Σκάει η φούσκα της διψήφιας αύξησης των εξαγωγών

ΠΗΓΗ: www.capital.gr

Του Βασίλη Γεώργα 

Η «παραμυθένια» πορεία των ελληνικών εξαγωγών την τελευταία διετία αποδείχθηκε τελικά ότι έχει και «δράκο».

Είναι ο τομέας των πετρελαιοειδών αλλά ειδικότερα ο συνυπολογισμός του εφοδιασμού των κάθε είδους πλοίων και αεροσκαφών τρίτων χωρών με καύσιμα, λιπαντικά και άλλα εφόδια, που τελικά ευθύνονται σε μέγιστο βαθμό για την δημιουργία μιας ουσιαστικά μαγικής εικόνας σε σχέση με τις πραγματικές εξαγωγικές επιδόσεις των ελληνικών επιχειρήσεων. 

Όχι ότι τα τελευταία χρόνια οι εξαγωγές μας δεν έχουν αναπτυχθεί. Νέες αγορές έχουν ανοίξει ακόμη και σε μακρινούς προορισμούς όπως το Περού, η Αργεντινή ή τα Νησιά Φάλκλαν, και οι πωλήσεις βιομηχανικών και αγροτικών προϊόντων είναι όντως ανεβασμένες. 

Η πραγματική άνοδος όμως των εξαγωγών σε αξία και όγκο είναι τελικά πολύ μικρότερη από αυτή που η Κυβέρνηση διαφημίζει με κάθε ευκαιρία, όταν δημοσιεύονται τα στοιχεία με τις εμπορευματικές συναλλαγές (36,8% η αύξηση του 2011) και ήδη τα πρώτα στοιχεία για τον Ιανουάριο του 2012 πιστοποιούν ότι η αλματώδης άνοδος έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει αφού η βάση σύγκρισης δεν είναι πλέον ευνοϊκή.

Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα: Η επικαιρότητα του έργου του Δημήτρη Μπάτση

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Tου Γιώργου Τοζίδη. 

Συμπληρώνονται φέτος 60 χρόνια από τη δολοφονία, από το μετεμφυλιακό κράτος, των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Ηλ. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενου και 65 χρόνια από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Δ. Μπάτση, Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα.

Το έργο του Δ. Μπάτση «ατύχησε» τόσο στην πρώτη (1947) όσο και στη δεύτερη (1977) έκδοσή του. Όταν κυκλοφόρησε το 1947, είχε ξεκινήσει ήδη ο εμφύλιος και η έκδοσή του δεν συγκέντρωσε (εσκεμμένα ή όχι) το ανάλογο ενδιαφέρον. Η διατύπωση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας από έναν κομμουνιστή οικονομολόγο «αγνοήθηκε» επιδεικτικά από τους αστούς οικονομολόγους που ορκίζονταν στη θεωρία της «ψωροκώσταινας» και στην αναγκαιότητα της ξένης «βοήθειας».
Από την άλλη μεριά, το ΚΚΕ στη δίνη του εμφυλίου πολέμου ενσωμάτωσε στο πρόγραμμά του πολλά στοιχεία από το σχέδιο του Δ. Μπάτση. Μετά την ήττα, όμως, το έργο του Δ. Μπάτση «ξεχάστηκε» ίσως γιατί αποτέλεσε καρπό της σύζευξης θεωρίας και πράξης, της μετάβασης από το γενικό στο συγκεκριμένο και της ανάγκης για τη διατύπωση ενός σχεδίου οικονομικής ανόρθωσης που άνοιγε τον «ελληνικό δρόμο για το σοσιαλισμό». Επιπλέον, γιατί έδειχνε, με πραγματικά στοιχεία, ότι υπάρχει η δυνατότητα για την αυτοανάπτυξη της Ελλάδας, χωρίς τη «βοήθεια» των σοσιαλιστικών χωρών.
Είναι, παρ’ όλα αυτά, σημαντικό να γνωρίζουμε πώς το ΚΚΕ αντιμετώπισε τα προβλήματα εκείνης της περιόδου και το σχέδιο που πρότεινε για τη λύση τους. Άλλωστε, κατά τη γνώμη του γράφοντος, στην ένοπλη ήττα αυτού του σχεδίου μπορούν να αναζητηθούν πολλά από τα αίτια της σημερινής κρίσης.

When privatisation doesn't work

There are many reasons to shun wholesale privatisation – but these days the concept of public goods is often forgotten

• 
• • George Irvin, for Social Europe Journal, part of the Guardian Comment Network
  • guardian.co.uk, Tuesday 27 March 2012 15.41 BST
  • Article history

'Decent medical treatment should not be a privilege reserved for the few.' Photograph: Christopher Furlong/Getty Images

The economist's notion of public goods has lost currency in this age of commodities, not just in the EU but particularly in the Anglo-Saxon world. Unlike today, two generations ago, economics undergraduates were taught that such goods were different from soap flakes and hamburgers. Public goods and services are things which need to be supplied – or at least regulated – by the public sector because they are by their very nature collective. Clean water, unpolluted air, education and law and order are obvious examples; there is no doubt that everybody should have such goods, not merely those who can afford to buy them privately.

