Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010

Απεργίες: «νεκρό» το μετρό στο Λονδίνο, «κλειστό» το λιμάνι της Μασσαλίας

Μέρες απεργιών διαμαρτυρίας εναντίον των πολιτικών λιτότητας εξακολουθεί να ζει η Ευρώπη, με το Λονδίνο να παραλύει χθες από 24ωρη απεργία χιλιάδων εργαζομένων στο μετρό και το λιμάνι της Μασαλίας να παραμένει κλειστό εδώ και πάνω από μία εβδομάδα.
Οι εξελίξεις ανησυχούν κυβερνητικούς αξιωματούχους και κύκλους βιομηχάνων εκατέρωθεν της Μάγχης. Στη Βρετανία διατυπώνουν προτάσεις νομοθετικής αλλαγής επί το αυστηρότερον για την υπερψήφιση καθόδου σε απεργία από τα συνδικάτα, ζητώντας όχι σχετική, αλλά παρουσία 40%-50% των μελών των συνδικάτων στη διαδικασία ψηφοφορίας κατά τις γενικές συνελεύσεις. Στη Γαλλία, όπου «τσίμπησαν» ήδη οι τιμές των καυσίμων, εκπρόσωποι της πετρελαιοβιομηχανίας (UFIP) απειλούν με κλείσιμο των διυλιστηρίων στη Μασσαλία, εάν η απεργία διαρκείας των λιμενεργατών παραταθεί για μία ή και δύο εβδομάδες ακόμη, όπως έχουν προειδοποιήσει.

Στο Λονδίνο, πάνω από 10.000 εργαζόμενοι στα γκισέ έκδοσης εισιτηρίων απήργησαν, καθιστώντας αδύνατη την κίνηση των συρμών στο δίκτυο του «Tube». Τα σωματεία εργαζομένων στο υπόγειο αστικό σιδηροδρομικό δίκτυο (RMT και TSSA) απήργησαν διαμαρτυρόμενα για την πρόθεση της εταιρείας τού London Underground να περικόψει κατά 800 τουλάχιστον τις θέσεις εργασίας, ζητώντας από τον Κάμερον να παρέμβει.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ (ΣτΕ) "ΑΚΥΡΩΝΕΙ" ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!




πηγή: iskra

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΕ: ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ-ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ!
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΘΟΔΕΥΕΙ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ!
   Ως γνωστόν, προ τριμήνου, μια σειρά συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις (ΑΔΕΔΥ, Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ΤΕΕ, ΕΣΗΕΑ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, κλπ) είχαν καταθέσει προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) σχετικά με την Συνταγματικότητα του Μνημονίουκαι μέτρων που περιλαμβάνει και εφαρμόζει η Κυβέρνηση.
Η εισήγηση για την προσφυγή των παραπάνω οργανώσεων επί της αντισυνταγματικότητας του μνημονίου επρόκειτο να κατατεθεί την Παρασκευή 8/10/2010.
   Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες αλλά και δημοσιεύματα του τύπου (βλ Πρώτο Θέμα 3/10) η εισήγηση στην Ολομέλεια του ΣτΕ θα κρίνει ως αντισυνταγματικές, τουλάχιστον, τις περικοπές στους μισθούς και συντάξεις αλλά και την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.
  

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ




Η χώρα έχει οδηγηθεί σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλα εκείνα τα εχέγγυα για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή,  ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται.
Η επιβολή του καθεστώτος κατοχής με τη μορφή της κηδεμονίας από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ έρχεται να εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να πληρώνει τους Ευρωπαίους και εγχώριους τραπεζίτες, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται στο έλεος των αγορών, των πιο αδίστακτων αρπακτικών, των κερδοσκόπων και των τοκογλύφων.
Ποιος είναι ο στόχος αυτού του νέου καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της «τρόικας» δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας αλλά η προστασία των μεγάλων τραπεζών και του ευρώ. Η χώρα και ο λαός της κρίθηκαν αναλώσιμοι προκειμένου να εξευμενίσουν τις αγορές και να επιβιώσει το ευρώ.


