Η ομηρεία του χρέους τρομάζει τους τραπεζίτες

Πηγή: Αυγή

Τσιπούρας Δ.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/06/2010

Έμμεση κρατικοποίηση των τραπεζών περιλαμβάνει το σχέδιο αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους της ελληνικής οικονομίας, καθώς τα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα, που αναγκάζονται, ήδη, να διαθέτουν περισσότερα ομόλογα του Δημοσίου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) για να δανειστούν, αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα ρευστότητας και κινδυνεύουν κάθε στιγμή να βρεθούν προ εκπλήξεων.

Την ίδια στιγμή που οι αγορές παίζουν δυνατά το σενάριο χρεωκοπίας, οι διοικήσεις των τραπεζών ξεσκονίζουν πυρετωδώς τις εκτιμήσεις διεθνών οίκων, σύμφωνα με τις οποίες το ποσοστό ανάκτησης κεφαλαίων σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους θα είναι στη χειρότερη περίπτωση 30% και στην καλύτερη 50%.

Αν δεχθεί κανείς αυτή την εκτίμηση, με δεδομένο ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν ομόλογα αξίας περίπου 40 δισ. ευρώ στα χαρτοφυλάκιά τους, οι ζημιές τους από ένα «πιστωτικό γεγονός» αυτής της μορφής θα έφθαναν τα 20 δισ. ευρώ εξανεμίζοντας την πλειονότητα των ιδίων κεφαλαίων τους.

Το αποφασιστικό χτύπημα δόθηκε στα μέσα Μαΐου από τη Moody’s, που υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα ισχυρών τραπεζών της χώρας και «εξαερώνοντας» ταυτόχρονα τη δεξαμενή από την οποία αντλούσαν πριν από λίγα χρόνια πλεονάζουσα ρευστότητα, με θετικούς όρους, οι ελληνικές τράπεζες. Παράλληλα προειδοποίησε ότι είναι θέμα χρόνου η περαιτέρω υποβάθμιση στην κατηγορία «Β», η οποία θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα και στην ΕΚΤ!

H Δύση και η Aνατολή της Eλλάδας

Πηγή: Αυγή  της Σίας Αναγνωστοπούλου*

30/5

Tον Mάρτιο ο πρωθυπουργός κήρυξε τη χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση και κάλεσε το έθνος στα "όπλα". Δεν μας διευκρίνησε ωστόσο ποια είναι τα εμπόλεμα μέτωπα και ποιο το δίκαιο του αγώνα. Στην πορεία καταλάβαμε ότι ο εχθρός είμαστε εμείς --οι μισθοσυντήρητοι και οι συνταξιούχοι--, οι οποίοι συγχρόνως καλούμαστε να πολεμήσουμε εναντίον μας. Eμείς είμαστε οι «εχθροί», όπως άλλωστε επιμένουν οι διεθνείς αγορές, οι συντηρητικές εξουσίες της Eυρωπαϊκής Ένωσης και οι «εκσυγχρονιστικές ελίτ» αυτής χώρας.

Tελικά, τα εμπόλεμα μέτωπα ορίστηκαν ερήμην και εναντίον μας, και καλούμαστε να θυσιαστούμε, σαν άλλη Iφιγένεια, στο όνομα «του εθνικού συμφέροντος», έτσι όπως αυτό ορίστηκε ερήμην μας από μια εξουσία την οποία δεν εμπιστευόμαστε. H κυβέρνηση, η χρηματοπιστωτική και δημοσιογραφική ελίτ αυτής της χώρας προσπαθούν, με τη βοήθεια των «ξένων», να εκπολιτίσουν την «απολίτιστη Aνατολή» --εμάς δηλαδή-- που απαιτούμε τη μίνιμουμ διασφάλιση των δικαιωμάτων μας, αυτών που μας καθιστούν πολίτες και όχι ευεργετούμενο όχλο. Για μια ακόμη φορά, φαίνεται ότι το «εκσυγχρονιστικό εγχείρημα» αυτής της χώρας ναυάγησε εξαιτίας μας, εμάς της «απολίτιστης Aνατολής» των μισθοσυντήρητων που υπονομεύουμε το μέλλον του «ευγενούς έθνους», η σωτηρία του οποίου εξαρτάται από την ήττα των πολιτών και των δικαιωμάτων τους.

Απαξιωμένο προτεκτοράτο των αγορών η Ελλάδα

Πηγή: Αυγή, 6/6/2010

Παναγόπουλος Θάνος

Ένα πρωτοφανές ξεπούλημα γνωρίζει αυτές τις ημέρες η Ελλάδα. Πλάι στην περιουσία της (νερό, σιδηρόδρομοι, αεροδρόμια, ενέργεια, ακίνητα, καζίνο, κ.λπ.) που ιδιωτικοποιείται με βάση τις αποφάσεις του τελευταίου άτυπου υπουργικού συμβουλίου, εκχωρούνται στοιχειώδη δικαιώματα της χώρας. Χαρακτηριστική είναι η ουσιαστική απαγόρευση της προσφυγής της σε τρίτους (εκτός Ευρωζώνης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) δανειστές. Εάν σε αυτά προστεθούν η ασφυκτική επιτήρηση από την Κομισιόν ή η de facto κατάργηση του άρθρου 36, παρ. 2 του συντάγματος για λήξη των οικονομικών μέτρων που επιτάσσουν ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ χωρίς την ψήφο της βουλής, σχηματίζεται η εντύπωση πως η Ελλάδα μεταλλάσσεται σε οικονομικό προτεκτοράτο.

