότητα του χρέους της. Χωρίς αυτή, οποιοδήποτε πακέτο βοήθειας κινδυνεύει να είναι χρήματα πεταμένα σε ένα «βαρέλι χωρίς πάτο».

Τίποτα δεν αποδεικνύει του λόγου το αληθές καλύτερα από τις προβλέψεις για το ελληνικό δημόσιο χρέος. Στον προϋπολογισμό που κατέθεσε στο Κοινοβούλιο ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρας, το χρέος προβλέπεται να ανέλθει στο 189% του ΑΕΠ το 2013 (περίπου 346 δισεκατομμύρια ευρώ) και στο 192% το 2014, όταν μόλις στις αρχές Οκτωβρίου η πρόβλεψη ήταν για χρέος 179,3% του ΑΕΠ για την επόμενη χρονιά. Όλα αυτά ξεπερνούν ακόμη και το πλέον απαισιόδοξο σενάριο που είχε παρουσιάσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) τον περασμένο Μάρτιο για 171% του ΑΕΠ.

Στην τηλεδιάσκεψη του Eurogroup την περασμένη Τετάρτη, οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης άρχισαν για πρώτη φορά να συζητούν με συγκεκριμένο τρόπο σενάρια για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, προϋπόθεση απαραίτητη όχι μόνο για να βρεθεί η χρηματοδότηση της διετούς επιμήκυνσης του προγράμματος προσαρμογής από το 2014 στο 2016. Αυτή θα πρέπει ουσιαστικά να θεωρείται ειλημμένη απόφαση, για να υλοποιηθεί όμως θα απαιτηθούν περίπου 30 δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον, όπως προβλέπει και η ενδιάμεση έκθεση που παρουσίασε το Ταμείο πρόσφατα.

Stratfor: Germany's Role in Europe and the European Debt Crisis

ΠΗΓΗ: stratfor

By George Friedman


(Εκτεταμένη παρουσίαση στα ελληνικά, ΕΔΩ)

The German government proposed last week that a European commissioner be appointed to supplant the Greek government. While phrasing the German proposal this way might seem extreme, it is not unreasonable. Under the German proposal, this commissioner would hold power over the Greek national budget and taxation. Since the European Central Bank already controls the Greek currency, the euro, this would effectively transfer control of the Greek government to the European Union, since whoever controls a country's government expenditures, tax rates and monetary policy effectively controls that country. The German proposal therefore would suspend Greek sovereignty and the democratic process as the price of financial aid to Greece.

Though the European Commission rejected the proposal, the concept is far from dead, as it flows directly from the logic of the situation. The Greeks are in the midst of a financial crisis that has made Greece unable to repay money Athens borrowed. Their options are to default on the debt or to negotiate a settlement with their creditors. The International Monetary Fund (IMF) and European Union are managing these negotiations.

Any settlement will have three parts. The first is an agreement by creditors to forego repayment on part of the debt. The second is financial help from the IMF and the European Union to help pay back the remaining debt. The third is an agreement by the Greek government to curtail government spending and increase taxes so that it can avoid future sovereign debt crises and repay at least part of the debt.

It's time to cancel unpayable old debts

• 
• • Aditya Chakrabortty
  • guardian.co.uk, Monday 9 January 2012 20.00 GMT
  • Article history

In the week between Christmas and New Year, those bleary few days when the world has better things to do than catch up on news or check its Twitter account, The Guardian carried a story that bears repeating. It was about Dimitris and Christina Gasparinatos and their kids in the Greek port of Patras. For ever hard up, the parents had been pushed by the economic crisis into outright poverty; and just before Christmas Dimitris and Christina put four of their children into care.

Nor is the Gasparinatos' case an isolated one. Greece must be the most family-centric society in western Europe, yet its media is full of reports of newborns dumped outside clinics, or infants shunted into foster homes.

ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΝΟΜΙΜΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ!