Είναι φερέγγυα η Ιρλανδία;



Πηγή: Sofokleous 10

Την περασμένη βδομάδα η κυβέρνηση της Ιρλανδίας αναγνώρισε το μέγεθος του προβλήματος του τραπεζικού της συστήματος και αυτό πρέπει να της πιστωθεί θετικά. Η απόφασή της για αποκατάσταση της κεφαλαιακής βάσης της υπό κρατικό έλεγχο πλέον Anglo Irish Bank, της τράπεζας που βρέθηκε στην καρδιά της κατάρρευσης της ιρλανδικής αγοράς ακινήτων, θα αυξήσει το φετινό δημόσιο έλλειμμα της χώρας ως το 32% του ΑΕΠ.   Η κύρια πηγή ανησυχίας, ωστόσο, δεν έχει να κάνει με το μέγεθος του φετινού ιρλανδικού δημόσιου ελλείμματος, ούτε με το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας οδεύει με ταχείς ρυθμούς προς το 100% του ΑΕΠ. Η κύρια πηγή ανησυχίας έγκειται στο αντίκτυπο που μπορούν να αποκτήσουν για τη φερεγγυότητα της χώρας η κακή πολιτική που εφαρμόζει σήμερα η ιρλανδική κυβέρνηση σε συνδυασμό με το αρνητικό εξωτερικό περιβάλλον.

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Πρώτη μέρα του κοινοβουλίου στην Ισλανδία: Χιλιάδες απ' έξω με αυγά, φωτιές και κροτίδες

Image Hosted by ImageShack.us


ΠΗΓΗ: Iceland Banking Crisis  4 Οκτωβρίου 2010


First day of winter time for parliement.


And the Prime minister is holding a speach about the govermnet plans and policy about the Iceland .
Outside there are many thousand of people protesting,and making a lot of noise.
People are banging drums,oil drums,blowing horns and so on.
They are angry , that the goverment is not helping the public,the man on the street.
But instead,they are helping the Banks ,companys and CEO´s.
They have been writing of big loans to Ceo´s ,former Ministers,and more.
But the public , with their loans on their houses and automobiles,the have to pay more that they should.
You can see on the photos and videos ,how many attended in front of the parliement building.
People are still there, and the protest is peaceful.
But they are making a lot of noise, and members of parliement can hear the public inside the building.


Χ. Τσιόκας: Πρωτοφανής διάσταση μεταξύ λόγων και έργων




του Σπ. Κότσια

Θαυμάστε συνέπεια λόγων και πράξεων του τ. Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ Χ Τσιόκα και σημερινού Γ Γ του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Ο κ Τσιόκας στην παρακάτω ομιλία καταφέρεται ενάντια στη ΝΔ η οποία με την πολιτική της υποβαθμίζει και συρρικνώνει το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας και δεν παραλείπει να εκφράσει την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση κερδοφόρων τμημάτων του ΟΣΕ, των φιλέτων όπως τα αποκαλεί.

Σήμερα ο κύριος αυτός από τη θέση του Γ. Γραμματέα του Υπουργείου Συγκοινωνιών  μαζί με τον πολιτικό του προϊστάμενο κ Ρέπα  δεν διστάζουν να  εφαρμόσουν μια πολιτική στα πλαίσια του Μνημονίου πολύ χειρότερη από αυτήν που είχε επί Ν Δ προσπαθήσει να εφαρμόσει  ο κ Χατζηδάκης.



Tα εφτά θαυμάσια χαρίσματα


Tου Παντελη Μπουκάλα

Για τις «greek values», τις ελληνικές αξίες, μίλησε στις 23 Σεπτεμβρίου ο πρωθυπουργός στους ομογενείς, στο ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο λόγος του ήταν στα αγγλικά, αλλά για να προσδιορίσει τις αξίες που πρεσβεύει ότι διακρίνουν τους «απανταχού Ελληνες» συλλάβισε τα ελληνικά ονόματά τους: φιλότιμο - φιλοξενία - αλληλεγγύη - ανθρωπιά - μεράκι - περηφάνια - ντομπροσύνη. Δεν πρωτοτύπησε - τίποτα πιο δύσκολο άλλωστε από την πρωτοτυπία, κι όχι μόνο για τους λογογράφους των πολιτικών αλλά και για τους δημοσιογράφους, τους συγγραφείς, τους γραφιάδες εν γένει. Και η πίστη ότι διαθέτουμε αυτά τα εφτά θαυμάσια χαρίσματα κυκλοφορεί γενικότερα, από χρόνια πολλά, αλλά και ο ίδιος ο κ. Γ. Παπανδρέου είχε επιδοθεί σε ανάλογο (αυτο)έπαινο στις 2 Μαΐου, σε μια συνεδρίαση του υπουργικού του συμβουλίου που την είχε χαρακτηρίσει «ιστορική».

