Έξω από το ευρώ και τη νομισματική Ευρώπη.

Το antapocrisis 

δημοσιεύει μεταφρασμένο ένα απόσπασμα μελέτης των Luciano Vasapollo, Rita Martufi και Joaquìn Arriola με τίτλο “Pigs’ awakening – PIIGS” από το 3ο κεφάλαιο: Εναλλακτική λύση για την Ιταλία και τα άλλα PIIGS. Ο Joaquìn Arriola ήταν πρόσφατα στην Ελλάδα, ομιλητής στην εκδήλωση που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία των 1000.

Ας ασχοληθούμε τώρα, με μια άμεση λειτουργική αλλά και στρατηγική προοπτική, την αποχώρηση απο καπιταλιστικές περιοχές, όπως η Ε.Ε.

Το ευρώ υιοθετήθηκε για να ενισχύσει τις εξαγωγές της αστικής τάξης των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, δηλαδή του ιμπεριαλιστικού Ευρωπαϊκού πόλου, και να αποδυναμώσει τις εμπορικές θέσεις των περιφερειακών χωρών της Μεσογείου. Επιπλέον, υπέταξε τη δυναμική τους στον καταμερισμό εργασίας των κεντρικών χωρών. Έτσι, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία (τα λεγόμενα PIIGS, προσθέτοντας και την Ιρλανδία) έχουν μετατραπεί σε τουριστικά και οικιστικά θέρετρα, ή σε κέντρα υπηρεσιών, με μια αυξανόμενη διαδικασία αποβιομηχάνισης. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε μια εργατική λύση στην κρίση αν δεν αλλάξουν οι υφιστάμενοι οικονομικοί και νομισματικοί κανόνες.

Η λιτότητα δεν αποτελεί λύση, γιατί όπως λένε πολλοί αναλυτές, η μείωση των επενδύσεων μειώνει την παγκόσμια ζήτηση και την βραχυπρόθεσμη ανάπτυξη, και έτσι η ανεργία και το κλείσιμο των επιχειρήσεων με τη σειρά τους μειώνουν την φορολογική βάση και το έλλειμμα χειροτερεύει. Οι πολιτικές προσαρμογής έχουν μόνο ως στόχο την επίλυση των προβλημάτων ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μετατοπίζοντας τεράστια εισοδήματα από την εργασία στο κεφάλαιο. Αυτό γίνεται τόσο με την άμεση επίθεση στους μισθούς και, έμμεσα, με τη μείωση των κοινωνικών παροχών.

The EU is an empire, and empires mean war

NRC HANDELSBLAD ROTTERDAM

We are often told that the EU has brought peace to Europe. However, this view is not shared by historian Thierry Baudet who provocatively argues that a process in which nation states give up their sovereignty inevitably results in conflict. That is why he recommends dissolving the euro and restoring national borders.

Thierry Baudet

Partisans of the European project invariably argue that nationalism leads to war and while the development of Europe will safeguard peace – a noble objective that is more than sufficient compensation for any loss in democracy, sovereignty and transparency caused by Brussels. However, this theory is fundamentally flawed.

Nationalism does not lead to war. Attempts to build European empires lead to war. The urge to impose a straitjacket on the will of peoples will leads to war. In short, the European project will lead to war.

Fascism and Nazism were both focused on the creation of Europe. As early as 1933, Mussolini declared that Europe could once again exert its power in the world if it succeeded in establishing a certain political unity.

Imagining the Unthinkable. The Disastrous Consequences of a Euro Crash

ΠΗΓΗ: SPIEGEL

As the debt crisis worsens in Spain and Italy, financial experts are warning of the catastrophic consequences of a crash of the euro: the destruction of trillions in assets and record high unemployment levels, even in Germany. By SPIEGEL Staff

It isn't long ago that Mario Draghi was spreading confidence and good cheer. "The worst is over," the head of the European Central Bank (ECB) told Germany's Bildnewspaper only a few weeks ago. The situation in the euro zone had "stabilized," Draghi said, and "investor confidence was returning." And because everything seemed to be on track, Draghi even accepted a Prussian spiked helmet from the reporters. Hurrah.

