Ten Questions to Guillermo Nielsen. Europe crisis.

Πηγή: βλέμμα

Ten Questions

Guillermo Nielsen, former Argentine State Secretary of Finance, negotiator of the debt restructuring of 2005, former Argentine Ambassador in Germany.

El Economista–Buenos Aires,  15 th June, 2012.

1. Late in 2009, Europe was gradually recovering from the Great Recession and Greece faced an incipient debt crisis. Presently, the European economy has fallen back in recession and the debt crisis has extended to many other countries. Was this an inevitable outcome or is this a case of financial malpractice?

There was malpractice. At the end of 2009 and the beginning of 2010, I happened to live the Greek crisis from Berlin and interact with the most important German government officials, from the President of the Bundesbank to the Finance Minister. They had a completely naïve vision. They believed that Greece, because of being a European country, should not restructure. Besides, the role played by the IMF was quite unfortunate. During the Greek crisis, I remember attending a lunch together with many other ambassadors and the President of the Bundesbank, Axel Weber. He delivered an extremely hard and orthodox speech stating that the Greek financial rescue would amount to 32,000 million euros, which meant practically nothing. On leaving that lunch, press agencies reported that Dominique Strauss- Kahn (who was by then the Managing Director of the IMF) that was visiting Berlin, had said that the rescue would rise to 110,000 million euros. They were completely misguided.

What risks face the Greeks if they return to the drachma?

ΠΗΓΗ: the collective blog of the french economic observatory

June 11th, 2012

By Anne-Laure Delatte (associate researcher of the Forecasting Department)

The debate about whether the Greeks will stay in the euro zone is intensifying. Christine Lagarde, head of the IMF, has lamblasted the Greek government. The German Finance Minister, Wolfgang Schäuble, believes that the euro zone can now deal with a Greek exit, and that the Greeks no longer have a choice. What would be the risks for the Greeks of a return to the drachma? Would this inevitably plunge the country into chaos? Argentina’s experience with returning to the peso in 2002 provides some insight.

In Argentina, the peso/dollar parity was set at one peso per dollar by law in 1991. The dollar could be used freely in domestic exchange. The result was that dollars began to be used for everyday transactions, including the denomination of financial assets. In practice, in the 1990s, on average more than 70% of bank deposits and two-thirds of private sector lending were denominated in dollars. These figures peaked in the last quarter of 2001, just before the system was abandoned, when 75% of private deposits and 80% of all loans were denominated in dollars.

The Greek crisis: a cautionary tale from Argentina

A protest against Argentina's government-imposed restrictions on access to bank accounts in Buenos Aires in 2002. Photograph: Fabian Gredillas/AFP/Getty Images

Πηγή: Guardian

Posted by

Andres Velasco

Wednesday 30 May 2012

Policymakers in Europe seem to be surprised at the ongoing bank run inGreece (and the nascent run in Spain). They should not be. Anyone familiar with emerging-market meltdowns knows that a financial crisis nearly always follows a fiscal crisis.

Argentina's default in 2001 is but one useful example. In the Argentine crisis, the economy contracted by 18% and unemployment soared to 22% of the labour force. Greece is already close to these levels.

Argentina went through a complete and chaotic default on its public debt. In Greece, the "haircut" imposed on creditors so far has been managed by the EU and the International Monetary Fund. But, with debt still unsustainable, the next round of Greek default could well make Argentina's look positively Teutonic in its orderliness.

In Argentina, the banking system came close to collapse, causing the government to ban bank withdrawals – introducing the so-called corralito, or bullpen, for deposits – and establishing capital controls. That could be the stage that Greece is entering now. So, if the precedent of the Argentine and other emerging-market crises is a useful guide, what could be in store for Greece next?

A few quick Notes on Argentina

ΠΗΓΗ: Social Europe Journal

DAVID LIZOAIN 

When Argentina is brought up in relation to Greece, the focus tends to be on the Argentine default and the end of convertibility. But at the time, observers made frequent references to Argentina’s “Hooverite” policies, as its leaders unleashed round after round of belt-tightening.

Here’s a useful timeline of events from the Guardian. (20 Δεκ. 2001)

It’s worth pointing out that prior to the total breakdown, the Argentine government pursued a strategy of austerity in the midst of a severe recession in order to access IMF funds. We’re seeing the same story play out in Greece, only with the Troika playing the role of the IMF.