Ελλάδα, η νέα ανιδιοτελής αγάπη της Κίνας


πηγή http://www.dw-world.de/dw/article/0,,6077162,00.html

"Η νέα αγάπη της Κίνας", "Η Κίνα αγοράζει ελληνικά ομόλογα", "Η Κίνα βοηθά την υπερχρεωμένη Ελλάδα". Με αυτούς και παρόμοιους τίτλους σχολίασε τις τελευταίες ημέρες ο γερμανικός τύπος την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού Γουέν Ζιαμπάο στην Αθήνα και τις επενδύσεις στις οποίες προτίθεται να προχωρήσει το Πεκίνο στην Ελλάδα.

Γιατί όμως ξαφνικά αυτή η αγάπη των Κινέζων για την Ελλάδα, διερωτήθηκαν πολλοί Γερμανοί σχολιαστές; Οι Κινέζοι δεν έρχονται ως καλοί Σαμαρείτες στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έλεγε το ρεπορτάζ του δεύτερου προγράμματος της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης (ZDF), αλλά για να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα. Δεν είναι όμως αυτός ο απώτερος στόχος κάθε επενδυτή που θέλει να δραστηριοποιηθεί σε μια άλλη χώρα;

εθνική κυριαρχία, ευρωπαϊσμός ή επαναστατική στρατηγική;

ΠΗΓΗ: Aformi Blog
Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού κάνει την επαναστατική στρατηγική ξανά επίκαιρη. Μια εναλλακτική λύση στην αγριότητα με την οποία τα αστικά κράτη και οι ιμπεριαλιστικοί διεθνείς σχηματισμοί διαχειρίζονται την κατάσταση δεν μπορεί να είναι πειστική, αν δεν είναι ριζική. Ο καπιταλισμός σήμερα δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για διαφορετικές διαχειριστικές αποχρώσεις. Οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό από την παραδοσιακή δεξιά: αυτή ήταν η περίπτωση της Ουγγαρίας, αυτό γίνεται σήμερα και στην Ελλάδα. Η διεθνής συνεργασία των κεφαλαίων, που έγινε γνωστή ως παγκοσμιοποίηση, οδήγησε σε μια παγκόσμια έκρηξη του χρέους. Από την άλλη, ο εθνικός προστατευτισμός δεν μπορεί να εξασφαλίσει κανένα αστικό κράτος απέναντι στην κρίση. Ως άλλοτε ηγεμονική καπιταλιστική διαχείριση, άλλωστε, δεν απέφυγε ούτε ο ίδιος τις χρηματοπιστωτικές καταρρεύσεις (αν στη δεκαετία του 1990, πχ, οι κρίσεις της Λατινικής Αμερικής ήταν κρίσεις του νεοφιλελευθερισμού, τη δεκαετία του 1980 ήταν κρίσεις του εθνικού προστατευτισμού). Η “ουτοπία” της επανάστασης έχει γίνει μάλλον πιο ρεαλιστική από το “ρεαλισμό” της προοδευτικής διαχείρισης.