These days, however, the distinction between "public" and "private" has become blurred, and among mainstream economists the consensus appears to be that because the private sector is more efficient than the state, we should limit the public role almost entirely to that of supervision. In Britain, for example, the railways were privatised and an "internal market" was created within the national health service on the grounds that this improved the efficiency of service delivery for "customers". In the US, it has become common for everything from mass transport to prison services to be run for private profit. Indeed, there are some politicians who – as followers of the economist Friedrich Hayek – would abolish all forms of state supervision or control, and a few who would abolish all taxation.

Μονά - ζυγά των τραπεζιτών

Μονά - ζυγά των τραπεζιτών ΠΗΓΗ: Δρόμος  31/3/2012 του Γ. Κιμπουρόπουλου Πώς οι τραπεζίτες εξασφαλίζουν ότι η ανακεφαλαιοποίηση αντί κρατικοποίησης των τραπεζών θα φέρει κοινωνικοποίηση των ζημιών τους Η κυβέρνηση και η τρόικα, όταν πρόκειται για τους μισθούς του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα και την κατάργηση των συλλογικών τους συμβάσεων, την περίφημη εσωτερική υποτίμηση, δεν διαπραγματεύονται και νομοθετούν με ταχύτητα φωτός. Όταν όμως πρόκειται για τις τράπεζες και την κάλυψη των όποιων ζημιών έχουν υποστεί από το κούρεμα των ομολόγων μέσω της ανακεφαλαιοποίησής τους, διαπραγματεύονται χαλαρά και με άνεση χρόνου. Η υπουργική απόφαση για τους όρους της ανακεφαλαιοποίησης υποτίθεται ότι ήταν ανάμεσα στις πρώτες κυβερνητικές προτεραιότητες, πλην όμως η τελική διατύπωση παρατείνεται μέχρι το Πάσχα, με διαβουλεύσεις τόσο με την τρόικα (και χθες με το άτυπο Eurogroup της Κοπεγχάγης) όσο και με τους ίδιους τους τραπεζίτες. Θεωρητικά η χρονοτριβή αυτή υποτίθεται ότι σχετίζεται με την απαίτηση της τρόικας και ιδιαίτερα της ΕΚΤ να διασφαλίζεται πως τα χρήματα που θα δοθούν στις τράπεζες θα περάσουν στη λεγόμενη πραγματική οικονομία, για να δώσουν μια ελάχιστη ανάσα ανάπτυξης στη ψυχορραγούσα παραγωγική και εμπορική δραστηριότητα. Στην πράξη, ωστόσο, το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης είναι όχι ο αναπτυξιακός ρόλος των τραπεζών, αλλά τα δικαιώματα των μεγαλομετόχων τους και η διασφάλιση του ιδιωτικού τους χαρακτήρα.

Το θάρρος του Μπουένος Άιρες – Κώστας Λαπαβίτσας

Πηγή: contramee

εφημ. Καθημερινή, 1 Απριλίου 2012

του Κ. Λαπαβίτσα

Από την αρχή της ελληνικής κρίσης, η Αργεντινή λειτούργησε ως σημείο αναφοράς και φόβητρο. Οι υπερασπιστές των Μνημονίων ισχυρίζονται συχνά ότι προστατεύουν την Ελλάδα από την κατάντια της Αργεντινής. Ατυχέστατες αναφορές έγιναν ακόμη και από επίσημα χείλη προκαλώντας ενόχληση στο Μπουένος Άιρες. Για τους εκεί ιθύνοντες είναι εμφανές ότι η Ελλάδα ακολουθεί την πορεία της χώρας τους προς το χάος κατά το 1998-2001 εφαρμόζοντας την ‘ορθόδοξη’ συνταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ. Υιοθετεί τρομακτική λιτότητα, επιδιώκει να δημιουργήσει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αποδίδει προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους και προσβλέπει στην ανάπτυξη μέσω χαμηλών μισθών και ξένων επενδύσεων.

Ακόμη και το PSI έχει το αργεντίνικο προηγούμενό του.  Τον Ιούνιο του 2001 η Αργεντινή έκανε το περιβόητο μεγκακάνχε, δηλαδή εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με πρωτοβουλία των δανειστών της. Μαζί με το εξίσου περιβόητο μπλιντάχε, δηλαδή θωράκιση με νέα δάνεια από το ΔΝΤ, το μεγκακάνχε υποτίθεται ότι θα έλυνε την κρίση, χωρίς ακρότητες όπως η επιθετική αθέτηση πληρωμών. Η ‘λύση’ δεν κράτησε ούτε έξι μήνες, καθώς η ύφεση έγινε βαθύτερη και η χώρα έφτασε στην κοινωνική κατάρρευση. Ο εμπνευστής της, ο Ντομίνγκο Καβάλο, ο άνθρωπος που ουσιαστικά κατέστρεψε την Αργεντινή κατά τη δεκαετία του 1990, έχει σήμερα μηδαμινή αξιοπιστία στη χώρα του.

1946/2012: Από τον εμφύλιο στο μνημόνιο και πάλι πίσω!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ Ο «ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com

«Ο σουρεαλισμός όλους μας ενώνει. Μπάτσοι, γουρούνια, ανεμώνη». Αυτό έγραψε ένας ανώνυμος σε έναν τοίχο στην Αλεξάνδρας, στη φοβερή αγγελία των μελλούμενων πούταν η μηδενιστική εξέγερση του 2008.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο ατομικός, ομαδικός και εθνικός παραλογισμός εκδηλώνεται ποικιλότροπα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλοϋβρίζονται, ενώ συγκυβερνούν και θέλουν να συνεχίσουν. Ορισμένοι δεν θέλουν το μνημόνιο, θέλουν όμως τα κόμματά του. ‘Αλλοι ζητάνε συγνώμη για αυτό που έκαναν και μετά ψήφο για να συνεχίσουν να το κάνουν. Ορκισμένοι αντίπαλοι του μνημονίου κάνουν πρακτικά ότι μπορούν για να εμποδίσουν τη δράση εναντίον του, να αποθαρρύνουν και να απογοητεύσουν τον ελληνικό λαό.

