ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΜΙΧΑΛΗ ΣΠΟΥΡΔΑΛΑΚΗ

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Χωρίς κοινωνικές συμμαχίες

αναζητά στήριξη από δυνάμεις,

που θα του είναι χρήσιμες την επόμενη ημέρα

Τη συνέντευξη πήρε

ο Πάνος Λάμπρου

Συμπληρώθηκαν 36 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Από το αρχικό σχήμα του 1974 μέχρι το ΠΑΣΟΚ του 2010 υπάρχει τεράστια απόσταση. Ή μήπως μας φαίνεται σήμερα έτσι;

Υπάρχει συνέχεια, υπάρχουν και μεγάλες διαφορές. Όταν το ΠΑΣΟΚ ξεκινάει την πορεία του, έχει τέσσερα θεμελιώδη συνθήματα, που εγγράφονται στο γενετικό του υλικό. Τα συνθήματα της λαϊκής κυριαρχίας, εθνικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, δημοκρατικής διαδικασίας, που ήταν μεν γενικόλογα, συγκροτούσαν όμως, ένα εν δυνάμει αριστερό κίνημα. Αριστερό και μάλιστα της ανανεωτικής αριστεράς, με την έννοια ότι έθετε το ζήτημα της συμμετοχής...

Λέγανε μάλιστα τότε ότι ο Παπανδρέου έκλεβε τα συνθήματα του ΚΚΕ Εσωτερικού. 

Μείωση εξοπλιστικών δαπανών

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (11/9)

ΜΠΟΡΕΙ να έχει και την καλή πλευρά της η πίεση της τρόικας; Να που έχει. Υποχρεώνει τους κυβερνητικούς εγκεφάλους στην Αθήνα να αναζητήσουν λύσεις πραγματικά εναλλακτικές, οι οποίες δεν θα επιβαρύνουν κι άλλο το εισόδημα των πολιτών.

ΤΟ μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης στην εφαρμογή του Προγράμματος Σταθεροποίησης είναι η υστέρηση των εσόδων. Η περικοπή των δαπανών αποδείχτηκε ευκολότερη. Η είσπραξη των προϋπολογισθέντων εσόδων, όμως, αρχίζει να γίνεται βραχνάς. Αναμενόμενη εξέλιξη σε μια χώρα όπου από τη μια κάνει πάρτι η φοροδιαφυγή και από την άλλη, μετά τα τελευταία μέτρα, η αγορά χειμάζεται.

ΟΙ ελεγκτές της τρόικας, όμως, που έρχονται ξανά στην Αθήνα, θέλουν να είναι σίγουροι ότι θα επιτευχθεί ο στόχος της μείωσης του ελλείμματος. Γι' αυτό απαιτούν να αντισταθμιστεί η βέβαιη απώλεια εσόδων με την περικοπή κι άλλων δαπανών. Η πίεση αυτή οδήγησε τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους στην αναζήτηση κάποιου σίγουρου κονδυλίου, το οποίο μπορεί να μειωθεί χωρίς νέες αντιδράσεις.Διότι περιθώρια νέας μείωσης των μισθών ή αύξησης των φόρων δεν υπάρχουν. Ηδη έχει δημιουργηθεί μεγάλο πρόβλημα με τη σχεδιαζόμενη αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης.

Φωνές αγωνίας απ’ όλο τον κόσμο

ΠΗΓΗ: Μακεδονία

Η γενικευμένη οικονομική κρίση που βιώνεται σε πολλά επίπεδα και σε όλο τον κόσμο βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων, των ανησυχιών και των αγώνων σε όλες τις χώρες, τους λαούς, τις κοινωνίες, τους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Του Μπάμπη Μπίκα

Η Θεσσαλονίκη αυτές τις μέρες βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με την έναρξη της ΔΕΘ, την άνοδο της κυβέρνησης στην πόλη, μαζί με τους χιλιάδες εργαζόμενους - διαδηλωτές από όλη την Ελλάδα που συνέρευσαν αυτό το Σαββατοκύριακο, για να διαμαρτυρηθούν για την κυβερνητική πολιτική άγριας λιτότητας στο πλαίσιο του μνημονίου των ΔΝΤ - ΕΕ.