Απόβαση Αράβων και Κινέζων στην αποικία Ελλάδα



ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ
Του Χρήστου Καραμάνου,

Ποιοι και γιατί πανηγυρίζουν για το ξεπούλημα της χώρας.
Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, αφού βύθισε τη χώρα στην κρίση με την πολιτική του Μνημονίου, τώρα ετοιμάζεται να ξεπουλήσει όσο-όσο τα φιλέτα που έχουν απομείνει στο Δημόσιο, τάχα για να δώσει ώθηση στις επενδύσεις και στην ανάπτυξη. Έτσι κάτοχοι μεγάλων συναλλαγματικών αποθεμάτων, όπως η Κίνα αλλά και το Κατάρ, ετοιμάζονται να κάνουν πάρτι στη χώρα μας.
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι στο διαβόητο Μνημόνιο με το Κατάρ, που υπόγραψε η κυβέρνηση στη Νέα Υόρκη και με το οποίο ετοιμάζεται να ξεπουλήσει το Ελληνικό, και ήδη βρίσκεται στην Ελλάδα «για δουλειές» μια υψηλού επιπέδου κινέζικη αντιπροσωπεία. Η επίσκεψη αυτή γίνεται στα πλαίσια μια περιοδείας με ξεχωριστή γενικότερη σημασία, καθώς οι Κινέζοι μετά την Αθήνα θα βρεθούν στις Βρυξέλλες και μετά στην Άγκυρα, διεκδικώντας ένα πολύ αναβαθμισμένο ρόλο τη στιγμή που η Ευρώπη και οι ΗΠΑ βυθίζονται στην κρίση.

Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2010

Μνημόνιο-πολιορκητικός κριός


ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ


Ένας χρόνος κυβέρνησης του Γιωργάκη… Τσολάκογλου

Βεβαίως! Αυτή ήταν η απάντηση του πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, όταν τον ρωτήσαμε το μεσημέρι της Πέμπτης στο Μέγαρο Μαξίμου, αν είναι ικανοποιημένος από την πορεία της οικονομίας με αφορμή την άνοδο των σπρεντ! Να σημειωθεί πως η διαφορά των επιτοκίων των πενταετών ελληνικών ομολόγων από τα γερμανικά έχει φθάσει στα ίδια ακριβώς επίπεδα που ήταν και τον Μάη, όταν η κυβέρνηση επικαλέστηκε την άνοδό τους για να μας οδηγήσει στο σφαγείο του μνημονίου ΔΝΤ – ΕΕ. Αυτή τη φορά όμως η άνοδός του δεν συνοδεύτηκε από κινδυνολογίες, αλλά από μια μακρά σιγή ιχθύος. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πουν ότι η διαβόητη σταθερότητα που υποτίθεται πως θα εξασφάλιζαν ΔΝΤ και ΕΕ αποτελεί κιόλας μια παταγώδη αποτυχία!

Στα 434,3 δισ. ευρώ το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της Ελλάδας

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Αυξήθηκε κατά 21,3 δισ. ευρώ το συνολικό εξωτερικό χρέος της χώρας, δημόσιων και ιδιωτικών φορέων το δεύτερο τρίμηνο του 2010, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος.
Έτσι, το Ακαθάριστο Εξωτερικό Χρέος έφτασε το δεύτερο τρίμηνο στα 434,3 δισ. ευρώ από 413 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2010. Δηλαδή άγγιξε το 187% του ΑΕΠ.
Το εξωτερικό χρέος της χώρας, όπως το μετρά η ΤτΕ, δεν αποτυπώνει την πορεία του χρέους γενικής κυβέρνησης που παρακολουθείται από την Τρόικα. Περιλαμβάνει τις συνολικές υποχρεώσεις της χώρας έναντι των άλλων χωρών, ανά τομέα της οικονομίας (Γενική Κυβέρνηση, Τράπεζες κλπ).

Αποτυπώνει κατά κύριο λόγο τη συνολική αξία του δανεισμού των φορέων αυτών στο εξωτερικό.
Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης, το λεγόμενο "δημόσιο χρέος" σε ταμειακή βάση (η τρόικα λαμβάνει υπόψη το δημόσιο χρέος σε δημοσιονομική βάση, δηλαδή στο λογιστικό κλείσιμο κάθε περιόδου), περιλαμβάνει την τρέχουσα αξία των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου τα οποία βρίσκονται στα χέρια μη κατοίκων και διαμορφώθηκε στις 30 Ιουνίου σε 184 δισ. ευρώ, μειωμένο σε σύγκριση με τον Μάρτιο που ήταν 213,1 δισ. ευρώ. Η μείωση αυτή όμως δεν σημαίνει ότι βελτιώθηκε η επίδοση της Ελλάδος. Απλά αντανακλά κατά κύριο λόγο την μεγάλη υποχώρηση των αγοραίων τιμών των ελληνικών ομολόγων στη διάρκεια της παραπάνω περιόδου.

