Η πτώχευση της πολιτικής...

Πηγή: Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Εθνικά περιουσιακά στοιχεία αξίας 270 δισ. ευρώ (τόσα τα υπολογίζει) έβγαλε στο σφυρί αυτοπροσώπως ο... πρωθυπουργός (!) επισκεπτόμενος τον ναό του αεριτζίδικου χρήματος στην καρδιά της ισχυρότερης χώρας του κόσμου: τη Γουόλ Στριτ. Τόσο είναι το δημόσιο χρέος, λέει ψευδώς ο ίδιος, συνεπώς για να ρεφάρουμε ξεπουλάμε τα πάντα. Όχι τα ασημικά, όπως λέγαμε παλαιότερα, αλλά το ίδιο το σπίτι.

Γι’ αυτό άλλωστε η κυβέρνηση ενεργοποίησε τη – γνωστή από χούντες και τριτοκοσμικές Μπανανίες – διαδικασία του fast track. Ώστε να μην ορθώνονται αχρείαστα νομικά, περιβαλλοντικά και άλλα εμπόδια. Δημόσια γη, διαχείριση υδάτων, περιοχές για τουριστική αξιοποίηση, ενέργεια (πράσινη ή όχι), υποδομές, μεταφορές και Κύριος οίδε τι άλλο θα πάρουν τον δρόμο προς πώληση ή εκμετάλλευση.

Οι τόκοι της οργής

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ.

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

Τι απέγινε η λαϊκή οργή; Ξοδεύτηκε ολόκληρη τον Δεκέμβρη του ’08, ή σπαταλήθηκε σε διαρκείς και πυκνοχτισμένες διεκδικήσεις; Η αγωνιστικότητα είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να το κρατάς καλά φυλαγμένο στο στρώμα; Που δεν το ξοδεύεις για να το έχεις στην ανάγκη; Τοκίζεται η οργή ή σπαταλιέται; Και η οργή είναι ο μόνος τρόπος αντίρρησης, η μόνη αποτελεσματική αντι-πολιτική απέναντι στη μνημόνια διεθνή λοβιτούρα;

Η συντριπτική αλλαγή της καθημερινής οικονομίας, κυρίως όμως η πολιτιστική ματαίωση του καταναλωτικού ιδανικού, γιατί αντιμετωπίζεται με τέτοια υπομονή απ’ το λαό; Με τόση στωικότητα; Και είναι ελάττωμα ή πολιτικό προτέρημα η υπομονή; Η βουβαμάρα, η μικρογκρίνια, η εκτονωτική αποκέντρωση της βίας, είναι μορφές υπομονής; Ή το άλλο πρόσωπο της επερχόμενης έκρηξης;

Ο λαός, τώρα που του κλείνουν το δρόμο, που του μπαζώνουν με μια πηχτή και τσιμεντένια πολιτική, κάθε προσδοκία, κοιμάται. 

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗ Ν. ΥΟΡΚΗ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΑ - ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ!»

Πηγή:iskra

Μέχρι τώρα το ταξίδι του ΓΠαπανδρέου στη Νέα Υόρκη, δείχνει να εξυπηρετεί έναν πολύ απλό κεντρικό στόχο: να πειστεί η Wall Street αλλά και γενικότερα οι αγορές πως η Ελλάδα αποτελεί πλέον χώρα πρότυπο για τις αγορές. Δηλαδή, πως αποτελεί μια χώρα όπου βασιλεύει το ξήλωμα του κοινωνικού κράτους, η εργασιακή επισφάλεια, η μισθολογική υποβάθμιση, η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η άνευ όρων παράδοση του περιβάλλοντος στα μεγάλα συμφέροντα.

   Δύο ήταν τα κεντρικά σημεία των παρεμβάσεων του Γ. Παπανδρέου χτές, τόσο στο γεύμα με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης όσο και στις ζωντανές συνεντεύξεις του στα δίκτυα CNBC και Bloomberg.

