Η αποτυχία της Ευρωζώνης

Πηγή: sofokleous10, 3/6/2010

Του πρωθυπουργού της Τσεχίας Βάτσλαβ Κλάους

Το 1989, μετά την πτώση του κομμουνισμού, η Τσεχία, που είχε αποκλειστεί για 41 χρόνια από τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ήθελε να γίνει μια φυσιολογική ευρωπαϊκή χώρα. Ο μόνος τρόπος για να το πετύχει ήταν με την προσχώρησή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά επειδή η κομμουνιστική εμπειρία ήταν πολύ ‘φρέσκια’, οι Τσέχοι ήθελαν πρωτίστως να διατηρήσουν την ελευθερία τους και την εκ νέου αποκτηθείσα τους εθνική κυριαρχία. Οι περισσότεροι Τσέχοι λοιπόν τάχθηκαν υπέρ μιας χαλαρής μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ενάντια στην αποκαλούμενη εμβάθυνση της Ε.Ε. και τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πολιτικής ένωσης. Πολλοί είχαμε κατανοήσει από νωρίς ότι η ιδέα του ευρωπαϊκού ενιαίου νομίσματος αντιπροσώπευε ένα επικίνδυνο σχέδιο που θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε μεγάλα προβλήματα είτε σε έναν μη δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στην Ευρώπη. Η θέση μου ήταν ξεκάθαρη: θέλαμε να προσχωρήσουμε στην Ε.Ε. αλλά αντιτασσόμασταν στο σχέδιο του ευρώ.

Σε αδιέξοδο ο κινηματίστικος οικονομισμός. Μόνη λύση η πολιτική κλιμάκωση του αγώνα

Πηγή:Avantgarde Κόκκινη Ορχήστρα

Κ. Μαραγκός, 3/6/2010

Πως χάθηκε η μάχη της προπαγάνδας

Όταν από τις αρχές του χρόνου οι πάντες συνειδητοποιούσαν ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους ήταν προ των πυλών, η εγχώρια αριστερά σχεδόν στο σύνολό της επέμενε ότι όλα αυτά είναι ένα παραμύθι της κυρίαρχης προπαγάνδας, προκείμενου να παρθούν πίσω τα “κεκτημένα” της μεταπολεμικής περιόδου. Όσοι σε αυτή την αριστερά κατανοούσαν τη φύση του προβλήματος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ντουβάρι του απλοϊκού και εύπεπτου εργατισμού του ΚΚΕ και της υπόλοιπης συνδικαλιστόπληκτης αριστεράς που συνέχιζε να πολιτεύεται με το σλόγκαν “ότι χρήματα υπάρχουν”. Γιατί αν δεν υπάρχουν λεφτά που θα κάνεις οικονομικό αγώνα; Και ενώ η κυβέρνηση έβγαζε τα νούμερα στον αέρα, δίνοντας και τις δικές της λύσεις, (μείωση μισθών, συντάξεων, απελευθέρωση απολύσεων, κατάργηση βασικού, σύνταξη στα 70 με 40 χρόνια εργασία κλπ.), ως μονόδρομο για τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων, η αριστερά έμοιαζε με τον τρελό του χωριού που δεν καταλαβαίνει για τι ακριβώς συζητάμε.Το αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών στους κρίσιμους αυτούς μήνες ήταν η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη να κερδίσουν κατά κράτος την αριστερά και τα συνδικάτα στο επίπεδο της προπαγάνδας και επομένως της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή των αντεπαναστατικών κοινωνικών μέτρων ως“αναγκαίων για να σωθεί η χώρα, οι μισθοί και οι συντάξεις”. Η κυβέρνηση παραδεχόταν, πριν την αριστερά, ότι “έχουν κλαπεί λεφτά, ότι κάποιοι κονόμησαν σε βάρος του δημοσίου και των πολλών, ότι το πολιτικό σύστημα ήταν πελατειακό πράγμα που γένναγε τη διαφθορά, ότι τα μέτρα είναι άδικα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς δεν έχουμε άλλο δρόμο, αν δεν τα πάρουμε το μαγαζί βάζει λουκέτο”. Η κυβέρνηση έχτισε την πολιτική της πάνω στην πραγματικότητα της επικείμενης κατάρρευσης και αυτό της έδωσε το συγκριτικό πλεονέκτημα για να επικρατήσει ιδεολογικά ενώ κανονικά θα έπρεπε να ηττηθεί με νοκ άουτ στο πρώτο δευτερόλεπτο. Την ίδια ώρα, και ενώ ο κόσμος ανησυχούσε για τη δουλειά του, για το αν θα πληρωθεί τον επόμενο μήνα, για το αν θα δημευτούν οι καταθέσεις, για το αν θα βρεθεί η χώρα εκτός ευρωζώνης, για το τι σημαίνει χρεοκοπία, η οκνηρή αριστερά αντί να ανοίξει τη βεντάλια δίνοντας τις δικές της απαντήσεις συνέχιζε να επαναλαμβάνει το συνδικαλιστικό της τροπάρι, αποδεικνύοντας τελικά πόσο αργόστροφα και συντηρητικά είναι τα ηγετικά της επιτελεία. 

