Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

ΤΗΣ ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ*

Οι περισσότεροι από μας αναγνωρίζουμε στην υπό εξέλιξη επιχείρηση ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου μια απ' τις βασικότερες πολιτικές της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής. Μπορεί να ξεκίνησε ως προς τις δημόσιες επιχειρήσεις στην Ελλάδα τη δεκαετία του '90 και να κατάφερε να ιδιωτικοποιήσει μέχρι τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας το μεγαλύτερο μέρος τους, σήμερα όμως, με την ενορχήστρωση των ιδιωτικοποιήσεων από μεριάς Τρόικας ως προαπαιτούμενων για τις δανειακές Συμβάσεις των Μνημόνιων, παίρνει μορφή χιονοστιβάδας ως προς τις υπολειπόμενες δημόσιες επιχειρήσεις και το, συγκριτικά και για ιστορικούς λόγους πολύ μεγαλύτερο από το μ.ο. των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, απόθεμα δημόσιας γης.

Όψεις της ιστορικής εμπειρίας

Όσοι το έχουν ψάξει λίγο περισσότερο, θ' αναγνωρίσουν τη συγγένεια της ακολουθούμενης σήμερα στη χώρα μας πολιτικής εσωτερικής υποτίμησης - καθώς είναι η πρώτη φορά που τέτοιες πολιτικές εφαρμόζονται σε κράτη με ενιαίο νόμισμα - με την, αποκαλούμενη και «ιδεολογικό μανιφέστο του νεοφιλελευθερισμού», «Συναίνεση της Ουάσινγκτον» του 1989, με συγγραφέα τον οικονομολόγο Τζον Γουίλιαμσον. Μια επιτομή του στάνταρ «πακέτου συνταγών» 10 συγκεκριμένων «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων» για έξοδο απ' την κρίση χρέους αναπτυσσόμενων χωρών που βρίσκονταν ή θα έμπαιναν σε προγράμματα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας με την ενεργή στήριξη του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ προς το τέλος της διακυβέρνησης Ρήγκαν: Η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων και μιας σειράς κρατικών λειτουργιών ανήκε στον πυρήνα του. Το πρόγραμμα προοριζόταν κυρίως για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής - και εκεί είχε καταστροφικά αποτελέσματα: Όλες όσες σήμερα σηκώθηκαν όρθιες ή επιχειρούν να σταθούν στα πόδια τους, το έκαναν ανατρέποντας το. Το πρόγραμμα έκανε τη γύρα του κι απ' την Αφρική, κυριολεκτικά ισοπεδώνοντας την: Τ' αποτελέσματα της 30χρονης εφαρμογής του εκεί ζούμε με τη μορφή της μαζικής μετανάστευσης των απελπισμένων στην Ευρώπη.

Ψήφιζε και μη ερεύνα

ΠΗΓΗ: Δρόμος

Της Νάντιας Βαλαβάνη. 

Πρέπει ή όχι ο ελληνικός λαός να ξέρει τα στοιχεία που πιστοποιούν την πραγματική κατάσταση των ελληνικών τραπεζών, τα κριτήρια και τον τρόπο εφαρμογής τους;