Ανάμεσα στις διάφορες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκε το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας στους χώρους της Θεολογικής σχολής και της Νομικής σχόλης του ΑΠΘ. Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκαν η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι αναλύσεις για τα αίτιά της, η συσχέτισή της με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και η αναζήτηση διεξόδων και εναλλακτικών λύσεων. Σε αυτό το πλαίσιο καταγράφηκαν ιδέες, σκέψεις, εμπειρίες, δράσεις, πρωτοβουλίες από καλεσμένους ακτιβιστές και διανοούμενους που ήρθαν από όλο τον κόσμο.

“Τράπεζα της Ελλάδος”: Μια ΙΔΙΩΤΙΚΗ εταιρία που χαράσσει και ασκεί πολιτική!

Fotis P. Bobolas

Στο άρθρο 2 του καταστατικού της Τράπεζας της Ελλάδος, αναφέρονται αρμοδιότητές της:

α. Χαράσσει και ασκεί νομισματική πολιτική.

β. Ασκεί την πολιτική συναλλαγματικής ισοτιμίας.

γ. Κατέχει και διαχειρίζεται τα επίσημα συναλλαγματικά διαθέσιμα της χώρας στα οποία περιλαμβάνονται τα σε συνάλλαγμα και χρυσό διαθέσιμα της Τράπεζας Ελλάδος και του Ελληνικού Δημοσίου.

δ. Ασκεί την εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων και άλλων επιχειρήσεων…

ε. …

στ. Έχει το αποκλειστικό προνόμιο της εκδόσεως τραπεζικών γραμματίων τα οποία κυκλοφορούν ως νόμιμο χρήμα σε όλη την Ελλάδα.

ζ. Ενεργεί ως ταμίας και εντολοδόχος του Δημοσίου.

Στο άρθρο 3, αναφέρεται ότι το κράτος δεν μπορεί να εκδώσει άλλα τραπεζογραμμάτια.

Παράδεισος κερδοσκοπικής αγυρτείας η Ελλάδα

ΠΗΓΗ: Ποντίκι

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

Πρέπει να ξεχάσετε το χρέος. Μην ασχολείστε με αυτό. Η ουσία βρίσκεται στο μνημόνιο. 

Πρέπει να υλοποιηθεί κατά γράμμα ή μήπως πρέπει να το επαναδιαπραγματευτούμε για κάτι καλύτερο; Το όλο ζήτημα είναι να καλύψουμε τις «μαύρες τρύπες» του κρατικού προϋπολογισμού, μας διαβεβαιώνει η κυβέρνηση.

Η Ν.Δ. με τη σειρά της έχει αναγάγει τα πάντα στο μνημόνιο, την επιβολή του οποίου αντιμετωπίζει ως μια λίγο πολύ σκοτεινή συνωμοσία της κυβέρνησης και προσωπικά του ίδιου του πρωθυπουργού. Μάλιστα σε δήλωσή του σχετικά με τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη ο κ. Σαμαράς δήλωσε: «Τα σοσιαλιστικά οράματα του ΠΑΣΟΚ το 1974 “πνίγηκαν” στο νεοφιλελεύθερο μνημόνιο του 2010 συμπαρασύροντας μισθούς, συντάξεις και εισοδήματα. Παγκόσμια πρωτοτυπία ο καταστροφικός για την ελληνική κοινωνία “νεοφιλελεύθερος σοσιαλισμός” του κ. Γ. Παπανδρέου».

Τιμητής των «σοσιαλιστικών οραμάτων» του ΠΑΣΟΚ του ’74 ο κ. Σαμαράς! Είναι κι αυτό από τα πολλά ευτράπελα της σημερινής κατάστασης. Βέβαια η μεγάλη αγωνία του κ. Σαμαρά είναι να χρεωθεί το μνημόνιο αποκλειστικά η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, λες και δεν υπάρχει ΔΝΤ ούτε Ε.Ε. Το παραμύθι ότι στην Ελλάδα επιβλήθηκε το μνημόνιο γιατί το ήθελαν ο Παπανδρέου και κάποιοι σκοτεινοί διεθνείς κύκλοι έχει πολλούς θιασώτες. Είναι η εύκολη λύση προκειμένου να αφήσουμε στο απυρόβλητο τις σχέσεις εξάρτησης και υποταγής της χώρας, αλλά και το συνολικό «μοντέλο ανάπτυξης» που μας οδήγησε στη χρεοκοπία.