Για μια παρέμβαση της αριστεράς στο πεδίο των αξιών





ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ1 και ΕΠΟΧΗ2
Του
Νικόλα Σεβαστάκη
Υπάρχουν δυο «σχολές» ερμηνείας της κρίσης – προσέγγισης στα φαινόμενα – οι οποίες συνδέονται με αντίστοιχα πολιτικά και αξιακά διλήμματα του σήμερα. Η πρώτη «σχολή» επενδύει στην ιδέα πως οι ρίζες της σημερινής κρίσης είναι κυρίως ηθικές και πολιτισμικές. Σ’ αυτή τη «σχολή» συναντώνται πολύ λίγες σοβαρές και περισσότερες επιδερμικές και προσχηματικές αναλύσεις, σχετικά με φαινόμενα γνωστά απ’ το παρελθόν, που επανέρχονται στην αρθρογραφία και τις συζητήσεις, όπως: Η κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα παράγει, τα αστικά κοινωνικά πρότυπα, το ζήτημα της ατροφίας του ορθολογισμού στις ατομικές συμπεριφορές, αλλά και στη λειτουργία των θεσμών. Οι προσεγγίσεις αυτές καταλήγουν στο γενικό συμπέρασμα ότι σήμερα πληρώνουμε ότι παραλείψαμε να πράξουμε στο παρελθόν και ότι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση πρέπει ν’ αποδοθούν σ’ ένα πλήθος παραγόντων, που κανένας τους δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κυρίαρχος και καθοριστικός. Σύμφωνα μ’ αυτές τις προσεγγίσεις ο πυρήνας του κακού δεν βρίσκεται τόσο στις παθογένειες ενός συστήματος αξιών και πρακτικών, όσο σε διάχυτες μικροπαθολογίες, που κάποια στιγμή γίνονται επικίνδυνες, όταν συνδυάζονται με την ανεπάρκεια των ηγεσιών ή τον λαϊκισμό αντιπολιτεύσεων κ.ο.κ.

Ο κατακερματισμένος κόσμος

ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ  (2/10/2010)

Κουβεντιάζαμε τις προάλλες με φίλους -ομοϊδεάτες και ομοιοπαθείς της ελεγχόμενης χρεοκοπίας- τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα, τι σχέση έχει με ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, στον κόσμο, πώς συμπεριφέρονται οι τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα, ποια συμφέροντα συντίθενται ή αντιτίθενται σε κάθε επί μέρους πρόβλημα, πώς μεταφράζονται όλα αυτά στην οικονομία, τι σημαίνουν για την πολιτική και πώς ερμηνεύουν τις συμπεριφορές των κομμάτων, των πολιτικών ελίτ. Τακτοποιημένες κι εύκολες όλες οι επιμέρους απαντήσεις μπαίνουν στα «κουτάκια» τους. Έχουμε πολλά κομμάτια της εικόνας, άψογα φιλοτεχνημένα. Αλλά ολόκληρη την εικόνα δεν την έχουμε. Η κουβέντα έφτασε πάλι σε εκείνο το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο φανατικός χομπίστας που αποφασίσει να ανασυνθέσει ένα puzzle 10.000 τεμαχίων, αλλά χωρίς να έχει ιδέα για την πρωτότυπη εικόνα. Από πού ν’ αρχίσει; Ποια είναι η συνολική εικόνα που πρέπει να συνθέσει; Χρειάζεται μια ιδέα, μια βάση για την «ολιστική» σύλληψη της πραγματικότητας που εμφανίζεται κατακερματισμένη, αντιφατική, χαοτική. 