Το νέο πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων έρχεται στη χειρότερη δυνατή συγκυρία, χωρίς την παραμικρή διασφάλιση των ελληνικών συμφερόντων και με σοβαρό κίνδυνο να πληγούν καίρια η όποια ανάκαμψη της οικονομίας και η απασχόληση. Από πλευράς “timing”, η καταβαράθρωση του γενικού δείκτη του χρηματιστηρίου (προχθές έκλεισε στις 1.484,90 μονάδες που ήταν και το χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 15 μηνών καταγράφοντας απώλειες 5,03%) σε συνδυασμό με την εκ νέου εκτόξευση των CDS των ελληνικών ομολόγων στις 800 μονάδες βάσης, αλλά και την εξασθένηση του ευρώ (έπεσε κάτω και από τα 1,20 δολάρια καθώς διαπραγματεύθηκε προχθές ακόμη και στα 1.1980, στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2006) απαξιώνει για τις διεθνείς αγορές σχεδόν κάθε τι ελληνικό.

Mark Weisbrot «Βγείτε απ' το ευρώ - ίσως είναι καλύτερη εναλλακτική λύση»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (boyio@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΘΕΟΔΟΣΗΣ (dimtheoph@yahoo.gr)

Πηγή: "Ε" Ελευθεροτυπία, 6/6

Υπήρξε υπέρμαχος της πολιτικής του ΔΝΤ - ώσπου το γνώρισε καλύτερα, από πρώτο χέρι, όταν βρέθηκε, παρακολουθώντας τις μεθόδους του, σε χώρες όπου αυτό κλήθηκε να τις «σώσει». Ο αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Γουάισμπροτ μιλάει τη γλώσσα των αριθμών - και λέει πως (και) στην περίπτωση της Ελλάδας αυτοί δεν βγαίνουν. Η χώρα, αργά ή γρήγορα, θα χρεοκοπήσει με «χορηγό» το ΔΝΤ. Υπάρχει ακόμα σωτηρία; Στη γλώσσα του Γουάισμπροτ λέγεται «μηδενικό επιτόκιο δανεισμού», «αναδιαπραγμάτευση» ή «άρνηση του χρέους», ακόμα και «έξοδος από το ευρώ». Στη δική μας, «ανυπακοή» και «ξεσηκωμός».

Ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σε τεράστια κρίση, πρέπει να διαχειριστεί και και μία πληροφοριακή... υπερχρέωση. Και εκτός από τις δημόσια διατυπωμένες απόψεις, υπάρχει μια μεγάλη ροή άτυπης πληροφόρησης, που (αν και συχνά είναι σωστή) πολλές φορές είναι από άχρηστη έως ύποπτη. Ενα από τα e-mails που κυκλοφόρησαν τελευταία από υπολογιστή σε υπολογιστή περιέχει μια εξτρεμιστική δήθεν συνέντευξη του δρα Μαρκ Γουάισμπροτ, γνωστού αμερικανού οικονομολόγου, όπου υποτίθεται ότι δίνει συμβουλές για παραλυτικές γενικές απεργίες στην Ελλάδα, προσαγωγή ακόμη και με τη χρήση βίας των φοροφυγάδων και των δύο πρώην κυβερνήσεων σε δίκη, με δεδομένη την ισόβια φυλάκιση, και άλλα τέτοια.

Ο δρ Γουάισμπροτ έχει μελετήσει τις οικονομικές κρίσεις κρατών την τελευταία 20ετία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, από την Ασία ώς τη Λατ. Αμερική· πολλές φορές βρέθηκε επί τόπου, ερεύνησε αλλά και διαφώνησε με τις λύσεις που επέβαλε το ΔΝΤ. Συνεχίζει να διαφωνεί και στη δική μας περίπτωση· όμως, οι απόψεις του δεν είναι τόσο εξτρίμ όσο το κατασκευασμένο e-mail.

Επειδή το πώς θα αντιμετωπίσουμε την κρίση ως λαός είναι πολύ σημαντικό για να το αφήσουμε σε αλυσιδωτά ψέματα, από όπου κι αν προέρχονται, αναζητήσαμε τον δρα Γουάισμπροτ. Διέψευσε κατηγορηματικά όσα του χρεώνονται μέσω του διαδικτύου, μα είχε πολλά άλλα ενδιαφέροντα να πει.

Ποιους ωφέλησαν τα μέτρα του ΔΝΤ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

6/6

Πρωθυπουργός, Ν.Δ. και ΛΑ.ΟΣ αποφάνθηκαν: ΔΝΤ ή χάος! Η συνταγή «σωτηρίας» είναι ατέλειωτες θυσίες των Ελληνων σε μισθούς, συντάξεις, ασφαλιστικό και έπεται συνέχεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε υγεία, μόρφωση και ποιότητα ζωής.

Ολα τα «λαμπρά μυαλά» της νεοφιλελεύθερης οικονομολογίας, εγχώρια και διεθνή, επιστρατεύτηκαν για να πείσουν εμάς και τους υπόλοιπους ευρωπαίους πολίτες ότι η λύση ΔΝΤ-Ε.Ε.-ΕΚΤ είναι μονόδρομος, η απόλυτη αλήθεια. Ο πολιτικός μανιχαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο!

