Γιατί η έξοδος από το ευρώ βασίζεται σε μία ‘κουτσή’ θεωρία

foto: http://www.lukasvasilikos.com/
Πηγή: avanti popolo

του Κ. Καλλωνιάτη

Η πρόταση που προβάλλεται στα πλαίσια της Αριστεράς για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ βασίζεται σε μία θεωρία «κουτσή». Γιατί η θεωρία αυτή έχει δύο σκέλη από τα οποία το ένα χωλαίνει.

Το πρώτο σκέλος αναφέρεται στην εσφαλμένη αρχιτεκτονική – δηλαδή το ισχυρό νόμισμα το οποίο εξυπηρετεί ανταγωνιστικά μόνον τον αναπτυγμένο ευρωπαϊκό βορά σε βάρος του νότου - πάνω στην οποία έχει δομηθεί ως τώρα η Ευρωζώνη. Το δεύτερο σκέλος αναφέρεται στην αντίληψη περί διαχωρισμού (decoupling) της παγκόσμιας οικονομίας στις στάσιμες και υπερχρεωμένες οικονομίες της αναπτυγμένης Δύσης και τις δυναμικά αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ανατολής.

Το πρώτο σκέλος είναι γενικά σωστό κυρίως με την έννοια πως ενώ το ενιαίο νόμισμα έδωσε αρχικά μία αναπτυξιακή ώθηση στις ευρωπαϊκές περιφερειακές οικονομίες (μέσω της μείωσης του κόστους των συναλλαγών και του πληθωρισμού, της αύξησης του ανταγωνισμού, της απόκτησης οικονομιών κλίμακας, της βελτίωσης της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας στην προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης) δεν συνοδεύτηκε από πολιτικές μεταρρύθμισης για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικής αξιοποίησης των κοινοτικών ενισχύσεων με συνέπεια την στροφή σε υπερκατανάλωση, ελλειμματικότητα και υπερχρέωση. Οι αυτόματοι μηχανισμοί της αγοράς οδήγησαν σε μία ανισορροπία που μέχρι σήμερα δεν έχει διορθωθεί με πολιτικές δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης, με συνέπεια η υφιστάμενη αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης να είναι προβληματική και ξεπερασμένη.

Πώς να μετρηθεί το θράσος;

ΠΗΓΗ: Το Ποντικι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ποιοι πήραν την απόφαση για κατασχέσεις εις βάρος όποιου χρωστάει στο Δημόσιο πάνω από 300 ευρώ; Τα κόμματα της συγκυβέρνησης υπό τον Παπαδήμο – ως συμπλήρωμα της άλλης μεγαλειώδους απόφασης για αυτόφωρο σε όσους χρωστάνε 5.000 ευρώ. Πότε την πήραν; Παραμονές των εκλογών. Τι άλλο συνέβη τις ίδιες μέρες; Τα ίδια αυτά κόμματα της ίδιας αυτής συγκυβέρνησης θέσπισαν το ακατάσχετο των δικών τους επιχορηγήσεων έναντι τεράστιων οφειλών από τραπεζικά θαλασσοδάνεια, τα οποία ουδέποτε ρύθμισαν.

Το θέμα δε της προστασίας του εαυτού τους έγινεπαγκόσμιο σούργελο μέσω των μεγάλων ΜΜΕ και κατέληξε να φτάσει μέχρι την Κομισιόν, καθώς το έθεσε ο επικεφαλής των Φιλελεύθερων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Γκι Φερχόφστατ με επιστολή του προς τον αδιάφθορο και συνετό πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο.

Ο Φερχόφστατ στην επιστολή του κατ’ αρχάς αναρωτιέται πώς γίνεται τα δύο βασικά πολιτικά κόμματα, που «ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση», να λαμβάνουν ενίσχυση με επιβάρυνση τωνφορολογουμένων».

Πτώση κατά 8,3% στη Βιομηχανία

Πηγή: ΑΥΓΗ

Παναγόπουλος Θάνος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/04/2012

Στην κινούμενη άμμο της ύφεσης συνεχίζει να βυθίζεται η εγχώρια μεταποίηση. Η αποβιομηχάνιση απλώνεται με ανησυχητικά επιταχυνόμενους ρυθμούς, θύμα κι αυτή της "μαύρης τρύπας" του Μνημονίου που έχει "καταπιεί" την ελληνική οικονομία. Χαρακτηριστική είναι η τεράστια μείωση, κατά 8,3% που κατέγραψε τον Φεβρουάριο ο γενικός Δείκτης Βιομηχανικής Παραγωγής, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του περυσινού Φεβρουαρίου, όταν -σημειωτέον- και τότε μεν σημειώθηκε μείωση έναντι του 2010, όμως σαφώς βραδύτερη (4,3%).