Κάνει ο συνδικαλισμός για όλες τις δουλειές;

Προσοχή, επίκειται αιφνιδιασμός!

 Δ. Καζάκης

Πηγή: "Ποντίκι", 3/6/2010

Μια περίεργη ησυχία επικρατεί στο μέτωπο των αγορών σχετικά με την Ελλάδα. Εκεί όπου επικρατούσε ένας βομβαρδισμός πληροφοριών και αναλύσεων σχετικά με την πορεία της Ελλάδας, άλλες αξιόπιστες και άλλες, οι περισσότερες, για τη δημιουργία κατάλληλου επενδυτικού κλίματος, εκεί όπου όλες οι αγορές είχαν στραμμένη την προσοχή τους πάνω στο «Ελληνικό πρόβλημα», ξαφνικά επικράτησε σιγή. Τι συμβαίνει; Μήπως καταλάγιασαν οι πιέσεις των αγορών προς την Ελλάδα; Όχι βέβαια. Τα επιτόκια εξακολουθούν να κινούνται σε δυσθεώρητα ύψη και η πιθανότητα άμεσης χρεωκοπίας της χώρας εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Τότε τι γίνεται;

Αναδιαπραγμάτευση χρέους εντός ΟΝΕ

Πηγή: Αυγή  2/6/2010

Του Κ. Καλλωνιάτη (Οικονομολόγου)

Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις του ΔΝΤ η ελληνική οικονομία μέχρι και το 2015 δεν θα έχει ξεπεράσει τα επίπεδα ΑΕΠ του 2008, ενώ το δημόσιο χρέος της χώρας θα φθάσει το 149% του ΑΕΠ το 2015 (βλ Μ. Δρεττάκη «Δυσοίωνες και προβληματικές οι προβλέψεις του ΔΝΤ», ‘Ελευθεροτυπία ‘ 20-5-10). Πρόκειται ασφαλώς για ένα αισιόδοξο σενάριο, αφού οι υποθέσεις εργασίας του ΔΝΤ βασίζονται σε μία προοπτική ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας και απαρέγκλιτης εκτέλεσης του προγράμματος προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας με την συναίνεση της κοινωνίας. Προοπτική η οποία με βάση τις περισσότερες ενδείξεις θα διαψευστεί και στα δύο σκέλη της.

Στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία πρέπει να λογαριάζει σε μία δεκαετία στασιμότητας ή και ύφεσης αναλόγως του είδους και της ταχύτητας των μεταρρυθμίσεων που θα επιδιωχθούν.  Δεδομένου, δε, ότι τα διεθνή επιτόκια δανεισμού αναμένεται να αυξηθούν τα επόμενα χρόνια λόγω του όγκου των δανειακών αναγκών των αναπτυγμένων οικονομιών και της αβεβαιότητας που προκαλεί η υπό εξέλιξη παγκόσμια κρίση του χρέους, ενώ ήδη από φέτος ο λόγος χρέους/ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα φθάσει το 130% του ΑΕΠ, υπολογίζουμε πως τα πρωτογενή δημόσια πλεονάσματα που θα απαιτηθεί να δημιουργηθούν μόνο και μόνο για να ανακοπεί η αύξηση του λόγου χρέους/ΑΕΠ θα είναι πάνω από 20% του ΑΕΠ !!! Και αυτό όταν φέτος ακόμη έχουμε πρωτογενές έλλειμμα περίπου 8% του ΑΕΠ…

Θεμα χρόνου η χρεοκοπία

Αναπόφευκτο το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»: αποτέλεσμα της προσφυγής 

Του Λεωνίδα Βατικιώτη *

 

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 30/5/2010  

Μανιτάρι του Βουνού

Ηλ. πηγή:   http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/2010/05/30

Θέατρο του παραλόγου είναι αυτό που παίζεται στην Ελλάδα με άξονα τις προοπτικές αποπληρωμής του δημόσιου χρέους. «Πρόκειται να προβείτε σε αναδιάρθρωσή του», ρώτησε τον πρωθυπουργό ο ισπανός δημοσιογράφος της Ελ Παΐς την προηγούμενη Κυριακή, επαναλαμβάνοντας ό,τι ακριβώς συζητιέται καθημερινά σε όλο, μα όλο τον διεθνή Τύπο. «Όχι», απάντησε ορθά κοφτά ο Γιώργος Παπανδρέου για να συμπληρώσει ότι αποτελεί ζήτημα αξιοπιστίας για την Ελλάδα να επιστρέψει τα χρήματα στους δανειστές της!