Six months before the street forced the Argentine government out of office, they opted for their own version of the fiscal pact. Explained Barry Eichengreen:

Domingo Cavallo, Lopez-Murphy’s successor as economy minister and architect of the Argentine currency board, proposed a zero-deficit law mandating that public spending (inclusive of interest payments) be cut to the level of revenues. The Congress quickly concurred. Compliance required sharp cuts in non-interest spending (some state salaries and pensions were cut by 13 per cent), and the predictable political backlash immediately raised questions about the sustainability of these measures.

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες – Κώστας Λαπαβίτσας

Πηγή: contramee

εφημ. Καθημερινή, 1 Απριλίου 2012

του Κ. Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ακόμη και το PSI έχει το αργεντίνικο προηγούμενό του.  Τον Ιούνιο του 2001 η Αργεντινή έκανε το περιβόητο μεγκακάνχε, δηλαδή εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με πρωτοβουλία των δανειστών της. Μαζί με το εξίσου περιβόητο μπλιντάχε, δηλαδή θωράκιση με νέα δάνεια από το ΔΝΤ, το μεγκακάνχε υποτίθεται ότι θα έλυνε την κρίση, χωρίς ακρότητες όπως η επιθετική αθέτηση πληρωμών. Η ‘λύση’ δεν κράτησε ούτε έξι μήνες, καθώς η ύφεση έγινε βαθύτερη και η χώρα έφτασε στην κοινωνική κατάρρευση. Ο εμπνευστής της, ο Ντομίνγκο Καβάλο, ο άνθρωπος που ουσιαστικά κατέστρεψε την Αργεντινή κατά τη δεκαετία του 1990, έχει σήμερα μηδαμινή αξιοπιστία στη χώρα του.

From Argentina to Athens?

Πηγή: Project Syndicate

by Mohamed El Erian

NEWPORT BEACH – Let me set the scene: an increasingly discredited economic policy approach gives rise to growing domestic social and political opposition, street protests and violence, disagreements among official creditors, and mounting concerns among private creditors about a disorderly default. In the midst of all of this, national leaders commit to more of the same harsh austerity measures that they have been unable to implement for two years. Official creditors express skepticism, in private and public, but hold their collective nose and get ready to disburse yet another tranche of money into what they fear is a bottomless pit.

Sound familiar? It should, but not just because it encapsulates Greece today. It is also what Argentina faced in 2001. Unless Europe reflects on key lessons from that experience, the parallels that extend to Greece may also end up including a financial meltdown, a deep output collapse, and social and political turmoil.

Η έξοδος από το ευρώ ως εναλλακτική λύση: η περίπτωση της Αργεντινής

ΠΗΓΗ: www.tlaxcala-int.org/article.asp?reference=6628

Vicenç Navarro

Μια θεωρία, που προωθείται από σημαντικούς χρηματοπιστωτικούς κύκλους, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), είναι αυτή που αναπτύσσεται από δύο οικονομολόγους του , τον  Ken Rogoff και την Carmen Reinhart, που με έκπληξη είδαμε σε ένα πρόσφατο άρθρο να αποκαλούνται  "οι νέοι  γκουρού της οικονομίας ",και  οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η ύφεση, που προκαλείται από τις οικονομικές κρίσεις, πρέπει να επιλύεται με αργό ρυθμό μετά από πολλά χρόνια αργής και επώδυνης  πορείας ανάκαμψης. Στα γραπτά τους, οι συγγραφείς τονίζουν τις λέξεις  αργό και επώδυνο. Η προώθηση αυτής της θεωρίας από το ΔΝΤ και η αποδοχή της  από τα νεοφιλελεύθερα χρηματοπιστωτικά και οικονομικά μέσα ενημέρωσης  , στηρίζεται στο συμπέρασμα  ότι είναι οι δημόσιες πολιτικές που ευθύνονται για την χαμηλή ανάκαμψη των ευρωπαϊκών οικονομιών και, ειδικότερα, οι χώρες  που αποκαλούνται  περιφρονητικά    PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία), χοίροι στα αγγλικά.