Stratfor: Σε κατάσταση ομηρίας ο κέλτικος τίγρης

ΠΗΓΗ: Stratfor (via Euro2day)

Η ευνοϊκή φορολογία επιχειρήσεων της Ιρλανδίας τη βοήθησε να γίνει σημείο εισόδου για πολλές ξένες εταιρίες προς την ευρωπαϊκή αγορά, και αυτό με τη σειρά του πυροδότησε μια ισχυρή οικονομική ανάπτυξη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μέχρι το 2008. Όμως, αυτή η ανάπτυξη οδήγησε στη φούσκα της αγοράς ακινήτων και ο «υπερμοχλευμένος» χρηματοοικονομικός κλάδος κατέστησε τη χώρα ευάλωτη στην οικονομική κρίση του 2008, αναγκάζοντάς την να αναζητήσει βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να διασώσει τον χρηματοοικονομικό κλάδο. 

Μέχρι στιγμής, η Ιρλανδία έχει συμμορφωθεί με όλους τους όρους του προγράμματος διάσωσής της, όμως αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό. Στις 5 Μαρτίου η Moody’s δήλωσε πως η χώρα πιθανότατα θα χρειαστεί και δεύτερο πακέτο διάσωσης, όταν λήξει το τρέχον. Ωστόσο, η οικονομική εξάρτηση της Ιρλανδίας από τους εξωτερικούς εταίρους σημαίνει πως η μοίρα της σε μεγάλο βαθμό δεν είναι στα δικά της χέρια. 

Τραπεζίτες χωρίς αξιοπρέπεια

foto:  http://www.lukasvasilikos.com/

Πηγή: ΝΥΤ

P. Krugman

Kevin Drum has some fun, and rightly so, with Rick Warren’s apparent belief that Jesus was a supply-sider:

Well certainly the Bible says we are to care about the poor….But there’s a fundamental question on the meaning of “fairness.” Does fairness mean everybody makes the same amount of money? Or does fairness mean everybody gets the opportunity to make the same amount of money? I do not believe in wealth redistribution, I believe in wealth creation.

The only way to get people out of poverty is J-O-B-S. Create jobs. To create wealth, not to subsidize wealth. When you subsidize people, you create the dependency. You — you rob them of dignity.

Μια αυθεντική δημοσκόπηση του τμήματος Στατιστικής του ΟΠΑ, στο enikos.gr

Οι νομοτέλειες δεν φτάνουν

”Μπορεί μια απόφαση που παίρνεις να μην διασαλεύει την παγκόσμια τάξη, αλλά ορίζει τη δική σου τάξη. Που πάει να πει, κάθε απόφαση πρέπει να την παίρνεις σαν να εξαρτάται από αυτήν η πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Με τόση σκέψη. Όχι για να σε παίρνουν οι άλλοι στα σοβαρά, αλλά για να παίρνεις εσύ στα σοβαρά τον εαυτό σου!”

Εφημ. ΠΡΙΝ 8.4.12

-Θανάσης Σκαμνάκης

Η Κωνσταντινούπολη θα έπεφτε και η αυτοκρατορία θα διαλυόταν, είτε καταλάμβανε την πόλη ο Μωάμεθ ο Πορθητής είτε όχι, τον Μάιο του 1453, είτε άνοιγε η Κερκόπορτα είτε όχι. Η ιστορία είχε εγγράψει το τέλος από καιρό πριν και περίμενε την ευκαιρία για να καταχωρίσει την ημερομηνία. Εξ άλλου, η Ρώμη, μερικούς αιώνες πριν, είχε «πέσει» χωρίς να πολιορκηθεί και η «αιώνια» ρωμαϊκή αυτοκρατορία αποσυντέθηκε σχεδόν αθόρυβα. Η ήττα των Γερμανών στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο μπορεί να θεωρούν κάποιοι πως ήταν αναπόφευκτη, έστω από κάποια στιγμή του πολέμου κι ύστερα. Αλλά δεν ήταν αναπόφευκτη η νίκη του σοβιετικού στρατού, και η άμυνα του Στάλινγκραντ, η οποία οφείλεται στην απόφαση ηγεσίας και λαού να μην παραδοθεί η πόλη όσες θυσίες κι αν χρειαστούν, άλλαξε τη ροή του πολέμου και την πορεία της Ιστορίας στο δεύτερο μισό του 20^ουαιώνα. Η ελληνική αντίσταση και οι αντιστάσεις στις άλλες χώρες ίσως να μην όρισαν την πορεία του πολέμου, αλλά δεν ήταν ασήμαντες, κάθε άλλο, για την πορεία των μεταπολεμικών εξελίξεων σε κάθε χώρα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και αυτές οι αντιστάσεις δεν θα έπαιρναν τη διάσταση που πήραν, αν τα Κομμουνιστικά Κόμματα δεν πρωτοστατούσαν και πρωτοπορούσαν στην οργάνωση τους.     