Last week, however, Europe's chief monetary watchdog wasn't looking nearly as happy in photos taken in front of a circle of blue-and-yellow stars inside the Euro Tower, the ECB's Frankfurt headquarters, where he was congratulating the winners of an international student contest. He smiled, shook hands and handed out certificates. But what he had to tell his listeners no longer sounded optimistic. Instead, Draghi sounded deeply concerned and even displayed a touch of resignation. "You are the first generation that has grown up with the euro and is no longer familiar with the old currencies," he said. "I hope we won't experience them again."

Το κόστος της εξόδου από το ευρώ

Πηγή: CYNICAL

Το κόστος εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ είναι πολύ δύσκολο να αποτιμηθεί. Η διασπορά στις διάφορες αποτιμήσεις της ζημιάς είναι κάτι παραπάνω από μια τάξη μεγέθους, και κυμαίνεται ανάμεσα στα 50 δις και τα 1000 δις, το τελευταίο αποτελεί εκτίμηση Νταλλάρα, συμφέρον του οποίου είναι να γνωρίζει και καλύτερα. Η αιτία της διασποράς αυτής είναι ότι πέρα από τις μετρήσιμες και ήδη γνωστές οφειλές του ελληνικού δημοσίου, της Τράπεζας της Ελλάδας και των ιδιωτών στην ΕΚΤ, στα κράτη, και τις τράπεζες της ΕΖ, υπάρχουν και οι μη μετρήσιμες εισέτι, ζημιές που ενδέχεται να εμφανιστούν και στα υπόλοιπα κράτη, ίσως και ακόμα παραέξω, κυρίως από την διατάραξη του εμπορίου, από μαζικές αναλήψεις και φυγή κεφαλαίων, κυρίως όμως από την απώλεια εμπιστοσύνης στην ίδια την κοινότητα, η οποία απώλεια θα μπορούσε να οδηγήσει και στη διάλυσή της. Ήδη, οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο, δεν είναι πια μηδενικές, όπως συνέβαινε κάμποσους μήνες πριν, αλλά ανέρχονται, σύμφωνα με εκτιμήσεις γύρω στο 35%.  

Σε άρθρο του ο Economist ανεβάζει τις οφειλές της Ελλάδας στις κυβερνήσεις και τράπεζες της ΕΖ στα 290 δις ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 3% του ΑΕΠ της ΕΖ. Στο τέλος του 2011, η έκθεση του ιδιωτικού τομέα σε τράπεζες του εξωτερικού ανερχόταν στα 69 δις. Η σούμα δίνει 360 δις ευρώ, ποσό, το οποίο είναι κοντά σε μια άλλη εκτίμηση που είχα δει προ ημερών, η οποία έβγαζε το συνολικό χρέος της χώρας μας γύρω στα 400 δις. 

Από τα "Greek Statistics" στα "Italian Statistics"

ΠΗΓΗ: CYNICAL

Δεν γνωρίζω αν το ιταλικό πολιτικό σύστημα έκανε δημόσια την αυτοκριτική του για το πώς οδήγησε τη χώρα στη σημερινή της κατάντια. Είτε το έκανε όμως είτε όχι, τη διερεύνηση της πορείας αυτής ανέλαβαν δημοσιογράφοι του Spiegel, οι οποίοι ζήτησαν και έλαβαν για πρώτη φορά από τη γερμανική κυβέρνηση εμπιστευτικά ντοκουμέντα για την κρίσιμη περίοδο (1994-1998) πριν από την ένταξη της Ιταλίας στο ευρώ, αποτελούμενα από εκθέσεις της γερμανικής πρεσβείας στη Ρώμη, εσωτερικά σημειώματα και γράμματα κυβερνητικών αξιωματούχων, πρακτικά  από συνεδριάσεις της καγκελαρίας, τα οποία και παρουσίασαν αναλυτικά στην έκδοση της περασμένης Τρίτης, (8/5/2012).