Ο πρωθυπουργός του ΔΝΤ κι όλη μαζί η κυβέρνηση, που προσποιείται ότι δεν υφίσταται θέμα αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, ψεύδονται. Κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό όταν υποστηρίζουν πως οι προοπτικές εξυπηρέτησης του είναι ομαλές και προβλέψιμες. Ρίχνουν στάχτη στα μάτια του προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο κι ευχόμενοι να είναι κάποιος άλλος, ο επόμενος, αυτός που θα επαναλάβει τα λόγια του Τρικούπη, «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Ο Παπανδρέου όμως και ο Παπακωνσταντίνου είναι πολύ φυσιολογικό να μη ενδιαφέρονται για τι θα γίνει το 2011 ή το πολύ το 2012, καθώς το πιο πιθανό είναι να έχουν εγκαταλείψει και τη χώρα: ο ένας για τις ΗΠΑ κι ο άλλος για την Ολλανδία ή κάποια άλλη χώρα όπου θα πάει να συνεχίσει να δουλεύει για κάποιον μισητό διεθνή ιμπεριαλιστικό οργανισμό, τον ΟΟΣΑ ή το ΔΝΤ, όπως έκανε πριν έρθει στην Ελλάδα. Το πρόβλημα όμως το έχουμε όλοι εμείς που θα συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτή τη χώρα...

Το δικαίωμα ως κατάκτηση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΑΝΝΗ

Πηγή: ΕΝΕΤ

«Δεν πιστεύουμε σε κανένα δικαίωμα που δεν ερείδεται  στην ικανότητά του να επιβληθεί: Αισθανόμαστε όλα τα δικαιώματα ως κατακτήσεις».

Φ. Νίτσε

Δεν υπάρχουν δικαιώματα χωρίς μια «πολεμική» που να τα κατοχυρώνει. Η ίδια η έννοια του δικαιώματος αφορά μια συμφωνία, μια «συνθήκη» κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις, ώστε να αποφευχθούν οι (περαιτέρω) εχθροπραξίες. Το οποιοδήποτε δικαίωμα είναι κατ' αρχήν ένα εργαλείο ανακωχής και αντιπροσωπεύει ένα αναγνωρισμένο μερίδιο δύναμης / προνομίων γι' αυτόν που το κατέχει. Δεν προκύπτει από συμπάθεια ή ανθρωπισμό, ούτε από «πολιτισμό», αλλά από «ισορροπία του τρόμου» ανάμεσα σε αντικρουόμενες πλευρές.

Ξεκινάμε από τη διαπίστωση ότι μια σύνθετη κοινωνία (κρίνοντας από τις υπάρχουσες) είναι προϊόν εσωτερικών συγκρούσεων ανάμεσα σε ομάδες, τάξεις και νοοτροπίες με διαφορετικά συμφέροντα και αφετηρίες. Μέσω της διαλεκτικής της σύγκρουσης που αναπτύσσεται και μέσω μικρών «δηλώσεων πολέμου» προωθούνται η «αλληλοαναγνώριση» των μερών, η οριοθέτησή τους, τα διαχωρισμένα συμφέροντά τους και κατόπιν η διαπραγμάτευση που θέτει τους όρους λειτουργίας ενός κοινωνικού σχηματισμού, μέχρι την επίτευξη της περιβόητης «κοινωνικής συναίνεσης».

Χρεωκοπία, αποπληρωμή ή αναδιάρθρωση: οι εναλλακτικές του χρέους

Του Μανόλη Γαλενιανού* 

πηγή: G700 

via: Ακτιβιστής

Πριν από λίγες ημέρες έφτασε το πρώτο μέρος του πακέτου στήριξης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Μαζί του όμως ήρθαν και απαιτήσεις για επιπλέον λιτότητα οι οποίες πυροδότησαν μια μεγάλη συζήτηση για το αν τελικά το πακέτο μας βοηθά.

Δεδομένου ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε χάσει τη δυνατότητα να δανείζεται από τις αγορές, η μόνη εναλλακτική λύση ήταν η στάση πληρωμών, κοινώς η χρεωκοπία. Οπότε πρέπει να αναρωτηθούμε αν η λιτότητα του πακέτου στήριξης είναι προτιμότερη από την χρεωκοπία και τις συνέπειές της.

Η πρώτη παρατήρηση που πρέπει να γίνει είναι ότι η χρεωκοπία θα είχε οδηγήσει σε λιτότητα μεγαλύτερης έκτασης από την σημερινή.

Ο λόγος είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει σημαντικό έλλειμμα ακόμα και χωρίς να υπολογίζουμε τις δαπάνες για τόκους, οι οποίες αποφεύγονται μέσω της χρεωκοπίας. Το λεγόμενο πρωτογενές έλλειμμα ανήλθε στο 8,6% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) το 2009 ενώ το υπόλοιπο 5% του συνολικού ελλείμματος αποτελείται από τους τόκους. Καθώς κανένας επενδυτής με σώας τας φρένας δεν πρόκειται να δανείσει μια χώρα η οποία έχει μόλις αρνηθεί να αποπληρώσει τα προηγούμενα δάνειά της, στην περίπτωση της χρεωκοπίας το σύνολο του πρωτογενούς ελλείμματος θα έπρεπε να εκμηδενιστεί μέσα στο 2010.

ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1930 ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - και η Ελλάδα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Επίσης 

Κόσμος του Επενδυτή, 29.05.2010

Χάος στην οικονομία, στην Ευρώπη, στα μυαλά πολιτικών και οικονομολόγων, που αντιμετωπίζουν τώρα σωρεία προβλημάτων που έκρυβαν χρόνια κάτω από το χαλί. ‘Ισως βέβαια, μαζί με το Χάος, εμφανίζονται και μερικά πρώτα στοιχεία Τάξης, προς το παρόν όμως είναι το πρώτο που κυριαρχεί, η αποσύνθεση στρατηγικών και νοήματος.

Σχιζοφρένεια χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους πολιτικούς, που ζητάνε ταυτόχρονα αντικυκλική πολιτική τόνωσης της ζήτησης και κυκλική πολιτική περιορισμού δαπανών και θα εισπράξουν πιθανότατα ως αποτέλεσμα των αναγκαστικών αντιφάσεών τους σοβαρότερη κρίση. Θέλουν αλληλεγγύη, αλλά καθένας προσπαθεί να ρίξει στον άλλο τα βάρη. Η πολιτική να νικήσει τις αγορές, λέει τώρα η Μέρκελ, επί μήνες όμως τις άφησε ελεύθερες να δώσουν ένα μάθημα σε Ελλάδα, Παπανδρέου και ευρωζώνη. Και ούτω καθεξής, με έναν κατάλογο αντιφάσεων, ων ουκ έστιν αριθμός. Διερωτάται κανείς μήπως βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια «κούραση», μια «αμηχανία» της Ιστορίας, μια αποσύνθεση του Νοήματος. Γιατί η ανάπτυξη, ποιά ανάπτυξη, πως ανάπτυξη, γιατί πρέπει να εξοντώσουμε, αναπτυσσόμενοι, εργαζόμενους και συνταξιούχους, γιατί χρειάζεται να συσσωρεύουμε και να παγώνουμε σε χρήμα έναν τεράστιο, αλλά κοινωνικά άχρηστο πλούτο; Η παγκόσμια οικονομία και κοινωνία μοιάζουν, όλο και περισσότερο, με επικίνδυνο, τερατώδες Θέατρο του Παραλόγου. 

Η κρίση δεν είναι λάθος των Ελλήνων

του Αλεξ Καλλίνικος
Πηγή: Κουτι της Πανδώρας

Άλεξ Καλλίνικος, καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο King’s College του Λονδίνου, εκδότης της επιθεώρησης «International Socialism» και μέλος της κεντρικής επιτροπής του βρετανικού SWP, μιλά για την κρίση στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Αναλύει τα δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης, το ρόλο του ΔΝΤ και τις πολιτικές πτυχές της κρίσης. Εξηγεί τις προοπτικές της αμερικανικής ηγεμονίας και τις σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας. Τέλος, περιγράφει το ρόλο της ριζοσπαστικής αριστεράς και τις βασικές αρχές ενός εναλλακτικού αντικαπιταλιστικού προγράμματος.

Θεωρείτε ότι η κρίση της Ευρωζώνης είναι μια κρίση που δημιουργήθηκε από την Ελλάδα;

Υπάρχουν δύο επίπεδα στην κρίση. Αρχικά, ήταν κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, εξαιτίας της μαζικής συσσώρευσης ιδιωτικού χρέους. Το κράτος ήρθε να σώσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά, προκειμένου να το καταφέρει, δανείστηκε και ξόδεψε σε γιγαντιαία κλίμακα. Κι έτσι προέκυψε μια κρίση δημοσίου χρέους. Αυτή η κρίση είναι γενική, και όχι ελληνική. Αν κοιτάξει κανείς τη σχέση μεταξύ του ελλείμματος του προϋπολογισμού και του εθνικού εισοδήματος, το πρόβλημα είναι εξίσου μεγάλο στη Βρετανία όσο και στην Ελλάδα. Υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίους η κρίση αναπτύχθηκε πρώτα στην Ελλάδα, που σχετίζονται κυρίως με τις χρηματοπιστωτικές αγορές, οι οποίες έχουν λιγότερη εμπιστοσύνη στην ικανότητα της άρχουσας τάξης να μειώσει το έλλειμμα.

Σενάριο καταστροφής και… κρατικοποίησης τραπεζών!

Πηγή: Banks' News

Άλλη μια φορά χθες ο υπουργός Οικονομικών, «ξόρκισε» (μιλώντας σε εκπομπή της ΝΕΤ) το εφιαλτικό σενάριο της αναδιάρθρωσης χρέους, διαβεβαιώνοντας (όσο θα μπορούσε ένας υπουργός Οικονομικών να διαβεβαιώσει), ότι τέτοιο θέμα δεν τίθεται, όπως δεν τίθεται και θέμα εξόδου της χώρας από το ευρώ. Όμως, επενδυτές και κερδοσκόποι των διεθνών αγορών κάνουν ήδη τους υπολογισμούς τους ενσωματώνοντας και αυτό το «μαύρο» σενάριο…

Μια πρόσφατη έκθεση της JP Morgan για τις ελληνικές τράπεζες ήταν η πρώτη όπου επιχειρήθηκε μια προσέγγιση του κόστους που θα είχε μια αναδιάρθρωση του χρέους για τις ελληνικές τράπεζες και το βασικό συμπέρασμα είναι αρκούντως «σκοτεινό» για το μέλλον του τραπεζικού μας συστήματος: οι ελληνικές τράπεζες δεν αντέχουν ούτε μια σχετικά «απαλή» πίεση από ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους!