Jean-Luc Mélenchon has what France needs. Sarkozy and Hollande do not

ΠΗΓΗ: Guardian

M. Weisbrot

France's conservative president, Nicolas Sarkozy, ran for office in 2007 on a programme of making the French economy more like that of the United States. He picked a bad time for that: the US was on the brink of its worst recession since the Great Depression, and would help drag down Europe and much of the world economy as the American economy collapsed. He probably wouldn't want to say these things today, after the US has had four years with hardly any economic growth at all.

But Sarkozy did succeed in making the French economy more like the US in some ways. After being one of the few high-income countries that didn't have an increase in inequality from the mid-1980s to the mid-2000s, France has become more unequal since Sarkozy was elected. For example, the ratio of the income of people in the 99th percentile (near the top) to the first percentile (at the bottom) went from 11.8 to 16.2. Other measures of inequality have also increased significantly (the Gini coefficient rose from 26.6 to 29.9). This happened from 2007 to 2010; it is probably worse today. By raising the retirement age – a wholly unnecessary change that drew enormous opposition and protests – Sarkozy also helped to make France even more unequal.

ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΓΚΑΓΚΑ, Παπά, Σαμά, Ναζί, Βορί...

ΠΗΓΗ: Τιποτα το σημαντικό

Χειρότερη κι από το 2011 η φετινή χρονιά για την ελληνική οικονομία

foto: http://www.lukasvasilikos.com/

ΠΗΓΗ: avanti popolo

του Κ. Καλλωνιάτη


Στα πλαίσια της προεκλογικής  μάχης και της προσπάθειας που καταβάλλεται από τους εγχώριους και ξένους κυβερνώντες για αλλαγή του κατάμαυρου επενδυτικού και καταναλωτικού κλίματος που επικρατεί στην ελληνική οικονομία προβάλλεται μία εικόνα μετριασμού της ύφεσης φέτος και βελτίωσης της κατάστασης της οικονομίας από το 2013 κι ύστερα υπό τον όρο φυσικά ότι θα εφαρμοσθούν οι επιταγές του Μνημονίου Νο 2.


Τίποτα πιο αναληθές από αυτό. Τα μεγέθη της οικονομίας βαδίζουν από το κακό στο χειρότερο καθώς η οικονομική κρίση έγινε κοινωνική και η τελευταία πολιτική καθιστώντας το αποτέλεσμα των εκλογών εντελώς αβέβαιο όσον αφορά τη δυνατότητα υλοποίησης της πολιτικής της γενικευμένης μισθολογικής λιτότητας που απαιτεί η τρόϊκα. Έτσι η κυβερνητική παραλυσία, η εκλογολογία και η επικείμενη ανατροπή του πολιτικού σκηνικού επιτείνει την οικονομική κρίση διαψεύδοντας τις επίσημες προβλέψεις.

Καθαρός εκβιασμός η «αποπομπή» από το ευρώ

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πόσους θα τρομάξει η απειλή της αποπομπής από το ευρώ στις εκλογές; Πόσοι θα πιστέψουν ότι η Γερμανία και οι άλλοι αφιονισμένοι ευρωζωνάτοι της πρώτης κατηγορίας είναι έτοιμοι να μας πυροβολήσουν εν ψυχρώ αν δεν είμαστε απίκο στις υποχρεώσεις μας έναντι των δανείων, των συμβάσεων, των μνημονίων και των δημοσιονομικών συμφώνων; Πόσοι θα πιστέψουν ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη θα κριθεί από το αν θα ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.; Άβυσσος η ανθρώπινη ψυχή...