Το "θαύμα" της Αργεντινής, οι νέοι κίνδυνοι και η Ελλάδα


ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
του Κ. Καλλωνιάτη

Η Αργεντινή πέρασε μια πολυετή κρίση (1998-2002), η οποία κατέληξε στη μεγαλύτερη μεταπολεμική χρεωκοπία κράτους. Από την κρίση αυτή εξήλθε θριαμβικά σχεδόν με μονομερή παύση πληρωμών, υποτίμηση του πέσο κατά 67% και δυναμική αναδιαπραγμάτευση και ακύρωση μεγάλου μέρους του χρέους της. Αποτέλεσμα: αποξενώθηκε από τις ξένες αγορές κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της, αλλά εισήλθε σε μια δυναμική ανάπτυξη που εξάλειψε ουσιαστικά τα ελλείμματα αυτά και επέτρεψε τη μείωση των χρεών και του ποσοστού ανεργίας της.
Η κρίση της Αργεντινής μοιάζει με αυτήν της Ελλάδας και αυτός είναι ο λόγος που όχι μόνον πρέπει να παρακολουθείται στενά η πορεία της οικονομίας της, αλλά το μείγμα πολιτικής που εκείνη ακολούθησε έχει ουσιαστικά υιοθετήσει με παραλλαγές ένα μέρος της αριστεράς στη χώρα μας ως προγραμματική θέση και πρόταση για την έξοδο από την ελληνική κρίση. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να εξετάσουμε τη πορεία της στη μετά την κρίση περίοδο πριν σχολιάσουμε το «αργεντίνικο υπόδειγμα» για την Ελλάδα.

Γιώργος Κασιμάτης: Το Μνημόνιο είναι ευθεία αμφισβήτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
Καλυβιώτη Μαρία
Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/10/2010
    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΥΒΙΩΤΟΥ
    Στις 8 του τρέχοντος μηνός συζητείται στο Συμβούλιο της Επικρατείας η προσφυγή 10 επιστημονικών, επαγγελματικών κ.ά. φορέων, καθώς και 22 μεμονωμένων πολιτών, που ζητούν την ακύρωση των μέτρων που επιβάλλουν περικοπές σε επιδόματα, μισθούς και συντάξεις. Ο ομότιμος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επόπτης και συντονιστής της προσφυγής, Γιώργος Κασιμάτης, μιλά στην “Κ.Α.” και υπογραμμίζει ότι “οι Συμφωνίες Δανεισμού δεν έχουν κυρωθεί με νόμο”, κάτι που όπως προειδοποιεί, “αποτελεί σοβαρή συνταγματική ανωμαλία και παραβίαση των αρχών της Δημοκρατίας”. Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Γ. Παπανδρέου στη ΔΕΘ, ότι “το θέμα της χρεωκοπίας δεν είναι νομικό, αλλά πολιτικό και οικονομικό”, επισημαίνει ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε “ μια ευθεία αμφισβήτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος και του Συντάγματός μας”. Αξιολογώντας, δε, την εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική, σημειώνει ότι “δεν είναι κοινωνική... αντίθετα είναι πολιτική που εξυπηρετεί βραχυπρόθεσμα το δάνειο ως δάνειο, δηλαδή την εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και πολιτική ενίσχυσης των μεγάλων επιχειρηματικών μονάδων”.

    Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

    Με ξένους υπότιτλους η μετάλλαξη των πανεπιστημίων


    ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
    "Μητέρα όλων των μαχών" αποτελεί για την κυβέρνηση το εγχείρημα της μετάλλαξης του Πανεπιστημίου από δημόσιο σε επιχειρηματικό. Το παραδέχτηκε η ίδια η υπουργός Παιδείας κηρύσσοντας -την προηγούμενη Κυριακή στους Δελφούς-την έναρξη των κυβερνητικών επιχειρήσεων που αν ολοκληρωθούν επιτυχώς, θα αλλάξουν, όπως δήλωσε η Α. Διαμαντοπούλου, "το DΝΑ της λειτουργίας των πανεπιστημίων".
    Το συμμετοχικό, δημοκρατικό πανεπιστήμιο με τις εκλεγμένες διοικήσεις δεν μπορεί να κάνει μπίζνες. Γι' αυτό και η κυβέρνηση αποφάσισε (θα αλλάξει το DNA της λειτουργίας του, είπε η υπουργός στους Δελφούς την προηγούμενη Κυριακή) την μετάλλαξή του από δημόσιο σε επιχειρηματικό.
    Η απόπειρα αυτή σε σχέση με προηγούμενες, έχει ορισμένα νέα χαρακτηριστικά. Αντλώντας από την εμπειρία Γιαννάκου, η κυβέρνηση πάει να αποφύγει δύο μοιραία λάθη της πρώην υπουργού: Να εμπλακεί σε μακρόχρονες και θερμές συζητήσεις και να θεωρήσει την υποστήριξη που της παρείχε μια ετερόκλητη ομάδα πανεπιστημιακών αρκετή για να κατατροπώσει τις αντιδράσεις τόσο πριν την ψήφιση του νόμου όσο και για την εφαρμογή του.