Άρης Καζάκος: "Μας παίρνουν το ψωμί κι εμείς μαλώνουμε για τα μαχαιροπίρουνα"

Πηγή: Εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ

Συνέντευξη του Άρη Καζάκου,καθηγητή εργατικού δικαίου στο ΑΠΘ

στον Λευτέρη Αρβανίτη

Η πολυδιάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα είναι έγκλημα. Κυρίαρχο στοιχείο της σημερινής κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από την ανελέητη επίθεση στους εργαζόμενους είναι ο φόβος». 

Αυτά υποστηρίζει ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Άρης Καζάκος.

Το εργατικό δίκαιο από τη φύση του παίρνει την μεριά του αδύνατου. Σε μια περίοδο γενικευμένης επίθεσης στους εργαζόμενους και μετασχηματισμού των εργασιακών σχέσεων, υπάρχει ο κίνδυνος το νομικό πλαίσιο που διαμορφώνεται να λειτουργήσει νομιμοποιητικά σε εργοδοτικές αποφάσεις;

Η ιδρυτική συνθήκη του Εργατικού Δικαίου είναι ο λεγόμενος «μεροληπτικός» του χαρακτήρας. Προορισμός του, δηλαδή, είναι να παίρνει το μέρος του αδύνατου. Είναι, όμως, εντελώς άλλο ζήτημα τι γίνεται στην πράξη και πώς μπορεί να αλλάξει η λειτουργία του εργατικού δικαίου, ιδίως σε εποχή κρίσης. Αλλά ακόμη και σε περιόδους μη κρίσης έχουμε όλη την εμπειρία της αντιμετώπισης του δικαιώματος της απεργίας από τα δικαστήριά μας, που δεν είναι απλώς εχθρική, αλλά πρόκειται για μια νομολογία που βάλλει, ευθέως, κατά του πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος.

Η απεργία, νομικά, περιγράφεται ως το δικαίωμα στην πρόκληση ζημιάς. Σε καθεστώς επισφαλών θέσεων εργασίας, υπάρχουν περιθώρια να εκφραστεί το δικαίωμα στην απεργία;

Βαθιά στο βάλτο της μεταπολιτικής

ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗ*

Πηγή: Αυγή

30/5

«Το σύγχρονο κράτος... έχει πέσει ολοκληρωτικά στα χέρια τους μέσω του συστήματος του δημόσιου χρέους, και η ύπαρξή του έχει γίνει τελείως εξαρτημένη από την εμπορική πίστη, που οι κάτοχοι ιδιοκτησίας, οι αστοί, την επεκτείνουν σ' αυτό, όπως αντικαθρεφτίζεται στην άνοδο και πτώση των κρατικών ομολογιών στο χρηματιστήριο».¹Όταν ο Μαρξ και ο Έγκελς κατέγραφαν αυτές τις ζοφερές σκέψεις, δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι 165 χρόνια μετά, σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία της νότιας Ευρώπης, η ουσιαστική πώληση του κράτους στις χρηματαγορές θα θεωρούνταν ομολογουμένως νόμιμη και επί της ουσίας αυτονόητη. Πόσο μάλλον ότι η βελτίωση της αξιοπιστίας του πωλούμενου προϊόντος θα γινόταν πρωταρχικός στόχος μιας (σοσιαλ)δημοκρατικής κυβέρνησης, σε βάρος των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. 

Η εξάρθρωση των συμβολικών και υλικών αξόνων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως συγκροτήθηκε στην ημεδαπή την περίοδο της μεταπολίτευσης, έχει φτάσει έτσι πλέον σε οριακά σημεία. Καταλύεται κάθε ουσιαστική έννοια λαϊκής κυριαρχίας, όταν η πολιτική εξουσία υπακούει απροκάλυπτα και εμφατικά όχι στις διατυπωμένες εντολές της πλειοψηφίας αλλά στις επιταγές των αγορών και των διεθνών θεματοφυλάκων τους. Το κυβερνών κόμμα καταστρατηγεί απροσχημάτιστα κάθε αρχή πραγματικής αντιπροσώπευσης, όταν, έχοντας κηρύξει άτυπα κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, εφαρμόζει με ακραίο τρόπο το πολιτικό σχέδιο που καταδικάστηκε προ ολίγου στις εκλογές, το αντίθετο από το κυβερνητικό πρόγραμμα με βάση το οποίο εξελέγη. Η ηγεσία της κυβέρνησης μεταφράζει την εκλογική διαδικασία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε ανάδειξη απόλυτου άρχοντα με εν λευκώ εξουσιοδότηση («δικτάτορα», ακριβώς, με την αρχική έννοια) αντί να την αντιλαμβάνεται ως μια δεσμευτική μεταβίβαση εξουσιών που καλείται να κάνει πράξη την εκπεφρασμένη βούληση της πλειοψηφίας.