Το βέβαιο είναι ότι – όπως έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν – η αποπομπή μιας χώρας από την ευρωζώνη δεν είναι νομικά εφικτή. Ωστόσο το νομικό μέρος δεν αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα, αφού η ευρωζώνη, σε αυτή την κρίση, έχει μετατρέψει το νομικό της πλαίσιο σε κουρελού. Ακόμη και τη Συνθήκητης Λισσαβώνας υπερβαίνει προκειμένου η Γερμανία να επιβάλει τον δικό της δημοσιονομικό κανόνα και τη «διάσωση του ευρώ».

Πολύ πιθανότερη μοιάζει ίσως η εξώθηση της Ελλάδας – και ίσως άλλων «αμαρτωλών» χωρών της ευρωπεριφέρειας – στην επιλογή της μονομερούς εξόδου, η οποία αντιθέτως είναι εφικτή σύμφωνα με τοάρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβώνας, όπου προβλέπεται ότι ««μια χώρα έχει το δικαίωμα νααποσυρθεί (σ.σ.: προφανώς οικειοθελώς!) από την Ένωση σε συνάρτηση με το δικό της Σύνταγμα».

Αγάπα τον πλησίον σου

ΠΗΓΗ: rednotebook.gr

Του Γιάννη Αλμπάνη

«Και ποιος είναι ο πλησίον, κύριε Βεργολιά;». Το ερώτημα της 6ης Δημοτικού απαντήθηκε με αναπάντεχο τρόπο (μυστήριες γαρ οι βουλές του Κυρίου), εικοσιπέντε χρόνια μετά. Ο πλησίον ήταν τελικά ένα ζευγάρι συνταξιούχων που είχαν κολλήσει στις γραμμές του τρένου. Αναπάντεχη η απάντηση, όπως αντίστοιχα με αναπάντεχο τρόπο απαντήθηκε ένα ερώτημα που μπορεί να μην τέθηκε στον κ. Βεργολιά, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι έχει επαναληφθεί χιλιάδες φορές σε σχολικές αίθουσες και κατηχητικά: «Ποιος ακολουθεί σωστά τη διδασκαλία του Ιησού, ποιος είναι τελικά ο καλός χριστιανός;».

Δημιουργήσαμε Ευρώπη, αλλά όχι Ευρωπαίους

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

by G. Rachman

«Δημιουργήσαμε την Ιταλία, τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε Ιταλούς», είναι μια διάσημη φράση του Ιταλού διανοούμενου Massimo d’ Azeglio, μετά την ενοποίηση της χώρας του το 1861. Η σημερινή γενιά Ευρωπαίων πολιτικών αντιμετωπίζει την σύγχρονη εκδοχή του διλήμματός του: Δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα πρέπει να φτιάξουν Ευρωπαίους. 

Η δημιουργία της ομαδικής ταυτότητας συνήθως πραγματοποιείται μέσα από πολλές γενιές, αλλά οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια του χρόνου. Αν δεν πείσουν τους 500 εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ να νοιώσουν περισσότερο δεμένοι με την Ευρώπη και λιγότερο με τις χώρες τους, ίσως δεν μπορέσουν να κάνουν τα απαραίτητα βήματα για την διάσωση του ευρώ. 

Οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι, για να σωθεί το ευρώ, θα πρέπει να βρει στήριξη σε έναν πολύ μεγαλύτερο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, σε κοινά ομόλογα (ευρωομόλογα) και πιο ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να προκύψουν άμεσα, αλλά η κατεύθυνση της διαδρομής πρέπει να καθοριστεί σύντομα. Ωστόσο,η λαϊκή στήριξη για βήματα τέτοιου είδους δεν φαίνεται πουθενά. Οι Γερμανοί φορολογούμενοι αντιδρούν στην ιδέα να δώσουν περισσότερα κεφάλαια στην νότια Ευρώπη. Οι Έλληνες και ΙσπΗ ευρωπαϊκή ταυτότητα που χρειάζεται ώστε να αποδώσει η Ευρώπη δεν είναι αρκετά ισχυρή. Όμως χωρίς αυτήν, η ΕΕ μοιάζει σαν κτίριο με σαθρά θεμέλια, που προσπαθεί να αντέξει στον πολιτικό και οικονομικό σεισμό.

Οι τρεις πυλώνες του κοινωνικού black out

ΠΗΓΗ: aristero blog

του Π. Μαυροειδή

2]Σε  καταστάσεις κοινωνικής καταστροφής σαν τις σημερινές, σε περιόδους τόσο σκληρές και  οριακές, είμαστε αναγκασμένοι να δούμε πέρα από τη μύτη μας.