Κοιτάζοντας πίσω, γίνεται ολοένα και πιο κατανοητό ότι τα σημερινά προβλήματα του ευρώ μπορούν ν’ αποδοθούν σε εκ γενετής ανωμαλίες. Χώρες εντάχθηκαν χωρίς να πληρούν τα κριτήρια σύγκλισης, μόνο για λόγους πολιτικούς. Δηλαδή, ενώ κατά βάση το εγχείρημα της θέσπισης του ευρώ ήταν πολιτικό, τα κριτήρια που τέθηκαν ήταν οικονομικά, χωρίς την πρόβλεψη δομών που θα επέβλεπαν την τήρησή τους και    θα εργάζονταν προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης. 

Πολλά χολερικά δημοσιεύματα στον διεθνή τύπο αναλώθηκαν στην χλεύη των Greek Statistics, εν πολλοίς άδικα, μιας και δεν ήταν τα μοναδικά. Στο δημοσίευμα αυτό του Spiegel φαίνεται πολύ καθαρά ότι παράλληλα με τα Greek, υπήρχαν και τα ανάλογα Italian Statistics, για τα οποία ο τότε Καγκελάριος Κολ είχε πλήρη επίγνωση, όπως ακριβώς θα πρέπει να είχε και για τα ελληνικά.

S.King: Η Ελλάδα που βρυχάται

ΠΗΓΗ: euro2day

Μια φανταστική ιστορία με θέμα την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δημοσίευσε την Τετάρτη ο επικεφαλής οικονομολόγος της HSBC, Stephen King με τίτλο "How the Greek tiger learnt to roar again...". 

Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, "Στο τέλος του 2015 η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κοιτάξει πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα πρόσφατα επιτεύγματά της. Ο έξω κόσμος, που κάποτε απελπίζονταν τόσο πολύ με την Αθήνα, τώρα θεωρεί την Ελλάδα ως τον «Ελληνικό Τίγρη». Η χρηματιστηριακή αγορά της χώρας, που είχε υποχωρήσει κατά 90% από την «κορυφή» που είχε πιάσει το 2007 μέχρι τους πρώτους μήνες του 2013, πλέον βρυχάται. Τα επιτόκια, που κάποτε βρισκόταν στην οικονομική στρατόσφαιρα, είναι τώρα πολύ χαμηλότερα από αυτά της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Και ενώ η ανάπτυξη δεν ήταν διψήφια, η Ελλάδα έκανε την Κίνα και την Ινδία να… τρέχουν.

Οι συνέπειες του ευρώ.

ΠΗΓΗ: veriorama

Περισιανίδης Ευθύμιος

Το κείμενο αυτό αναφέρεται εκ πρώτης σε αυτούς που είναι κατά του μνημονίου. Σε δεύτερο επίπεδο σε αυτούς που είναι σκεπτικιστές απέναντι στο ευρώ αλλά πιστεύουν ότι πλέον δε μας συμφέρει να φύγουμε και να επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα.

Αρχικά να εξηγήσουμε τι σημαίνει ευρώ. Το ευρώ είναι ξένο νόμισμα. Ξένο νόμισμα σημαίνει πως το νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα δεν εκδίδεται από το δικό σου κράτος. Το εκδίδει κάποια άλλη κεντρική εξουσία, (η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα για παράδειγμα) και το τροφοδοτεί ως δάνειο στις δικές σου τράπεζες. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, η κεντρική αυτή εξουσία, η οποία σου επιβάλλει και τα μνημόνια συμπτωματικά, ρυθμίζει το πόσο χρήμα θα κυκλοφορεί στην οικονομία σου, τα επιτόκια καταθέσεων, τα επιτόκια δανεισμού και την πολιτική που θα ακολουθήσουν σε πολλούς τομείς οι τράπεζές και η οικονομία σου. Επιπρόσθετα, αλλά όχι άνευ σημασίας, χρησιμοποιώντας ξένο νόμισμα δεν μπορεί η χώρα να καθορίσει την εξωτερική ισοτιμία του νομίσματος, δηλαδή την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών της.

Παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι συνέπειες είχαν όλα αυτά τα τελευταία 10 χρόνια στην οικονομία μας. Επειδή όμως, πιθανό να πιστεύετε πως πλέον δε μας συμφέρει να φύγουμε από το ευρώ, θα προσεγγίσουμε και τις συνέπειες που θα έχει η παραμονή μας τα επόμενα χρόνια. Εξετάζουμε δηλαδή το παρελθόν και το μέλλον του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

Οξεία πρεμούρα για την παραμονή στο ευρώ

ΠΗΓΗ: ΤΟ Ποντίκι

Από το Μαρικάκι

Τα’ χει χαμένα η εγχώρια επιχειρηματική και χρηματοπιστωτική ελίτ; Δεν είναι δυνατόν διαφορετικά να μας απειλεί ότι αν φύγουμε από το ευρώ γυρίζουμε 25 χρόνια πίσω! Δηλαδή στα 1987! Ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών  και πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας Βασίλης Ράπανοςείπε σε πρόσφατη εκδήλωση του Χρηματιστηρίου Αθηνών ότι «είτε θα μείνουμε στο ευρώ μειώνονταςτο επίπεδο διαβίωσης όλοι μας, είτε θα αποχωρήσουμε από το ευρώ γυρνώντας δεκαετίες πίσω»  και προσδιόρισε το ... πισωγύρισμα σε 20 με 25 χρόνια πίσω. Πραγματικά, θεωρεί ότι η «πτώση» του βιοτικού επιπέδου στα δεδομένα του 1987 είναι φόβητρο όταν σήμερα εν έτει 2012 - στα δέκατα γενέθλια του ευρώ - οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της χρόνιας ανεργίας , της φτώχειας και της πείνας;

Ωστόσο δεν είναι ο μόνος που επιχείρησε να κινδυνολογήσει με την έξοδο της χώρας από το ευρώ το οποίο κανείς σήμερα δεν μπορεί να αποκλείσει ότι σε λίγο μπορεί να είναι γεγονός. Ακόμη και ο ίδιος σημείωσε ότι «το επόμενο τρίμηνο παίζεται η παραμονή της χώρας στο ευρώ», είναι δηλαδή πιθανή εξέλιξη στο ορατό μέλλον, έστω κι αν τεχνικά δεν μπορεί να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ρεκόρ στο σορτάρισμα κατά του ευρώ

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

By Robin Wigglesworth

Δημοσιεύθηκε: 07:51 - 03/01/12

Οι τοποθετήσεις των hedge funds εναντίον του ευρώ ανήλθαν σε επίπεδα-ρεκόρ την τελευταία εβδομάδα του 2011, αυξάνοντας τις πιέσεις στο καταπονημένο ευρωπαϊκό νόμισμα, καθώς εισέρχεται στη δεύτερη δεκαετία του αντιμετωπίζοντας την πιο δύσκολη χρονιά της Ιστορίας του. 

Πολλά hedge funds έχασαν λεφτά στοιχηματίζοντας εναντίον του ευρώ στο μεγαλύτερο τμήμα του περσινού έτους, καθώς το νόμισμα παρέμεινε ανέλπιστα ισχυρό, παρά τη διαρκώς επιδεινούμενη κρίση χρεών στην ευρωζώνη. 

Ωστόσο, το ευρώ υπέστη απώλειες τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο κι έκλεισε τον χρόνο ως το «μεγάλο» νόμισμα με τις χειρότερες απώλειες, υποχωρώντας σε χαμηλό 10 ετών έναντι του γεν και ενός έτους έναντι του δολαρίου. 