Ο νόμος του κλότσου και του μπάτσου

Πηγή: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/09/2010

Του ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

"Να εφαρμοστεί ο νόμος" ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες με αφορμή την κινητοποίηση των φορτηγατζήδων. Με την ευκαιρία μάλιστα οι θιασώτες του μπάτσου ρίχνουν κι ένα κλότσο όχι μόνο στους εποχούμενους φορτηγατζήδες, αλλά και στους πεζούς απεργούς και διαδηλωτές, που κλείνουν δρόμους, εμποδίζουν την ομαλή παραγωγική διαδικασία και σε περίοδο κρίσης και ύφεσης βάζουν πρόσθετα εμπόδια στην οικονομία!

Πού οδηγούν αυτού του είδους οι επικλήσεις είναι γνωστό, όπως γνωστό είναι και τι είδους κρέας μυρίζει όταν ακούγονται κραυγές για τον νόμο και την τάξη. Γιατί, όταν μιλούν για νόμο αυτά τα καλόπαιδα, δεν εννοούν βέβαια οποιονδήποτε νόμο, εννοούν την καταστολή, την τιμωρία, το βαρύ χέρι του Κράτους, που επιπίπτει εναντίον όσων εναντιώνονται όχι γενικώς και αορίστως στη δημόσια τάξη, αλλά σε μια πολύ συγκεκριμένη δημόσια τάξη τελευταίας εσοδείας -τρόικας και Μνημονίου. Περί αυτού πρόκειται.

Εξοργισμένοι οι έχοντες και κατέχοντες στις ΗΠΑ

Οι πλούσιοι των ΗΠΑ στοχοποιούν τον πρόεδρο Ομπάμα επειδή δεν ανέχονται να συνεισφέρουν σε φόρους

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
του Paul Krugman

O θυμός κατακλύζει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δεν είναι γενικευμένο φαινόμενο, αλλά υπάρχει μια μειοψηφία θυμωμένων ανθρώπων οι οποίοι θεωρούν ότι κάποιοι άλλοι τους στερούν όλα τα προνόμια που έκαναν τόσο καιρό να κατακτήσουν. Και ζητούν εκδίκηση. Δεν μιλάω για τους φτωχούς ούτε για τους υποψηφίους του υπερσυντηρητικού κινήματος «Τea Ρarty». Μιλάω για τους έχοντες και τους κατέχοντες. Μιλάω για τους πλουσίους αυτής της χώρας.

Ζούμε σήμερα φοβερές εποχές. Η Αμερική ταλανίζεται από φτώχεια, με εκατομμύρια ανθρώπους να έχουν χάσει τις περιουσίες και τα σπίτια τους. Οι νέοι, πάλι, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, ενώ οι απολυμένοι μεσήλικοι φοβούνται μήπως δεν καταφέρουν να εργαστούν ξανά.

ΔΝΤ: Η συνταγή απέτυχε Κυριακή

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Tου 

Γιάννη Βαρουφάκη*

Την Τρίτη (14/9) το ΔΝΤ εξέδωσε έκθεση για την πορεία του Μνημονίου μας. Πριν τη διαβάσουμε, καλό είναι να ξέρουμε τους περιορισμούς των συγγραφέων της. Π.χ. αν έγραφαν ότι το μνημόνιο δεν «περπατάει», αυτό θα σήμαινε άμεση κατάργησή του. Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα αποτελούσε μείζονα πολιτική πράξη, έτσι που ολόκληρη η ευρωζώνη έχει επενδύσει σχεδόν τα πάντα στο δικό μας Μνημόνιο (το οποίο, μην ξεχνάμε, αποτέλεσε την βάση για τον μηχανισμό στήριξης των 750 δισ. ευρώ όλων των ελλειμματικών κρατών). Με αυτά κατά νου, σε καμία περίπτωση δεν νοείται ανάγνωση της έκθεσης της Τρίτης ως μια απλή επιστημονική καταγραφή. 