Προκειμένου να έχει άποψη για τη διοχέτευση στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, μετά από ένα «κούρεμα» χρέους στο οποίο κατά προτεραιότητα «κουρεύτηκε» η ίδια η Ελλάδα, ενός τρομακτικού ποσού 50 δισ. - υπερτετραπλάσιου των 11,9 δισ. των τρεχόντων «προγραφών» μισθών, συντάξεων, Παιδείας, Υγείας και επιδομάτων ανεργίας, φτώχειας και αναπηρίας ή ίσο με το 1/4 του ελληνικού ΑΕΠ;
H απάντηση, σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει από το 2007, είναι «όχι».
Πρέπει ή όχι να έχουν αυτό το δικαίωμα οι Έλληνες βουλευτές κατά τη συζήτηση για την κύρωση των (ήδη εν ισχύ) Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, με τις οποίες ρυθμίζονται αυτές οι χρηματικές ροές, πολύ περισσότερο όταν γίνεται φανερό ότι απ’ την ανακεφαλαιοποίηση εξαιρούνται αποκλειστικά οι δύο τελευταίες εναπομείνασες κρατικές τράπεζες;
Η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Γι’ αυτό και στην αίτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής για κατάθεση των εγγράφων -από τη γνωστή έκθεση της Black Rock για τις ελληνικές τράπεζες μέχρι το Βιβλίο Χαρτοφυλακίου της ΑΤΕ-, με βάση τα οποία υποτίθεται ότι πάρθηκε η απόφαση αντί να ανακεφαλαιοποιηθεί η ΑΤΕ, όπως έγινε με Εθνική, Alpha, Eurobank και Πειραιώς, να παραχωρηθεί χαριστικά στην τελευταία με «προίκα» 6,7 δισ. και με τίμημα αγοράς 95 εκ.(!), οι απαντήσεις ήταν «αφοπλιστικές»: Το μεν υπουργείο Οικονομικών παρέπεμψε στην Τράπεζα της Ελλάδας ισχυριζόμενο ότι εκ του νόμου δεν του επιτρέπεται η πρόσβαση σε τέτοια στοιχεία. Ενώ η ΤτΕ δήλωσε ότι αδυνατεί να τα παράσχει, επειδή καλύπτονται από «επαγγελματικό απόρρητο»… 

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ 29/4

της Νάντιας Βαλαβάνη

Η διαφαινόμενη επικράτηση του Φρανσουά Ολάντ στον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την κρίση στην ευρωζώνη και τις προοπτικές της.

Τα τέσσερα σημεία που προβάλλει ο Ολάντ για την αναθεώρηση του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας αφορούν το «ευρωομόλογο για τη χρηματοδότηση βιομηχανικών σχεδίων υποδομής», την «αύξηση των δυνατοτήτων χρηματοδότησης στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων», ένα είδος «φόρου Τόμπιν» και την «πλήρη αξιοποίηση των αποθεμάτων των διαρθρωτικών ταμείων». Οι ιδέες αυτές προς το παρόν είναι προεκλογικές υποσχέσεις. Οι πραγματικές δυνατότητες εφαρμογής τους στην ΕΕ των «27» με τις 20 δεξιές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις είναι πρόβλημα που η λύση του εξασφαλίζει βραβείο Νομπέλ. Το πιθανότερο είναι, αν τελικά προωθηθούν με συνέπεια, βοηθούσης και της έντασης των κρισιακών φαινομένων, να υπάρξουν ορισμένες οριακές αλλαγές - που δεν θα θίγουν τον πυρήνα του συμφώνου.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ, Πέμπτη 05-04-2012  στο πλαίσιο της έρευνας «Η Αριστερά μπροστά στις κάλπες»

 της Νάντιας Βαλαβάνη

                                                

 Εδώ και δυο χρόνια η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πρότυπο πειραματικό εργαστήρι κοινωνικής μηχανικής της Τρόικας. Για  τη σύνθεση του κατάλληλου «μίγματος»  πολιτικών μόνιμης λιτότητας και βίαιης «υποτίμησης» της ζωής των ανθρώπων σε ολόκληρη την Ευρώπη και αποτελεσματικής χειραγώγησης της εργαζόμενης πλειοψηφίας των κοινωνιών της. Για να συντελεστεί, εν μέσω κρίσης,  μια πρωτοφανής στην ιστορία αναδιανομή αξίας: Από τους «κάτω»  στους «πάνω». Από όλες τις σφαίρες της οικονομίας προς τις χρηματοπιστωτικές «αγορές». Από τις ασθενέστερες οικονομικά χώρες της ευρωπεριφέρειας προς τις ισχυρότερες, ιδιαίτερα τη Γερμανία. Κι ενώ η ακολουθούμενη πολιτική, με τη στήριξη  του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. κι’  ενός αστερισμού μικρότερων κομμάτων, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως «μονόδρομος», το κεντρικό προς απάντηση ερώτημα είναι: Μπορεί ν΄ ανατραπεί αυτή η πολιτική; Γιατί τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της δεν είναι σε θέση να σταματήσει το κοινωνικό ολοκαύτωμα της χώρας και των ανθρώπων της. Και ακόμα παραπέρα: Με ποιους όρους μπορεί να γίνει αυτό πραγματικότητα;