Αργεντινή, από τη χρεοκοπία στην ανάπτυξη

 

ΠΗΓΗ: deutsche-welle

Η Αργεντινή πέτυχε το ακατόρθωτο. Δέκα χρόνια μετά τη χρεοκοπία έχει μπει πλέον στο δρόμο της ανάπτυξης. Τι θα μπορούσε όμως να διδάξει το παράδειγμα της Αργεντινής στην Ελλάδα;

 

Η εικόνα της Αργεντινής πριν από δέκα χρόνια ήταν τελείως διαφορετική από ό,τι σήμερα. Η χώρα βίωνε τη χειρότερη κρίση στην ιστορία της. Χιλιάδες άνθρωποι κατέβαιναν στους δρόμους του Μπουένος Άιρες διαμαρτυρόμενοι για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια κορυφώθηκε το Δεκέμβριο του 2001, όταν το Μπουένος Άιρες εξερράγη: δεκάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις συγκρούσεις με την αστυνομία, η χώρα κηρύχθηκε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και ο Ντε Λα Ρούα εγκατέλειπε το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο.

10 Χρόνια μετά το Αργεντινάζο. Η πρώτη εξέγερση του 21ου αιώνα

πηγή: Η Λέσχη

των Θάνου Ανδρίτσου, Κώστα Γούση.*

Η πρώτη εξέγερση του 21ου αιώνα

 «Ήρθα στην πλατεία γιατί δεν ήθελα να χάσω αυτό το κομματάκι ιστορίας που γράφουμε τώρα». Αυτή η φράση, παρμένη από μια προσωπική αφήγηση που δημοσιεύτηκε σε μια παλαιότερη μπροσούρα για το Αργεντινάζο, περιγράφει τα αισθήματα των εκατοντάδων χιλιάδων που κατέκλυσαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες και άλλων μεγάλων πόλεων. Είχε φτάσει πλέον η στιγμή, το ήξεραν καλά, να συναντηθούν με την ιστορία, να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να φροντίσουν πρώτα και κύρια για την επιβίωσή τους.

Πράγμα που στα τέλη του 2001 φάνταζε αδύνατο για το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού. Μικρά παιδιά είχαν αρχίσει να πεθαίνουν από ασιτία, όπως περιέγραφε ένας δημοσιογράφος, μητέρες ζήταγαν να δοθεί κομμάτι από τη σάρκα τους για να τα ταϊσουν, πάνω από το 50% των κατοίκων ήταν άνεργοι και πολύ περισσότεροι αυτοί που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας. Όμως τώρα ήταν η στιγμή που η οργή έπαιρνε μορφή και φώναζε «Ya Basta», «φτάνει πια». «Να φύγουν όλοι», έγινε το σύνθημα που πλημμύρισε τα χείλη.  

Πέντρο Μπρίγκερ: Αυτά λέγανε και στην Αργεντινή πριν από είκοσι χρόνια

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Συνέντευξη στον ΜΙΧΑΛΗ ΤΡΙΚΚΑ

Ανησυχητικά οικεία είναι για τον διακεκριμένο Αργεντινό δημοσιογράφο, κοινωνιολόγο και συγγραφέα, Πέντρο Μπρίγκερ τόσο ο πολιτικός λόγος των τεχνοκρατών του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης όσο και τα μέτρα που είναι "απολύτως αναγκαία για να σωθεί ο τόπος". Δέκα χρόνια μετά την εξέγερση που οδήγησε το νεοφιλελευθερισμό στην πρώτη ιδεολογική ήττα του, ο Μπρίγκερ -ο οποίος έχει εργαστεί για τις μεγαλύτερες εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας και συνεργάζεται με έντυπα διεθνούς κύρους όπως η "Monde Diplomatique"- μιλά για αυτά που κερδήθηκαν και χάθηκαν από τότε, όπως επίσης και για τη μεταδοτικότητα της κοινωνικής διαμαρτυρίας στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης.

Argentina: Depression, Revolt and Recovery

ΠΗΓΗ: Global Research by James Petras Why President Fernandez Wins and Obama Loses Introduction On October 23rd of this year, President Cristina Fernandez won re-election receiving 54% of the vote, 37 percentage points higher than her nearest opponent. The President’s coalition also swept the Congressional, Senatorial, Gubernatorial elections as well as 135 of the 136 municipal councils of Greater Buenos Aires. In sharp contrast President Obama, according to recent polls is trailing leading Republican Presidential candidates and is likely to lose control of both houses of Congress in the upcoming 2012 election. What accounts for the monumental difference in voter preferences of incumbent presidents? A comparative historical discussion of socio-economic and foreign policies as well as responses to profound economic crises is at the center of any explanation of the divergent results.