Take a walk on the wild side

Tου Nικου Γ. Ξυδακη πηγη: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Ζητιάνοι, πρεζάκια, πλανόδιοι πωλητές, φυλές των φαναριών. Ανάμεσά τους, με το φως της μέρας, κυκλοφορούν και μικρομεσαίοι Ελληνες, από ανάγκη, επειδή πρέπει να βρίσκονται εκεί, επειδή περνούν απ’ εκεί, επειδή ξέμειναν οι δουλειές τους εκεί.  Οταν πέσει η νύχτα, οι μικρομεσαίοι εξαφανίζονται, εκτός από όσους έχουν τα σπίτια τους εκεί: είναι αυτοί που ζουν εκτός πολιτεύματος, όπως περιγράφει τον εαυτό του φίλος, κάτοικος Πατησίων. Κάθε περιγραφή της παρούσας κατάστασης στο ιστορικό κέντρο υπολείπεται της πραγματικότητας· κάθε περιγραφή είναι πιο ζοφερή από την προηγούμενη. Καθώς σωρεύονται οι περιγραφές, αποσπασματικές και περιπτωσιολογικές, μετατρέπονται ακαριαία σε κοινοτοπία, καταντάνε αναμενόμενη μικροφρίκη.

Ο καπιταλισμός μετά την κρίση

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

του Θ. Γιαλκέτση

Ο αμερικανός κοινωνιολόγος Ρίτσαρντ Σένετ είναι καθηγητής στο London School of Economics και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

Η ακόλουθη συνέντευξή του δημοσιεύθηκε στο ιταλικό περιοδικό «Reset».

- Στο βιβλίο σας «Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού» (ελληνική έκδοση: Σαββάλας, 2009) καταλήγετε με αυτά τα λόγια: «Ενα καθεστώς το οποίο δεν προσφέρει στις ανθρώπινες υπάρξεις βαθύτερους λόγους για να ενδιαφέρονται οι μεν για τους δε δεν μπορεί να διατηρεί για πολύ καιρό τη νομιμοποίησή του». Θεωρείτε ότι η τωρινή οικονομική κρίση καταδεικνεύει ότι το καθεστώς του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού έχει ήδη χάσει τη νομιμοποίησή του και εξαιτίας της αμοιβαίας αδιαφοράς που προωθεί;

«Η οικονομική κατάρρευση αυτών των μηνών καταδεικνύει ότι είχα δίκιο να θεωρώ εξαιρετικά ασταθή και ευάλωτη αυτή τη μορφή καπιταλισμού, η νομιμοποίηση του οποίου βασιζόταν μόνο στην υποτιθέμενη ικανότητα και αποτελεσματικότητα της αγοράς, ενώ αντίθετα ήταν εντελώς εχθρικός προς τις κοινωνικές και ηθικές διεκδικήσεις των πολιτών. Σήμερα αυτό το σύστημα βαδίζει χωρίς να έχει το κύρος που είχε παλαιότερα. Ωστόσο -εδώ είναι το λάθος της ανάλυσης που έκανα στο βιβλίο μου πριν από δέκα χρόνια- οι κύριοι πρωταγωνιστές αυτού του καπιταλισμού είναι ακόμα τόσο ισχυροί ώστε κατορθώνουν να αναστηλώσουν το παλαιό καθεστώς. Τα λόγια τους έχουν χάσει το κύρος τους, αλλά οι δράσεις τους συνεχίζουν να είναι αποφασιστικές. Γι' αυτό, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρακολουθούμε μιαν επιστροφή στο παρελθόν. Το καταδεικνύει αυτό που έγινε στους τελευταίους μήνες: μια αληθινή απαλλοτρίωση δημόσιου χρήματος για να αναζωογονηθεί μια μορφή παγκόσμιου καπιταλισμού που υπηρετεί τους λίγους».

Η κυβέρνηση υπηρετεί τους κερδοσκόπους φτωχοποιώντας την κοινωνία.

ΠΗΓΗ: Δρόμος

Της Μαίρης Ευθυμιάτου.