    Εκτός Αφρικής...
    Η κυβέρνηση Παπανδρέου κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Η υποτιθέμενη διαβούλευση θα είναι τρίμηνης διάρκειας -αρχές του χρόνου θα είναι έτοιμο το σχέδιο νόμου- και η όλη διαδικασία θα έχει ξένους υπότιτλους. Επειδή, όπως είπε και ο κ. Πανάρετος "δεν είμαστε γαλατικό χωριό", έρχονται ειδικοί από τέσσερις ηπείρους -η Αφρική δεν προσκλήθηκε- για να μας πουν πώς πρέπει να λειτουργούν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Οπότε ο νόμος που θα φτιαχτεί, αυτό είναι το κυβερνητικό μήνυμα, θα είναι αποτέλεσμα των καλύτερων διεθνών πρακτικών. Κι αφού όλος κόσμος λειτουργεί έτσι, οι διαφωνούντες... Γαλάτες καλά θα κάνουν να το ... βουλώσουν. Το μόνο παρήγορο για τους μη αγγλομαθείς είναι ότι τουλάχιστον η συντονίστρια των "σοφών", Λίντα Κατέχη, μιλάει ελληνικά καθ' ότι από τα Παλούκια Σαλαμίνας.

    Το δημόσιο χρέος και το καθεστώς υποδούλωσης της Ελλάδας


          Του Δημήτρη Καζάκη

    Όταν μιλάμε για κρίση σήμερα στην Ελλάδα, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε πρώτα απ’ όλα για το δημόσιο χρέος. Αν δεν απαντήσεις σήμερα στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους, δεν μπορείς να απαντήσεις πειστικά σε τίποτε, ούτε στα εργασιακά, ούτε στα μισθολογικά, ούτε στα ασφαλιστικά, ούτε στο ξεπούλημα των πάντων. Κι αυτό γιατί όλα αυτά, αλλά κι αυτά που έρχονται, πηγάζουν από το πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Η ίδια η κρίση έχει επικεντρωθεί στην κατάσταση του χρέους.

    Το εγγενές πρόβλημα του δημόσιου χρέους

    Υπάρχει πρόβλημα με το δημόσιο χρέος ή όλα όσα λέγονται αποτελούν πρόσχημα, μπλόφα ή φόβητρο; Σαφώς και υπάρχει. Η εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού έχει φτάσει να αποτελεί το 35% του ΑΕΠ το 2009. Πράγμα που ισοδυναμεί σχεδόν με το σύνολο των μισθών που πληρώνει κάθε χρόνο η ελληνική οικονομία. Ισοδυναμεί με το 140% των δημοσίων εσόδων και σχεδόν με το διπλάσιο των εισπράξεων της χώρας από τις εξαγωγές της. Με μεγάλη δυσκολία θα βρείτε άλλη χώρα στον κόσμο που να έχει φτάσει σ’ αυτό το έσχατο σημείο εξυπηρέτησης του δημόσιου δανεισμού της.

    Σλάβοϊ Ζίζεκ: Μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης




    ΠΗΓΗ: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ 
    New Left Review No 64, Ιούλιος- Αύγουστος 2010 (Αποσπάσματα)
    Μετάφραση: Πέτρος Παπακωνσταντίνου

    Στις φετινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον των μέτρων λιτότητας στην ευρωζώνη- στην Ελλάδα και, σε μικρότερη έκταση, σε Ιρλανδία, Ιταλία και Ισπανία- ήρθαν σε αντιπαράθεση δύο διαφορετικές αφηγήσεις. Η κυρίαρχη αφήγηση του κατεστημένου προτείνει μια απο- πολιτικοποιημένη εκδοχή της κρίσης ως φυσικού γεγονότος: τα ρυθμιστικά μέτρα παρουσιάζονται όχι ως αποφάσεις στο έδαφος πολιτικών επιλογών, αλλά ως προσταγές μιας ουδέτερης οικονομικής λογικής- αν θέλουμε να σταθεροποιήσουμε την οικονομία μας, είμαστε υποχρεωμένοι να καταπιούμε το πικρό χάπι. Η άλλη αφήγηση, των εργατών, φοιτητών και συνταξιούχων που διαμαρτύρονται, βλέπει τα μέτρα λιτότητας ως άλλη μία απόπειρα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου να αποδιαρθρώσει τα υπολείμματα κοινωνικού κράτους (…).




