Για τον πλησίον

ΠΗΓΗ: Καθημερινή 3/4/2012 Tης Xριστινας Kοψινη «Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 κάθε εβδομάδα έπαιρνα το τρένο Μιλάνο - Ζυρίχη. Οι Ιταλοί γκασταρμπάιτερ που το γέμιζαν και συνέχιζαν προς Νάπολη ή Λέτσε είχαν κουτιά και βαλίτσες δεμένα με σπάγγους. Για εκείνους, ο πλησίον ήταν μια δεδομένη παρουσία. Πριν από το Γκοτάρντο, τη σήραγγα που ενώνει την Ελβετία με την Ιταλία, έβγαζαν μια χαρτοσακούλα. Μοίραζαν σε όλους τους γύρω ψωμί και αλλαντικά και έπιναν μαύρο κρασί. «Εχετε την καλοσύνη να πάρετε;» έλεγε ο αρχηγός της οικογένειας, δειλά, γιατί είχα στα χέρια ένα βιβλίο. Ακριβώς όπως στην Οδύσσεια (Γ69, Δ60, Ε95), στην αρχή προσφέρεται κάτι για φαγητό. Μόνον όταν ο φιλοξενούμενος έχει χορτάσει μπορούν να γίνουν οι ερωτήσεις. Παρομοίως και για το Μωυσή, τον Ααρών και τους πρεσβύτερους, γεύση και γνώση είχαν ακόμη κοινή ρίζα: Ετσι ανέβηκαν στο όρος «και ώφθησαν εν τω τόπω του Θεού και έφαγον και έπιον» (Εξοδος 24.11)... ...Εκείνοι οι αρχαϊκοί ταξιδιώτες εξαφανίστηκαν όπως και η ατμομηχανή. Σήμερα, όποιος ανεβαίνει στο τρένο δεν έχει έναν πλησίον, υπό την κυριολεκτική έννοια. Νιώθει ακόμη ότι οι άνθρωποι ζουν με αισθήματα αλλά μόνο επιδεικνύοντάς τα σε κάποιον μακριά, φωνάζοντας στο κινητό και ενοχλώντας όποιον είναι δίπλα τους».

Με τρόπο ελληνικό

ΠΗΓΗ: Καθημερινή 10/1/2012

Tης Χριστινας Κοψινη

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 άρχιζε να επαληθεύεται αυτό που ήδη βίωναν οι αναπτυγμένες οικονομίες. Οι μισθοί άρχισαν να απογειώνονται κατακόρυφα, αρχικώς στις τράπεζες και δη στις ξένες που δέσποζαν στο χρηματοπιστωτικό στερέωμα της Ελλάδας, αλλά και σε δημόσιες επιχειρήσεις, καθώς και σε μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στον κλάδο της μεταποίησης. Η αύξηση των αποδοχών και σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπως π.χ. στον «Τιτάνα», δεν ήταν απόρροια των συνδικαλιστικών επιρροών, όπως καθ’ υπερβολή διατείνεται το μύθευμα που λέει ότι για όλα τα κακά της χώρας φταίνε τα συνδικάτα.

Aποτελούσε τη λογική συνέπεια της αυξανόμενης παραγωγικότητας και των τεχνολογικών προσαρμογών που προηγήθηκαν σε εκείνους τους κλάδους «ηγέτες» όπως είθισται να αποκαλούνται οι τομείς που μπορούν να συμπαρασύρουν προς τα πάνω την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας. Αυτή η άνοδος των μισθών επιβεβαιώθηκε και στη συνέχεια, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2000 με όλες τις υπερβολές που διαπιστώσαμε στις τράπεζες και ακόμη περισσότερο σε ΔΕΚΟ όπως στη ΔΕΗ και στον ΟΤΕ, αλλά και σε επιχειρήσεις όπως τα ΕΛΠΕ, όπου οι εργαζόμενοι λαμβάνουν και σήμερα 17,8 μισθούς. Βεβαίως, από την άνοδο των μισθών σε αυτούς τους ηγεμονικούς κλάδους και τις επιχειρήσεις ευνοήθηκε το σύνολο του ιδιωτικού τομέα, εν τέλει, καθώς συμπαρασύρθηκαν προς τα πάνω και τα κατώτατα όρια ακόμη και σε κλάδους που από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 άρχισαν να παρακμάζουν.