Η απατηλή λάμψη του Ευρώ.

Πηγή: Techie Chan

Δυστυχώς το πιο υγρό όνειρο των αμερικάνων δείχνει να γίνεται πραγματικότητα. Βλέπετε σε περιόδους κρίσης, οι άνθρωποι ζητάνε περισσότερο σταθερότητα παρά αξία. Προτιμούν να μη χάσουν τα χρήματά τους από το να κερδίσουν κι άλλα. Έτσι σε περιόδους κρίσης, το νόμισμα που επωφελείται περισσότερο είναι αυτό το οποίο αποπνέει μεγαλύτερη σταθερότητα. Από την αρχή αυτής της κρίσης, το νόμισμα της σταθερότητας ήταν το ευρώ. Με μια αυστηρά μονεταριστική κεντρική τράπεζα, με ελάχιστο πληθωρισμό και κράτη χωρίς τρομερά προβλήματα, φαινόταν ένα ασφαλές καταφύγιο σε σχέση με το παλιό καταφύγιο σταθερότητας που ήταν το δολάριο.

Αυτό οι αμερικάνοι δεν μπορούσαν να το χωνέψουν, όχι για λόγους εγωισμού, αλλά καθαρών μαθηματικών. Το έλλειμμα του αμερικάνικου προϋπολογισμού ανέρχεται σε περίπου 2 δις την ημέρα. Με λίγα λόγια κάθε μέρα που περνά, οι αμερικάνοι πρέπει να βρίσκουν επιπλέον 2 δις δολάρια σε δανεικά προκειμένου να μη χρεοκοπήσουν. Ήταν εμφανές πως τα τελευταία 2 χρόνια, λίγοι ήταν διατεθειμένοι να αυξήσουν τα δολαριακά τους αποθέματα. Κι έτσι με διάφορους έμμεσους και υπόγειους τρόπους, η FED -η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ-, αγόραζε ομόλογα του Αμερικάνικου δημοσίου. Τα περιθώρια όμως λιγόστευαν και η συμμετοχή “τραπεζών της καραιβικής” στο αμερικάνικο χρέος αυξανόταν επικίνδυνα. Το να τρωθεί η αξιοπιστία των κρατικών ομολόγων μιας χώρας είναι το τέλος του παιχνιδιού κι αυτό σε αντίθεση με την ελλάδα, οι ΗΠΑ το θεωρούν απαράδεκτο.

Το πρόβλημα με τα νομίσματα, είναι πως η ισοτιμία τους είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Για κάθε σεντ που το ευρώ ανεβαίνει, το δολάριο πέφτει αναλόγως. Άρα η σταθερότητα του ευρώ ήταν μια ευθεία απειλή για το δολάριο. Διότι ένα νόμισμα που πέφτει συνεχώς δεν είναι καλό μέσο αποθήκευσης του πλούτου. Κάπως έτσι ξεκίνησε κουτσά στραβά η επίθεση κατά του ευρώ.

Μία συζήτηση για την ελληνική και ευρωπαϊκή οικονομική κρίση: Σ. Κουβελάκης, E. Balibar

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Στις 5 Μαΐου, την μέρα της μεγαλύτερης πανεργατικής απεργίας που καταγράφηκε τα τελευταία χρόνια, η οποία στιγματίστηκε από το θάνατο 3 εργαζομένων, οι Κώστας Δουζίνας, Κώστας Λαπαβίτσας, Κέβιν Φέδερστοουν, Πήτερ Βράτσης, Στάθης Κουβελάκης και Ετιέν Μπαλιμπάρ διοργάνωσαν μία δημόσια συζήτηση με θέμα την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Το πλαίσιο της συζήτησης, το όρισε ο Κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος αναζήτησε τα αίτια της κρίσης στη δομή της ευρωζώνης, η οποία «έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό γερμανικής κυριαρχίας» και στην οικονομική κρίση του 2007, που δημιούργησε μεγάλα ελλείμματα στις τράπεζες και στόχος του κράτους αποτέλεσε η διάσωσή τους. 

Στη συνέχεια της ομιλίας του κατέθεσε σειρά προτάσεων (τις οποίες είχε καταθέσει και σε συνέντευξή του στην «Ε» στις 3 Απριλίου http://www.epohi.gr/portal/arxeio/4938). Συνοπτικά ο Κ. Λαπαβίτσας θεωρεί ότι μια ριζοσπαστική λύση είναι η μη πληρωμή του χρέους, η έξοδος από το ευρώ, η επανίδρυση του κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο κινήθηκαν οι τοποθετήσεις των υπολοίπων ομιλητών, διαφωνώντας ή συμφωνώντας με τα σημεία που έθεσε ο Κ. Δουζίνας. Δημοσιεύουμε σήμερα την ομιλία του Στάθη Κουβελάκη, καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας στο King’s College του Λονδίνου και του γάλλου μαρξιστή φιλοσόφου Ετιέν Μπαλιμπάρ.