Ένα επίκαιρο κείμενο για την κρίση, γραμμένο το 1983

Ένα δυσεύρετο και ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο 

“Για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Καρλ Μαρξ” 

γραμμένο από τον Αλέκο Αλαβάνο το 1983

Κανένας σοβαρός και καλόπιστος διανοητής μπροστά στο φαινόμενο της παγκόσμιας οικονομικής

κρίσης που μαστίζει εδώ και 10 χρόνια τώρα τον Καπιταλιστικό κύρια κόσμο δεν μπορεί να

αρνηθεί ότι η βαθύτερη εξήγησή της είναι αδύνατη χωρίς να ληφθούν υπόψη οι βασικές αναλύσεις

του Καρλ Μαρξ, οι μόνες που αποκρυπτογράφησαν σωστά τη δομή της καπιταλιστικής οικονομίας

και απομυθοποίησαν την κοινωνία της.

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ

Πηγή: Sofokleous 10

Β. Βιλιάρδος

Η βασική αδυναμία της πολιτικής, ο φόβος του ολοκληρωτισμού, η επέλαση του κτήνους, οι τρείς πολιτικοοικονομικές παραλλαγές, η ελεγχόμενη χρεοκοπία και η αναγκαιότητα μίας ενωμένης Ευρώπης

Γνωρίζετε αλήθεια ποια είναι η «ειδοποιός» διαφορά μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού; Η απάντηση είναι απλή, δόθηκε με τη μορφή «ανέκδοτου» από την υπουργό οικονομικών της Γαλλίας και έγινε «αμοιβαία» κατανοητή, αφενός μεν μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (αδυναμία πληρωμών της Ρωσίας, άρνηση εξόφλησης χρεών κλπ), αφετέρου δε μετά το ξέσπασμα της «δυτικής» χρηματοπιστωτικής κρίσης: «Στο καπιταλιστικό σύστημα, οι τράπεζες πρώτα χρεοκοπούν και μετά κρατικοποιούνται. Αντίθετα, στο κομμουνιστικό καθεστώς, οι τράπεζες πρώτα κρατικοποιούνται και μετά χρεοκοπούν».  

Οργουελιανή κοινωνία σχεδιάζει η κυβέρνηση

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Του Λεωνίδα Σακλαμπάνη.

Με την Κάρτα του Πολίτη επιδιώκεται το πλήρες φακέλωμα των πολιτών. 

Αγκαλιά με το μεγάλο αδελφό θα βρισκόμαστε μέχρι τα τέλη του 2011, όταν η νέα ταυτότητα θα αντικαταστήσει τη σημερινή αστυνομική, όπως σχεδιάζει το υπουργείο Εσωτερικών σε συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.
Η νέα ταυτότητα, σε μέγεθος και σχήμα πιστωτικής κάρτας, με την ονομασία «Κάρτα του Πολίτη», θα εκδίδεται από τη διεύθυνση διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας και θα περιέχει ένα ενσωματωμένο ειδικό τσιπ με στοιχεία - πλήρη φακέλωμα του πολίτη που υποχρεωτικά θα τη χρησιμοποιεί.
Σύμφωνα με το σχεδιασμό, στη μία όψη θα υπάρχει η φωτογραφία και το δακτυλικό αποτύπωμα του ιδιοκτήτη ενώ στην άλλη όλα τα στοιχεία που είχε μέχρι σήμερα, προσθέτοντας ακόμη τα ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, εκλογικό αριθμό, ιατρικό φάκελο κ.τ.λ.

Για την επανάσταση του αυτονόητου

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/09/2010

Με το κείμενο αυτό ξεκινάει στα «Ενθέματα» η τακτική συνεργασία του Νικόλα Σεβαστάκη, με γενικό τίτλο «Το δέντρο και το δάσος. Σχόλια  για τον ψυχισμό της εποχής» (εμπνευσμένο από τη φράση τού Πωλ Βαλερύ «La folie generale. Essai sur le psychisme actuel»). Τα «Ενθέματα» καλοσωρίζουν, με ιδιαίτερη χαρά, τον καλό φίλο και συνεργάτη.

του Νικόλα Σεβαστάκη*

Αν έχω καταλάβει καλά διανύουμε επαναστατική περίοδο. Η «επανάσταση του αυτονόητου» προορίζεται να σαρώσει με το σπαθί του Μνημονίου όλες τις αγκυλώσεις, όλους τους αναχρονισμούς και τις νοσηρές καταστάσεις που στραγγίζουν τους χυμούς της χώρας και τη δημιουργική ενέργεια των κατοίκων της.