Ο «σουρεαλισμός», δηλαδή ο παραλογισμός, ενίοτε και η παραφροσύνη, χρειάζεται σε όσους δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που θέτει η πραγματικότητα. Γι’ αυτό και παρουσιάζεται μαζικά την παραμονή μεγάλων καταστροφών και είναι προϋπόθεση γι’ αυτές. Πως θα μπορούσαν αίφνης οι Γερμανοί, αν παρέμεναν στα καλά τους, να πάνε στον Χίτλερ και τον πόλεμο; Δεν θα τόκαναν αν δεν είχαν το Μνημόνιο και τη Δανειακή τους Σύμβαση, δηλαδή τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στη δική τους περίπτωση.

Ζαν Λικ Μελανσόν: Στόχος μας είναι να πάρουμε την εξουσία

• next

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε: Ο υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου, Ζαν Λικ Μελανσόν, αναδεικνύεται πλέον ως η έκπληξη των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. Με ποσοστό στο 14% με ανοδική τάση, πιέζει εξ αριστερών έναν "χλομό" Φρανσουά Ολάντ, ενώ έχει ισοπεδώσει την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν. Στη μακρά συνέντευξη που παραχώρησε στην "Αυγή" της Κυριακής μιλάει για την κρίση, την Ελλάδα, την Αριστερά, την Ευρώπη.

* Οι διαδοχικές κυβερνήσεις του κ. Παπανδρέου και του μη εκλεγμένου κ. Παπαδήμου, στην Ελλάδα, επαναλαμβάνουν ότι για την έξοδο από την κρίση δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η γενικευμένη λιτότητα. Αυτό, κατά τη γνώμη σας, ισχύει;

Είναι απολύτως λάθος. Η τύχη που επιφυλάχθηκε στον ελληνικό λαό είναι το αποτέλεσμα μιας απολύτως ιδεολογικής επιλογής. Πρέπει καταρχήν να γνωρίζουμε ότι οι θυσίες που ζητούνται από τον ελληνικό λαό θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν η ΕΚΤ μπορούσε να δανείζει στα κράτη - μέλη, κάτι που απαγορεύουν οι ευρωσυνθήκες. Τον περασμένο Δεκέμβριο, έδωσε στις τράπεζες 500 δισ. ευρώ. Πέντε φορές τα χρήματα που η Ελλάδα είχε ανάγκη στις αρχές της κρίσης! Οι πρώτοι υπεύθυνοι είναι λοιπόν εκείνοι που ενέκριναν την ισχύουσα συνθήκη, της Λισσαβώνας, δηλαδή η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακόμη και στο πλαίσιο των σημερινών συνθηκών, άλλες λύσεις ήσαν πιθανές. Δεν έπρεπε να εθνικοποιηθούν οι απώλειες των τραπεζών, να ιδιωτικοποιηθούν ολόκληρα κομμάτια της οικονομίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς, να αυξηθεί ο ΦΠΑ, να μειωθούν δραστικά μισθοί και συντάξεις. Έπρεπε να γίνουν ακριβώς τα αντίθετα. Να υπάρξει άρνηση πληρωμής των υπερβολικών τόκων του χρέους.

Το δίλημμα

ΠΗΓΗ: Ενθέματα

του Ν. Σεβαστάκη

Συνηθίζουν οι σχολιαστές και τα επιτελεία να μιλούν για το δίλημμα των εκλογών και, έπειτα, την ώρα της αποτίμησης και των συμπερασμάτων, για το περίφημο μήνυμα που έστειλε ο λαός. Εννοείται: το πρώτο πρέπει απαρέγκλιτα να είναι «ισχυρό και καθαρό», ενώ το δεύτερο θα χαρακτηριστεί, όπως πάντα, «ηχηρό και σοφό».

Αλλά ας μιλήσουμε εδώ για το δίλημμα, αφού τα μηνύματα είναι ακόμα μακρινά και ανεξιχνίαστα. Το πρώτο που έρχεται στο νου είναι ότι, για διάφορους παράγοντες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας, δίλημμα συνιστά ακόμα η ίδια η διεξαγωγή των εκλογών. Γι’ αυτούς τους παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι και ο νέος αλλά ψημένος υπουργός «Προστασίας του Πολίτη», οι εκλογές είναι κίνδυνος, πρόβλημα, αρνητική εξέλιξη. Θα έλεγε κανείς ότι σε τούτη την περίπτωση οι εκλογές λογαριάζονται ως μια λαϊκίστικη παραμόρφωση της σοβαρής πολιτικής, μια υποχώρηση στις συνήθειες του «παλιού κόσμου», τον οποίο βεβαίως θα έπρεπε να αφήσουμε πίσω μαζί με τις κακές του συνήθειες και τα χαμηλής αξίας πάθη του.