Όταν πριν από δύο μήνες ο διάσημος ακαδημαϊκός και συγγραφέας -ειδήμων της πολιτικής οικονομίας- Ντέιβιντ Χάρβεϋ είχε ερωτηθεί για την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση είχε δηλώσει αποστομωτικά πως «ήταν πολιτική απόφαση να σώσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα με κάθε κόστος και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν να αναλάβει το κράτος όλο και μεγαλύτερο χρέος», ενώ για την ελληνική εκδοχή της κρίσης ήταν σαφής: «Η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλογές: είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει αυτά που υποχρεούται στους ίδιους τους πολίτες της, μειώνοντας τις συντάξεις και τους μισθούς, είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς».

ΔΕΘ: Ρεσιτάλ υποκρισίας από τον πρωθυπουργό στα εγκαίνια

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Αντιλαϊκές εξαγγελίες και πομπώδεις κενολογίες

Καταφέραμε να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια στις πιο δύσκολες συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Γ. Παπανδρέου μιλώντας στο νέο υπουργικό συμβούλιο που έκανε την παρθενική του συνεδρίαση την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη. Και μόνο αυτά τα λόγια είναι αρκετά για να δείξουν το μέγεθος της υποκρισίας της κυβέρνησης.

Θαυμάστε πώς κρατιέται η Ελλάδα όρθια: Η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο μειώθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το επτάμηνο δε Ιανουαρίου - Ιουλίου ο δείκτης μειώθηκε κατά 6,3% όταν το αντίστοιχο περυσινό διάστημα μειώθηκε πάλι κατά 10,3%. Τον ίδιο μήνα, τον Ιούλιο, οι εισαγωγές (που μας ενδιαφέρουν μόνο και μόνο γιατί δείχνουν την πτώση της καταναλωτικής ζήτησης) μειώθηκαν κατά 31% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το 15% στην Αθήνα και το 10% στη Θεσσαλονίκη των εμπορικών καταστημάτων έχουν βάλει λουκέτο, ενώ το ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 3,7%, με τις ακαθάριστες επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου να σέρνουν το χορό της ύφεσης έχοντας μειωθεί κατά 18,6% σε σχέση με πέρυσι. Μια μείωση που προοιωνίζεται τις χειρότερες εξελίξεις για την απασχόληση. 

Κλιμακωτές ανατιμήσεις κατά 15% στο ηλεκτρικό ρεύμα για την τριετία

πηγή το ΒΗΜΑ

του Ανδρέα Χριστοδουλάκη

Η ΡΑΕ «ψαλίδισε» την πρόταση της ΔΕΗ- «Συγκρατημένες αυξήσεις για το 2011''

Αυξήσεις περί το 15% στα οικιακά τιμολόγια ρεύματος της ΔΕΗ για την τριετία 2011-2013 εισηγείται η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Η υπουργός Περιβάλλοντος κυρία Τίνα Μπιρμπίλη θα επιμερίσει τις αυξήσεις στην τριετία, ενώ η ίδια έχει δεσμευθεί ότι για το 2011, που θα είναι δύσκολη χρονιά, θα προσπαθήσει να μην επιβαρύνει τους καταναλωτές.

Στην κατηγορία κατανάλωσης από 800 ως 2.400 κιλοβατώρες, όπου ανήκει η πλειονότητα των νοικοκυριών, οι αυξήσεις θα είναι αυτού του επιπέδου (15%), ενώ για την κατηγορία κατανάλωσης στις 1.700 κιλοβατώρες (που αποτελεί τη μέση κατανάλωση μιας τετραμελούς οικογένειας), μετά την απόφαση της ΡΑΕ να κόψει τις αυξήσεις που είχε ζητήσει η ΔΕΗ, οι αυξήσεις θα είναι περί το 5% ετησίως. Στις κατηγορίες από 801 ως 2.000 kWh το τετράμηνο, ανήκουν περίπου 2 εκατομμύρια πελάτες της ΔΕΗ από το σύνολο των 7,5 εκατ. καταναλωτών της επιχείρησης (το 27%).