Τα ανταλλακτικά παζάρια της Αργεντινής

Πηγή: ΕΠΑΜ Βόρειου Τομεα Αθηνας

Τα ανταλλακτικά παζάρια και το τοπικό νόμισμα – κουπόνι creditos είναι τα βασικά στοιχεία μιας παράλληλης οικονομίας που έχει ανθίσει στην Αργεντινή.
Η συνεχώς διευρυνόμενη αυτή τάση αριθμεί περισσότερα από 1400 ανταλλακτικά παζάρια στα οποία συμμετέχουν πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Και όπως λεει στο τέλος του βίντεο:
«... σε μέρη σαν κι αυτά θα πρέπει να κοιτάξουμε για το αμυδρό φως της ελπίδας για την Αργεντινή, αντί για τις τράπεζες και τους διεθνείς επενδυτές. Γιατί τα ανταλλακτικά παζάρια αντανακλούν την παράδοση της χώρας να αντιπαλεύει τις δυσκολίες και αν η οικονομία πρόκειται να επανέλθει, θα οφείλεται στην ενέργεια των απλών ανθρώπων παρά στην παγκοσμιοποίηση, η οποία μέχρι τώρα δεν τους έφερε τίποτα παρά μιζέρια.
Και καθώς αυτό είναι το μόνο κομμάτι της οικονομίας που πραγματικά μεγαλώνει, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η Αργεντινή δείχνει ότι θα γίνει ένα μεγάλο ανταλλακτικό παζάρι.»
Αργεντινή: Πικετέρος και Ανταλλακτικό εμπόριο
Πικετέρος (Piqueteros)

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ρομπέρτο Λαβάνια: Tι λέει ο αρχιτέκτονας της ανάκαμψης στη Αργεντινή, για την Ελλάδα

ΠΗΓΗ: tvxs

Αργεντίνικο "άρωμα" έχουν οι αναλύσεις του γερμανικού Τύπου σχετικά με τις ομοιότητες και διαφορες που παρουσιάζει η εξέλιξη της κρίσης  στη Ελλάδα και την Αργεντινή. Συνέντευξη του πρώην Υπ. Οικονομικών της Αργεντινής Ρομπέρτο Λαβάνια, ο οποίος θεωρείται «αρχιτέκτονας της ανάκαμψης της χώρας μετά την κρίση του 2001/2002», δημοσιεύει η γερμανική εφημερίδα  Hannoversche Allgemeine με τίτλο «Η Αθήνα δεν πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο του ΔΝΤ»

Ερ.: Κύριε Λαβάνια , πριν από 10 χρόνια η Αργεντινή χρεοκόπησε. Μπορεί να συγκριθεί η παρούσα κρίση στην Ελλάδα με τότε;

Απ.: Υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές. Συγκρίσιμα μεγέθη είναι η μακρά ύφεση, που βαδίζει στην τέταρτη πλέον χρονιά, το έλλειμμα προϋπολογισμού και εμπορικών συναλλαγών και το σταθερό νόμισμα, που βρίσκεται εκτός της ακτίνας επιρροής της χώρας. Η διαφορά είναι το γεγονός ότι η Αργεντινή ήταν μια χώρα απομονωμένη όσον αφορά το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενώ η Αθήνα ως χώρα της ΕΕ αποτελεί μέλος ενός από τα ισχυρότερα σύμφωνα του κόσμου. Αν αυτό το σύμφωνο έχει τη βούληση να βοηθήσει είναι άλλο θέμα.

Προς κάθε... ενδιαφερόμενο: Δικάζεται ο τ. πρόεδρος της Αργεντινής...