Γιατί όμως να πιστέψουμε όλους αυτούς όταν δεν μπόρεσαν καν να προβλέψουν την παγκόσμια οικονομική κρίση; Μάλιστα, ούτε ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman εμπιστεύεται πλέον το σινάφι του, συμπεραίνοντας ότι «η οικονομολογία απέτυχε διότι οι οικονομολόγοι εξέλαβαν την ομορφιά των οικονομικών τους θεωριών, φτιασιδωμένων με αξιοθαύμαστα μαθηματικά, ως αλήθεια, και τον καπιταλισμό ως ένα τέλειο ή σχεδόν τέλειο σύστημα». [1] Κι απέτυχε διότι έρχεται ως ρυθμιστής του ανεξέλεγκτου πλιάτσικου του κεφαλαίου στον μόχθο των εργαζομένων, επιστημονικοποιώντας το κοινωνικο-ρατσιστικό μοντέλο της ζούγκλας της ελεύθερης αγοράς.

ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα).

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Έργα που τα κάνει ο ιδιωτικός τομέας για λογαριασμό του δημοσίου, με αντάλλαγμα, φυσικά, το κέρδος. Οταν λέμε ότι τα φτιάχνει ο ιδιωτικός τομέας, εννοούμε ότι χρηματοδοτεί την κατασκευή τους. Οπως πχ η γέφυρα Ριο - Αντίριο, το Αεροδρόμιο Ελ.Βελ, ή και μικρότερα, όπως σχολεία, νοσοκομεία, κτλ. κλπ. Και όπως είναι ευλόγως κατανοητό, όλα αυτά τα έργα, προσφέρουν κάποια έσοδα, όπως πχ με διόδια, οπότε ο κατασκευαστής παίρνει τα έσοδα αυτά για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, για να βγάλει τα έξοδα κατασκευής και κάποιο εύλογο κέρδος.

Αν δεν υπάρχουν άμεσα έσοδα (πχ σχολεία), τότε και πάλι το κράτος πληρώνει νοίκι, όταν θα μπορούσε με πολύ μικρότερο κόστος να φτιάξει μόνο του τα κτίρια –χαράς ευαγγέλια βέβαια για τους μεγαλοεργολάβους (Μπόμπολας, κτλ)...

Σε παλιότερα άρθρα της, η "Ελευθεροτυπία" επισημαίνει ότι όπου και να εφαρμόστηκαν (με πρώτη διδάξασα την Αγγλία) τα ΣΔΙΤ, το κόστος για το λαό πολλαπλασιάστηκε, και οι κατασκευαστές έβγαλαν μεγάλα κέρδη εις βάρος μας:

Ακρως ζημιογόνος αποδεικνύεται ο σχεδιασμός του υπουργείου Υγείας να προχωρήσει σε συνεργασίες με ιδιωτικές επιχειρήσεις για την κατασκευή δημόσιων νοσοκομείων. Ερευνα που πραγματοποιήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης αποδεικνύει ότι οι περιβόητες συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) στο ΕΣΥ, όχι μόνο δεν προσφέρουν τα απαιτούμενα στους πολίτες, αλλά αντίθετα τους ζημιώνουν ακόμη και για τις επόμενες δεκαετίες!

Economic Crisis, Greek Theater, Our Drama

by Richard Wolff.

Published on June 4, 2010

Political theater now grips Greece. As with ancient Greek plays, today's drama also reaches and touches everyone else. We sense Greece's dilemmas becoming our own. Her rulers declare that a crisis now threatens Greece. They blame it on the masses. To overcome it, they must impose great suffering on the masses. The rulers' chorus intones the absolute necessity, the utter unavoidability of that suffering as the only solution. There is, it insists, no other option. The masses waver. Many lean toward resignation, accepting the suffering as punishment for their sins that caused the crisis. For the moment, the rulers exult as their elaborate political theater of blame seems to have successfully shifted the costs of the crisis from them to the masses. And yet, there are also signs of impending oppositional anger from the masses. Huge demonstrations rocked Athens in May.

Cathartic moments loom.

Also in May, all Greece's public employees had their wages cut by 15-20%: teachers, clerks, cops, and even soldiers. The government has indicated further cuts this autumn. More or less similar "austerity" is planned in many other capitalist economies.

Τα Εθνικά Αδιέξοδα και η Επιζητούμενη στις Μέρες μας Οικουμενικότητα της Πολιτικής

Πηγή: αεράκι

Μήλιος Χρήστος

Η ανατροπή του σκηνικού

Βιάστηκαν πολλοί οικονομολόγοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί να προεξοφλήσουν το τέλος του κύκλου της κρίσης του 2008.

Τη στιγμή που η διεθνής οικονομική φιλολογία είχε μετατοπισθεί στο θέμα της ανάκαμψης, κι η Ελλάδα μονοπωλούσε τα διεθνή μέσα, ως η μόνη κατ’ εξαίρεση χώρα που αντιμετώπιζε κρίση, (αυτή η εντύπωση δίνονταν όλο το τελευταίο διάστημα), επανήλθαν ξαφνικά τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Ξανάρχισαν οι συζητήσεις για την κρίση της διεθνούς οικονομίας, για τους νέους κινδύνους που την απειλούν, για νέα μέτρα.