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Η Ελλάδα θα μπορούσε να μην εισέλθει καθόλου στημνημονιακή παγίδα, στην οποία εισήλθε από το Μάιο του2010, καταστρέφοντας και λεηλατώντας τη χώρα.

Σε πείσμα όλων όσων, ακόμα και τώρα, διατείνονται δογματικά ότι η χώρα τότε δεν είχε άλλη επιλογή, σήμερα επιβεβαιώνεται περίτρανα ότι η Ελλάδα είχε πολλές, χίλιες φορές προτιμότερες εναλλακτικές επιλογές.

Και αυτό επιβεβαιώνεται όχι απλώς από τις ρεαλιστικές και επιχειρηματολογημένες θέσεις κάποιων δυνάμεων της Αριστεράςαλλά και από έγκυρους νομικούς κύκλους, οι οποίοι, μάλλον, μπορούν να θεωρηθούν  ότι κατέχουν περίοπτη θέση στο παγκόσμιο νομικό κατεστημένο με εξειδίκευση στα θέματα του χρέους.

Μία Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου επί του Ιταλικού Χρέους

Πηγή: ελληνική επιτροπή ενάντια στο χρέος

του Guido Viale*

Εφόσον   το ανθρώπινο γένος  επιβιώσει, από την κλιματική κρίση και ο  πολιτισμός , από την οικονομική καταστροφή , τα τελευταία τριάντα χρόνια θα φαίνονται ,στους ιστορικούς του μέλλοντος ,ως αυτά που πραγματικά ήταν: μια περίοδος συσκότισης, δικτατορίας της άγνοιας ,  ηγεμονίας  της ενιαίας φιλελεύθερης σκέψης ,που συνοψίζεται  στη σύνθεση  των ‘’αποφθεγμάτων’’ των δύο  κυριότερων  εκφραστών  της: «Η κοινωνία  δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο άτομα », δηλαδή τα υποκείμενα  των ανταλλαγών, δηλαδή η αγορά (Margaret Thatcher), και" Η κυβέρνηση δεν είναι η λύση αλλά το πρόβλημα », δηλαδή, πρέπει να κυβερνά  η  αγορά ! (Ronald Reagan). Ο φιλελευθερισμός  έχει πράγματι απαλλάξει    από το βάρος της σκέψης και της δράσης το σύνολο    των μελών του, είτε το συνειδητοποιούν  είτε όχι  . Για την οικονομική και την κοινωνική διακυβέρνηση καθώς και κάποιες  διορθωτικές αλλαγές προνοεί πλέον η αγορά.

Γιατί πρέπει να μας αφορά το Χριστογεννιάτικο Κούρεμα?

ΠΗΓΗ: waste of time

Σήμερα, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, λένε πως το "κούρεμα" του Χρέους προχωράει καλά.  Και γιορτινές μέρες που είναι, γιατί να τα σκαλιζουμε...?

Εξάλλου, και μια μικρή λεπτομέρεια που απόμενε, λύθηκε: 

- Τα κουρεμένα ομόλογα τελικά θα βγουν στο Αγγλικό Δίκαιο.

- Ε, και?

Ετσι για να έχουμε μια κοινή εικόνα για το τι μιλάμε,
ορίστε μια πολύ *χοντρική* περιγραφή του Χρέους μας σήμερα:
(δεν βαζω παραμπομπές, προσπαθώ να περιγράψω το τι κόβεται, και τα ακριβή ποσά δεν αλλάζουν την ουσία)

Χρέος προς ΔΝΤ+ΕΕ(1)  ~=  80δις (Αγγλικό δίκαιο, εμπράγματες εγγυήσεις, σε ευρώ)
Ομόλογα προς κούρεμα ~= 180δις (Ελληνικό δίκαιο, στο "εθνικό νόμισμα")
Υπόλοιπο Χρέος(2)     ~= 100δις (Ελληνικό δίκαιο, στο "εθνικό νόμισμα")
------------------------------
Σύνολο Χρέους        ~= 360δις

