Είσαι και δεν είσαι ο πρωθυπουργός

Πηγή: The Press Project

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Αυτή την Τετάρτη μπορεί να συμβούν πολλά. Αυτή την Πέμπτη όμως μπορούμε με βεβαιότητα να προβλέψουμε ότι θα έχει ολοκληρωθεί ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου θα αποτελεί πλέον μια σκιά καθώς ένα μετά το άλλο τα ποντίκια που στήριξαν την πολιτική της τρόικας θα επιχειρούν να γλιτώσουν πηδώντας στη θάλασσα της λαϊκής οργής. 

Πολλοί θα υποστηρίξουν ότι  το μνημόνιο απέτυχε και πως μια κυβέρνηση περιορισμένων ικανοτήτων οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή. Ο Γιώργος θα ξαναγίνει Γιωργάκης και οι υποστηρικτές του θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι αν μη τι άλλο είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε ένα αγαθό πλην τίμιο παιδί από καλή οικογένεια.

Αποστολή στον χάρτινο Τίγρη της Ιρλανδίας

Αποστολή Δουβλίνο: Αρης Χατζηστεφάνου ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα Ο γερανός κατέβαινε αργά στον κεντρικό πυροσβεστικό σταθμό του Δουβλίνου. Μερικοί πυροσβέστες ήρθαν να δουν τον απρόσκλητο επισκέπτη που διέκοπτε την άσκησή τους. Και όταν άκουσαν ότι ένας Έλληνας δημοσιογράφος ρωτούσε για την οικονομική κρίση συγκεντρώθηκαν γύρω μου. «Σε έστειλαν να διαφημίσεις τις περικοπές μισθών;» με ρώτησε γελώντας ο Ρόμπερτ και συνέχισε πριν προλάβω να ψελλίσω μια απάντηση: «Λοιπόν άκου πως θα γίνει. Στην αρχή τα ΜΜΕ θα σας λένε ότι αντιμετωπίζετε τρομακτική κρίση και πως για όλα φταίει ο δημόσιος τομέας. Ύστερα θα σας απειλήσουν ότι θα έρθει το ΔΝΤ και θα σας κόψει τους μισθούς κατά 30%. Τελικά τους μισθούς θα τους κόψει η δική σας κυβέρνηση και θα είστε και ευχαριστημένοι». Οι άνθρωποι που στέκονταν μπροστά μου, όπως και οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι της Ιρλανδίας, είδαν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται συνολικά από 8% έως 15% μέσα σε λίγους μήνες. Μαζί ψαλιδίστηκαν και όλα τα όνειρα με τα οποία εισήλθε στην αγορά εργασίας η γενιά των σημερινών τριαντάρηδων: ένα ή και δυο ιδιόκτητα σπίτια, ένα καινούργιο αυτοκίνητο και μια πιστωτική κάρτα για να αγοράζεις ότι τραβάει η ψυχή σου από το Brown Thomas - το υπερπολυτελές εμπορικό κέντρο του Δουβλίνου. Ακόμη και ο τελευταίος εργάτης της χώρας πίστεψε στο όνειρο του λεγόμενου Κέλτικου Τίγρη καθώς το ζεστό, δανεικό, χρήμα (γερμανικής, ως επί το πλείστον, προελεύσεως) έρεε στα ταμεία. «Τώρα μας έμειναν τα άδεια κτίρια και τα φουσκωμένα με σιλικόνη στήθη ορισμένων γυναικών» έγραφε πρόσφατα ο Ιρλανδικός Independent, εκφράζοντας με το δικό του τρόπο την αποτυχία ενός ολόκληρου μοντέλου.