Η Τραγωδία του ευρώ και πως έφτασε η Ελλάδα ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία - Τα τρία σενάρια για το μέλλον της Ελλάδας και του ευρώ

ΠΗΓΗ: bankingnews.gr

Το χρονικό της ανόδου και της πτώσης του ευρώ ακτινογραφεί ο  καθηγητής οικονομικών Philipp Bagus, του πανεπιστημίου Universidad Rey Juan Carlos της Μαδρίτης στο νέο του βιβλίο “Η Τραγωδία του Ευρώ” (The tragedy of the Euro), στο οποίο και ξηγεί τους λόγους της βραδείας κατάρρευσης της ευρωζώνης αλλά και της πιθανής διάλυσης της Ε.Ε. όπως την γνωρίσαμε μέχρι τώρα. Ο συγγραφέας είναι της άποψης ότι η  διάσωση της Ελλάδας τελικά μπορεί να μην ήταν οικονομικά βιώσιμη, αναλύοντας το δρόμο τον οποίο ακολούθησαν οι ηγέτες φτάνοντας ως εδώ.

Η περίπτωση της Ελλάδας

Οι δημοσιονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα είναι ένα παράδειγμα της τραγωδίας του ευρώ και των κινήτρων της. Όταν η Ελλάδα εισήλθε στην ΟΝΕ, τρεις παράγοντες συνδυάστηκαν για να δημιουργήσουν τα υπερβολικά ελλείμματα. Πρώτον, η Ελλάδα έγινε δεκτή με πολύ υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία. Με αυτή την ισοτιμία και τους μισθούς που επικρατούσαν, πολλοί εργαζόμενοι ήταν μη ανταγωνιστικοί σε σύγκριση με τους υψηλά κεφαλαιοποιημένους εργαζόμενους των βορείων χωρών. Για να αμβλυνθεί αυτό το πρόβλημα, οι εναλλακτικές ήταν (1) μείωση των μισθώνγια την αύξηση της παραγωγικότητας, (2) αύξηση των κυβερνητικών δαπανών για την επιδότηση της ανεργίας (με επιδόματα ανεργίας ή πρόωρη συνταξιοδότηση) ή(3) πρόσληψη των μη ανταγωνιστικών εργατών απευθείας ως δημόσιους υπάλληλους. 

The Lies that Europe's Politicians Tell Themselves

ΠΗΓΗ: SPIEGEL

A Commentary by Armin Mahler

Since its inception, the euro zone has been built on lies, the most grievous of which is the idea that the common currency could work without political union. But Europe's politicians are currently suffering under a different but equally fatal delusion -- that they have all the time in the world to fix the crisis.

How much does time cost? That depends what you need it for. The time that Europe's leaders want to buy to tackle the euro crisis is a precious commodity. And its price keeps going up and up.

Initially, it was supposed to cost €110 billion ($130 billion). That's how expensive the first EU bailout package for Greece was. Soon, it was expanded via a comprehensive rescue fund that helped out Portugal and Ireland. Then came a second bailout package for Greece, followed by an even more comprehensive rescue fund for the rest.

In late September 2011, representatives in Germany's parliament, the Bundestag, had not yet voted on this expanded package -- which would put Germany alone on the hook for €211 billion -- but it was already clear to them that even that wouldn't be enough. But nobody could say that out loud, and especially not Finance Minister Wolfgang Schäuble, because they obviously didn't want to endanger the government's majority in parliament -- and, thereby, its own ability to govern.

Lex: Η Ελλάδα πρέπει να βρεθεί εκτός ευρώ

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

Μια φορά κι έναν καιρό, οι συζητήσεις για την Ιταλία είχαν ως επίκεντρο το ποδόσφαιρο ή τις διακοπές στην Τοσκάνη. Ξαφνικά, το μόνο για το οποίο όλοι συζητούν είναι οι αποδόσεις των 10ετών ομολόγων της Ιταλίας (μιας και το αναφέραμε, πλησιάζουν ξανά το 7%). 