Πηγή: defence net

Ο πρώην πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο Ντε Λα Ρουά, ο φυγομάχος πολιτικός που κυριολεκτικά το έσκασε, εγκαταλείποντας αναίσχυντα το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο (!) όταν χρεοκόπησε η χώρα του το 2001, καλείται 10 ολόκληρα χρόνια μετά να λογοδοτήσει απέναντι στον λαό του για τις τεράστιες ευθύνες του και τις πράξεις του, με την κατηγορία της διαφθοράς, σε μεγάλη δίκη που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 22 Νοεμβρίου και στην οποία έχουν κληθεί να καταθέσουν 300 μάρτυρες!
Η κυβέρνηση του Ντε Λα Ρουά, ο οποίος ήταν πρόεδρος από το 1999 μέχρι την κρίση του 2001, κατηγορείται από τον Μάριο Ποντακουάρτο, υψηλόβαθμο υπάλληλο του κοινοβουλίου, ότι κατέβαλε 5 εκατομμύρια σε δωροδοκίες, με σκοπό να εγκριθεί από την Γερουσία η μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας το 2000. Για την ίδια υπόθεση έχουν κατηγορηθεί ο πρώην υπουργός Εργασίας Αλμπέρτο Φλαμαρίκε, πέντε πρώην γερουσιαστές και ένας υπάλληλος της Γερουσίας. 

«Θα γίνουμε Αργεντινή»: Απειλή ή ευχή;

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα 29/9/2011

του Λ. Βατικιώτη

Ως το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στη ζωή μας εμφάνισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, Βαγγέλης Βενιζέλος, το ενδεχόμενο «να γίνουμε Αργεντινή» το οποίο παρουσίασε ως απειλή εξερχόμενος από το Προεδρικό Μέγαρο. Τον ισχυρισμό του επανέλαβε την επόμενη μέρα κι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Χρ. Πρωτόπαπας. Στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή το να γίνουμε Αργεντινή μάλλον είναι ευχή, δεδομένου ότι τα χειρότερα από την δραματική πορεία που ακολούθησε η λατινοαμερικανική χώρα τα έχουμε υποστεί ή είναι θέμα χρόνου να τα υποστούμε, όταν δηλαδή θα αρχίσουν να εμπεδώνονται στην καθημερινότητά μας αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ήδη ψηφιστεί. Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή στην Ελλάδα έχει μοιραστεί τα βάσανα του αργεντίνικου λαού. Το μόνο που δεν έχει γίνει είναι η πολιτική ελίτ της χώρας να υποστεί όσα υπέστησαν οι συνάδελφοί της από την γενέτειρα του Τσε. Αυτό όμως γιατί να αποτελεί για μας απειλή;

Διδάγματα από την Αργεντινή για την Ελλάδα

                                                                                                          του Κλάουντιο Κατς*

Η φωτιά που άναψαν  οι  Έλληνες  εξαπλώνεται σε όλη την  Ευρώπη και  θα καθορίσει ποιος θα πληρώσει τις συνέπειες της κρίσης. Τις  εξελίξεις   αυτές τις παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον  στη Λατινική Αμερική. Πολύ λίγα νέα αναμένονται με τόσες ελπίδες όσο  μια νίκη των λαϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Οι συγκρίσεις του παραδείγματος της Αργεντινής με την κατάρρευση της Ελλάδας είναι αναρίθμητες. Οι αναλυτές προσπαθούν να διακρίνουν κατά πόσον  τα μέτρα που έλαβε η μία χώρα ανακουφίζουν  ή  επιδεινώνουν την κατάσταση της άλλης . Η αξιολόγηση αυτή επεκτείνεται συνήθως και σε άλλες χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Στα κοινωνικά κινήματα όμως κυριαρχεί μια άλλη ανησυχία: Ποια διδάγματα   προσφέρονται  από την εμπειρία της Νότιας Αμερικής στη μάχη κατά της προσαρμογής.

Απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της Μεγ. Βρετανίας, αίρει την ασυλία της Αργεντινής, λόγω χρεοκοπίας!

ΠΗΓΗ: eurocapital

Με σημερινή απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Μεγάλης Βρετανίας, αίρεται το καθεστώς ασυλίας που απολάμβανε η Αργεντινή, από την αθέτηση πληρωμών επί των ομολόγων που είχε εκδώσει κατά το έτος 2000 και τα οποία δεν είχαν ενταχθεί στις συμφωνίες συμβιβασμού που έγιναν στα έτη 2005 και 2010.

Με βάση την απόφαση αυτή, οι κάτοχοι των ομολόγων, η εταιρία NML Capital Ltd, ένα αμερικανικό hedge fund που εδρεύει στα νησιά Cayman, έχει το δικαίωμα να κατάσχει περιουσιακά στοιχεία της Αργεντινής τα οποία βρίσκονται στη Μεγ. Βρετανία, έως το ποσό των 284 εκατομμυρίων δολαρίων.