Αναζητείται σύμβουλος γάμου για G-20 και ΔΝΤ

ΠΗΓΗ:  ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ 

Η σχέση ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την ομάδα του G-20 είναι συμβιωτική, αλλά με συγκρούσεις. Οι δύο οργανισμοί, σαν ένα ζευγάρι, που μετρώντας πολλά χρόνια γάμου τσακώνεται από συνήθεια, μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν.Μπέρκλεϊ,

Το ερώτημα για το τι μπορεί κανείς να κάνει για τη σχέση αυτή επανέρχεται στο προσκήνιο ενόψει της Συνόδου του G20, που θα φιλοξενηθεί το Νοέμβριο στη Νότιο Κορέα. Από την κρίση της περιόδου 1997-1998, οι ασιατικές κυβερνήσεις έχουν επιδιώξει να κρατήσουν αποστάσεις από το Ταμείο.

Είναι επομένως αξιοθαύμαστη η πρωτοβουλία της Νοτίου Κορέας να θέσει επί τάπητος το ζήτημα της μεταρρύθμισης της αποστολής του ΔΝΤ. Έχει συμβάλλει σημαντικά στη διεθνή συζήτηση με προτάσεις για τη μορφή νέων δανειοδοτικών μηχανισμών.

Οι προσπάθειες πρόληψης της κρίσης από το ΔΝΤ αρχίζουν με την παρακολούθηση των εξελίξεων στην κάθε χώρα και τη σύνταξη σχετικών εκθέσεων, όπως προβλέπεται στο Άρθρο IV της ιδρυτικής συμφωνίας.

Τι λοιπόν να κάνουμε*

ΠΗΓΗ ΕΝΕΤ

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

«Ολοι μας οι φόροι εισπράχθηκαν διά της βίας. Οι θεσμοί μας (τα δικαστήρια, η αστυνομία μας αλλά -πάνω από όλα- οι στρατοί μας) πρέπει να καταργηθούν».

Αυτά έγραψε ο Τολστόι στον Γκάντι στις 7.9.1910. Αυτή η επιστολή υπάρχει ολόκληρη στο υπέροχο βιβλίο του Τζέι Παρίνι, «Ο τελευταίος σταθμός », που αφορά τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Τολστόι (Εκδόσεις «Τόπος»). Πέρασαν από τότε εκατό ολόκληρα χρόνια. Οι δύο αυτοί σοφοί επαναστάτες είχαν μια πυκνή αλληλογραφία, που εκδόθηκε σε βιβλίο. Από ό,τι γνωρίζω, αυτό το έργο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Εγώ ξέρω ένα μέρος αυτής της αλληλογραφίας. Το βιβλίο αυτό με την αλληλογραφία Τολστόι - Γκάντι εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη περίπου το 1910 και είναι δυσεύρετο για έναν κοινό θνητό. Αλλά το έργο τους υπάρχει και μας δίνει ιδέες και εμπνεύσεις για την εποχή μας.

Χρεοκοπία: Ποιος πληρώνει το λογαριασμό

ΠΗΓΗ: Ημερησία

του Κ. Σαρρή

Διαδικασίες χρεοκοπίας (ή αναδιάρθρωσης χρέους όπως λέγεται κομψά) ανοίγει η κρίση κρατικού χρέους που οξύνεται, σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης και νέας κρίσης των τραπεζών

"Η" Online 10/9 08:55

Το κόστος δανεισμού των αδύναμων κρίκων της Ευρώπης πετάει στα ύψη ξανά, καθώς εντείνονται οι ανησυχίες για την κρίση κρατικού χρέους και το ενδεχόμενο έναρξηςδιαδικασιών χρεοκοπίας (ή αναδιάρθρωσης όπως λέγεται κομψά).

Ο φόβος είναι ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Διάσωσης των περιβόητων 750 δισ. ευρώ μπορεί να μην είναι αρκετός, όσο απλώνεται ο «τραχανάς» του χρέους, με παράλληλη καθίζηση της ανάπτυξης, σε φάση όξυνσης (εκ νέου) της τραπεζικής κρίσης.

Καθώς συμπληρώνονται δυο χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers και τρία χρόνια από το πιστωτικό κραχ, «μπαίνουμε στο φθινόπωρο του 2010, αλλά ούτε η κρίση κρατικού χρέους, ούτε η τραπεζική κρίση, έχουν λυθεί. Συνεχίζουν να ανατροφοδοτούν η μια την άλλη», σχολιάζει έκθεση της Morgan Stanley με τίτλο «Κρίση, πιστώσεις και κεφάλαια».