Η κατάρα να έχεις δίκιο

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ (7/1/2012)

της Ν. Βαλαβάνη

Παράδειγμα πρώτο: Πόσες φορές έχω(ουμε) γράψει ότι στην Ελλάδα συντελείται ένα γιγάντιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής με στόχο να βγουν στην πλάτη μας συμπεράσματα για την εφαρμογή πρωτοφανών μέτρων σε βάρος και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών; Σήμερα, με «λαγό» τη δήλωση εκπροσώπου του ΔΝΤ ότι δεν επαρκεί το «συμφωνημένο» «κούρεμα» 50%, κυκλοφορούν νέα σενάρια: Για χρεοκοπία εντός ευρωζώνης με κούρεμα έως και 80%-«πιστωτικό γεγονός» και ενεργοποίηση των CDS επί του ελληνικού χρέους για πρώτη φορά από την ύπαρξη CDS παγκόσμια - «προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών στη λειτουργία τους». Δηλαδή «παίζει» η μετατροπή μας σε πειραματόζωα και για «μέτρηση» των επιπτώσεων των νέων παραμέτρων λειτουργίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος!

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ…

ΠΗΓΗ: Δρόμος  2 Ιουλίου 2011

Της ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΛΑΒΑΝΗ*

Από το μπούνκερ του Συντάγματος…

Τετάρτη, ώρα 3.00 μεσημεριανή, μετρό Συντάγματος. Αποβάθρες-θάλαμοι αερίων. Εκατοντάδες καθιστοί κι άλλοι τόσοι όρθιοι περιμένουν να επιστρέψουνε στην επιφάνεια. Παιδιά ψεκάζουνε τα πρόσωπα των γύρω με Maalox. Με τραβάει ένα χέρι: Ο Σταύρος, φοιτητής, που εδώ κι ένα μήνα κρατάει στο Σύνταγμα μαζί με τις «κυρίες» και το Μιχάλη (όλοι εθελοντές, πρωτοήρθαν σε επαφή με την ΕΛΕ, την Πρωτοβουλία για Λογιστικό Έλεγχο επί του Ελληνικού Δημόσιου Χρέους, αρχές Μαίου μέσα απ’ το Διεθνές Συνέδριο για το Χρέος στην Αθήνα) το τραπεζάκι για υπογραφές. Στο πάτωμα καθιστή μια από τις «κυρίες», με μάσκα. Στις 15 Ιουνίου στην Πλατεία μια εικόνα εκπληκτική: ο Σταύρος όρθιος, δύο «κυρίες» μασκοφόρες καθιστές, και μπρος από το τραπεζάκι μια μικρή ουρά με μάσκες περιμένει υπομονετικά: να υπογράψουν για έλεγχο του χρέους, μες στα χημικά… Ηλεκτρονικά και χειρόγραφα, μέχρι σήμερα 60.000 υπογραφές.

Μετρό, 29-06-2011: Το παρελθόν συναντά το μέλλον. Eικόνες Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Welcome σε μελλοντολογική ταινία καταστροφής του Κάρπεντερ. 

«ΕΞΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ» ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

                                                                     Ομιλία της Νάντιας Βαλαβάνη

                                                               στη Διεθνή συνάντηση για το χρέος,

                                                              Αθήνα, Νομική Σχολή, 6 Μαίου 2011

          Η διεθνής συνάντηση για το χρέος στην Αθήνα διεξάγεται όχι τυχαία στο κλείσιμο του πρώτου χρόνου ενός Μνημόνιου σε διαρκή «επικαιροποίηση» και επιδείνωση. Πέρυσι τέτοια εποχή, όταν η ελληνική κυβέρνηση επέβαλλε ως «φάρμακο» για την κρίση και την αιχμή της, την κρίση χρέους, τη μετατροπή της πατρίδας μας σε ιδιόμορφο προτεκτοράτο της Ε.Ε., των ευρωπαίων τραπεζιτών και του ΔΝΤ εμφανίζοντας αυτή την καινούργια κατάσταση ως τριετή παρένθεση, ο μακαρίτης σύμβουλος του Πρωθυπουργού Τομάσο Σιόπα αναφέρθηκε στις επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων χρησιμοποιώντας τους όρους μια «15ετία» ή «μισή χαμένη γενιά». Κατ΄ αναλογία της φόρμουλας του, το πρόσφατo Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής μέχρι το 2015 ισοδυναμεί πλέον με «ασφυξία»  30 χρόνων και μια ολόκληρη «χαμένη γενιά».