Αστειεύομαι, φυσικά. Αλλά πάλι δεν είναι καθόλου αστείο αν σκεφτούμε το χάος και τα απωθητικά πόκερ της καθ’ ημάς Αριστεράς. Τι είναι όμως, στα σοβαρά τώρα, το αυτονόητο; Που βρίσκεται άραγε αυτή η νέα ήπειρος της κοινής λογικής που τώρα τελευταία φαίνεται να συνεπαίρνει ως και αριστερούς δημοκράτες οι οποίοι ανακαλύπτουν τη «δημόσια ορθολογικότητα» ως μοναδικό αξιόπιστο κριτήριο αριστερής υπευθυνότητας;

Το ρεζερβουάρ της φοροδιαφυγής...

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Χρήστου Δημήτρης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/09/2010

Είναι σε θέση το οικονομικό επιτελείο να εκτιμήσει, πόσοι προμηθευτές και μισθωτοί πληρώνονται από τις κατακρατήσεις φόρων και κυρίως τι θα συμβεί στη σημερινή συγκυρία, αν θεωρητικά συλληφθούν όλοι αυτοί που φοροδιαφεύγουν;

Ώστε λάθος θεραπεία μας έδωσε η τρόικα, όπως παραδέχτηκε ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα Πολ Τόμσεν! Και τι έκανε η υπερήφανη καινοτομική κυβέρνηση που έχουμε; Είπε, φέρτε τα λεφτά του δανείου να κυβερνήσουμε και εμείς και δώστε μας ό,τι θεραπεία θέλετε. Κανένα πρόβλημα. Εμείς θα τα αλλάξουμε όλα. Θα βαφτίσουμε τη λιτότητα υπευθυνότητα, την ανεργία περισυλλογή ή παρατεταμένη ανάπαυση, την πείνα μεσογειακή διατροφή, τη μετανάστευση εξευρωπαϊσμό. Ξέρει μήπως κανείς, κάποιο σοβαρό οικονομολόγο, δεξιό, αριστερό, κεντρώο, κενσυανό ή νεοφιλελεύθερο, Ευρωπαίο ή Αμερικανό που με βάση τις εξελίξεις στην Ελλάδα και την απόδοση του κυβερνητικού έργου, που να πιστεύει και να γράφει πως η χώρα μπορεί να σηκώσει τα βάρη που της φόρτωσαν; Τυχαία άρχισε να ανησυχεί το ΔΝΤ; Δε νομίζω.

Μονομερής διαγραφή του χρέους: Συζήτηση των πολιτικών προϋποθέσεων

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν

Η μονομερής διαγραφή του δημοσίου χρέους συνεχίζει να αποτελεί μια δημοφιλή πρόταση στον χώρο της αριστεράς σχετικά με την αντιμετώπιση των επιπτώσεων που έχει για την ελληνική οικονομία το υψηλό χρέος. Παρά το γεγονός ότι έχουν διατυπωθεί απόψεις που ασκούν κριτική σε αυτή την θέση, δεν μπορούμε να πούμε ότι η συνολική λογική μιας τέτοιας πρότασης έχει συζητηθεί διεξοδικά. Η πρόσφατη έκδοση της έκθεσης «Η ευρωζώνη μεταξύ λιτότητας και χρεοκοπίας» της ομάδας Research on Money and Finance (Λαπαβίτσας κ.ά.) είναι μια ευκαιρία να κοιτάξουμε από πιο κοντά τα επιχειρήματα και να εξετάσουμε την πειστικότητα των προϋποθέσεων που αναφέρονται σε αυτό το κείμενο.
Ένα σοβαρό πρόβλημα της επιχειρηματολογίας του είναι ότι υπάρχει καταρχάς μια δυσκολία να πειστεί κανείς σχετικά με τη χρονική ακολουθία των γεγονότων. 
Πρώτη εξέλιξη: «Χρεοκοπία με πρωτοβουλία του δανειστή σημαίνει πρώτα μονομερή άρνηση πληρωμών. Η απόφαση αυτή θα οδηγούσε σε μια περίοδο εντατικοποίησης των εγχώριων κοινωνικών αγώνων όπως και σε μεγάλες εντάσεις στις διεθνείς σχέσεις» (σελ. 51)