H αγωνία της Ιρλανδίας – και όχι μόνο αυτής – επιστρέφει

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Το κλυδωνιζόμενο τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας  κατέστη η εστία του τελευταίου  σοβαρού επεισοδίου μιας ευρωπαϊκής κρίσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.  

Από χτες βεβαίως τα πράγματα έχουν – προσωρινά τουλάχιστον – ηρεμήσει, μετά την απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης να σπάσει την τράπεζα Anglo Irish Bank, που πέρασε  στον έλεγχο του κράτους πέρσι, σε δύο κομμάτια προκειμένου να αποτραπεί μια μαζική εκροή καταθέσεων από το ίδρυμα ικανή να οδηγήσει στην κατάρρευσή του εδώ και τώρα. Μετά από συναντήσεις και επαφές που είχε με Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο Ιρλανδός υπουργός Οικονομικών Μπράιαν Λένιχαν έδωσε ‘λύση’ ανακοινώνοντας την απόφαση της κυβέρνησής του να σπάσει την κρατικοποιημένη Anglo Irish Bank σε δύο κομμάτια: μια ‘καλή’ τράπεζα που θα διατηρήσει τις καταθέσεις και θα έχει τη στήριξη της κυβέρνησης και ένα ‘όχημα επισφαλειών’, που θα αναλάβει τη διαχείριση του 80% του προβληματικού ενεργητικού της τράπεζας και, κατά τον Λένιχαν, θα πουληθεί συν τω χρόνω, ολόκληρο ή εν μέρει. Ωστόσο πολλά μένει ακόμη να προσδιοριστούν: καταρχήν το τελικό κόστος της αναδιάρθρωσης που θα κληθεί να πληρώσει το ιρλανδικό δημόσιο, καθώς επίσης και το χρονοδιάγραμμα για τον διαχωρισμό του ιδρύματος στα δύο.

ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ 35ΕΤΙΑ

ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟΣ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΠΗΓΗ: ΘΕΣΕΙΣ τ. 110

του Ανέστη Ταρπάγκου

Το στοίχημα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην ελληνική σοσιαλδημοκρατία, όπως ιστορικά εκφράστηκε από το ΠΑΣΟΚ, και στην ελληνική Αριστερά (και στις δύο κύριες εκδοχές της, του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος του ΚΚΕ και της ανανεωτικής Αριστεράς του ΚΚΕ εσωτερικού και του ΣΥΝ), παίχτηκε σ’ ολόκληρη τη μεταπολιτευτική 35ετία (1974 - 2009) και κερδήθηκε κατά κράτος από την σοσιαλδημοκρατία (μ’ όλες τις διαδοχικές της μεταλλάξεις από τον ριζοσπαστισμό στον σοσιαλφιλελευθερισμό) σ’ όλες τις περιπτώσεις.

Στην πρώτη χρονικά περίπτωση πρόκειται για τη μεταπολιτευτική τριετία του 1974- ’77, όπου συγκροτήθηκε, μαζικοποιήθηκε και αναπτύχθηκε το ελληνικό σοσιαλδημοκρατικό εγχείρημα, τόσο στο μαζικό λαϊκό κίνημα (εργατικός συνδικαλισμός ιδιωτικών και κοινωφελών επιχειρήσεων, αγροτικό κίνημα, επαγγελματοβιοτέχνες, κίνημα νεολαίας κλπ.), όσο και στο επίπεδο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης από το 13,6% του 1974 στο διπλάσιο 25,3% του 1977, για να φτάσει τελικά στο 48,1% του 1981. Στην ίδια περίοδο ανάδειξης του λαϊκού ριζοσπαστισμού, των εργοστασιακών αγώνων και των νεολαιίστικων κινητοποιήσεων, το ελληνικό αριστερό κίνημα που συγκροτήθηκε εκ νέου στη μεταπολίτευση (μετά τη διάλυση της προδικτατορικής ΕΔΑ) κινήθηκε στα επίπεδα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης που ξεκινούσαν από το 9,5% (1974) για να φτάσουν στο 12,1% (1977) και να καταλήξουν στο 12,3% του 1981, δηλαδή στασιμότητας σε σχέση με την αλματώδη άνοδο της πολιτικής, μαζικής και εκλογικής επιρροής του ΠΑΣΟΚ, με μιαν ορισμένη ωστόσο εργατική εκπροσώπηση σε κλαδικό συνδικαλιστικό επίπεδο, καθώς και στο πεδίο του νεολαιίστικου φοιτητικού κινήματος, όσο και στα αναδυόμενα κοινωνικά στρώματα της διανοητικής εργασίας, κατά κύριο λόγο από το ΚΚΕ και εντελώς δευτερευόντως από την ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ εσωτερικού).