ΠΡΟΣ ΜΙΑ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ» ΕΕ

                       

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ 19/2/2011      
της Νάντιας Βαλαβάνη

                 

          «Δε θέλουμε μια Γερμανική Ευρώπη, θέλουμε μια Ευρωπαϊκή Γερμανία», είχε πει ο Τόμας Μαν επιχειρώντας να φρενάρει την πορεία γερμανοποίησης της Γηραιάς Ηπείρου κατά το Μεσοπόλεμο. Από το 1945, αυτά τα λόγια έγιναν σημαία της γερμανικής ελίτ. Και ήταν μια   έντονα εξευρωπαϊσμένη Γερμανία που επέβαλλε το 1992 το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Το «Μάαστριχτ» «φυλάκισε» μέσα σε εντελώς αυθαίρετα, από την άποψη των πραγματικών αναγκών και δυνατοτήτων κάθε κράτους-μέλους,  ποσοστά το έλλειμμα, το χρέος κ.α. βασικούς οικονομικούς δείκτες, σηματοδοτώντας την επίσημα νεοφιλελεύθερη πορεία της ΕΕ και τη νομισματική πολιτική που γέννησε το ευρώ.

Ν. Βαλαβάνη: Σχετικά με τον Δεκέμβρη

Ερώτημα: «Κρίνετε ότι υπάρχουν ομοιότητες με την εξέγερση των αρχών του '70; Είναι εύστοχοι τυχόν παραλληλισμοί;»

Απάντηση της Ν. Βαλαβάνη

                              

Αποσπάσματα από το παρακάτω κείμενο-απάντηση δημοσιεύτηκαν στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής», 5.12.2010, σε ρεπορτάζ με τίτλο «Ο Νοέμβρης κρίνει το Δεκέμβρη».

Ολόκληρο το κείμενο αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του «Αριστερού Βήματος» www.aristerovima.gr

                                     

Από την εποχή ακόμα της αρχαίας διαλεκτικής του Ηράκλειτου διαπιστώθηκε ότι εφόσον «τα πάντα ρει», δε μπορείς να μπεις ποτέ ξανά στο ίδιο ποτάμι. Και η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει ότι η κάθε γενιά βρίσκει το νήμα που οδηγεί στην αυτοσυνείδηση της πάντα μέσα απ’  τους δικούς της ιδιαίτερους δρόμους, διακριτούς από όλους τους προηγούμενους. Γι΄ αυτό, επιχειρώντας κάποιες «συγκρίσεις» ανάμεσα στη δική μας γενιά και στα παιδιά μας που βγήκαν μαζικά στους δρόμους το Δεκέμβρη του 2008, περιορίζομαι σε γενικές διαπιστώσεις.

Mνημοτεχνικές ασκήσεις

πηγη ΔΡΟΜΟΣ

Της Νάντιας Βαλαβάνη

Στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια το Μεσαίωνα η μνημοτεχνική διδασκόταν ως επιστήμη. Ασκώντας ξεχασμένους κανόνες της, μέσα από πλήθος πρόσφατων άρθρων κληθήκαμε να εμπεδώσουμε μια ρήση του Λόρδου Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς και αιώνιους φίλους, μόνο τα συμφέροντα μας είναι αιώνια, όπως και το καθήκον μας να τα υπηρετούμε».

Είτε η επίκληση είχε να κάνει με την υπεράσπιση της πραγματικότητας που διαμορφώνεται στη μετά Μνημόνιο εποχή, είτε με τη θεαματική σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ στην Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου και στον ορίζοντα του ατλαντισμού και της άμεσης εμπλοκής της χώρας σε «παιχνίδια πολέμου», το μήνυμα είναι σαφές: Τα πιο στενά και ιδιοτελή ταξικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα είναι υπεράνω παραδοσιακών κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, εσωτερικών και διεθνών.