ΠΗΓΗ: Radical Desire
Στο τελευταίο τμήμα του ερευνητικού δοκιμίου μου "The Discreet Charm of the Anarchist Sublime", επιχείρησα να ανασύρω στο φως την μετάλλαξη μιας φόρμουλας ήδη γνωστής στο ρωμαϊκό δίκαιο και κεντρικής στο έργο του Giorgio Agamben --αυτής του φόνου που δεν έχει το στάτους της ανθρωποκτονίας ή της τελετουργικής θυσίας-- από την προνεωτερική της μορφή σε αυτό που ο Μαρξ περιγράφει ως μια άκρως διαμεσολαβημένη μορφή βίας, μιας βίας που ανακύπτει στη σφαίρα της πολιτικής οικονομίας και η οποία, αν και αφορά ακόμα την εξουσία πάνω σε ζωή και θάνατο, δεν αφορά όμως κάποια εντοπίσιμη κυρίαρχη απόφαση, δεν παραπέμπει σε προσωποποιήσιμη θέση του κυρίαρχου ως θύτη και δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως πράξη που έχει στόχο την τιμωρία ενός θύματος.
Το επιχείρημά μου ήταν ότι αυτή η βία, πλήρως ενσωματωμένη στην (νεο)φιλελεύθερη αντίληψή για την άφευκτη σκληρότητα της πολιτικής κοινωνίας ως χώρου ανταγωνισμών όπου απλά "επιβιώνει ο ισχυρότερος" (ο Μαρξ, στο "Για το εβραϊκο ζήτημα", αναφέρεται στον σιωπηρό πόλεμο της πολιτικής κοινωνίας ως "bellum omnium contra omnes") αποτελεί το τυφλό, αδιανόητο σημείο μιας γενεαλογίας της βίας που υποστασιοποιεί την σημασία της πολιτικής κυριαρχίας, και του κράτους ως βασικού φορέα της.