LEX (FT): H Εκρηκτική Οικονομία της Αργεντινής

ΠΗΓΗ: FT

by LEX

Argentina: fiscal and monetary addiction

Three decades ago the cult German book Christiane F. (made into a gritty film with a score by David Bowie) captured the horrors of teenage drug abuse in 1970s Berlin. If only Argentina’s very own Cristina F understood the dangers of subjecting her adolescent country to fiscal and monetary addiction today. On Tuesday President Fernández announced she is seeking re-election in October for another 4-year term. Re-election is pretty much assured, and what should be done when she wins is clear. Sadly, Ms Fernández shows no desire to kick the habit of her whole career.

She will almost certainly win because the economy is booming – gross domestic product was 9.9 per cent higher last quarter than the year before. Export earnings rose 30 per cent in 2010, according to the national statistics institute. But the government is also giving the domestic economy regular shots in the arm. Public expenditure jumped 30 per cent year on year in the first quarter. Incredibly, given the surge in tax revenues, the government will rack up a fiscal deficit this year.

Μαθήματα από Αργεντινή και Ουρουγουάη

Πηγή: Αριστερό Βήμα του Κ. Ήσυχου

Πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνική οικονομία

Περίληψη της εισήγησης του Κώστα Ήσυχου στην ημερίδα του Ινστιτούτου "Νίκος Πουλαντζάς" με θέμα "Πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνική οικονομία" Η πλήρης και τεχνιτή ισοτιμία πέσο – δολαρίου που προηγήθηκε την επέλαση του Δ.Ν.Τ.(δολαριοποίηση της οικονομίας με τις βαθιές παραγωγικές ασυμμετρίες μεταξύ Αργεντινής –ΗΠΑ) ήταν η χαριστική βολή στα θεμέλια της πραγματικής οικονομίας της Αργεντινής που επέφερε την απόλυτη κατάρρευση της εξαγωγικής δραστηριότητας της χώρας, πολυποίκιλη και παραδοσιακή σε κρέας, σιτάρι, εσπεριδοειδή, βιομηχανικά προϊόντα, φαρμακευτικά προϊόντα, συνοδευομένη από τις ιδιωτικοποιήσεις της ενέργειας, της ύδρευσης, των τηλεπικοινωνιών, σιδηρόδρομων, αερομεταφορέων, ορυχείων χαλκού, χρυσού και νικελίου, αποτέλεσαν τις βασικές πολιτικές επιταγές του Δ.Ν.Τ. και της ντόπιας πολιτικής και οικονομικής ελίτ στην δεκαετία 1990-2001, που έγινε γνωστή ως το νεοφιλελεύθερο εργαστήριο της Λ. Αμερικής. « Αργεντινό θαύμα κατά των οπαδών του Μίλτον Φρίντμαν και εφιάλτης για τον πολύπαθο αργεντίνικο λαό.

Σενάριο… Αργεντινής μέσα στο ’11 τρέμει το ΔΝΤ!

Πηγή: Sofokleous 10

Έντονη είναι η ανησυχία στους κόλπους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ότι το 2011, δηλαδή πολύ πριν η χώρα «δοκιμαστεί» στις αγορές, ή απολαύσει τα ευεργετήματα της επιμήκυνσης του δανείου των 110 δις. ευρώ, η Ελλάδα θα διολισθήσει σε βαριά ύφεση και κοινωνική αναταραχή, που θα παραπέμπει ευθέως στις τραγικές εξελίξεις του 2001 στην Αργεντινή.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του “S10”, στο ΔΝΤ εκτιμούν ανεπίσημα, ότι το 2011 η ύφεση θα ξεπεράσει αρκετά ακόμη και τις αναθεωρημένες προς το χειρότερο τελευταίες προβλέψεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, καθώς τόσο οι επενδύσεις, όσο και η εξωτερική ζήτηση, από όπου προσδοκά το Ταμείο να βρει στήριξη η οικονομία στην πτώση της, είναι πολύ πιθανό να απογοητεύσουν. Αν το ποσοστό συρρίκνωσης, ύστερα από δύο χρόνια ύφεσης, κινηθεί προς το 4%, έναντι του 3% που περιμένει η κυβέρνηση, η επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων θα καταστεί αδύνατη, η ανοχή της κοινωνίας στο τριετές οικονομικό πρόγραμμα θα «εξατμισθεί» και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με αναταραχή, φοβούνται στο ΔΝΤ.