Τα μνημόνια που σκάνε διαδοχικά, το ένα πίσω από το άλλο (έχουμε χάσει το λογαριασμό, σε ποιό μνημόνιο είμαστε και σε ποιο πακέτο μείωσης των μισθών και των συντάξεων!), δεν ήρθαν ξαφνικά.

Δεν έφτασαν ξαφνικά αυτές οι βόμβες.

Κατά τη γνώμη μας, σήμερα βλέπουμε το κύμα που σκάει στην ακτή. Για να δημιουργηθεί το κύμα όμως, υπάρχουν κάποιες υπόγειες  τεκτονικές κινήσεις που το γέννησαν. Αυτό  φούντωσε μέσα στον ωκεανό, θέριεψε, κίνησε προς την ακτή και τώρα σκάει. Πρέπει να δούμε που και πως γεννήθηκε.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι το μοναδικό κύμα, δεν είναι το τελευταίο, έρχονται και άλλα.

Ποιες λοιπόν είναι οι  αιτίες αυτής της καταστροφής;

Η Γερμανία επωφελείται από τους εξοπλισμούς

Λεόντεια υπέρ της Γερμανίας η δημιουργία και λειτουργία της Ευρωζώνης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 08/04/2012

ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Σε ένα άρθρο μας στην «Αυγή» της 8.1.2012 εξετάσαμε την εξέλιξη του κατά κεφαλή ΑΕΠ σε ΜΑΔ 8 κρατών της Ευρωζώνης κατατάσσοντας τις σε δύο ομάδες: η μία περιλάμβανε τα 4 μεσογειακά κράτη - μέλη της (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) και η άλλη 4 βόρεια κράτη της (Γερμανία, Ολλανδία Αυστρία και Φινλανδία) που αποτελούν και τον σκληρό πυρήνα και είδαμε ότι από τη λειτουργία της Ευρωζώνης ωφελήθηκαν μόνο τα 4 κράτη του σκληρού πυρήνα της με αποτέλεσμα τη βελτίωση της σχετικής θέσης τους, ενώ η θέση των 4 μεσογειακών χωρών χειροτέρευσε. Πολύ μεγαλύτερα, όμως, είναι τα οφέλη όλων των βόρειων κρατών-πρώτων μελών της Ευρωζώνης στα ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών.

Στο άρθρο αυτό θα εξετάσουμε τα ισοζύγια αγαθών, αγαθών και υπηρεσιών και τρεχουσών συναλλαγών όχι μόνο των 8 αλλά και των 4 άλλων, δηλαδή των 12, συνολικά πρώτων κρατών-μελών της Ευρωζώνης την περίοδο 1995-2010 (την οποία χωρίζουμε σε δύο υποπεριόδους:1995-2010 (προ ευρώ) και 2001-2010 (μετά ευρώ) προκειμένου να δούμε τις διαφορές που προέκυψαν από τη λειτουργία της. Τα στοιχεία που χρησιμοποιούμε προέρχονται από τη βάση δεδομένων της Στατιστικής Υπηρεσίας της Ε.Ε., της Eurostat.

«Κοινωνικό κραχ» στην Ελλάδα δείχνει μεγάλη δημοσκόπηση

ΠΗΓΗ: Ημερησία

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Βαθειά «ρωγμή» στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας, προκαλεί η σφοδρότητα της οικονομικής κρίσης και οι επιπτώσεις της στα ελληνικά νοικοκυριά. Η τελευταία δημοσκόπηση που διενήργησε σε 1.679 άτομα το τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, περιγράφει την έντονη απαισιοδοξία των Ελλήνων για το μέλλον τους αλλά και στην αμφισβήτηση των πολιτικών κομμάτων τα οποία θεωρούν ανίκανα να οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση. Οι περισσότεροι πολίτες, στην πορεία προς τις εκλογές, δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση, τους συνδικαλιστές αλλά και θεσμούς όπως το Χρηματιστήριο, τις τράπεζες, τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Το εντυπωσιακό, ωστόσο, της έρευνας είναι ότι μήνα με το μήνα επιδεινώνεται η οικονομική κατάσταση των οικογενειών σε σημείο που η απόγνωσή τους να προσομοιάζει με κοινωνικό κραχ. Η πρόσφατη αυτοκτονία του συνταξιούχου στο Σύνταγμα και η αύξηση των αυτοκτονιών γενικότερα, αναδεικνύει την «εθνική κατάθλιψη» που βρίσκεται η χώρα.

