1 Ο πρώτος θεσμός που πλήττεται σε περιόδους κρίσης είναι η δημοκρατία.
Οι κυβερνήσεις αναποδογυρίζουν τα προεκλογικά τους προγράμματα χωρίς να προσφύγουν στο λαό. Ετσι εφαρμόζουν ένα εντελώς νέο πρόγραμμα που ξεπερνά, εν ονόματι των έκτακτων περιστάσεων, τους κανόνες της λυμφατικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η σημαντική αυτή αλλαγή πλεύσης εκφεύγει του ελέγχου τού κυρίαρχου -υποτίθεται- λαού. Απαξ και εξεφράσθη, έστω και επί τη βάσει αντίθετων κυβερνητικών προτάσεων, στις εκλογές που προηγήθηκαν, η νομιμοποίηση της νέας γραμμής τεκμαίρεται. Αρκεί δηλαδή το τυπικό κριτήριο της δεδηλωμένης των εκπροσώπων του έθνους (συνήθως επαγγελματιών της πολιτικής), ανεξαρτήτως αν η έκδηλη αυτή συνειδησιακή μεταβολή τους, θεωρούμενη με ουσιαστικούς-ορθολογικούς όρους, διακόπτει παραχρήμα και το νήμα της αντιπροσώπευσης.
2 Αλλά, αν εκλείψει αυτός ο σκληρός πυρήνας της ουσιαστικής νομιμοποίησης, χάνεται ο λόγος ύπαρξης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Δεν μπορούν να τον επαναφέρουν ούτε τα πορίσματα των δημοσκοπήσεων, που με αόριστες και αποϊδεολογικοποιημένες ερωτήσεις εξάγουν συμπλέοντα (ή έστω ανεκτικά) συμπεράσματα, ούτε η ετερονομία της Περιφερειακής Ολοκλήρωσης (Ε.Ε.) στην οποία εκουσίως συμμετέχουμε, ούτε οι επικυρίαρχες αγορές, που, μετά την ενίσχυση των ετοιμόρροπων νέων «θεοτήτων» τους από το γλίσχρο εισόδημα των πολιτών και τον εθνικό πλούτο, επανέρχονται δριμύτερες και κανοναρχούν τους ρυθμούς της ζωής μας.
