Αντε πάλι, πέφτουμε απ' τα σύννεφα μαθαίνοντας (!) για το βαθιά διεφθαρμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα, για την απληστία των τραπεζών, για τη δωροδόκηση των ελεγκτικών μηχανισμών, για την αφέλεια των επενδυτών και πάει λέγοντας.
Χάνουν το χρώμα τους οι υποστηρικτές αυτού του συστήματος (που είναι ένα υποσύστημα εντός του διεφθαρμένου ευρύτερου πολιτικού συστήματος, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, καλέ). Βγαίνουν από τα ρούχα τους, αλλά «τι να κάνουμε;», λένε, δεν έχει έως τούδε η ανθρωπότητα εγκαθιδρύσει ένα δημοκρατικότερο καθεστώς.
Μιλάνε για «πολιτισμένες δημοκρατίες» (όλες δυτικού τύπου), αποφαίνονται ότι δεν υπάρχουν αδιέξοδα σ' αυτές τις δημοκρατίες (οι ίδιες από μόνες τους, όπως λειτουργούν, είναι το αδιέξοδο), προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μεταθέσουν τις ευθύνες σε πρόσωπα (στους ελεγκτές, τάχα, που δωροδοκούνται) και όχι στο ίδιο το σύστημα, τη δομή του.