Στα μισά του δρόμου ο Κορέα, Αποστολή στον Ισημερινό

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 8/4/2012

του Λ. Βατικιώτη

«Εμείς τον είχαμε προειδοποιήσει τον Γιώργο Παπανδρέου έγκαιρα! Πριν ακόμη η Ελλάδα προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ο τότε έλληνας πρωθυπουργός σε ένα διεθνές φόρουμ είχε απευθυνθεί στον πρόεδρο Ραφαέλ Κορέα, ζητώντας την εμπειρία του για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Έλεγε πολλά ο έλληνας πρωθυπουργός. “Κοίτα” του αντιτείνει ο Ραφαέλ Κορέα. “Υπάρχει ένα πράγμα που δεν πρέπει να κάνεις κι ένα μόνο που πρέπει να κάνεις αν θες να μην το πληρώσεις. Αυτό που δεν πρέπει να κάνεις είναι να απευθυνθείς στο ΔΝΤ. Κι αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να συστήσεις επιτροπή λογιστικού ελέγχου”. Στη συνέχεια ο Παπανδρέου έκανε τα ακριβώς αντίθετα…». Τάδε έφη ο υπουργός Εξωτερικών του Ισημερινού, Έκο Ρικάρδο Πατίνιο, στην ομιλία με την οποία κήρυξε την έναρξη του διεθνούς συνεδρίου στην πρωτεύουσα του Ισημερινού, Κίτο, με θέμα την διεθνή χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική και την εμπειρία από τον λογιστικό έλεγχο του χρέους.

S.King: Η Ελλάδα που βρυχάται

ΠΗΓΗ: euro2day

Μια φανταστική ιστορία με θέμα την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ δημοσίευσε την Τετάρτη ο επικεφαλής οικονομολόγος της HSBC, Stephen King με τίτλο "How the Greek tiger learnt to roar again...". 

Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, "Στο τέλος του 2015 η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κοιτάξει πίσω με κάποια ικανοποίηση για τα πρόσφατα επιτεύγματά της. Ο έξω κόσμος, που κάποτε απελπίζονταν τόσο πολύ με την Αθήνα, τώρα θεωρεί την Ελλάδα ως τον «Ελληνικό Τίγρη». Η χρηματιστηριακή αγορά της χώρας, που είχε υποχωρήσει κατά 90% από την «κορυφή» που είχε πιάσει το 2007 μέχρι τους πρώτους μήνες του 2013, πλέον βρυχάται. Τα επιτόκια, που κάποτε βρισκόταν στην οικονομική στρατόσφαιρα, είναι τώρα πολύ χαμηλότερα από αυτά της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Και ενώ η ανάπτυξη δεν ήταν διψήφια, η Ελλάδα έκανε την Κίνα και την Ινδία να… τρέχουν.

‘Χρυσοί κανόνες’ για την Ευρωζώνη

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Η  ευρωπαϊκή νομισματική ένωση έχει αρκετές ομοιότητες με τον λεγόμενο ‘χρυσό κανόνα’ των χρόνων πριν το 1913 που επέβαλε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες σε άκρως διαφορετικές οικονομίες. Αλλά είναι αυτές οι ομοιότητες τόσο κακές όσο ακούγονται ή όσο υποστηρίζουν οι φωνές που ασκούν κριτική στο ευρώ;

Η έλξη του ιστορικού χρυσού κανόνα έγκειτο στη θεσμική του δυνατότητα να οικοδομεί εμπιστοσύνη. Μια πλήρως σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία αποκλείει κάθε πρωτοβουλία της νομισματικής πολιτικής και κατά συνέπεια καθιστά πάρα πολύ δύσκολη την προσαρμογής σε μεγάλες εξωτερικές ανισορροπίες. Και το βάρος είναι άνισο επειδή το κύριο μέρος της πίεσης πέφτει στις ελλειμματικές χώρες οι οποίες πρέπει να πραγματοποιήσουν την προσαρμογή μέσω αποπληθωρισμού και όχι στις χώρες πιστωτές που θα έπρεπε να δεχτούν υψηλότερο πληθωρισμό.

Οι απαισιόδοξοι ανησυχούν ιδιαίτερα για τις δυσάρεστες αναλογίες και τα διδάγματα του χρυσού κανόνα. Προβλέπουν πολλά χρόνια ή και δεκαετίες ολόκληρες χαμηλής ανάπτυξης για την Ευρώπη. Πολιτικά επίσης, η διαδικασία μιας προσαρμογής μέσω αποπληθωρισμού στις ελλειμματικές χώρες είναι τόσο δυσάρεστη και δύσκολη που οι απαισιόδοξοι θεωρούν ότι στο τέλος θα αποδειχτεί ανέφικτη.