«Ε»

Μετάφραση από την ηχογραφημένη συζήτηση* Αγαθή-Λαοκρατία Κούτσικου

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ

Δυο λύσεις: Καταστροφή ή δημιουργία νέου λαϊκού κινήματος

 Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβει κανείς αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι να χρησιμοποιήσει μια καινούργια έννοια που εισήγαγε η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «Το δόγμα του σοκ». Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα απλά μας δείχνει πως για πρώτη φορά το «δόγμα του σοκ», ένα απαραίτητο συστατικό στοιχείο σε κάθε νεοφιλελεύθερη επιδρομή, έχει τεθεί σε εφαρμογή σε μια χώρα της Δυτικής Ευρώπης, αφού βέβαια είχε δοκιμαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν σε άλλα μέρη του κόσμου και στην Ανατολική Ευρώπη.

διεθνης κατακραυγή για την ισραληνική επιθεση στα πλοια αλληλεγγυης στη Γάζα

Αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται αυτη την ωρα με χημικά κατα της μεγαλης διαδηλωσης εξω απο την ισραηλινή πρεσβεία.Παρόμοιες διαδηλωσεις πραγματοποιουνται αυτη την ωρα σε πολλες πολεις της χώρας-Με ολα τα μέσα η ελληνική αστυνομια επιχειρει να μην πλησιάσουν την πρεσβεια οι διαδηλωτες-συνεχίζονται οι ριψεις κρότου λάμψεις.φλεγομενα δακρυγόνα αναμεσα στο πλήθος .

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

Με απίστευτο θράσος  οι ισραηλινές αρχες  απαξιουν να δώσουν πληροφορίες για νεκρους και τραυαματιες μετα την επιθεση στα πλοία που μετέφεραν βοήθεια στην αποκλεισμένη Γάζα.

Οπως μετέδωσε ο ανταποκριτής της ΝΕΤ Πάνος Χαρίτος ολα τα πλοια αναμενεται να φθάσουν σε μια ωρα  στο Ισραήλ και η διαδικασια που θα ακολουθηθει ειναι,ή μεταφορα στο αεροδρόμιο για απέλαση η σε φυλακή.

΄΄Ενθουσιασμένοι΄΄ ισραηλινοι πολιτες προπηλάκισαν γαλλο δημοσιογράφο σε ζωντανή μετάδοση,την ιδια τύχη ειχαν και άλλοι εκπροσωποι του τύπου.

Εργασία: Πλήρης απορρύθμιση...

Του

Γιάννη Κουζή*

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

30/5

Το πρόσφατο πακέτο μέτρων για τα εργασιακά, που εντάσσεται στο πλαίσιο των πολιτικών «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας, αποτελεί ένα πρωτοφανές μπαράζ επιθέσεων απέναντι στην εργασία που με οδυνηρό τρόπο βιώνει ανατροπές και απορρυθμίσεις σε κεκτημένα δικαιώματα πολλών δεκαετιών σε όλο το φάσμα των ατομικών και συλλογικών εργασιακών σχέσεων

Η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα δεν αποτελεί καινούργια εξέλιξη. Συντελείται σταδιακά και μεθοδευμένα από το 1990 και για 2 δεκαετίες με απόλυτα συμπληρωματικές δικομματικές ρυθμίσεις. Όμως μέσα στο διάστημα των 2 τελευταίων μηνών επιχειρείται με βίαιο τρόπο, με αφορμή και άλλοθι την κρίση, η απόλυτη απορρύθμιση σε ό,τι είχε απομείνει και δεν είχε υιοθετηθεί από την ατζέντα των εργοδοτικών διεκδικήσεων, όπως αυτές διατυπώθηκαν είτε τυπικά, είτε άτυπα  ήδη από τις αρχές του ’90. Με βάση την τελευταία επισήμανση είναι εξαιρετικά δυσχερής η ταυτότητα της πατρότητας των μέτρων όταν είναι γνωστές οι σχετικές πιέσεις ισχυρών οικονομικών κύκλων και στην Ελλάδα για την καταρχάς αποδόμηση της εργασίας στο δημόσιο, ως «άκαμπτης» εμπροσθοφυλακής δικαιωμάτων, για να μεθοδευθεί η γενικευμένη επίθεση, και με ακόμη μεγαλύτερο οίστρο, απέναντι  στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. 

Διαδηλώσεις στην Πορτογαλία το Σάββατο

Εκατοντάδες χιλιάδες Πορτογάλοι κατέκλυσαν το Σάββατο το κέντρο της Λισαβόνας σε μια εθνική διαδήλωση κατά των νέων μέτρων λιτότητας που ανήγγειλε η κυβέρνηση.