(1) Στα χρέη προς ΔΝΤ+ΕΕ που προέκψυαν από το 1ο Μνημόνιο υπολογίζω την 6η και την ερχόμενη 7η δόση που θα γυρίσει de-facto σε αγγλικό δίκαιο ~20δις ομολόγων που λήγουν από το Δεκέμβριο του 2011 μέχρι το Μάρτιο του '12, οπότε και θα έχει αρχίσει να τρέχει το PSI, αν τα καταλαβαίνω σωστά.
(2) Στο "υπόλοιπο χρέος" περιλαμβάνονται 60δις ομόλογα που έχει αγοράσει η ΕΚΤ, καθώς και 40δις που αποτελείται από εντοκά γραμμάτια,από κάποια άλλα παράξενα χρεόχαρτά πχ swaps, ή από ομόλογα που λήγουν μετά το 2035 (αν υπάρχουν τέτοια), και γενικώς από χρέη που εξαιρέθηκαν από το PSI.

Guess Which Country Has Debt Of Nearly 1000% Of GDP...

It's the UK, per this excellent chart from Morgan Stanley.

Image: Morgan Stanley

A few notes here:

• This chart is looking at all kinds of debt, not just sovereign debt. The UK's staggering debt-to-GDP ratio is largely due to the size of its financial sector.
• All financial sector debt is, to some extent, potentially government debt, since all governments end up having to rescue their financial sectors in the event of a crisis. That's what brought down Iceland and Ireland.
• And yet, for reasons we explained here, the UK is still seen as a gold-standard among safe-havens.
• By no measure does the US look  remarkable debt-wise -- even household debt/GDP doesn't look that bad. For that matter, Europe doesn't look that bad either. Their problem is not debt, but fiscal/monetary structure.

Read more: http://www.businessinsider.com/g10-countries-by-total-debt-to-gdp-2011-12#ixzz1fazCg8VM

ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΧΡΕΟΣ & ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ...

Πηγή:ΙΣΚΡΑ

Των Π. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ και Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ*

Η ένταξη της Ελλάδας στο μηχανισμό δανειοδότησης της τρόικα, πριν από 1,5 χρόνο, αναβάθμισε με δραματικό τρόπο την αστική επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας και τηςνεολαίας.

Το νέο ποιοτικό στοιχείο της φάσης αυτής, είναι πως παύει πλέον να υφίσταται η έννοια του κοινωνικού συμβολαίου: κάθε κοινωνικός αγώνας έρχεται αντιμέτωπος με μια συνολικά ανελαστική διακυβέρνηση, ανεξαρτήτως της μαζικότητας, της διάρκειας και της μαχητικότητάς του.

Αυτή, μάλιστα, η συνολικά ανελαστική διακυβέρνηση, έχει δείξει πως δεν διστάζει να θυσιάσει ακόμα καιμεγάλα τμήματα του αστικού πολιτικού προσωπικού, κάτω και από την καίρια πίεση των θεσμικών δανειστών (ΕΕ - ΔΝΤ). Εξ΄ου άλλωστε και η συνεχούμενη σκλήρυνση του μνημονιακού προγράμματος παρά τη συνεχή δημοσκοπική κατάρρευση του δικομματισμού και ειδικά τουΠΑΣΟΚ.

Η ΓΕΝΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ!

Κ Α Λ Ε Σ Μ Α 

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΑΥΛΙΟ Γ.Ν.Α. «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ»

29/11/2011 – 10:00 π.μ.

ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ Γ.Ν.Α., ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤA ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ, ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ, ΚΙΝΗΜΑ «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ «ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»,    ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΗΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Πρωτοβουλία Γυναικών

ενάντια στο Χρέος & στα Μέτρα Λιτότητας

Η ΓΕΝΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ!

ΔΩΡΕΑΝ ΤΟΚΕΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ!