Το βαλς της χρεοκοπίας και το Μνημόνιο Νο2

Πηγή: Sofokleous 10

Η μουσική άρχισε να παίζει και οι χορευτές προθερμαίνονται για ένα νέο βαλς της χρεοκοπίας στην Ευρωζώνη, καθώς η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα βρεθούν το επόμενο διάστημα σε όλο και εντονότερη πίεση των αγορών, όπως τονίζουν στο «S10» έγκυρες τραπεζικές πηγές από το Λονδίνο. Την ίδια ώρα οι πληροφορίες που πρώτο δημοσίευσε το «S10» για το Μνημόνιο Νο2 από τις 9 Σεπτεμβρίου φθάνουν πλέον στα πρωτοσέλιδα των εγκυρότερων ελληνικών εφημερίδων…

Όπως αποκαλύπτουν στο «S10» οι ίδιες πηγές, από αυτή την εβδομάδα η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα βρεθούν στο επίκεντρο της νέας αναταραχής στις αγορές χρέους, που μεθοδικά προετοιμάζουν ισχυροί διεθνείς τραπεζικοί κύκλοι, επικουρούμενοι –ως συνήθως…- από τα «κοράκια» των κερδοσκοπικών hedgefunds.

Μπορούμε να συγκρίνουμε το δημόσιο χρέος των λεγόμενων «αναπτυσσόμενων» χωρών και το δημόσιο χρέος στο Βορρά;

Πηγή: Κόκκινο

των Damien Millet Eric και Toussaint*

28 Αυγούστου 2010

Παρόλο που υπάρχει τεράστια διαφορά στα ποσά, υπάρχει μια πρώτη ομοιότητα στο επίπεδο της εξέλιξης στο χρόνο. 

Το δημόσιο χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών (ΑΧ) και το δημόσιο χρέος στο Βορρά διογκώθηκαν και τα δυο στη δεκαετία του 1970. Στο Βορρά, η γενικευμένη ύφεση της περιόδου 1973-1975 υποχρέωσε τις δημόσιες αρχές να καταχρεωθούν για να προκαλέσουν ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας: δημιουργία δημόσιων θέσεων εργασίας, σχέδια που τα στήριζε το Κράτος (για παράδειγμα, TGV, Ariane και Airbus στη Γαλλία), πολιτική μεγάλων βιομηχανικών και στρατιωτικών έργων.  Τα Κράτη και η τοπική αυτοδιοίκηση έπεσαν εξίσου στη παγίδα εξαιτίας της ανόδου των επιτοκίων στο γύρισμα της δεκαετίας του 1980. Το δημόσιο χρέος τους αυξήθηκε πολύ γρήγορα καθώς αναγκάστηκαν να συνάψουν νέα δάνεια για να αποπληρώσουν, όπως και ο Νότος. Και στη περίπτωσή τους, είχαμε το φαινόμενο της χιονοστιβάδας των συνεπειών.

Με αφετηρία τη διεθνή κρίση που ξέσπασε στο Βορρά το 2007, το δημόσιο χρέος των πιο βιομηχανικών χωρών, που έχει κρατηθεί μέχρι τότε σε υψηλό επίπεδο ειδικά εξαιτίας των φορολογικών μεταρρυθμίσεων που ευνοούσαν τους πλούσιους, διογκώθηκε και πάλι ως επακόλουθο των συνδυασμένων συνεπειών των σχεδίων διάσωσης των τραπεζών  και της πτώσης των φορολογικών εσόδων που οφείλονταν στην οικονομική ύφεση του 2008-2009. Έτσι, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το δημόσιο χρέος πέρασε από τα 7.300 στα 8.700 δισεκατομμύρια ευρώ από το 2007 μέχρι το 2009. Ένα νέο φαινόμενο χιονοστιβάδας είναι προ των πυλών.