    Εξελίξεις στην Ισλανδία


    ΠΗΓΗ: ciaoant1

    Για την Ισλανδία, τις κινητοποιήσεις και το ΟΧΙ που είπε ο λαός εκεί σε δημοψήφισμα για το αν θα πρέπει να φορτωθεί τα χρέη των τραπεζιτών, έχουμε ξανααναφερθεί (πχ εδώ).





    Σε αυτή την ανάρτηση ας δούμε τις νεότερες εξελίξεις από εκεί, με νέες κινητοποιήσεις και δίκη του πρωθυπουργού:





    Διαδήλωση στην Ισλανδία για τις κατασχέσεις σπιτιών.

    Διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν χθες έξω από το κοινοβούλιο της χώρας διαμαρτυρόμενοι για τις κατασχέσεις σπιτιών από τις τράπεζες.





    Διαδηλωτές πέταξαν γυάλινα ποτήρια και αυγά - ένα από τα οποία κατέληξε στην κόμη της πρωθυπουργού - φώναξαν συνθήματα και κρατούσαν πανό με συνθήματα όπως «ανθρώπινο μέλλον», «θέλουμε μια κυβέρνηση που να εργάζεται για το λαό», «εκλογές τώρα». Περίπου 50 αστυνομικοί ήταν παρόντες.

    Trapped in the eurozone: For Ireland, Greece, Portugal and Spain, defaulting on their debt is no longer unthinkable



    ΠΗΓΗ: GUARDIAN

    Only a brave person, or an appropriately paid official, would be optimistic about the future of the eurozone at present. Austerity has spread and there is a risk of long-term stagnation with high unemployment across Europe. Social tensions are on the rise, and frictions among member states will probably intensify. A taste of things to come was given by the marches and strikes organised by trade unions across the continent this week.

    Much of the trouble originates in the peripheral countries of the eurozone – Greece, Spain, Portugal and Ireland. All went into recession during 2008-9 as the global crisis unfolded, narrowly avoiding disaster thanks to public intervention. But before they had properly recovered Greece, Spain and Portugal were forced by the EU to cut public expenditure, reduce public employment, and further liberalise markets. Ireland had gone down the same path earlier, though very much in line with EU thinking. The disastrous implications were demonstrated this week: the Irish economy has contracted and, to make things worse, further gigantic cuts are planned in order to rescue banks.

    Οταν η Κομισιόν σφίγγει τις... βίδες!



    ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
    Του Πετρου Παπακωνσταντiνου


    Η σύμπτωση ήταν συμβολική: την ώρα που 100.000 απεργοί διαδήλωναν εναντίον της λιτότητας, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση των ευρωπαϊκών συνδικάτων, μια πολιορκημένη Κομισιόν εξέδιδε πολεμικό ανακοινωθέν, αναγγέλλοντας την «αυστηροποίηση» του Συμφώνου Σταθερότητας. Στην κραυγή αγωνίας για την ανεργία, που αποκτά διαστάσεις κοινωνικής πανδημίας, οι Βρυξέλλες απάντησαν με το «σφίξιμο της βίδας», κατά την κυνική έκφραση του κ. Μπαρόζο, που δικαίωσε τον χαρακτηρισμό του οικονομικού αναλυτή Γκίντεον Ράχμαν περί «θαλάμου βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε»!
    Η κρίση χρέους που έπληξε σειρά ευρωπαϊκών κρατών επιβεβαίωσε όσους προέβλεπαν ότι το ευρώ, ένα κοινό νόμισμα χωρίς κοινό κράτος, θα αποδεικνυόταν θνησιγενές στην πρώτη, σοβαρή δοκιμασία. Από εκείνη τη στιγμή, η αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας είχε μπει στην ημερήσια διάταξη. Ως προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης, όμως, συγκρούονταν δύο λογικές: η Γαλλία, συνεπικουρούμενη από Βέλγιο, Ιταλία και Ισπανία, τασσόταν υπέρ της χαλάρωσης του Συμφώνου και της πολιτικής διεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.