«Αναλφάβητοι» μιλούν για έξοδο από το ευρώ

πηγη: FT (via euro2day)

By Wolfgang Münchau

Έχω συχνά αναφερθεί στον μακροοικονομικό αναλφαβητισμό του κατεστημένου που χαράσσει την οικονομική πολιτική της ευρωζώνης. Εξίσου, αν όχι περισσότερο εκνευριστικός, είναιο πολιτικός και νομικός αναλφαβητισμός των οικονομολόγων που χειρίζονται τα θέματα της ευρωζώνης. Το οικονομικό βραβείο Wolfson είναι το αποκορύφωμα. 

Το ερώτημα που τίθεται από την επιτροπή του βραβείου Wolfson είναι το εξής: «Εάν ένα κράτος – μέλος εγκαταλείψει την οικονομική και νομισματική ένωση, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος διαχείρισης αυτής της οικονομικής διαδικασίας ώστε να παρασχεθεί το πιο υγείες υπόβαθρο για την μελλοντική ανάπτυξη της ευημερίας που απολάμβανε εντός της ένωσης;» 

Το συγκεκριμένο ερώτημα έχει δύο αμφισβητήσιμα σημεία. Το πρώτο είναι εάν η προϋπόθεση που θέτει είναι όντως εφικτή, γιατί σε αντίθετη περίπτωση το ερώτημα δεν έχει νόημα. Το δεύτερο σημείο είναι πιο ουσιώδες: Εάν ρωτάς ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για κάτι, πρακτικά θεωρείς δεδομένο ότι υπάρχει τέτοιος τρόπος. 

Κρυφή έκθεση της Τρόικας για το «ποιοι πλήρωσαν το μάρμαρο» στην διετία 2010 – 2011 -Κατά 35% μειώθηκαν οι μισθοί στις ΔΕΚΟ κατά 30% στα Υπουργεία

Πηγή; bankingnews.gr

Απώλειες εισοδήματος που κατά μέσο όρο φθάνουν το 35% έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι στις Δημόσιες Επιχειρήσεις ( ΔΕΚΟ), οι οποίοι αποτελούν και τα μεγαλύτερα «θύματα» του Μνημονίου.

Στην αμέσως κατώτερη θέση βρίσκονται οι υπάλληλοι των Υπουργείων με τις μειώσεις στις μηνιαίες αποδοχές τους να αγγίζουν σε μέσα επίπεδα το 30% και να ακολουθούν οι συνταξιούχοι με 15,7% και τα ειδικά μισθολόγια (δικαστές, διπλωμάτες, γιατροί, καθηγητές πανεπιστημίων, αστυνομικοί κλπ.) με 15%.
Σε ότι αφορά τον ιδιωτικό τομέα το μέσο εισόδημα των εργαζομένων φαίνεται να μειώθηκε μόλις 6,6% όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχουν στην διάθεση τους κυβέρνηση και Τρόικα και παρουσιάζει σήμερα το «bankingnews». Ειδικά για τον ιδιωτικό τομέα η Τρόικα έρχεται τον Μάιο με άγριες διαθέσεις…

Νοικιασμένες εκλογές

πηγή: Μικρός Φωκίων

Και εκεί που ήμουν έτοιμος να πεισθώ ότι οι εκλογές θα γίνουν στις 6 Μαΐου έρχεται ο Αντωνάκης ο Σφουγγαράκης να μου ανατρέψει την πεποίθηση. 

Θα τις επιβάλλουμε, είπε, τις εκλογές. Και επειδή όλοι ξέρουμε ότι ο λόγος του Αντωνάκη είναι συμβόλαιο ας τις ξεχάσουμε τις εκλογές.

Εξάλλου δεν ολοκληρώθηκε η χρεοκοπία της χώρας, που για λόγους αισθητικής το είπαμε PSI.

Μένουν κάτι ομόλογα ακόμα, με αγγλικό δίκαιο, που δεν έχουν δεχθεί το κούρεμα. Χιλιάδες φωτογραφίες με όλους τους τύπους κουρεμάτων τους έδειξε ο Μπένι αλλά αυτοί αρνούνται να χάσουν την μαλλούρα τους.