Εν τω μεταξύ η διεθνής οικονομική κρίση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, από χρηματοπιστωτική, στην αρχική της μορφή, έχει μετεξελιχθεί (μέσω της ύφεσης) σε δημοσιονομική κρίση και κρίση δανεισμού των Εθνικών Κρατών.

Το επίκεντρο της κρίσης έχει κι αυτό μετατοπισθεί από τις ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Ταυτόχρονα κλιμακώνεται, λόγω ύφεσης, ο εμπορικός ανταγωνισμός που παίρνει τη μορφή νομισματικής κρίσης ανάμεσα στο Ευρώ, το Δολάριο και το Γιουάν.

Οι οικονομικές κρίσεις του συστήματος μπορούν να παίρνουν διάφορες μορφές (χρηματοπιστωτικές, νομισματικές, χρηματιστηριακές, δημοσιονομικές, ενεργειακές, τραπεζικές, εμπορικές κλπ).

Ιστορίες αναδιάρθρωσης

Πηγή: Το Βήμα

ΤΑΣΟΣ ΜΑΝΤΙΚΙΔΗΣ | Σάββατο 5 Ιουνίου 2010

Για τους οικονομολόγους, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην αναδιάρθρωση χρέους των επιχειρήσεων, όπου οι επενδυτές μπορούν να λάβουν μια ανταλλαγή ομολόγων με μετοχές, σε μια αναδιάρθρωση κρατικού χρέους ουσιαστικά κινδυνεύεις να μην πάρεις τίποτε. Ορισμένοι εκτιμούν μάλιστα ότι η δυσκολία της χώρας μας να αντιμετωπίσει τα ελλείμματά της πιθανόν να δείξει ότι είναι πιο εύκολο να πτωχεύσεις τελικά, παρά να περικόψεις δαπάνες, δημιουργώντας έτσι έναν «τεράστιο» κίνδυνο για τους ομολογιούχους. 

Ιστορικά στοιχεία δείχνουν εξάλλου πως κατά μέσον όρο τρία χρόνια έπειτα από όλες τις οικονομικές κρίσεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πραγματική αξία του δημοσίου χρέους των χωρών που βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα αυξάνεται δραματικά, ενώ περιπτώσεις κρατικών χρεοκοπιών σημειώνονται ύστερα από μεγάλες τραπεζικές κρίσεις, όπως αυτή που βίωσε προσφάτως ο κόσμος. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και ο ΟΟΣΑ υπολογίζουν, π.χ., ότι εννέα κράτη της ευρωζώνης θα πρέπει να εμφανίσουν μέσο πρωτογενές πλεόνασμα τουλάχιστον 5% για μια πενταετία προκειμένου να σταθεροποιήσουν τον λόγο δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ στα επίπεδα όπου βρισκόταν το 2007. 

Αμφιβολίες Κρούγκμαν για το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας

 Ο Αμερικανός οικονομολόγος αμφισβητεί την απολεσματικότητα του οικονομικού σχεδίου της ελληνικής κυβέρνησης και των Βρυξελλών, ενώ κορυφαίος Γερμανός οικονομολόγος προειδοποιεί ότι οι δραστικές περικοπές θα οδηγήσουν σε εμφύλιο πόλεμο.

Πηγή: Καθημερινή, 4/6/2010

Ο διάσημος οικονομολόγος και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, Πολ Κρούγκμαν εξέφρασε αμφιβολίες για το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας, ενώ τονίζει πως συνεχίζει να πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμη 50-50% πιθανότητες η Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη.

«Παρά τις τεράστιες θυσίες της, αυτό που θα καταφέρει η Ελλάδα τα επόμενα πέντε χρόνια είναι να αυξήσει το χρέος της από το 115% στο 140% του ΑΕΠ της», ανέφερε ο κ. Κρούγκμαν στο Οικονομικό Φόρουμ της Ελβετίας και συμπλήρωσε: «Για κάποιο λόγο, θα πρέπει να πιστέψουμε ότι η Ελλάδα θα αποκτήσει και πάλι πρόσβαση στις αγορές έως το 2015 και όλα θα γίνουν καλά. Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς, πως θα λειτουργήσει αυτό.

Ο Πολ Κρούγκμαν προειδοποίησε επίσης ότι οι χώρες της Ευρωζώνης θα πρέπει ότι η πιθανότητα κατάρρευσης των τραπεζών μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή παρά τα σκληρά μέτρα.

Επιπλέον, ο κορυφαίος Γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης, Χανς-Βέρνερ Σιν, εξέφρασε και αυτός τις αμφιβολίες του για το ελληνικό πρόγραμμα περικοπών. «Οι πολιτικοί θέλουν να κάνουν τη χώρα ανταγωνιστική και πάλι μέσω της εξοικονόμησης. Όμως αυτή η λύση θα οδηγήσει την Ελλάδα προς έναν εμφύλιο πόλεμο. Αυτή η λύση δεν οδηγεί πουθενά».