Η εξέλιξη αυτή αντικατοπτρίζει την κρατούσα άποψη: ότι το κόστος δανεισμού είναι πλέον τόσο υψηλό που σύντομα η Ιταλία δεν θα μπορεί να το αντέξει, θα αναγκαστεί να κηρύξει στάση πληρωμών στο χρέος των 1,9 τρισ. ευρώ και αυτό το γεγονός θα καταστρέψει την ευρωζώνη.

Είναι αλήθεια πως εάν καταρρεύσει η Ιταλία θα καταρρεύσει και η ευρωζώνη. Η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει η Ρώμη, στην ουσία, δεν είναι ότι το χρέος της θα καταστεί μη βιώσιμο, αλλά ότι οι επενδυτές θα σταματήσουν να αγοράζουν ιταλικούς κρατικούς τίτλους σε όποια τιμή κι αν φτάσουν.

Τα 3+1 θανάσιμα αμαρτήματα για το ευρώ

Πηγή: euro2day

Με ανοικτά όλα τα μεγάλα ερωτήματα για το μέλλον του ευρώ μπαίνει η νέα χρονιά. Οι ηγέτες της Ευρώπης σε τέσσερις κρίσιμες συνόδους κορυφής πανηγύρισαν την διάσωση της νομισματικής ένωσης. Στις τρεις πρώτες διαψεύστηκαν παταγωδώς. Η τέταρτη, αυτή του Δεκεμβρίου οδηγεί σε ένα «νομισματικό συμβόλαιο» δημοσιονομικής πειθαρχίας και την Ελλάδα στο PSI Plus. Η αμφισβήτηση είναι ήδη έντονη και η επιτυχία του -νέου- σχεδίου μένει να φανεί στην πράξη. 

Το 2011 φάνηκε με το καλημέρα ότι η κρίση βαθαίνει. Η χρονιά ξεκίνησε με την Ελλάδα να βαθμολογείται ως σκουπίδι από τους οίκους αξιολόγησης και τους ευρωπαίους ηγέτες να υποστηρίζουν ότι η χώρας μας είναι το κακό παιδί, η εξαίρεση στον κανόνα και ότι δεν τίθεται πρόβλημα για τον σκληρό πυρήνα του ευρώ. Ετσι, εκτίμησαν ότι αρκούσε μικρή ενίσχυση του EFSF, μείωση των επιτοκίων του ελληνικού δανείου και το φόβητρο ενός μόνιμου μηχανισμού διάσωσης. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου (σ.σ. πηγή για το χρονολόγιο το Bloomberg). 

14 Ιανουαρίου: Η χρονιά αρχίζει με την Fitch να ακολουθεί τις S&P και Moody’s οι οποίες υποβαθμίζουν τα ελληνικά ομόλογα στην κατηγορία «σκουπίδια». 

The euro crisis deepens

• • 
    

    Aditya Chakrabortty
  • guardian.co.uk, Monday 26 December 2011 18.00 GMT
  • Article history

Demonstrators burn an EU flag in Athens, Greece, as a protest against the government's austerity measures. Photograph: SIMELA PANTZARTZI/epa/Corbis

Europe's leaders have spent most of the euro crisis denying there's a euro crisis. A "specific Greek problem", that they'd give you. Irish and Portuguese aberrations. As for the Spanish, that really was hardmanchego. Wherever disaster struck over the past two years it was always the member's fault, never the club's.

The denialism ended this summer, as the financial bushfire moved to Italy and even began to menace Belgium and France. Sequestered in their conference rooms in northern Europe, policy-makers found it easy to wave away catastrophe in the distant, poorer periphery – but far harder when the second and third-largest economies in the entire bloc were under threat.