Συντηρητικοί Μαρξιστές (Β' μέρος)

ΠΗΓΗ: protagon.gr

του Γ. Βαρουφάκη

Τι δεν είδε ο Μαρξ

Όσο διορατικός και να ήταν, ο Μαρξ δεν ήταν δυνατόν να έχει προβλέψει τα πάντα. Αρκεί ότι προ-είδε το μεγαλείο της παγκοσμιοποίησης, αλλά και την άκρα δυστυχία που αυτή παρήγαγε. Την τάση του καπιταλισμού να παραγάγει πρωτόγνωρο πλούτο, και συνάμα πρωτόγνωρη φτώχεια. Την τάση της ανθρωπότητας να κατασκευάζει μηχανήματα με την δύναμη να παράγουν εκ μέρους μας τα πάντα αλλά, την ίδια στιγμή, και την έφεσή μας να μετατρεπόμαστε όλοι μας, εργαζόμενοι και εργοδότες, σε αλλοτριωμένους σκλάβους των τεχνολογικών δημιουργημάτων μας. 

Αυτό που δεν είδε ο Μαρξ ήταν το φαινόμενο μιας Microsoft ή μιας Apple. Εξηγούνται άραγε τα κέρδη αυτών των δύο κολοσσών με την θεωρία του Μαρξ; Μεταφράζονται εύκολα στην υπεραξία των εργαζόμενων αυτών των δύο επιχειρήσεων; Σε καμία περίπτωση. Ο Μαρξ υπέθετε ότι όλες οι επιχειρήσεις λειτουργούν σε απόλυτα ανταγωνιστικό πλαίσιο. Ότι οι καινοτομίες τους αντιγράφονται άμεσα και δεν δύνανται να πουλάνε τα προϊόντα τους πιο ακριβά από τους ανταγωνιστές τους. Με άλλα λόγια, ο Μάρξ έστρεφε την κριτική του σε μια ιδεατή, πλήρως, ανταγωνιστική έκφανση του καπιταλισμού. Δεν ασχολήθηκε με την περίπτωση μια πιθανής Microsoft ή μιας Apple επειδή πίστεψε ότι ο ανταγωνισμός θα έριχνε όλα τα τείχη του προστατευτισμού. Σφάλμα ολκής. Το αντίθετο συνέβη. Εταιρείες όπως η Microsoft και η Apple όχι μόνο κατάφεραν να υψώσουν νέα τείχη προστατευτισμού, αλλά και να ιδιωτικοποιήσουν αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε «γενική διανόηση», την συλλογικά δηλαδή παραχθείσα γνώση μιας παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Το κάθε iPhone, το κάθε πρόγραμμα Windows, εμπεριέχει γνώση παραχθείσα από εκατομμύρια άτομα τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την Microsoft ή την Apple. Οι καλές αυτές εταιρείες, όπως περίπου η British East India Company πριν αιώνες μονοπώλησε το εμπόριο της Ευρώπης με την Άπω Ανατολή, μονοπωλούν την γνώση που έχουν παράξει μάζες επιστημόνων και μη. 

Συντηρητικοί Μαρξιστές. Tου Γιάννη Βαρουφάκη

ΠΗΓΗ: protagon.gr

του Γ. Βαρουφάκη

Μετά τους Δεσμευμένους Ελευθεριάζοντες και τους Συνθηκολογημένους Κευνσιανούς), σήμερα ήρθε η σειρά των εγχώριων μαρξιστών που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θα έκαναν τον Καρλ Μαρξ να βγει από τα ρούχα του – ακριβώς όπως οι Δεσμευμένοι Ελευθεριάζοντες θα εκνεύριζαν τον γκουρού τους Friedrich von Hayek, και οι Συνθηκολογημένοι Κευνσιανοί τον John Maynard Keynes.

Πριν προχωρήσω, επιτρέψτε μου να θυμίσω τον σκοπό αυτών των τριών άρθρων: Να εξετάσουν κατά πόσον οι έλληνες διαμορφωτές της κοινής γνώμης (πολιτικοί, επιστήμονες, σχολιαστές) είναι συνεπείς με τις αρχές, και την ιδεολογία, που οι ίδιοι δηλώνουν ότι έχουν. Στόχος μου δεν είναι να αμφισβητήσω τον νεοφιλελευθερισμό, τον Κευνσιανισμό ή, σήμερα, τον Μαρξισμό. Στόχος μου είναι να καταδείξω τον τρόπο με τον οποίο οι κυρίαρχοι εκπρόσωποι, στην Ελλάδα, αυτών των τριών ιδεολογικών ρευμάτων πέφτουν σε αντιφάσεις με αυτά που οι ίδιοι λένε ότι πιστεύουν. Πολλοί μου λέτε: Και γιατί πρέπει κάποιος σώνει και καλά πρέπει να είναι «πιστός» στο ιδεολόγημά του; Γιατί να μην μπορεί κάποιος να δηλώνει επηρεασμένος από τον Hayek αλλά και να δέχεται κάποια από τα επιχειρήματα του Keynes, ή και του Μαρξ ακόμα, παρόλο που ο Hayek τα απέρριπτε; Συμφωνώ απόλυτα. Όμως, σε αυτή την περίπτωση πρέπει να απαιτήσουμε το εξής: Να μας εξηγήσουν επακριβώς σε ποιο σημείο της ανάλυσης του «γκουρού» τους διαφωνούν με αυτόν, τι αντιπροτείνουν οι ίδιοι, και με ποιο τρόπο εντάσσουν στην ιδεολογία τους τα επιχειρήματα της «άλλης» πλευράς. Από την ποιότητα αυτής της απάντησης εμείς, το «κοινό» τους, θα μπορέσουμε να κρίνουμε το κατά πόσον επρόκειτο για πραγματικά συνεκτική συνθετική σκέψη (που απαιτούν τα νέα δεδομένα και η νέα τους ανάλυση) ή για απλή ασυνέπεια (που επιβάλει το συμφέρον τους στην σημερινή συγκυρία). Ιδίως τώρα που πλησιάζουν εκλογές, εμείς οι εκλογείς έχουμε υποχρέωση να θέτουμε τέτοια αμείλικτα ερωτήματα σε εκείνους που θέλουν να μας εκπροσωπήσουν.