Άμεση αναστολή της πληρωμής του χρέους!

Τα λεφτά μας όχι στα τοκοχρεολύσια των τοκογλύφων/πιστωτών αλλά στην υγεία, στη παιδεία, στις δημόσιες υπηρεσίες!

Είναι η γέννα εμπόρευμα; Και βέβαια είναι, μας απαντάνε οι άθλιοι μνημονιακοί κυβερνήτες μας, σπεύδοντας να θέσουν εκατομμύρια ανασφάλιστες γυναίκες αυτής της χώρας αντιμέτωπες  με το πιο απάνθρωπο δίλημμα:

Αν πληρώσω γεννάω - αν δεν πληρώσω δεν γεννάω!!!

Τι κι αν η καλπάζουσα φτώχεια -που αυτοί οι άθλιοι προκαλούν- έχει για συνέπεια να μειώνονται συνεχώς οι γεννήσεις σε αυτή τη χώρα(-15%). Τι κι αν η ανέχεια κάνει όλο και πιο πολλές ελληνίδες να ξεγεννούν  στα δημόσια μαιευτήρια (+15%). Οι κυβερνήτες μας όχι μόνο τριπλασιάζουν το κοστολόγιο του τοκετού στο δημόσιο και καλλιεργούν (άραγε για πόσο ακόμα;)  την ασάφεια γύρω από το τι θα πληρώνουν ή δεν θα πληρώνουν οι ασφαλισμένες, αλλά και αποφασίζουν και διατάσσουν ότι μερικά εκατομμύρια ανασφάλιστες θα πρέπει να πληρώνουν από την (άδεια) τσέπη τους αν θέλουν να γεννήσουν!

Το δημόσιο χρέος δεν είναι μαύρο κουτί

πηγή: πριν 20/11/2011

του Λ. Βατικιώτη

«Οποιοσδήποτε αγώνας για τον έλεγχο και την ακύρωση του δημόσιου χρέους δεν γίνεται στο όνομα και στη βάση των κοινών (ταξικών) συμφερόντων των “από κάτω”, πέρα από εθνικά σύνορα, είναι καταδικασμένος σε αποτυχία», τονίζει ο Γιώργος Μητραλιάς στην εισαγωγή του αποκαλυπτικού και χρήσιμου βιβλίου Ανοίγουμε τα βιβλία του δημόσιου χρέους (εκδ. Αλεξάνδρεια).

Προϊόν της κοινωνικής ριζοσπατικοποίησης και της πολύμορφης πάλης ενάντια στο χρέος είναι η έκδοση Ανοίγουμε τα βιβλία του δημόσιου χρέους – Τι είναι και πώς γίνεται ο λογιστικός έλεγχος του δημόσιου χρέους, που κυκλοφόρησε την άνοιξη από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Συγγραφείς του είναι ο βέλγος πολιτικός επιστήμονας που έχει πρωτοστατήσει στην πάλη ενάντια στο δημόσιο χρέος, Ερίκ Τουσέν, η βραζιλιάνα φοροτεχνικός Μαρία Λουσία Φατορέλι, συντονίστρια στη χώρα της, της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που έχει συγκροτηθεί με πρωτοβουλία των πολιτών και επίσης οι οργανώσεις CADTM και Jubilee South.  Η μετάφραση, η επιμέλεια και τα προλεγόμενα ανήκουν στον Γιώργο Μητραλιά.

422 δισ. ευρώ τοκοχρεωλύσια σε 15 χρόνια!