If the rhetoric and the not-so-faint snobbery have vanished, to be replaced by panic about "a last wakeup call" and "a crucial crossroads", the actual policy-making is as clueless as ever. At the last major summit, the one where David Cameron pressed the eject button, little was agreed apart from a restatement of Maastricht rules on budget deficits. Markets got excited about the promise of a $200bn loan to the IMF; until it transpired that the figure had been plucked out of thin air and no one knew where it would come from.

Έξοδος ή σοσιαλιστικό ευρώ;

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΟΥ

Το Αριστερό Ρεύμα (Α.Ρ.) του ΣΥΝ υποστηρίζει ότι η έξοδος από το ευρώ πρέπει να αποτελεί τη μία από τις δύο «θεμελιακές αφετηρίες» ενός συνολικότερου προγράμματος μετασχηματισμού της οικονομίας σε σοσιαλιστική προοπτική. Ως προς το πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής, δεν υπάρχει διαφωνία. Υπάρχει, όμως, ως προς το ότι η έξοδος από το ευρώ (πρέπει να) συνιστά προϋπόθεση ενός τέτοιου προγράμματος. Σταχυολογώ κάποιες αντιρρήσεις:
1) Η έξοδος από το ευρώ είναι θέση που διχάζει, αντί να ενώνει, τόσο την αριστερά όσο και τις κοινωνικές δυνάμεις που εκφράζονται μέσα από τις διαφορετικές εκδοχές της. Ως εκ τούτου οι αναγκαίες προσπάθειες για αριστερή συμπαράταξη, όταν προτάσσεται ως προϋπόθεση η έξοδος από το ευρώ, αποδυναμώνονται και κατ’ επέκταση υπονομεύεται το ίδιο το πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής. Αντί της εξόδου από το ευρώ, θα έπρεπε να προτάσσονται κομβικά στοιχεία του ίδιου του προγράμματος (αναδιανομή, κοινωνικοποίηση τραπεζών, υπεράσπιση, ανάκτηση και επαναθεμελίωση δημόσιων επιχειρήσεων κ.λπ.). Ας το δείξει η ιστορία εάν ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί ή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός της Ευρωζώνης.

Το ευρώ των 9

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μυ

Κάποιους ανθρώπους οφείλουμε να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή, είτε γιατί οι απόψεις τους είναι τεκμηριωμένες, είτε γιατί έχουν τη δύναμη να τις επιβάλλουν. Με κάθε τρόπο…

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Μοχάμεντ Ελ Εριάν επικεφαλής του κολοσσιαίου επενδυτικού fund PIMCO, ο οποίος πρόβλεψε ότι μέσα στο 2012 θα προκύψει η ευρωζώνη των 9 (και όχι των 17) κρατών…

Ο Ελ Εριάν έγινε ευρύτερα γνωστός στο ελληνικό κοινό το Γενάρη του 2010, από την απάντηση που έδωσε στην ερώτηση  γιατί οι αγορές  εκμεταλλεύονται τα αυξημένα Σπρεντ και κερδοσκοπούν σε βάρος της Ελλάδας: «Δουλειά μας, είχε πει  επικεφαλής του PIMCO,  είναι να βγάζουμε λεφτά. Εξάλλου δεν υπάρχει νόμος που να σου απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα».

'The Euro-Zone Bailout Programs Must Be Stopped'

ΠΗΓΗ: SPIEGEL

How to save the euro? Some believe that the European Central Bank is the key to any solution. Others think that the euro zone should be contracted and the weak members squeezed out. SPIEGEL spoke with two leading German economists about the currency's future. Their one area of agreement? Something must be done quickly.

SPIEGEL: Mr. Starbatty, Mr. Bofinger, can the euro still be saved?

Starbatty: All of the measures that are currently planned take effect in the long term. But rescue measures are needed now. That's why many politicians want to pull out the so-called bazooka and inject money into the market through the European Central Bank (ECB) or introduce euro bonds. Both are deadly sins. It would be better to shrink the monetary union to a hard core that can sustain the euro.