Austerity in Spain will not Solve the Debt Crisis

Πηγή: Al Jazeera

Διεθνής τύπος: «Δεν μπορεί η Ευρώπη να αποτρέψει την κατάρρευση της Ελλάδας»

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Τις ολέθριες επιπτώσεις που θα επιφέρει στην Ελλάδα η πολιτική αυστηρής λιτότητας που ακολουθείται, την αναπόφευκτη κατάρρευση της χώρας υπό τις παρούσες συνθήκες, αλλά και την αδυναμία των ηγετών της ευρωζώνης να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την κρίση στο σύνολό της, επισημαίνει ο διεθνής Τύπος.

Ειδικότερα, σε ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας Financial Times Deutschland που φέρει τον τίτλο «Οι πολιτικοί της Ευρωζώνης επιταχύνουν την κατάρρευση των Ελλήνων», αναφέρονται τα εξής: 

«Είναι αρκετά γνωστό ότι η αυστηρή δημοσιονομική εξυγίανση στραγγαλίζει την πραγματική οικονομία. Μια κοινοπραξία από τρία ερευνητικά ινστιτούτα αποτίμησε το πόσο σοβαρά θα πληγεί η Ευρωζώνη μέχρι το 2013 υπό τον πανευρωπαϊκό ζήλο για λιτότητα.

Το Ινστιτούτο Μακροοικονομίας και Έρευνας της πραγματικής Οικονομίας (ΙΜΚ), που πρόσκειται στα συνδικάτα, παρουσίασε χθες τις προβλέψεις του μαζί με τους συνεργάτες του, το γαλλικό OFCE και το αυστριακό Wifo. Σύμφωνα μ’ αυτές, οι αρνητικοί ρυθμοί ανάπτυξης θα σημειωθούν κυρίως στις περιφερειακές χώρες της Ευρωζώνης. 

ΕΛΕ: Ακύρωση της δανειακής σύμβασης – Λογιστικός έλεγχος – παύση πληρωμών και διαγραφή του δημόσιου χρέους τώρα

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Το PSI κόβει συντάξεις κλείνει σχολές, νοσοκομεία και μουσεία!

Ακύρωση της δανειακής σύμβασης – Λογιστικός έλεγχος –

παύση πληρωμών και διαγραφή του δημόσιου χρέους τώρα

Νέα δεδομένα διαμορφώνουν οι πληροφορίες που βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας για τις δραματικές επιπτώσεις του προγράμματος ανταλλαγής ελληνικών ομολόγων. Από κοινού υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για μια απεχθή συμφωνία, σε βάρος του ελληνικού λαού που πρέπει εδώ και τώρα να απορριφθεί από κοινωνικές οργανώσεις και μαζικές πρωτοβουλίες. Το PSI πρέπει να καταδικασθεί επειδή:

• Συνοδεύεται από συντριβή των κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων (μειώσεις μισθών – συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ιδιωτικοποιήσεις κ.α.)
• Δεν μειώνει αλλά αυξάνει το δημόσιο χρέος κατά 69 δισ. Διαγράφουν μεν 105 δις. ευρώ αλλά θα επιβαρυνθούμε με 174 δισ. (109 από ευρωζώνη, 28 από ΔΝΤ και 37 υπόλοιπο από πρώτο δάνειο).
• Επειδή αυξάνει το δημόσιο χρέος, και παρότι ευθύνεται για την 5η χρεοκοπία στην ιστορία του ελληνικού κράτους, καθιστά θέμα χρόνου μια νέα αναδιάρθρωση του χρέους, μια νέα χρεοκοπία.

Κλειστή φιλοξενία

(Από τη στήλη ΕΝΑΛΛΑΞ, Δρόμος της Αριστεράς, 31/3/2012)

ΚΙΜΠΙ

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση οι ευρωπαϊκές αρχές παρακολουθούν την πρόοδο που πραγματοποιεί η τοπική κυβέρνηση του προτεκτοράτου στη διαχείριση απορριμμάτων. Ο ιθαγενής πληθυσμός της αποικίας έχει αγκαλιάσει με ζήλο το πρόγραμμα εξαγωγής σκουπιδιών και αποβλήτων στους γενναιόδωρους Γερμανούς ευεργέτες. Και παρ’ όλο που οι ιθαγενείς καταναλώνουν λιγότερα από ποτέ, πασχίζουν φιλότιμα να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους σε προϊόντα αφόδευσης και κατά κεφαλήν σκατά, περνώντας αρκετές ώρες της μέρας καθισμένοι στη λεκάνη της τουαλέτας. 