Ένα λογιστικό λάθος στον υπολογισμό του δημοσίου χρέους και το ζήτημα της αξιοπιστίας

του Κώστα Καλλωνιάτη

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Και όταν είναι λογιστικά, κατά κανόνα είναι ασήμαντα. Εάν φυσικά μιλάμε για τη μάχη των ιδεών και της πολιτικής. Γιατί στην οικονομική δραστηριότητα ενίοτε μπορεί να είναι και μοιραία. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ένα οικονομικό στοιχείο, μία οικονομική και στατιστική ανάλυση οδηγεί σε συγκεκριμένες στρατηγικές επιλογές για την πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει μία χώρα, μία κοινωνία ;

Πόση σημασία μπορεί να έχει ένα ‘λογιστικό’ λάθος όταν πάνω του βασίζεται ένα, κατά τα άλλα, ορθό συμπέρασμα και πολιτική πρόταση ; Το σύνηθες είναι από σωστές υποθέσεις και εκτιμήσεις να φθάνουμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Στην υπό εξέταση περίπτωση, ωστόσο, συμβαίνει το αντίστροφο. Πρόκειται, δε,  για μία ιδιάζουσα και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση, αφού αφορά τη λογιστική ανάλυση ενός ικανότατου και πολυγραφότατου οικονομικού αναλυτή, του κ. Δ. Καζάκη, ο οποίος είναι ίσως ο βασικός θεμελιωτής της πρότασης για παύση πληρωμών-έξοδο από το ευρώ-άρνηση χρέους (δεν αναφέρω τον κ. Λαπαβίτσα, ο οποίος επίσης πρωτοστατεί σε αυτή την κατεύθυνση, γιατί εκείνος μιλά για αναδιαπραγμάτευση χρέους).

Φτώχεια της δεκαετίας του 60 στις ΗΠΑ

πηγή: ΕΝΕΤ

Της Χριστίνας Πάντζου

Μια δυσοίωνη πραγματικότητα περιγράφει η Βιβιάν Φορεστέρ στην «Οικονομική Φρίκη». Μια πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν όλο και περισσότεροι Αμερικανοί, καθώς παρά την πολυδιαφημιζόμενη «ανάκαμψη» είδαν τη φτώχεια να βαθαίνει, φτάνοντας στα επίπεδα της δεκαετίας του '60.

Οι εικόνες διανομής φαγητού στους φτωχούς είναι όλο και πιο συχνές στις αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Οι εικόνες -ανάλογες της εποχής της Μεγάλης Υφεσης- των χιλιάδων πολιτών που περιμένουν στις ουρές για να πάρουν μια κούτα τρόφιμα και σχολικά είδη στη φτωχότερη των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, το Ντιτρόιτ, μιλούν από μόνες τους.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, το 15%, δηλαδή περισσότεροι από 45 εκατομμύρια ή ένας στους επτά Αερικανούς ζει κάτω από το επίσημο επίπεδο της φτώχειας, που ορίζεται στα 22.000 δολάρια το χρόνο για μια τετραμελή οικογένεια, ποσό που υπολείπεται κατά πολύ από εκείνο που εξασφαλίζει μια αξιοπρεπή επιβίωση.

Με τα μέτρα του ΔΝΤ δεν υπάρχει διέξοδος

του Ευκλείδη Τσακαλώτου

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ

Μια οικονομετρική έρευνα πρόσφατα έδειξε ότι μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική μπορεί εν δυνάμει να ενισχύσει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Αποτέλεσμα που, βεβαίως, άρεσε στους υπεύθυνους οικονομικής πολιτικής στην Κομισιόν και στη χώρα μας. Το επιχείρημα κάτω από τη στατιστική ανάλυση είναι ότι ένα συμμάζεμα των δημοσιονομικών του κράτους ενισχύει την αισιοδοξία των επενδυτών και οδηγεί σε χαμηλότερα επιτόκια και άρα σε αυξημένη επενδυτική δραστηριότητα.
Είναι το ίδιο επιχείρημα που αντιμετώπιζε ο Κέινς καθ΄ όλη τη δεκαετία του ΄30. Μόνο που σε καμία αναπτυγμένη χώρα εκείνης της εποχής δεν εμφανίστηκε μια τέτοια ενεργητική δραστηριότητα από τον ιδιωτικό τομέα ως αποτέλεσμα σφικτών δημοσιονομικών πολιτικών. Δεν έχει διατυπωθεί πειστικό επιχείρημα γιατί στη δική μας δεκαετία μπορούμε να έχουμε καλύτερη εξέλιξη με την εφαρμογή των αποτυχημένων συνταγών του ΄30.

