Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

Πάμε για χρεοκοπία;



Πηγή: Το Βημα
του Παντελή Καψή
 Για πρώτη ίσως φορά από τότε που συμφωνήθηκε το μνημόνιο υπάρχει διάχυτη ανησυχία ότι τελικά μπορεί και να μην τα καταφέρουμε, ότι δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Την εκφράζουν οι πολίτες, τη συμμερίζονται όμως και πολιτικοί, ακόμα και ορισμένοι υπουργοί. Και είναι αλήθεια ότι η ύφεση αποδεικνύεται πολύ σοβαρότερη από ό,τι ορισμένοι τουλάχιστον περιμέναμε. 
Το ότι υπάρχουν κυβερνητικές ευθύνες είναι αυταπόδεικτο. Παντού παρουσιάζονται καθυστερήσεις. Παρά τη μείωση του ελλείμματος, η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίστηκε, οι σπατάλες συνεχίζονται, ο συντονισμός είναι ανύπαρκτος,οι πρωτοβουλίες για επενδύσεις μένουν στα χαρτιά, μέτρα κοινωνικής προστασίας δεν λαμβάνονται, ενώ πολλοί υπουργοί μοιάζει να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου.
Αυτή ωστόσο είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με εμάς. Γιατί βέβαια οι μεταρρυθμίσεις έχουν να αντιμετωπίσουν μια διοίκηση αρτηριοσκληρωτική, η οποία αντιστέκεται σε κάθε ιδέα αλλαγής, μια κοινωνία εχθρική, η οποία αγωνίζεται με κάθε τρόπο να προστατέψει τα κεκτημένα, και ένα πολιτικό σύστημα μαθημένο να τρώει τις σάρκες του, ανίκανο να δίνει λύσεις στα προβλήματα.

Σημαντικό άρθρο:Η αντιπρόεδρος της FED λέει την αλήθεια για την παγκόσμια οικονομία




ciaoant1


"Άρχισαν τα όργανα" - από "επίσημα χείλη" πλέον, και σαφώς από εδώ και πέρα θα έχουμε μεγάλες μάχες για ένα νέο "Μπρέτον Γουντς", καθώς η ηγεμονία των ΗΠΑ, που αντικατοπτριζόταν νομισματικά στη συνθήκη του Μτρέτον Γουντς, τελειώνει, και οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές πιέζουν ο καθένας για λογαριασμό του, ώστε οι νέοι συσχετισμοί να αποτυπωθούν [και] στο νομισματικό επίπεδο:

Η αντιπρόεδρος της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, Τζάνερ Γιέλεν, υποστήριξε πως το διεθνές συναλλαγματικό σύστημα αντιμετωπίζει σήμερα ακριβώς τα ίδια προβλήματα με εκείνα προ 40ετίας, όταν είχε εγκαταλειφθεί η μετατρεψιμότητα δολαρίου-χρυσού.

Κατά τη διάρκεια συνεδρίου, που είχε διοργανώσει η Τράπεζα της Γαλλίας στο Παρίσι, η Γέλεν υπενθύμισε πως δεν έχουν εφαρμοστεί γενναίες μεταρρυθμίσεις στο συναλλαγματικό σύστημα, την ώρα που η δυσλειτουργία του θεωρείται ως μία από τις αιτίες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

«Το διεθνές συναλλαγματικό σύστημα, στην ουσία, υποφέρει πάντοτε από την ίδια ασυμμετρία που προκλήθηκε από την απώλεια του συστήματος του Breton Woods, δηλαδή από μία εμφανή διαφορά στις πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι υπερχρεωμένες και πλεονασματικές χώρες για να επιτρέψουν αυτόματες μετατροπές, ή για να αναλάβουν πολιτικές που θα μειώνουν τις επίμονες παγκόσμιες ανισορροπίες», εξήγησε.

Το σύστημα του Breton Woods, το οποίο εφαρμόστηκε το 1945 εξαρτιόταν από την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό, με το οποίο συνδέονταν με μία σταθερή ισοτιμία τα υπόλοιπα ισχυρά νομίσματα στον κόσμο.

Πρόοδος, συντήρηση, αντίδραση


 

ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ

Είναι σαν να βρίσκεσαι μπροστά στον καθρέφτη. Ας πούμε πως προβάρεις ένα καινούργιο κουστούμι, και θέλεις να πεις στον ράφτη ότι παρατηρείς μιαν ατέλεια. Το αριστερό πέτο, για παράδειγμα, είναι πιο φαρδύ από το δεξί. «Δίκιο έχετε», λέει ο ράφτης, «αλλά δεν μιλάμε για το αριστερό. Το δεξί πέτο μου βγήκε φαρδύτερο». «Όχι, όχι», επιμένεις εσύ, «το αριστερό έχει το πρόβλημα, δεν είμαι στραβός». Και τότε ο ράφτης, που κοιτάει εσένα κι όχι το είδωλό σου στον καθρέφτη, καταλαβαίνει και κάνει την κρίσιμη ερώτηση: «Το αριστερό όπως το βλέπω εγώ ή όπως το βλέπετε εσείς;» Κι εσύ, αντί απάντησης, απλώς δείχνεις με το χέρι σου το προβληματικό πέτο. 


ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ συμβαίνει στην κλίμακα αξιών – την πολιτική, την οικονομική, την κοινωνική ή την ιδεολογική. Οι άνθρωποι που είναι απόλυτα απορροφημένοι από το είδωλό τους στον καθρέφτη μπερδεύουν όλες τις κλίμακες: την κλίμακα Δεξιάς - Κέντρου -Αριστεράς κι ακόμη περισσότερο την κλίμακα προόδου – συντήρησης - αντίδρασης. Εξ ου και διαθέτουμε μια κυβέρνηση αντιεξουσιαστών στην εξουσία, κατά τον ισχυρισμό του πρωθυπουργού στην παρθενική συνεδρίαση του Υπουργικού του Συμβουλίου πριν από ενάμιση χρόνο, που ωστόσο έχει επιβάλει τόση εξουσία όση δεν γνώρισε ποτέ η χώρα στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Ο ισχυρισμός εμπεριέχει, ωστόσο, μια ενδιαφέρουσα ομολογία: ότι οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα εν γένει καλό θα είναι σταδιακά να απαλλάσσονται από την εξουσία, διότι η τελευταία τούς προσφέρει κυρίως δεινά. Επομένως, στην κλίμακα προόδου και αντίδρασης, οι αντιεξουσιαστές τείνουν προς την πρώτη, ενώ οι εξουσιαστές μας σπρώχνουν προς τη δεύτερη. 

Μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας



 
Πηγή: Αυγή
Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/03/2011
του Θαναση Αλεξιου

Τις περισσότερες φορές, μορφές διαμαρτυρίας που αποκλίνουν από τα κυρίαρχα πρότυπα απαξιώνονται και χαρακτηρίζονται παράνομες. Κατά τον ίδιο τρόπο χαρακτηρίζονται ενέργειες που αμφισβητούν εμπράκτως κυρίαρχες αξίες για το κράτος και την ιδιοκτησία. Μάλιστα η αμφισβήτηση στο «μονοπώλιο της φυσικής βίας από το κράτος» (M. Weber), το οποίο ως κυρίαρχος ορίζει την εξαίρεση, άρα και την παραβίαση του νόμου (C. Schmitt),1 αξιολογείται ως τρομοκρατία. Πραγματικά, η θετικιστική αντίληψη του ζητήματος που διατρέχει την κυρίαρχη ορίζει την παραβίαση ενός νόμου ως παρανομία. Ωστόσο, μια άλλη προσέγγιση (ερμηνευτική) σχετικοποιεί το δίκαιο του νόμου, καθώς ορίζει μια πράξη (ως σύννομη ή μη) ανάλογα με την αντίδραση (κοινωνική) που αυτή προκαλεί.2 Εδώ τίθεται και το ζήτημα ποιος έχει τη δύναμη ορισμού της πραγματικότητας, δηλαδή ποιος ορίζει τι είναι δίκαιο, τι άδικο, τι νόμιμο, τι παράνομο κ.ο.κ.

Τους συμφέρει να μην «καταλαβαίνουν»


Δεν υπάρχει έστω και μία ανάλυση που να δικαιώνει τις επιλογές της κυβέρνησης.
Η οικονομία έχει μπει σε μεγάλη ύφεση, που συνδυάζεται με πληθωρισμό. Η ανεργία καλπάζει. Το χρέος αυξάνει. Η παραγωγική βάση συρρικνώνεται. Ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται. Η χώρα βρίσκεται ενώπιον μιας συνολικής κρίσης. Πολιτικής, ηθικής, πνευματικής, πολιτισμικής και οικονομικής. Κινδυνεύει δε να βρεθεί ενώπιον μιας πολύπλευρης εθνικής κρίσης με ιστορικών διαστάσεων απώλειες. Συνολικά η κυβερνητική πολιτική έχει αποτύχει παταγωδώς. Δεν φτάνει που βαδίζει σε λάθος δρόμο, αλλά, επιπλέον, δεν είναι σε θέση να τον περπατήσει. Ολο μπερδεύεται και πέφτει.
Οι δυνάμεις που αντιτίθενται στο δρόμο που είχε πάρει η κυβέρνηση έχουν από καιρό προαναγγείλει ότι η πολιτική της κυβέρνησης θα οδηγήσει τη χώρα σε κατήφορο. Πολλοί φοβισμένοι ήλπιζαν ότι ίσως να υπήρχε κάποιο «κρυφό μαγικό σχέδιο» που θα οδηγούσε τη χώρα κάποια στιγμή σε καλύτερες μέρες. Τώρα γνωρίζουν: Αυταπάτες τέρμα. Οι δυνάμεις που στήριξαν την κυβέρνηση τής κάνουν κριτική διότι δεν δείχνει επάρκεια σταθερότητας στις επιλογές της και αρκετή σκληρότητα έναντι των μεσαίων και φτωχών εισοδημάτων. Βιάζονται να παραλάβουν σε τιμές ευκαιρίας τον δημόσιο εθνικό πλούτο. Οι δύο αυτές οπτικές είναι δύο ριζικά διαφορετικές κριτικές. Εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες και συμφέροντα. Οι μεν θέλουν να σταματήσει η κατηφόρα της χώρας. Οι δε θέλουν να επιταχυνθεί αυτή η πορεία, διότι έχουν στήσει στην κατηφόρα «ακριβά διόδια».