Το πεδίο, όμως, στο οποίο ζήλος των τοπικών αρχών εκπλήσσει τους επιτηρητές είναι η διαχείριση των ανθρώπινων απορριμμάτων. Αρχής γενομένης από τους παράνομους μετανάστες, υπέρ των οποίων δημιουργούνται χώροι υγειονομικής ταφής και εξαφάνισης, πολιτικώς ορθά αποκαλούμενοι «κέντρα κλειστής φιλοξενίας». Επειδή δε η διαχείριση των ανθρώπινων απορριμμάτων είναι από τους λίγους υποσχόμενους ανάπτυξη κλάδους της ημιχρεοκοπημένης οικονομίας, η τοπική κυβέρνηση θεσπίζει κίνητρα για την αύξηση της παραγωγικότητας στο πεδίο αυτό. Στο εξής κάθε ιθαγενής που παραδίδει στα κέντρα κλειστής φιλοξενίας οποιονδήποτε δεν είναι λευκός και αποδεδειγμένα Καυκάσιος θα αμείβεται με αριθμό προτεραιότητας στις ποικίλες ουρές της νέας οικονομίας: προτεραιότητα στο ταμείο ανεργίας, αν είναι άνεργος, στην απονομή σύνταξης και δείγματος εφάπαξ, αν είναι συνταξιούχος, στην αποζημίωση αν είναι απολυμένος, ή στην πρόσληψη στα ίδια τα κέντρα κλειστής φιλοξενίας, αν ψάχνει για δουλειά. Επιπλέον, στους παραγωγικότερους καταδότες μελαψών ή κατάμαυρων μεταναστών θα χορηγείται δικαίωμα έκπτωσης 10% επί της καταβολής των φορολογικών χαρατσιών της προσεχούς περιόδου. 

Φορολογικό μέτωπο ενάντια στο λαϊκό εισόδημα

ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ.

«Υπόμνημα» της Διακομματικής Επιτροπής για αντιλαϊκή παρακαταθήκη στην επόμενη κυβέρνηση. Πρόταση - καρμπόν με βάση το νέο μνημόνιο. Νέοι φόροι και χαράτσια στο λαό, προκλητικές απαλλαγές στην πλουτοκρατία

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

Βαριά χαράτσια απέναντι στο λαϊκό εισόδημα, την κατανάλωση και την κατοικία, πλήρη κατάργηση όλων των ελαφρύνσεων που ακόμη τρεμοπαίζουν στα πόδια τους και που αφορούν στις κάθε είδους δαπάνες των λαϊκών νοικοκυριών (νοίκια, φροντιστήρια παιδιών, υγεία, τόκοι στεγαστικών δανείων κ.ά.), ταυτόχρονα με νέες προκλητικές απαλλαγές στα κέρδη και στα μερίσματα των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων είναι στις «προτάσεις» της λεγόμενης επιτροπής διαλόγου που έστησε το υπουργείο Οικονομικών με τη συμμετοχή των κομμάτων ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ., του ΣΕΒ και άλλων τμημάτων του κεφαλαίου.

Μνημόνιο κατά ορθού λόγου

ΠΗΓΗ: Τα Νέα

Του Κωστή Παπαϊωάννου από τη στήλη "Τρίτη Άποψη", 29/03/2012

(...) Σήμερα ο ορθός λόγος υφίσταται την πιο βίαιη επίθεση. Κρίση και Μνημόνιο έχουν δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου ανθούν ο πανικός, τα εκβιαστικά διλήμματα και η δημαγωγία. Όποιος προσέρχεται στον δημόσιο διάλογο πρέπει εξαρχής να δηλώσει πίστη στο θέσφατο του συνομιλητή του. Πρέπει καταρχήν να αποκηρύξει τον λαϊκισμό και τις παραφυάδες του. Να δεσμευτεί αδιαμαρτύρητα στη «μόνη ρεαλιστική οδό εξόδου από την κρίση» για να αποδείξει ότι τον ενδιαφέρει η σωτηρία της χώρας. Αυτός ο κυρίαρχος λόγος ορίζει τους κανόνες του διαλόγου και οικοδομεί το παράλογο στο όνομα της «κοινής λογικής». Αποθεώνει το ανούσιο: έχει βάλει μια χώρα για μήνες αυτιστικά να συζητά εάν οι εκλογές θα γίνουν μια εβδομάδα πριν ή μετά. Υμνεί το κενό περιεχομένου: αναδεικνύει την εκλογή με έναν και μοναδικό υποψήφιο σε κομματική αναγέννηση και δημοκρατική εποποιία. Βιάζει την προφανή αλήθεια: παρουσιάζει την κενή σιδερόφραχτη παρέλαση ως απότιση τιμής στους ήρωες του '21. Βαφτίζει επιτυχία αυτό που χθες έλεγε απευκταία χρεωκοπία. Κραδαίνει ένα ιδιότυπο πιεσόμετρο που μετρά την ένταση του αντιλαϊκιστικού οίστρου. Ασκείται στην οργιαστική κινδυνολογία και υπονοεί, όταν δεν εννοεί καθαρά, πως η ελεύθερη επιλογή εκπροσώπων έχει και όρια. Ότι δηλαδή υπάρχουν σωστά και λάθος αποτελέσματα στις εκλογές και τα λάθος δύσκολα γίνονται δεκτά.