Πωλούνται τρένα, αεροδρόμια, ταχυδρομεία, λιμάνια

Πηγή: Αριστερά και Πολιτική

Την ώρα που η κρίση βαθαίνει και τα αντιλαϊκά μέτρα το ένα διαδέχονται το άλλο η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να ξεπουλήσει ότι έμεινε από τη δημόσια περιουσία. Στα λόγια τη πουλάει για να τη… σώσει και να δώσει ανάπτυξη στη χώρα. Στη πράξη ξεπουλάει κοψοχρονιά ό,τι απέμεινε. Όπως φαίνεται και από τα σχέδια, στο τέλος δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο παρά τα λεγόμενα ότι το κράτος κρατάει τη πλειοψηφία των μετοχών σε στρατηγικούς τομείς. 

Είναι γνωστό ότι όλα τα προηγούμενα ξεπουλήματα με αυτόν τον μανδύα ξεκίνησαν και για στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης έγιναν! Στο τέλος φυσικά κανένας δεν κλήθηκε να απολογηθεί που αντί ανάπτυξης οι πολιτικές αυτές οδήγησαν σε τρισχειρότερη κρίση.

Πωλείται η εθνική αξιοπρέπεια!

Πηγή: Ποντίκι 4/6/2010

Η ανακοίνωση για τις μαζικές πωλήσεις όλων όσα συνθέτουν την περιουσία του Δημοσίου (δηλαδή όλων ημών) μοιάζει με τον επιθανάτιο ρόγχο μιας χώρας η οποία βρίσκεται ένα βήμα πριν από τα Τάρταρα. Μιας χώρας η οποία, σύμφωνα και με τα ρεπορτάζ του «Π» που κυκλοφορεί, περιμένει:

● Τους ελεγκτές, οι οποίοι πρακτικά θα υποκαταστήσουν τις ηγεσίες όλων των υπουργείων και όλων των κρίσιμων τομέων, τους οποίους η επιτήρηση κρίνει απαραίτητους για την επίτευξη των στόχων της: των τραπεζών, των υπουργείων, του προϋπολογισμού, των στατιστικών στοιχείων και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Για όποιον δεν κατάλαβε το παρασύνθημα, πρόκειται γι’ αυτούς που θα ελέγχουν τις «εκθέσεις προόδου» υπουργείων και κρατικών οργανισμών και, όπως ακριβώς έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση, θα δίνουν τις εντολές για νέα μέτρα.

● Τον «αρχιεπιτηρητή» (και... «πρωθυπουργεύοντα» σύμφωνα με ρεπορτάζ άλλης εφημερίδας) από το ΔΝΤ.

● Την απόφαση του Eurogroup, το οποίο τη Δευτέρα θα κληθεί να δεχτεί ή να απορρίψει την πρόταση του υπουργού Οικονομικών της ΓερμανίαςΒόλφγκανγκ Σόιμπλε περί της δυνατότητας για ελεγχόμενη πτώχευση μιας χώρας της Ευρωζώνης. Ο γερμανικός στόχος είναι σαφής: Να μην κάνει η Ελλάδα πλήρη χρήση του «πακέτου στήριξης» των 110 δισ. ευρώ. Νατελειώνει το παραμύθι με άλλη μία δόση – το πολύ. Και ύστερα... πάπαλα.

Ξεπέρασαν τον εαυτό τους οι νεοφιλελεύθεροι κομισάριοι

Οι Βρυξέλλες επανέρχονται δριμύτερες στο προσφιλές τους θέμα, την αναθεώρηση των συστημάτων συνταξιοδότησης, με στόχο να υποχρεωθούν οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι να δουλεύουν μέχρι... θανάτου ή να απευθυνθούν στην ιδιωτική ασφάλιση όπως στις ΗΠΑ, για την οποία πιέζει εδώ και χρόνια το χρηματοπιστωτικό λόμπι στην Ε.Ε.

Να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, μας καλεί ο Ούγγρος επίτροπος για την Απασχόληση Λάζλο Αντορ, συστήνοντας επαγγελματική κατάρτιση για εργαζόμενους άνω των 60 ετών!

Πηγή: ΕΝΕΤ

Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει σχεδόν ολοκληρώσει την «Πράσινη Βίβλο» για τα συστήματα συνταξιοδότησης στα κράτη-μέλη, η οποία θα δοθεί στη δημοσιότητα περί τα τέλη Ιουνίου, με σκοπό, όπως διακηρύσσει, να ανοίξει ευρύς διάλογος για την αναθεώρηση των διάφορων καθεστώτων στην Ευρώπη των «27».

Ποιος θα φέρει αντιρρήσεις;

Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεοφιλελεύθερη Επιτροπή θίγει το θέμα, όμως τώρα, με τις πρώτες ενδείξεις γενικής ανάκαμψης, και εκμεταλλευόμενη την κρίση στις χώρες του Νότου και τη λήψη σκληρών μέτρων λιτότητας, έρχεται να πετάξει εκ νέου το μπαλάκι στις κυβερνήσεις, οι οποίες περιμένουν την «Πράσινη Βίβλο» της Κομισιόν ως μάννα εξ ουρανού για να υποστηρίξουν: «Δεν φταίμε εμείς, μας το επιβάλλουν οι Βρυξέλλες»... Το ότι η Επιτροπή δεν έχει αρμοδιότητες στα συστήματα συνταξιοδότησης των «27» δεν πρόκειται να απασχολήσει καμία κυβέρνηση. Το παιχνίδι είναι στημένο από καιρό...

Ου γαρ οίδασι τι έρχεται...