Bofinger: That would be a disaster. But I agree with you that time is of the essence. The highly indebted countries must be able to borrow at moderate interest rates so they don't go bankrupt. This could be achieved with euro bonds. And if they can't be implemented that quickly, the ECB has to stabilize the system. In doing so, it would not create inflation but would in fact avoid deflation.

Γιατί το αδύναμο ευρώ είναι η μόνη λύση

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

by Martin Feldstein

Τα μεγάλα ελλείμματα στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών σε Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία μπορούν να μειωθούν χωρίς να χρειαστεί να αποδυναμωθούν τα εισοδήματα στις εν λόγω χώρες, ούτε να απαιτηθεί από την Γερμανία να αποδεχθεί πληθωριστική αύξηση στην εγχώρια ζήτησή της. Το κλειδί για την επέκταση είναι οι καθαρές εξαγωγές στις χώρες εκτός ευρωζώνης. 

Οι ανισορροπίες στα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών είναι το αποτέλεσμα της επιβολής ενός ενιαίου νομίσματος στις 17 χώρες της ευρωζώνης. Εάν υπήρχε ελεύθερη διακύμανση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, τότε οι φυσικές πιέσεις των αγορών θα οδηγούσαν σε αποδυνάμωση των νομισμάτων της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας συγκριτικά με το νόμισμα της Γερμανίας, ωθώντας τις εξαγωγές και μειώνοντας τις εισαγωγές, ενώ παράλληλα θα οδηγούσαν και σε συρρίκνωση του εμπορικού πλεονάσματος της Γερμανίας.

Ο Μario Draghi προειδοποιεί για διάσπαση του ευρώ

Πηγή: FT (via euro2day)
By Lionel Barber και Ralph Atkins
Δημοσιεύθηκε: 12:34 - 19/12/11

Mario Draghi: Πρέπει να διακρίνουμε τα δύο στάδια: Πρώτα ήταν η χρηματοοικονομική κρίση με τον αντίκτυπό της στην πραγματική οικονομία. Νομίζω ότι μάθαμε πως χρειαζόμαστε ένα πιο ανθεκτικό χρηματοοικονομικό σύστημα, ένα σύστημα με λιγότερα χρέη και περισσότερα κεφάλαια. Καταγράφεται ουσιαστική πρόοδος στον σχεδιασμό της νέας ρυθμιστικής πολιτικής και κάποια πρόοδος στην εφαρμογή αυτού του νέου σχεδιασμού.
Το δεύτερο στάδιο της κρίσης στην ουσία είναι ένας συνδυασμός μιας πολιτικής φάσης με προκλήσεις -όπου οι ηγέτες της ευρωζώνης αναμορφώνουν αυτό που αποκαλώ δημοσιονομικό συμβόλαιο- και μιας κατάστασης όπου οι τράπεζες και τα κράτη αντιμετωπίζουν σημαντικούς περιορισμούς χρηματοδότησης. Αυτές οι συνθήκες δημιουργούν πλέον σύσφιγξη πίστωσης και έχουν αδιαμφισβήτητα αυξήσει τους πτωτικούς κινδύνους για την οικονομία της ευρωζώνης.

Για την έξοδο από το ευρώ και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την Ε.Ε.

Πηγή: aformi

Από την στιγμή που ο ελληνικός καπιταλισμός μπήκε στην δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα από το χρονικό σημείο που ξέσπασε η κρίση χρέους στην Ελλάδα, το ζήτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ αναδείχτηκε σε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αντιπαράθεσης, ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος που επιδιώκουν να επεξεργαστούν ριζοσπαστικές κινηματικές και πολιτικές απαντήσεις απέναντι στην κρίση του συστήματος. Ακόμα μεγαλύτερη σημασία απέκτησε αυτή η αντιπαράθεση, ανάμεσα στις δυνάμεις και τα ρεύματα που θέλουν να συγκροτήσουν μια ξεκάθαρα επαναστατική πολιτική πρόταση, η οποία θα στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.