Οι άγιοι των αριθμών

ΠΗΓΗ: Καθημερινή 30/3

του Π. Μπουκάλα

Δεν πά’ να ’χει περάσει θεριζοαλωνιστική πάνω από αμοιβές και δικαιώματα. Δεν πά’ να μετράει κάθε οικογένεια δύο ανέργους, κι ας είχε δεσμευτεί ο καλογυμνασμένος (στα ψεύδη) κ. Παπανδρέου ότι έλαβε τα μέτρα του, ώστε σε κάθε σπίτι μόνο ένας να παραδίδεται στην ανεργία. Δεν πά’ να ’χουν κόψει οι εννιά στους δέκα τις πολυτέλειες, φροντιστήριο για τα παιδιά (το κατέστησε άλλωστε περιττό η λίαν επιτυχημένη κ. Διαμαντοπούλου), ένα βοήθημα στον παππού και τη γιαγιά που παίρνουν - δεν παίρνουν σύνταξη για σαράντα χρόνια δουλειά, σινεμαδάκι, θέατρο, κάνα βιβλίο μια στο τόσο. Δεν πά’ να μας αντιμετωπίζουν σαν παρίες της ηπείρου τους οι Ευρωπαίοι, πεπεισμένοι από τις λαϊκές φυλλάδες τους ότι αυτά που μας δανείζουν οι κυβερνήσεις τους, με τα ωραία τους τα επιτόκια και τους προσβλητικούς πολιτικούς τους όρους, τα στερούνται οι ίδιοι. Δεν πά’ να ’χει δείξει απίστευτη αντοχή ο κόσμος, κι ας τον πετροβολούν ξένοι και δικοί σαν γονιδιακώς λαμόγιο και σαν παράσιτο από κούνια...

Iceland: Recovery and reconciliation

The crisis-hit country’s improving outlook is being studied by policy makers worldwide

©Corbis

Shafts of light: the new Harpa concert hall on Reykjavik’s waterfront. Many in Iceland say the country is now putting the past behind it

ΠΗΓΗ: FT

By Michael Stothard in Reykjavik

A visitor seeking a sense of how Iceland’s clique of powerful financiers saw themselves before their empire came tumbling down need look no further than Reykjavik’s Harpa concert hall. The extravagant steel and glass structure, which has more seats than London’s Royal Opera House, looks like a futuristic beehive glowing above the grey buildings that make up most of the capital.

It was commissioned by Bjorgolfur Gudmundsson, one of the “Icelandic oligarchs” who exploited cheap credit following the aggressive financial deregulation of the early 2000s to create a billion-dollar empire. He set out in 2007 to build a cultural venue to match the country’s new found wealth – but when the global financial crisis hit the next year, and Iceland’s overleveraged banks collapsed, he went bankrupt, leaving the state to complete the project.

Γ. Δελαστίκ:Κυβέρνηση κλεφτών, ληστών και απατεώνων

Γ. Δελαστίκ: Εχουμε κυβέρνηση κλεφτών, ληστών και απατεώνων (Βίντεο)

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Καταιγιστικός ο λόγος του δημοσιογράφου Γ. Δελαστίκ στην σημερινή πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, έκανε τον κυβερνητικό αξιωματούχο που ήταν παρόν να προσπαθεί να τον διακόψει διαρκώς όχι αντικρούοντας τα λεγόμενα του αλλά επαναλαμβάνοντας μονότονα «είναι βαριές οι κουβέντες που λέτε».

Ο δημοσιογράφος του «Εθνους», αφού εκτίμησε ότι έχουμε μια κυβέρνηση απατεώνων, κλεφτών και ληστών, αναφέρθηκε ειδικά και στις

επιδιώξεις της τρόικας που εφαρμόζει παρόμοια πολιτική μ’ αυτή που εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε όλες της χώρες που έχει κάνει την παρουσία της.

ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΣΘΩΤΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ!

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

«ΣΤΑ ΜΟΥΛΩΧΤΑ» ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΙΔΙΚΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ!

ΣΤΟΝ ΕΙΔΙΚΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ, ΦΟΡΟΙ ΚΑΙ ΕΣΟΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ!

Και την απαίτηση των δανειστών να πληρώνονται κατά προτεραιότηταικανοποίησε η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Ο υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης κατέθεσε την τελευταία στιγμήτροπολογία στο νομοσχέδιο με το οποίο κυρώνεται ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας, αποδεχόμενος ότι τα χρήματα του λαού πρέπειπρώτα να πηγαίνουν στους πιστωτές και ότι περισσεύει να χρησιμοποιείται για τους Έλληνες πολίτες.

Με την τροπολογία δημιουργείται κλειστός ειδικός λογαριασμός, από τον οποίο δεν θα διενεργείται καμία άλλη πληρωμή εκτός από εκείνες για το δημόσιο χρέος. Τα χρήματα του λογαριασμού θα προέρχονται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και από τα ποσά που θα δίνει το ελληνικό Δημόσιο για τα δάνεια. Τα ποσά από την πλευρά του ελληνικού δημοσίου θα προέρχονται από τις ιδιωτικοποιήσεις και αλλά και τους φόρους όταν το κράτος παρουσιάσει πρωτογενή πλεονάσματα.  

