Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

2 σε 1: Περί προόδου…


ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ

Η τρόικα και τα τροϊκόπουλά της πάνε κι έρχονται, κάθε φορά φέρνουν κάτι, παίρνουν περισσότερα, έχουν γίνει δικά μας παιδιά, θα τους μάθουμε και με τα μικρά τους ονόματα. Ο Σερβάς, ο Ποόυλ… Θα μάθουμε τι τρώνε, τι πίνουν, πώς θέλουν τον καφέ τους, αν έχουν περίεργα γούστα, αν τα βράδια ζητάνε συντροφιά κι αν οι πιο φανατικοί πιστοί του μνημονίου τούς στέλνουν τις παρθένες κόρες τους για να τους ευχαριστήσουν. 

Δεν έχει σημασία αν η δημοσιονομική «προσαρμογή» εξελίσσεται σε έναν κοινωνικό εξανδραποδισμό, μια βίαιη διάρρηξη κάθε στοιχείου κοινωνικής συνοχής. Σημασία έχει ότι οι αγορές εξευμενίζονται, βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ, επικροτούν και αισιοδοξούν. Κι αυτό αποκαλείται πρόοδος. 



Αλλά τι είναι πρόοδος; Με τον γνωστό γλαφυρό αλλά και κυνικό τρόπο του, ο κοφτερός «Καρλομάγνος» του ευαγγελίου του νεοφιλελευθερισμού, του «Economist», έγραψε πριν από μια εβδομάδα ότι η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε το τέλος της προόδου. «Το να αποδεχθεί η Ευρώπη ότι η πρόοδος είναι μια ψευδαίσθηση είναι ένα βήμα. Το να αλλάξει συμπεριφορά είναι ένα δεύτερο», γράφει ο αιχμηρός σχολιογράφος, συμπυκνώνοντας τον πυρήνα της σκέψης των νικητών (προς το παρόν) αυτής της πρωτοφανούς στα μεταπολεμικά χρόνια των ευρωπαϊκών κοινωνιών αναμέτρησης. 

Eντυπωσιακή η φθορά, μετά 10 μήνες, της κυβέρνησης




ΠΗΓΗ: Καθημερινή (1/8/2010)
Του Γιαννη Mαυρη


Η κοινωνική δυσαρέσκεια έχει ενταθεί στους τομείς που αφορούν οικονομία και ανάπτυξη
Το πρώτο τρίμηνο εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου συμπίπτει πλέον με τη συμπλήρωση δέκα μηνών διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Η σημαντική φθορά που έχει επιφέρει η κοινωνική δυσαρέσκεια, σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αποτυπώνεται ευδιάκριτα στις στάσεις των πολιτών, τόσο απέναντι στις ασκούμενες (ή μη ασκούμενες) κυβερνητικές πολιτικές όσο και απέναντι στα πρόσωπα που τις υλοποιούν. Η μέτρηση της Public Issue γίνεται σε δύο επίπεδα:
1) Αφενός αποτυπώνει με βάση αναλυτικούς δείκτες αξιολόγησης την παρούσα κατάσταση σε δεκαεννέα (19) τομείς άσκησης κυβερνητικού έργου, καθώς και τις μεταβολές που έχουν επισυμβεί κατά τομέα, στο κρίσιμο α΄ εξάμηνο του 2010.
2) Αφετέρου, με βάση μια 10βάθμια κλίμακα αξιολόγησης, καταγράφει τη σημερινή εικόνα δεκαέξι (16) υπουργών (συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού, ο οποίος διατηρεί και την ιδιότητα του ΥΠΕΞ).
Η σημερινή κατάσταση στους επιμέρους τομείς του κυβερνητικού έργου, που διαπιστώνουν οι πολίτες, αντιπαραβάλλεται με εκείνη που είχε καταγραφεί στην αντίστοιχη μέτρηση του περασμένου Μαρτίου, δηλαδή πριν από την υπογραφή του Μνημονίου. Οι τομείς άσκησης πολιτικής που αξιολογούνται δεν αντιστοιχούν επακριβώς («ένα προς ένα») στα υπάρχοντα υπουργεία, δηλαδή στην υφιστάμενη διάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και στις αλλεπάλληλες διοικητικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί σε αυτήν. Λόγω της αλληλοεπικάλυψης των αρμοδιοτήτων που υφίσταται, είτε για αντικειμενικούς είτε για ιστορικούς-πολιτικούς λόγους, κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Ωστόσο, οι επιλεγμένοι τομείς αφορούν αυτό που ουσιαστικά προσλαμβάνει υποκειμενικά και κατανοεί ο πολίτης, ως «διακυβέρνηση».

Η κρίση και ο τρισκατάρατος ελληνικός κρατισμός


ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
του Κ. Λαπαβίτσα

Φταίει ο κρατισμός για την ελληνική κρίση; Αυτό ουσιαστικά μας λένε το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και η κυβέρνηση. Αυτό διατείνονται βαρύγδουποι δημοσιογράφοι στον επίσημο Τύπο, που μας διαβεβαιώνουν μάλιστα ότι ο ελληνικός λαός έχει κατανοήσει το πρόβλημα και γι’ αυτό αδιαφορεί για τις ακραίες προτάσεις της Αριστεράς. Το ίδιο όμως φαίνεται να πρεσβεύει και ένα κομμάτι της Αριστεράς, αν κρίνουμε από τα γραφόμενα του Βασίλη Πεσμαζόγλου («Ενθέματα», Αυγή της Κυριακής, 25.7.2010). Εφόσον φταίει ο κρατισμός, το Μνημόνιο μπορεί να θεωρείται «ευεργετικό». Θα νοικοκυρέψει το δημόσια οικονομικά και θα επιβάλει μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από καιρό. Οι τυχόν άδικες πτυχές του μπορούν να καταπολεμηθούν, αλλά μέσα στο γενικό πλαίσιο της συμφωνίας.
Το ελληνικό κράτος έχει αναμφίβολα τα τρία κακά της μοίρας του. Βαθύτατα ευνοϊκό προς το μεγάλο κεφάλαιο, συστηματικά άδικο στη φορολογία, ανίκανο να παράσχει ουσιαστική καθοδήγηση της ανάπτυξης, με ελάχιστες παροχές πρόνοιας, διεφθαρμένο, αυταρχικό, με υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες -- δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοπεί. Δεν είναι όμως αυτά που απασχολούν τους διαπρ