Πηγή: ΕΝΕΤ

31/5

Με τη λέξη «Φτάνει» να κυριαρχεί σε πανό και συνθήματα, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι από όλη τη χώρα πραγματοποίησαν πορεία στην κεντρική αρτηρία της πρωτεύουσας καταρρίπτοντας, κατά την εκτίμηση της μεγαλύτερης συνδικαλιστικής ομοσπονδίας της χώρας (CGTP), κάθε προηγούμενο ρεκόρ προσέλευσης.

Οι διοργανωτές κάνουν λόγο για σχεδόν 300.000 διαδηλωτές -πολύ πάνω από τις 200.000 που είχαν κατεβεί στους δρόμους τον Μάρτιο του 2009 ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας- ενώ η αστυνομία αρνήθηκε να αποκαλύψει τις δικές της εκτιμήσεις. Οι διαδηλωτές αντιτάσσονται στο πρόγραμμα λιτότητας της σοσιαλιστικής κυβέρνησης, η οποία, μετά το πρώτο κύμα μέτρων του Φεβρουαρίου που βασίζονταν κυρίως στην περικοπή των δαπανών, ανακοίνωσε και δεύτερο πακέτο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γενικευμένη αύξηση των φόρων, μείωση των κοινωνικών παροχών και πάγωμα των προσλήψεων στο Δημόσιο. 

Initiative for a "Week of Protest & Solidarity" 21 to 26 June

Initiative for a European-wide "Week of Protest & Solidarity" from Left MEPs

13/05/2010

Πηγή: socialist world network

"We feel that successful co-ordinated protests in the week of 21 to 26 June would have a major impact and send a clear message to the European establishments."

Left MEPs from GUE/NGL

Dear friends,

We write to you as elected representatives of working people across Europe, members of the European United Left / Nordic Green Left (GUE/NGL) in the European Parliament. It is clear that the massive financial package agreed at the weekend will only increase the pace of attacks on working people, young people and pensioners that is taking place across Europe.

At this stage, Greek workers, in particular are in the front line of these attacks. They face a 10% cut in wages and spending in the public sector, an increased retirement age, VAT increases and the freezing of pensions. But workers in Portugal, Spain, Ireland and Italy have also faced and continue to face severe attacks on their living standards. It is also clear that these attacks will not be confined to workers in the so-called "peripheral" European economies - workers in all of the countries across Europe are set to have pension rights further eroded, downward pressure on wages, cutbacks in social services and social welfare as well as the continuation of large-scale unemployment.

These attacks are in line with the broader strategy of the European establishment, as outlined in the "EU 2020" strategy paper - which alludes to the need to increase the pension age together with the number of hours worked by European workers and a strict return to the "Growth and Stability" pact, which will require a slashing of public spending in many countries.

Ευρωπαϊκή Ένωση ή ένωση αγορών και νομίσματος;

Το σκίτσο του Soloup δημοσιεύθηκε στο Ποντίκι, 27.5.2010 

Πηγή: Ανεμογκάστρι

Το κείμενο του Παναγιώτη Λαφαζάνη, που ακολουθεί, γραμμένο και δημοσιευμένο το φθινόπωρο του 1998 στο περιοδικό «Δίαυλος» (3ο Τεύχος), είναι πράγματι ένα ντοκουμέντο: το αναδημοσιεύω σήμερα απλώς και μόνο για να καταδειχθεί ότι κανείς δεν είναι αθώος του αίματος απ’ όσους σήμερα κλαψουρίζουν υποκριτικά για το κατάντημα της χώρας – είτε πρόκειται για αριστερούς «ευρωπαϊστές» είτε για δεξιούς (νεο)φιλελεύθερους είτε για «σοσιαλιστές» τύπου Σημίτη. 

Ειδικά όταν ο τελευταίος έχει το θράσος να μιλά για τις βαρύτατες επιπτώσεις των μέτρων στην κοινωνία, ενώ κανένα από τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια που τον γλείφουν ακόμη και σήμερα δεν έχει τα κότσια να του θυμίσει ότι υπήρξε εκ των βασικών αρχιτεκτόνων της σημερινής καταστροφής... 

Το αναδημοσιεύω δε για έναν ακόμη προσωπικό λόγο: Ήδη από τις αρχές του 2008, όταν άρχιζε η τρελή δημοσκοπική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, σε μια συζήτησή μας, προειδοποιούσα τον Παναγιώτη για την ανώμαλη προσγείωση του πολιτικού του χώρου, μια πρόβλεψη η οποία δεν άργησε πολύ να επιβεβαιωθεί. Εκείνος επέμενε να με προειδοποιεί για το σκάσιμο της τεράστιας χρηματοπιστωτικής φούσκας προσδιορίζοντας μάλιστα τις ΗΠΑ ως αφετηρία του κακού και επισημαίνοντας τους κινδύνους που εκκολάπτονταν τόσο για την οικονομία της Ελλάδας όσο και για τα εθνικά θέματα.