Επιστροφή στο μέλλον

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Δημήτρη Μυ

Επειδή η ιστορική μνήμη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κατανόηση του παρόντος, επειδή το τελευταίο διάστημα έχουν συμβεί τόσα και τόσα που προκαλούν παραζάλη και επειδή τέλος έτσι ζαλισμένους θα μας ζητήσουν την ψήφο μας μας, καλό είναι να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε ότι, η ιστορία αυτού του τόπου είναι η ιστορία του χρέους του.Ας θυμηθούμε λοιπόν, ας βγάλουμε τα συμπεράσματά μας και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας, αγνοώντας τα πολιτικά πτώματα που κινδυνολογούν και τα ακροδεξιά μπουμπούκια τα οποία φυτρώνουν στην κοπριά της βίας. Ας θυμηθούμε:

Απόσπασμα πρώτο: «Ο Πάγκαλος (συνονόματος και παππούς του σημερινού) γκρέμισε κάθε εμπόδιο που βαζε μπροστά του η εθνική αξιοπρέπεια, πέταξε κάθε ηθικό φράχτη και με συνενόχους τους ξένους τοκογλύφους ρήμαξε τα οικονομικά του κράτους, καταλήστεψε το λαό και ρεζίλεψε τη χώρα με την τυχοδιωκτική του πολιτική. Ανέβηκε στην εξουσία με την υποστήριξη του τραπεζικού κεφαλαίου κι όλων των πολιτικάντηδων με σκοπό να πνίξει το λαϊκό κίνημα. (…) Ο πρόδρομος αυτός του Μεταξά ο γελοίος δικτατορίσκος της ρεμούλας συνέχισε τους μεγάλους έρωτες του Μιχαλακόπουλου (πολιτικός του μεσοπολέμου) με τους ξένους τοκογλύφους και μάλιστα τους ξεπέρασε. Τώρα που σα δικτάτορας δεν είχε να δώσει λόγο σε κανένα έβαλε μπροστά το ανοιχτό ξεπούλημα  της χώρας στους ξένους κεφαλαιούχους και σε συνεργασία με τους λωποδύτες υπουργούς του και ντόπιους  τυχοδιώκτες το έριξαν στη ρεμούλα και τις ληστείες. Πολλά κοινωνικά κατακάθια της εποχής εκείνης κοιμήθηκαν ξεβράκωτοι κι αδέκαροι και ξύπνησαν εκατομμυριούχοι. Γκανιάν όμως ήρθε ο δικτάτορας με την προκομμένη τη συμβία του.

Ισπανία: Μια μεγάλη απεργία με ξύλο, συλλήψεις, φωτιές

ΠΗΓΗ: sofokleous 10

Τρεις μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κεντροδεξιά κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι και μόλις την παραμονή της ανακοίνωσης των νέων σκληρών μέτρων λιτότητας, τα ισπανικά συνδικάτα αντέδρασαν στα σχέδια μιας εργασιακής μεταρρύθμισης με πολλές ομοιότητες με τη δική μας με μια μεγάλη απεργία. Σε αντίθεση με την περιορισμένη συμμετοχή και τον ειρηνικό χαρακτήρα της εργατικής απεργίας που έγινε στην Πορτογαλία την περασμένη βδομάδα, η συμμετοχή των Ισπανών εργαζόμενων στη χτεσινή γενική απεργία που κήρυξαν τα συνδικάτα τους ήταν συντριπτική και συνοδεύτηκε από εκτεταμένα επεισόδια, οδομαχίες με την αστυνομία, σκληρή καταστολή, φωτιές και δεκάδες συλλήψεις.

«Πρόκειται για τη μεγαλύτερη περικοπή εργατικών δικαιωμάτων από τότε που θυμόμαστε. Θα πρέπει να υπάρχει κάποιος καλύτερος τρόπους να βγούμε από την κρίση», δήλωσε στο πρακτορείο Ρόιτερ, η Μάρτ Λόις, μέλους του συνδικάτου UGT.

ΡΗΞΗ; Διέξοδος από την Κρίση της Ευρωζώνης

ΠΗΓΗ: contramee

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική επιλογή :να παραδοθεί στις κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρωζώνης αντιμετωπίζοντας ένα ζοφερό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό μέλλον, ή να βρει το θάρρος να δράσει , αλλάζοντας τον εαυτό της και ίσως και την Ευρώπη. Σύντομα θα ξέρουμε την απάντηση.

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο ΑΑ ΛΙΒΑΝΗ .η τελευταία μελέτη του RMF που συντονίζεται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα ,με τίτλο:

Ρήξη; Διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης.

των Κ.Λαπαβίτσα Α. Καλτενμπρούνερ, Ντ. Λίντο,Tζ Μίντγουει, Τζ. Μίτσελ, Χ.Π. Παϊνσέιρα, Ε. Πίρες, Τζ. Πάουελ, Α. Στένφορς, Ν. Τέλες, Λ. Βατικιώτη

Πρόκειται για την τρίτη μελέτη της επιστημονικής ομάδας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS) , που έρχεται να ολοκληρώσει την εικόνα της κρίσης στην Ελλάδα αλλά και στην ΕΕ ,τα τελευταία τρία χρόνια και να δώσει απαντήσεις από την πλευρά του εργατικού κινήματος και της κοινωνίας των πολιτών.

Παρακάτω παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου και μια σύντομη περίληψη των σημαντικότερων σημείων που αναλύονται στη μελέτη αυτή.