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ*

Η ομιλία του νέου πρωθυπουργού στη Βουλή σχετικά με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης δεν προκάλεσε καμία έκπληξη. Άλλωστε όλη η κοινωνία γνωρίζει πως η επιλογή ενός προσώπου σαν τον Λουκά Παπαδήμο προσιδιάζει στην επιλογή του κατάλληλου προσώπου για την αποτελεσματική διεκπεραίωση ενός project. Όμως η προγραμματική του ομιλία περιείχε διάφορα σημεία στα οποία αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή. Ένα από αυτά είναι η επίκληση από τα χείλη του πρωθυπουργού της υποχρέωσης του ελληνικού λαού να ανταποκριθεί στην αλληλεγγύη που του επιδεικνύουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, μέσω της αποδοχής της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας και της συναίνεσης στην υπαναχώρηση από τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Η αλήθεια είναι ότι οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν κληθεί να συνδράμουν με σημαντικά ποσά τους Μηχανισμούς Στήριξης της Ελλάδας, αλλά και της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Το ερώτημα όμως στο οποίο πρέπει να απαντήσει ο κ. Παπαδήμος είναι το κατά πόσον αυτά τα βάρη των Ευρωπαίων φορολογουμένων ανακουφίζουν τους ώμους του ελληνικού λαού, από τον οποίο ο νέος πρωθυπουργός ζητάει υπευθυνότητα απέναντι «στην αλληλεγγύη που δέχεται».

Η αιτιολόγηση του χρέους

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΠΙΘΑ Αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικών στο Πάντειο.

Η εκτεταμένη και αδιέξοδη οικονομική κρίση συνοδεύεται με μια εντεινόμενη και συστηματική προσπάθεια του κυρίαρχου (δικομματικού) πολιτικού συστήματος να αποδώσει το κύριο αίτιο της κρίσης, το δημόσιο χρέος, στις ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και τάξεις.

Κορυφαίος ενορχηστρωτής αυτής της προσπάθειας ο κ. Πάγκαλος, τη λογική του οποίου αποδίδει η έκφρασή του: «Μαζί τα φάγαμε». Τη λογική αυτή υιοθετεί το δικομματικό πολιτικό καθεστώς (διότι περί καθεστώτος πρόκειται), καθώς τόσο στη ρητορική του όσο και στην πρακτική του προτείνει μέτρα και δράσεις που ελέγχουν το «φαγοπότι» των κοινωνικών ομάδων. Ετσι το δικομματικό πολιτικό σύστημα μένει ηθικά άτρωτο, καθώς έχει συνενόχους στη δημιουργία του χρέους σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού. Η ευθύνη διαχέεται και επιμερίζεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το πολιτικό σύστημα που σχεδιάζει τη «σωτηρία του λαού», να διεκδικεί την ουσιαστική αναπαραγωγή του, την κυρίαρχη ύπαρξη του αύριο, έστω ενδεδυμένο διαφορετικούς μανδύες.

Φαύλος κύκλος δανείων και κακοδιαχείρισης

Η Ελλάδα είναι ένα κράτος «δανειογενές» πριν από τη σύστασή του (1824-1825). Από τότε, οι Αλ. Μαυροκορδάτος και Ι. Ζαΐμης σύναψαν δύο δάνεια με αγγλικές τράπεζες. Για το ένα, καταβλήθηκε στην τότε κυβέρνηση το 59% της ονομαστικής του αξίας και για το άλλο το 43,6%! Τα υπόλοιπα ποσά κρατήθηκαν για τοκοχρεολύσια, προμήθειες, μεσιτείες, έξοδα σύμβασης και αγορές άχρηστων πολεμικών υλικών (!). Ωστόσο, η Ελλάδα πλήρωσε τόκους και χρεολύσια για το κεφάλαιο που ουδέποτε πήρε!

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ

Ανδρέας Παπανδρέου και Κωνσταντίνος Καραμανλής. Το Δημόσιο Χρέος έφτασε στα ύψη την περίοδο διακυβέρνησής τους

Ενδεικτικό του μεγάλου πάρτι της κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος ήταν τα «πανωγραψίματα» (1824. Τότε, ο στρατηγός Γκούρας «όριζε» 3.000 άνδρες. Δήλωνε ότι είχε 12.000. Τους μισθούς των υπόλοιπων 9.000 ανδρών τα μοιράζονταν οι ημέτεροι!). Ετσι «θεσμοθετήθηκε» η εξυπηρέτηση των πελατειακών σχέσεων κομματικών μηχανισμών με ουρά... μέχρι σήμερα.

ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ ΓΙΑ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΝΕΑ ΛΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ!

ΤΟ «ΚΟΥΡΕΜΑ» ΤΗΣ ΕΕ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟ! ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΘΗΛΕΙΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!

Η Ίσκρα ευθύς εξ’ αρχής είχε χαρακτηρίσει άδικο καιβαθύτατα ταξικό το «δημόσιο» χρέος και είχε υπογραμμίσει ότι αυτό το χρέοςδεν πρέπει να αναγνωριστεί!.

ΠΙΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΑΜΕΣΗ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!

Ταυτόχρονα, όμως, η Ίσκρα είχε διακηρύξει σε όλους τους τόνους ότι αυτό το χρέος δεν είναι μόνο άδικοαλλά και μη βιώσιμο, γιατί δεν μπορεί να αποπληρωθεί παρά μόνο με την «εξόντωση», σχεδόν, κυριολεκτικά του ελληνικού λαού.

Η Έκθεση βόμβα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που δόθηκε στους Ευρωπαϊους ΥΠΟΙΚ την Παρασκευή

Πηγή: XrimaNews.gr

To XrimaNews.gr παρουσιάζει πρώτο στην Ελλάδα την έκθεση βόμβα για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους που δόθηκε στους Ευρωπαϊους ΥΠΟΙΚ την Παρασκευή. Έχει γίνει μετάφραση των σημαντικότερων σημείων της έκθεσης τα οποία παραθέτονται στη συνέχεια.

Ελλάδα: ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους 21 Οκτ. 2011

Από την τέταρτη αναθεώρηση η κατάσταση στην Ελλάδα έχει πάρει μια στροφή προς το χειρότερο και αντί η οικονομία να προσαρμόζεται μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας χάρη σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η προσαρμογή γίνεται μέσω της ύφεσης και της μείωσης των μισθών. Eνάντια σε αυτές τις αντιξοότητες οι ελληνικές αρχές δυσκολεύονται πάρα πολύ για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει. Για τους σκοπούς της αξιολόγησης της βιωσιμότητας του χρέους έχει οριστεί μια αναθεωρημένη βάση, η οποία λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις αυτών των εξελίξεων για την μελλοντική ανάπτυξη και για την πιθανή έκβαση των μέτρων και των πολιτικών που έχουν ληφθεί. Η αξιολόγηση έχει προεκταθεί μέχρι το 2030 για να συμπεριλάβει πλήρως τη μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή δυναμική και τις πιθανές επιπτώσεις που πιθανώς θα υπάρξουν όσον αφορά στη χρηματοδότηση (της Ελλάδας).