Υπάρχει ζωή μετά τον ευρωπαϊσμό;


Πηγή: ΑΥΓΗ
του Στάθη Κουβελάκη

Είναι γνωστή η ρήση του Αμερικάνου μαρξιστή Φρέντρικ Τζέημσον, σύμφωνα με την οποία, στις μέρες μας, είναι πιο εύκολο να φανταστούμε τη συντέλεια του κόσμου παρά κάτι κατ’ αρχήν πολύ λιγότερο δραματικό όπως το τέλος του καπιταλισμού. Η εγχώρια εκδοχή αυτού του ρητού θα μπορούσε να είναι ότι, στην Ελλάδα, για ένα μεγάλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η συντέλεια της χώρας μοιάζει ένα ενδεχόμενο πιο ρεαλιστικό από κάτι κατ’ αρχήν πολύ λιγότερο δραματικό όπως το τέλος της ένταξής της σε οργανισμούς σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ή σε σκέλη τους όπως η ΟΝΕ.

Για να το πούμε διαφορετικά, αυτό που βιώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι το τέλος ενός μεγάλου μύθου, ίσως του μόνου (αλλά θεμελιακού), στον οποίο κοινωνούσαν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του λαϊκού κορμού και οι διάφορες ελίτ, ανάμεσα σ’ αυτές και το σύνολο σχεδόν της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς, τον μύθο του ευρωπαϊσμού. Η πεποίθηση δηλαδή ότι, παρά τις όποιες επιφυλάξεις (ή και ανοιχτές διαφωνίες) για πολιτικές και θεσμικές πλευρές της Ε.Ε., η ένταξη της Ελλάδας στη λέσχη των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών αποτελεί αναγκαία συνθήκη της όποιας εκδοχής κοινωνικού συμβολαίου, και μάλλον την πιο λογική και ασφαλή οχύρωση του πολιτικοκοινωνικού συμβιβασμού της μεταπολίτευσης. Η νεοφιλελεύθερη θεραπεία-σοκ του διαβόητου πλέον Μνημονίου σηματοδοτεί την κατάρρευση αυτής της ιδέας, κάτι που, ανάμεσα στα άλλα, ανοίγει το δρόμο σε πρωτόγνωρες ιδεολογικές ανακατατάξεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε και τους καινούργιους όρους της συζήτησης που διαμορφώνονται στην Αριστερά. Οι βασικές τάσεις που αναδεικνύει η καινούργια συγκυρία φαίνεται, ως τώρα, να είναι οι εξής: κρίση των ευρωπαϊστικών επιλογών, σε όλους τις εκδοχές τους, και ειδικότερα στις μεταρρυθμιστικές. Εμφάνιση λογικών ρήξης με βασικούς πυλώνες της υπαρκτής Ε.Ε. (πιο συγκεκριμένα με την ΟΝΕ), με όρους ωστόσο διαφορετικούς από τον αριστερό αντιευρωπαϊσμό της δεκαετίας του 1980 (ή σήμερα του ΚΚΕ).

Η λογική του μονόδρομου και η αριστερά: Μέρος 2ο


Πηγή: ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/08/2010
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ

Υπερασπιζόμενος μια εναλλακτική πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της κρίσης (αναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή χρέους εντός ΟΝΕ) επιχείρησα μια πρώτη απάντηση στην κριτική του καθηγητή κ. Λαπαβίτσα την περασμένη Κυριακή από τις στήλες της "Αυγής". Ολοκληρώνω σήμερα με τις εξής παρατηρήσεις:
1. Ο κ. Λαπαβίτσας θεωρεί το τεχνικό σκέλος της μετάβασης στη δραχμή εξαιρετικά απλή διαδικασία μερικών ημερών. Τόσο, δε, γι’ αυτό όσο και για το οικονομικό αποτέλεσμα αυτής, μας καθησυχάζει παραπέμποντας στη διεθνή εμπειρία. Ποια όμως διεθνή εμπειρία πουθενά δεν αναφέρει. Όπως δεν αναφέρθηκε πουθενά και στην αρχική κριτική που ασκήσαμε σε συγκεκριμένες ιστορικές περιπτώσεις και παραδείγματα (Ρωσία, Αργεντινή, Ισημερινός κ.λπ.) τα οποία είχαν εσφαλμένα προβληθεί από τον κ. Καζάκη ως περιπτώσεις ολικής άρνησης του χρέους. Ο λόγος που δεν γίνεται αναφορά στη διεθνή εμπειρία είναι απλός: δεν υπάρχει. Συγκεκριμένα, δεν υπάρχει διεθνής εμπειρία (απ’ όσο γνωρίζουμε) μετάβασης αναπτυγμένης οικονομίας από ένα ισχυρό νόμισμα όπως το ευρώ σε ένα ασθενές όπως η "νέα δραχμή". Μόνον για τη μετάβαση από ένα ασθενές σε ένα ισχυρό νόμισμα υπάρχει διεθνής εμπειρία. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλοί θεωρούν πιο εύκολη την έξοδο της Γερμανίας παρά της Ελλάδας από το ευρώ.