Οπότε, αφού ακόμα εκκρεμεί η διαδικασία δεν μπορούν να γίνουν εκλογές. Άσε που στις 25 του Μαΐου λήγει ένα ομόλογο το οποίο θα ενεργοποιήσει για άλλη μια φορά τα ασφάλιστρα κινδύνου.

Η αγγλοσαξονική συνταγή για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και ο Δεκάλογος υπέρ μιας αντιμνημονιακής πολιτικής εντός ευρώ

πηγή: avanti popolo

του Κ.Καλλωνιάτη

Με τίτλο «Πως ο ελληνικός τίγρης θα μάθει πάλι να βρυχάται..» ο επικεφαλής οικονομολόγος της HSBC, Stephen King δημοσίευσε την Τετάρτη μία φανταστική ιστορία με θέμα την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ (βλ http://www.euro2day.gr/news/economy/124/articles/691424/Article.aspx) , σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα ισχυροποιώντας τις σχέσεις της με την Κίνα και την Ρωσία, θα γνωρίσει μια εντυπωσιακή ανάπτυξη της οικονομίας της.

Το βρετανικό σενάριο που θέλει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης να βρίσκει αναπτυξιακή δυναμική μέσω εξαγωγών σε άλλες εκτός Ευρώπης αγορών υποθέτει πως το αρχικό σοκ μιας υποτίμησης της νέας δραχμής κατά 50%, μιας τραπεζικής κρίσης λόγω απόσυρσης καταθέσεων και μιας μείωσης του ΑΕΠ κατά -8%, θα ξεπεραστεί σε μερικούς μήνες μέσω συναλλαγματικών και κεφαλαιακών ελέγχων στις ροές, με τις διεθνείς αγορές να δανείζουν και πάλι την Ελλάδα με χαμηλά επιτόκια και αφού προηγουμένως έχει αποσοβηθεί η εκτίναξη του εισαγόμενου – λόγω υποτίμησης - πληθωρισμού με την πειθώ των ελλήνων πολιτών για μισθολογική αυτοσυγκράτηση (λιτότητα) και των ξένων πιστωτών για επιτυχή ανταλλαγή ομολόγων (αναδιάρθρωση/κούρεμα χρέους).

Ενοχα μυστικά μιας παράξενης επιστήμης

Αντιδράσεις σε ΗΠΑ και Γαλλία για τους οικονομολόγους–διαμορφωτές της κοινής γνώμης που σιτίζονται από χρηματιστικούς ομίλους ΠΗΓΗ: Καθημερινή 19/3

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

«Οικονομολόγοι στο μισθολόγιο» είναι ο τίτλος του πρώτου θέματος στο τελευταίο τεύχος της γαλλικής επιθεώρησης Le Monde Diplomatique. Στην κορύφωση της εκστρατείας για τις προεδρικές εκλογές του Απριλίου, «μια χούφτα οικονομολόγων κατακλύζει τα μίντια και περιορίζει τις εναλλακτικές λύσεις», γράφει ο Ρενό Λαμπέρ στο σχετικό άρθρο και προσθέτει: «Παρουσιάζονται ως πανεπιστημιακοί και υποτίθεται ότι ενσαρκώνουν την επιστημονική αυστηρότητα στην καρδιά του ιδεολογικού αγώνα. Θα ήταν, όμως, εξίσου αξιόπιστες οι διαγνώσεις των εν λόγω «ειδικών», αν η κοινή γνώμη γνώριζε κάποιες άλλες δραστηριότητές τους;». Δραστηριότητες πολύ περισσότερο επικερδείς από την ακαδημαϊκή τους ενασχόληση, οφείλει να σημειώσει κανείς. Αίφνης, την 1η Φεβρουαρίου, η Le Monde φιλοξενεί τον Ολιβιέ Παστρέ, «καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Paris-VIII», ο οποίος κατακεραυνώνει τους εκπροσώπους του ανερχόμενου ρεύματος υπέρ της εξόδου από το ευρώ, χαρακτηρίζοντας ένα τέτοιο ενδεχόμενο «αυτοκτονία». Ωστόσο, η έγκυρη γαλλική εφημερίδα παραλείπει να σημειώσει ότι στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που του αφήνουν οι πανεπιστημιακές του ενασχολήσεις, ο κ. Παστρέ προλαβαίνει να προεδρεύει της τράπεζας IMBank και να συμμετέχει στα διοικητικά συμβούλια της τράπεζας CMP, της Ενωσης Διοικητών Τραπεζών και του Ευρωπαϊκού Χρηματιστικού Ινστιτούτου.