Ενημερωτικό για το Δημόσιο Χρέος

ΚΥΡΙΑ ΜΕΓΕΘΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ εκατομμύρια €	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	ΣΥΝΟΛΑ	ΔΙΑΦΟΡΕΣ 2001-2010
'Εσοδα	59,816	63,041	67,290	70,583	75,219	82,728	90,723	94,459	87,567	89,933	781.359	50,35%
Φόροι στην παραγωγή και στις εισαγωγές,	19,406	20,159	20,756	21,637	22,764	25,857	28,412	28,811	26,110	28,552
Φόροι στο εισόδημα, εισπραττόμενοι	12,528	13,415	13,498	14,825	16,578	16,960	18,201	18,695	19,111	17,474
Κοινωνικές εισφορές, εισπραττόμενες	18,397	21,310	23,722	24,671	26,104	26,932	28,961	30,749	29,458	29,663
Λοιπά τρέχοντα έσοδα	7,340	6,237	6,365	6,360	6,694	7,825	9,424	10,969	9,651	9,638
Κεφαλαιακές μεταβιβάσεις, εισπραττόμενες	2,145	1,920	2,949	3,090	3,079	5,154	5,725	5,235	3,237	4,606
Συνολικές Δαπάνες	66,318	70,614	77,143	84,333	85,626	95,427	105,923	117,634	124,215	113,887	941.120	71,73%
Πρωτογενείς Δαπάνες(χωρίς τόκους)	56,861	61,873	68,556	75,347	76,619	85,649	95,245	105,884	111,887	101,293	839.214	78,14%
Αμοιβές εξαρτημένης εργασίας, πληρωνόμενες	15,180	17,308	18,641	21,345	22,384	24,324	25,213	27,668	30,559	27,183
Κοινωνικές παροχές	22,499	24,184	27,332	28,873	31,814	35,625	39,949	45,765	48,844	47,400
Προϊόντα και υπηρεσίες	9,063	10,229	10,387	10,155	10,286	12,417	15,444	15,283	17,228	13,333
Επιδοτήσεις, πληρωνόμενες	195	205	238	240	257	277	41	43	76	93
Λοιπές τρέχουσες μεταβιβάσεις, πληρωνόμενες	1,442	1,563	2,393	3,421	3,321	3,239	3,767	4,113	3,669	3,905
Κεφαλαιακές μεταβιβάσεις, πληρωνόμενες	8,482	8,384	9,565	11,313	8,557	9,767	10,831	13,012	11,511	9,379
Τόκοι, πληρωνόμενοι(1)	9457	8741	8587	8986	9007	9778	10678	11750	12328	12594	101.906
Πρωτογενές ισοζύγιο(χωρίς τόκους)	2,955	1,168	-1,266	-4,764	-1,400	-2,921	-4,522	-11,425	-24,320	-11,360	-57.855
Ισοζύγιο Γενικής Κυβέρνησης (κατά ΕΣΛ95 με τόκους)	-6,502	-7,573	-9,853	-13,750	-10,407	-12,699	-15,200	-23,175	-36,648	-23,954	-159.761
Χρέος Γενικής Κυβέρνησης, κατά Μάαστριχτ	151,869	159,214	168,025	183,187	212,418	224,915	239,364	262,318	298,706	328,588		176.719 €
Χρεολύσια πληρωθέντα(2)	12777	20860	21615	20356	21752	16954	22554	26246	29135	19549	211.798
Δανεισμός(<1 έτους) σε ΕΓΕΔ	9886	11929	13378	16829	15325	11342	15310	17283	39953	1155	152.390
Σύνολο τόκων-χρεολυσιων & ΕΓΕΔ(1+2+3)	32120	41530	43580	46171	46084	38074	48542	55279	81416	33298	466.094
Ελλειμμα Ισοζύγιου Τρεχουσών Συναλλαγών	-10495	-10221	-9887	-10717	-15677	-23667	-32393	-34797	-25818	-24048	-197.720
Ακαθάριστο Εγχώριο Προιον (ΑΕΠ)	146248	156615	172431	185266	194819	211300	227074	236917	235017	230173		83.925 €
Πηγή : ΕΛΣΤΑΤ (23/9/2011) – ΤτΕ Δελτιο Οικονομικής Συγκυρίας

Προσδιοριστικοί παράγοντες του ύψους και της εξέλιξης του δημοσίου χρέους.

«Οι παράγοντες που προσδιορίζουν το ύψος και την εξέλιξη του δημόσιου χρέους, είναι το ετήσιο πρωτογενές έλλειμμα ή πλεόνασμα, οι δαπάνες για τόκους, ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ(η συνολική παραγωγή της χώρας δηλαδή), η ανάληψη νέου χρέους και τέλος οι μεταβολές των συναλλαγματικών ισοτιμιών του ευρώ για το εξωτερικό χρέος και το χρέος με ρήτρα συναλλάγματος.» Κ.Π.-2001