Του Θανάση Καρτερού

Εφημερίδα Αυγή, 3/6/2010

Η ασφάλιση είναι ένα συμβόλαιο, που υπογράφεις με το ελληνικό κράτος. Θα πληρώνεις τόσα κάθε μήνα, για να πάρεις τόσα μετά από τόσα χρόνια, ώστε να μην είσαι ζητιάνος στα παιδιά και στα εγγόνια σου. Καλώς; Καλώς. Κι αφού πλήρωσες όσα έπρεπε, αφού το συμβόλαιο επιβεβαιωνόταν κάθε μήνα επί χρόνια, αφού έφτασες στο κατώφλι της σύνταξης, έρχονται τώρα να σου πουν ότι η υπογραφή τους δεν ισχύει, το συμβόλαιο πάει στα σκουπίδια και θα πρέπει να δουλέψεις άλλα πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, για να πάρεις τα μισά από αυτά που είχαν υπογράψει ότι θα πάρεις.

Αν οποιοσδήποτε ιδιώτης -ή εταιρεία- αθετούσε έτσι την υπογραφή του, θα πήγαινε δεμένος για απάτη σε βαθμό κακουργήματος. Αν η απάτη αφορούσε εκατομμύρια ανθρώπους, θα έβλεπε για πολλά χρόνια τον κόσμο πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Το ελληνικό κράτος όμως κατάντησε Γιώργος κερνάει, Γιώργος πίνει. Έβαλε φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του; Ναι. Δεσμεύτηκε κρατώντας το μερίδιό του από κάθε μισθό και μεροκάματο, που με τον ιδρώτα σου έβγαλες; Ναι. Υποσχέθηκε εκατό χιλιάδες φορές ότι δεν θα θίξει συντάξεις, ώριμα δικαιώματα, συντάξιμα χρόνια κ.λπ.; Ναι.

EΙναι ο σοσιαλισμός επίκαιρος σήμερα;Η πρέπει να προωθούμε λύσεις ''εντος του συστήματος'' για την έξοδο απο την κρίση;

Του Άγγελου ΗΡΑΚΛΕΙΔΗ*
απο την εφημερίδα ''Μαρξιστική φωνή''

Το να διαπιστώσει ένας δραστήριος αριστερός ποια είναι η πρόταση της αριστεράς για την έξοδο από την κρίση, αποτελεί από μόνο του έναν άθλο. Αυτό ισχύει στο πολλαπλάσιο για έναν απλό εργαζόμενο που πρωταρχικά τον απασχολεί η επιβίωση η δική του και της οικογένειάς του και όχι αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, δογματισμοί και εσωκομματικοί συσχετισμοί.

 

Στον Τύπο έχουν δημοσιευτεί σοβαρές αναλύσεις που καταδεικνύουν πως η σημερινή κρίση είναι μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, μάλιστα από τις πιο σοβαρές της ιστορίας του. Δυστυχώς, μια ματιά μόνο στο παρελθόν θα μας πείσει πως καμία σοβαρή κρίση στον καπιταλισμό δεν έχει ξεπεραστεί χωρίς ανυπολόγιστες καταστροφές για την ανθρωπότητα. Σήμερα η πρωτοφανής κρίση χρέους των κρατών (με αποκορύφωμα την ελληνική περίπτωση βέβαια) οδηγεί σε μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας, οι οποίες με τη σειρά τους θα προετοιμάσουν αναπόφευκτα μια νέα βαθιά κρίση στο όχι μακρινό μέλλον.

Η αποτυχία της Ευρωζώνης

Πηγή: sofokleous10, 3/6/2010

Του πρωθυπουργού της Τσεχίας Βάτσλαβ Κλάους

Το 1989, μετά την πτώση του κομμουνισμού, η Τσεχία, που είχε αποκλειστεί για 41 χρόνια από τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ήθελε να γίνει μια φυσιολογική ευρωπαϊκή χώρα. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχει ήταν με την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά επειδή η κομμουνιστική εμπειρία ήταν πολύ ‘φρέσκια’, οι Τσέχοι ήθελαν πρωτίστως να διατηρήσουν την ελευθερία τους και την εκ νέου αποκτηθείσα τους εθνική κυριαρχία. Οι περισσότεροι Τσέχοι λοιπόν τάχθηκαν υπέρ μιας χαλαρής μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ενάντια στην αποκαλούμενη εμβάθυνση της Ε.Ε. και τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικής ένωσης. Πολλοί είχαμε κατανοήσει από νωρίς ότι η ιδέα του ευρωπαϊκού ενιαίου νομίσματος αντιπροσώπευε ένα επικίνδυνο σχέδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε μεγάλα προβλήματα είτε σε έναν μη δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στην Ευρώπη. Η θέση μου ήταν ξεκάθαρη: θέλαμε να προσχωρήσουμε στην Ε.Ε. αλλά αντιτασσόμασταν στο σχέδιο του ευρώ.

Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα

Πηγή:Avantgarde Κόκκινη Ορχήστρα

Κ. Μαραγκός, 3/6/2010

Πως χάθηκε η μάχη της προπαγάνδας

Όταν από τις αρχές του χρόνου οι πάντες συνειδητοποιούσαν ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους ήταν προ των πυλών, η εγχώρια αριστερά σχεδόν στο σύνολό της επέμενε ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι της κυρίαρχης προπαγάνδας, προκείμενου να παρθούν πίσω τα “κεκτημένα” της μεταπολεμικής περιόδου. Όσοι σε αυτή την αριστερά κατανοούσαν τη φύση του προβλήματος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ντουβάρι του απλοϊκού και εύπεπτου εργατισμού του ΚΚΕ και της υπόλοιπης συνδικαλιστόπληκτης αριστεράς που συνέχιζε να πολιτεύεται με το σλόγκαν “ότι χρήματα υπάρχουν”. Γιατί αν δεν υπάρχουν λεφτά που θα κάνεις οικονομικό αγώνα; Και ενώ η κυβέρνηση έβγαζε τα νούμερα στον αέρα, δίνοντας και τις δικές της λύσεις, (μείωση μισθών, συντάξεων, απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση βασικού, σύνταξη στα 70 με 40 χρόνια εργασία κλπ.), ως μονόδρομο για τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων, η αριστερά έμοιαζε με τον τρελό του χωριού που δεν καταλαβαίνει για τι ακριβώς συζητάμε.Το αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών στους κρίσιμους αυτούς μήνες ήταν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη να κερδίσουν κατά κράτος την αριστερά και τα συνδικάτα στο επίπεδο της προπαγάνδας και επομένως της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή των αντεπαναστατικών κοινωνικών μέτρων ως“αναγκαίων για να σωθεί η χώρα, οι μισθοί και οι συντάξεις”. Η κυβέρνηση παραδεχόταν, πριν την αριστερά, ότι “έχουν κλαπεί λεφτά, ότι κάποιοι κονόμησαν σε βάρος του δημοσίου και των πολλών, ότι το πολιτικό σύστημα ήταν πελατειακό πράγμα που γένναγε τη διαφθορά, ότι τα μέτρα είναι άδικα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς δεν έχουμε άλλο δρόμο, αν δεν τα πάρουμε το μαγαζί βάζει λουκέτο”. Η κυβέρνηση έχτισε την πολιτική της πάνω στην πραγματικότητα της επικείμενης κατάρρευσης και αυτό της έδωσε το συγκριτικό πλεονέκτημα για να επικρατήσει ιδεολογικά ενώ κανονικά θα έπρεπε να ηττηθεί με νοκ άουτ στο πρώτο δευτερόλεπτο. Την ίδια ώρα, και ενώ ο κόσμος ανησυχούσε για τη δουλειά του, για το αν θα πληρωθεί τον επόμενο μήνα, για το αν θα δημευτούν οι καταθέσεις, για το αν θα βρεθεί η χώρα εκτός ευρωζώνης, για το τι σημαίνει χρεοκοπία, η οκνηρή αριστερά αντί να ανοίξει τη βεντάλια δίνοντας τις δικές της απαντήσεις συνέχιζε να επαναλαμβάνει το συνδικαλιστικό της τροπάρι, αποδεικνύοντας τελικά πόσο αργόστροφα και συντηρητικά είναι τα ηγετικά της επιτελεία. 

Κάνει ο συνδικαλισμός για όλες τις δουλειές;

Προσοχή, επίκειται αιφνιδιασμός!

 Δ. Καζάκης

Πηγή: "Ποντίκι", 3/6/2010

Μια περίεργη ησυχία επικρατεί στο μέτωπο των αγορών σχετικά με την Ελλάδα. Εκεί όπου επικρατούσε ένας βομβαρδισμός πληροφοριών και αναλύσεων σχετικά με την πορεία της Ελλάδας, άλλες αξιόπιστες και άλλες, οι περισσότερες, για τη δημιουργία κατάλληλου επενδυτικού κλίματος, εκεί όπου όλες οι αγορές είχαν στραμμένη την προσοχή τους πάνω στο «Ελληνικό πρόβλημα», ξαφνικά επικράτησε σιγή. Τι συμβαίνει; Μήπως καταλάγιασαν οι πιέσεις των αγορών προς την Ελλάδα; Όχι βέβαια. Τα επιτόκια εξακολουθούν να κινούνται σε δυσθεώρητα ύψη και η πιθανότητα άμεσης χρεωκοπίας της χώρας εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Τότε τι γίνεται;

Αναδιαπραγμάτευση χρέους εντός ΟΝΕ

Πηγή: Αυγή  2/6/2010

Του Κ. Καλλωνιάτη (Οικονομολόγου)

Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις του ΔΝΤ η ελληνική οικονομία μέχρι και το 2015 δεν θα έχει ξεπεράσει τα επίπεδα ΑΕΠ του 2008, ενώ το δημόσιο χρέος της χώρας θα φθάσει το 149% του ΑΕΠ το 2015 (βλ Μ. Δρεττάκη «Δυσοίωνες και προβληματικές οι προβλέψεις του ΔΝΤ», ‘Ελευθεροτυπία ‘ 20-5-10). Πρόκειται ασφαλώς για ένα αισιόδοξο σενάριο, αφού οι υποθέσεις εργασίας του ΔΝΤ βασίζονται σε μία προοπτική ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας και απαρέγκλιτης εκτέλεσης του προγράμματος προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας με την συναίνεση της κοινωνίας. Προοπτική η οποία με βάση τις περισσότερες ενδείξεις θα διαψευστεί και στα δύο σκέλη της.

Στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία πρέπει να λογαριάζει σε μία δεκαετία στασιμότητας ή και ύφεσης αναλόγως του είδους και της ταχύτητας των μεταρρυθμίσεων που θα επιδιωχθούν.  Δεδομένου, δε, ότι τα διεθνή επιτόκια δανεισμού αναμένεται να αυξηθούν τα επόμενα χρόνια λόγω του όγκου των δανειακών αναγκών των αναπτυγμένων οικονομιών και της αβεβαιότητας που προκαλεί η υπό εξέλιξη παγκόσμια κρίση του χρέους, ενώ ήδη από φέτος ο λόγος χρέους/ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα φθάσει το 130% του ΑΕΠ, υπολογίζουμε πως τα πρωτογενή δημόσια πλεονάσματα που θα απαιτηθεί να δημιουργηθούν μόνο και μόνο για να ανακοπεί η αύξηση του λόγου χρέους/ΑΕΠ θα είναι πάνω από 20% του ΑΕΠ !!! Και αυτό όταν φέτος ακόμη έχουμε πρωτογενές έλλειμμα περίπου 8% του ΑΕΠ…

Θεμα χρόνου η χρεοκοπία

Αναπόφευκτο το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»: αποτέλεσμα της προσφυγής 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη *

 

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 30/5/2010  

Μανιτάρι του Βουνού

Ηλ. πηγή:   http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2010/05/30

Θέατρο του παραλόγου είναι αυτό που παίζεται στην Ελλάδα με άξονα τις προοπτικές αποπληρωμής του δημόσιου χρέους. «Πρόκειται να προβείτε σε αναδιάρθρωσή του», ρώτησε τον πρωθυπουργό ο ισπανός δημοσιογράφος της Ελ Παΐς την προηγούμενη Κυριακή, επαναλαμβάνοντας ό,τι ακριβώς συζητιέται καθημερινά σε όλο, μα όλο τον διεθνή Τύπο. «Όχι», απάντησε ορθά κοφτά ο Γιώργος Παπανδρέου για να συμπληρώσει ότι αποτελεί ζήτημα αξιοπιστίας για την Ελλάδα να επιστρέψει τα χρήματα στους δανειστές της!

Ο πρωθυπουργός του ΔΝΤ κι όλη μαζί η κυβέρνηση, που προσποιείται ότι δεν υφίσταται θέμα αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ψεύδονται. Κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό όταν υποστηρίζουν πως οι προοπτικές εξυπηρέτησης του είναι ομαλές και προβλέψιμες. Ρίχνουν στάχτη στα μάτια του προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο κι ευχόμενοι να είναι κάποιος άλλος, ο επόμενος, αυτός που θα επαναλάβει τα λόγια του Τρικούπη, «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Ο Παπανδρέου όμως και ο Παπακωνσταντίνου είναι πολύ φυσιολογικό να μη ενδιαφέρονται για τι θα γίνει το 2011 ή το πολύ το 2012, καθώς το πιο πιθανό είναι να έχουν εγκαταλείψει και τη χώρα: ο ένας για τις ΗΠΑ κι ο άλλος για την Ολλανδία ή κάποια άλλη χώρα όπου θα πάει να συνεχίσει να δουλεύει για κάποιον μισητό διεθνή ιμπεριαλιστικό οργανισμό, τον ΟΟΣΑ ή το ΔΝΤ, όπως έκανε πριν έρθει στην Ελλάδα. Το πρόβλημα όμως το έχουμε όλοι εμείς που θα συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτή τη χώρα...

Το δικαίωμα ως κατάκτηση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΝΝΗ

Πηγή: ΕΝΕΤ

«Δεν πιστεύουμε σε κανένα δικαίωμα που δεν ερείδεται  στην ικανότητά του να επιβληθεί: Αισθανόμαστε όλα τα δικαιώματα ως κατακτήσεις».

Φ. Νίτσε

Δεν υπάρχουν δικαιώματα χωρίς μια «πολεμική» που να τα κατοχυρώνει. Η ίδια η έννοια του δικαιώματος αφορά μια συμφωνία, μια «συνθήκη» κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις, ώστε να αποφευχθούν οι (περαιτέρω) εχθροπραξίες. Το οποιοδήποτε δικαίωμα είναι κατ' αρχήν ένα εργαλείο ανακωχής και αντιπροσωπεύει ένα αναγνωρισμένο μερίδιο δύναμης / προνομίων γι' αυτόν που το κατέχει. Δεν προκύπτει από συμπάθεια ή ανθρωπισμό, ούτε από «πολιτισμό», αλλά από «ισορροπία του τρόμου» ανάμεσα σε αντικρουόμενες πλευρές.

Ξεκινάμε από τη διαπίστωση ότι μια σύνθετη κοινωνία (κρίνοντας από τις υπάρχουσες) είναι προϊόν εσωτερικών συγκρούσεων ανάμεσα σε ομάδες, τάξεις και νοοτροπίες με διαφορετικά συμφέροντα και αφετηρίες. Μέσω της διαλεκτικής της σύγκρουσης που αναπτύσσεται και μέσω μικρών «δηλώσεων πολέμου» προωθούνται η «αλληλοαναγνώριση» των μερών, η οριοθέτησή τους, τα διαχωρισμένα συμφέροντά τους και κατόπιν η διαπραγμάτευση που θέτει τους όρους λειτουργίας ενός κοινωνικού σχηματισμού, μέχρι την επίτευξη της περιβόητης «κοινωνικής συναίνεσης».