Το σφάλμα δεν είναι στην ίδια την οικονομετρική μελέτη αλλά στην ερμηνεία του αποτελέσματος. Διότι το ερώτημα που τίθεται δεν είναι τι έγινε, κατά μέσον όρο, στο παρελθόν σε διάφορες οικονομίες όταν άσκησαν, κάτω από διάφορες οικονομικές συνθήκες, περιοριστική δημοσιονομική πολιτική. Μετά τον Σεπτέμβρη του 2008 δεν είμαστε σε μια μέση κατάσταση. Σημασία έχει να ερωτηθούμε τι αναμένεται να γίνει ύστερα από μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης όπου πολλές χώρες εφαρμόζουν παρόμοιες περιοριστικές πολιτικές, όπου οι τράπεζες συνεχίζουν να έχουν προβλήματα και όπου τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις επίσης προσπαθούν να περιορίσουν τα έξοδα για να αντιμετωπίσουν την υπερχρέωσή τους. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική απλώς εντείνει την ύφεση.

Οικονομικά αιτήματα και πάλη αξιών

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Η πολύμορφη, γενικευμένη επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες και η συνεπαγόμενη ενδυνάμωση του αυταρχισμού και της καταστολής έτσι ώστε να καμφθούν οι όποιες αντιδράσεις, έχει σαν συνέπεια το ίδιο το κίνημα αντίστασης να ρίχνει το βάρος του σε διεκδικήσεις οικονομικού χαρακτήρα και δευτερευόντως σε διεκδικήσεις που έχουν να κάνουν με την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ετσι όμως από τη μια υποβαθμίζεται μια σημαντική πτυχή της επίθεσης του κεφαλαίου, που έχει να κάνει με την παραμόρφωση των ανθρώπων η οποία συντελείται μέσω των αξιών που προωθεί το κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα και από την άλλη περιορίζεται η προοπτική διεξόδου σε μια βελτίωση των υλικών όρων ζωής, αν όχι μόνο των αμοιβών, και δεν προβάλλεται ο πυρήνας της απελευθερωτικής προοπτικής, που δεν είναι άλλος από την αναγωγή σε κυρίαρχο του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου και την ανάδειξη σε κυρίαρχη αξία της ανεμπόδιστης ανάπτυξης του ανθρώπου.

Υστέρηση των Δημοσίων εσόδων: Μια ταξική πολιτική

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/09/2010

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ

1. Δύο δρόμοι για την έξοδο από την κρίση

Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αν διαφαίνεται διέξοδος από την κρίση της ελληνικής και ευρωπαϊκής οικονομίας, θα πρέπει νομίζω να ξεκινήσουμε από ένα βασικό θεωρητικό συμπέρασμα του Καρλ Μαρξ: «Δεν υπάρχουν μόνιμες κρίσεις» (Θεωρίες για την Υπεραξία, Αθήνα 1982, τ. 2ος, σ. 579). Με αυτή τη θέση ως δεδομένη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για τους εναλλακτικούς δρόμους εξόδου από την κρίση.

Το κύριο χαρακτηριστικό της (κάθε) κρίσης είναι η συνολική επαναδιαπραγμάτευση του συσχετισμού δύναμης ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Η συγκεκριμένη ανάλυση επιβεβαιώνεται κάθε μέρα από την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις χρόνων. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια προσπάθεια της κυβέρνησης, με αφετηρία την κρίση των οικονομικών του κράτους, να μετατραπεί η κρίση του κεφαλαίου σε κρίση της εργασίας, έτσι ώστε να επιδοτηθούν τα κέρδη μέσα από τη δραστική μείωση των μισθών και καταργώντας τα όποια εργασιακά δικαιώματα, βυθίζοντας τους εργαζομένους και την κοινωνία στη φτώχεια.