«Συνταξιοδοτικό γεγονός»

Πηγή: Καθημερινή (25-10-2011)
Tης Χριστινας Κοψινη

Την ώρα που η ειδησεογραφική προσοχή είναι στραμμένη στο ενδεχόμενο «πιστωτικού γεγονότος», η αγωνία εκατομμυρίων πολιτών, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως (αν θεωρηθεί ότι και ξένα συνταξιοδοτικά Ταμεία έχουν τοποθετήσει κεφάλαια σε ελληνικά ομόλογα), αφορά το ενδεχόμενο «συνταξιοδοτικού γεγονότος». Δηλαδή στο ενδεχόμενο να θεωρηθεί δεδομένη η καταστροφή των αποθεματικών που προορίζονται για την κάλυψη μελλοντικών συνταξιοδοτικών αναγκών. Με αυτόν τον τρόπο, ο κίνδυνος ένα «κούρεμα», της τάξεως από 40% έως 60%, να οδηγήσει σε απομείωση της περιουσίας των ελληνικών Ταμείων κατά 11 δισ. ευρώ και άρα σε αναγκαστικό haircut των ήδη ψαλιδισμένων συντάξεων είναι κάτι περισσότερο από ορατός.

Κατάσταση ασφυξίας

 

Καθημερινή (13/9)

Tης Χριστινας Κοψινη

Αν τίποτε από όσα προηγήθηκαν δεν είχε συμβεί, αν ο μέσος μισθός και οι συντάξεις δεν είχαν μειωθεί δραματικά, αν η εγχώρια ζήτηση δεν είχε υποστεί καθίζηση, ίσως η επιβολή του ειδικού τέλους στα ακίνητα να ήταν λογικό μέτρο. Αλλωστε, σε μία χώρα με εξαιρετικά μεγάλο μερίδιο καθηλωμένου επενδυτικά κεφαλαίου, όπως είναι τα ακίνητα, η καταβολή 4 ευρώ, μεσοσταθμικά, ανά τετραγωνικό, δεν θα αποτελούσε και τεράστιο έξοδο για τα νοικοκυριά. Ομως, προηγήθηκαν τόσα πολλά σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και επειδή η κοινωνία δεν είναι μόνο οι ιδιοκτήτες ταξί, οι γιατροί του ΙΚΑ με τα δύο ιδιωτικά γραφεία και εκείνοι από τους εφοριακούς που έκαναν τέχνη το λάδωμα, συνειδητοποιεί ότι κάθε μέρα που ξημερώνει είναι και χειρότερη.

Γιατί δεν απεργούν

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Tης Χριστινας Κοψινη

Την Πέμπτη ψηφίζεται στη Βουλή το ασφαλιστικό και τα νέα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα. Την ίδια ημέρα πραγματοποιείται η 4η πανελλαδική απεργία, με τα ίδια αιτήματα, από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες και ενώσεις. Εντός της επόμενης εβδομάδας θα ψηφιστεί και το ασφαλιστικό του Δημοσίου.

Η σφοδρότητα των μέτρων και των απότομων προσαρμογών θα δικαιολογούσαν μια θεαματική συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία και μία μεγάλη ανοχή από τις επιχειρήσεις και τους εργοδότες, όπως επέδειξαν και στο ασφαλιστικό Γιαννίτση. Εκείνο, αν και ηπιότερο των σημερινών μέτρων, προκάλεσε μία από τις μαζικότερες απεργίες της 20ετίας. Τότε ακόμη και εργοδότες ενθάρρυναν το προσωπικό να απεργήσει.