Νέες περικοπές σε σοβαρές εξετάσεις

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

Προάγγελος για ό,τι θα ακολουθήσει με όλα τα ασφαλιστικά ταμεία που, μαζί με την εγκατάλειψη των δημόσιων νοσοκομείων, θα στέλνουν το λαό κατευθείαν στους ιδιώτες

Για περισσότερες από 220 απαραίτητες εξετάσεις υποβάλλονται καθημερινά σε άγρια χαράτσια και ταλαιπωρία οι ασφαλισμένοι του Δημοσίου, καθώς απ' τις αρχές του Αυγούστου του 2010 συστηματοποιήθηκαν οι νέοι περιορισμοί των δαπανών Υγείας - στην κατεύθυνση εμπορευματοποίησης της Υγείας που απαιτεί και η ΕΕ - του 2009 και προσαρμόστηκαν στις ανάγκες του μνημονίου απ' την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο 3867 (ΦΕΚ Α' 128/2010).

Η κατάσταση στον ΟΠΑΔ είναι προάγγελος για ό,τι θα ακολουθήσει σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία. Ανάλογες περικοπές σε φάρμακα και εξετάσεις έχουν ήδη γίνει π.χ. στον ΟΑΕΕ, σε μια περίοδο που, με τη συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος και εν μέσω κρίσης, όλο και περισσότερα μέλη λαϊκών οικογενειών δυσκολεύονται να κάνουν εξετάσεις απαραίτητες για την υγεία τους. Μαζί με τα σχέδια για τη μετατροπή των δημόσιων νοσοκομείων σε παραμάγαζα των ιδιωτικών εταιρειών, οι περικοπές παροχών από τα ασφαλιστικά ταμεία ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για επενδύσεις από τις οποίες θα θησαυρίζουν πολυεθνικές, αγοράζοντας και πουλώντας τον ανθρώπινο πόνο και την αρρώστια. Η σημερινή κατάσταση είναι απότοκο της μακράς πορείας εμπορευματοποίησης της Υγείας, όπου τα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεώθηκαν να συμβληθούν με ιδιώτες γιατρούς και ιδιωτικά εργαστήρια. Οταν όλες οι υπηρεσίες και δομές Υγείας θα έπρεπε να διασφαλίζονται αποκλειστικά από το κράτος και δωρεάν για όλους, ανεξάρτητα από το αν δουλεύουν και αν είναι ασφαλισμένοι.

Η πραγματικότητα παραμένει ζοφερή

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Μπορεί να είναι η αίσθησή μας λανθασμένη, και μακάρι να είναι: η χώρα είναι ακίνητη, παγωμένη και σε ελεύθερη πτώση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η ύφεση βαθαίνει διαρκώς, με ορατές μικροκοινωνικές συνέπειες, με άγνωστες μακροκοινωνικές. Και τίποτε, μα τίποτε απολύτως, δεν προβάλλει σαν ελπίδα, σαν υπαινιγμός, ώστε να πιστέψουμε ότι η πτώση θα ανακοπεί σύντομα. Η ιστορία εκτυλίσσεται με καμπές, με βυθίσεις, με ρηγματώσεις. Το γνωρίζουμε θεωρητικά. Αυτή η θεωρητική γνώση όμως δεν κάνει τη βίωση της πτώσης λιγότερη οδυνηρή. Πολύ περισσότερο όταν διαπιστώνουμε καθημερινά ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο σχέδιο εξόδου από την κρίση, αλλά ούτε καν μεσοπρόθεσμο σχέδιο ανάσχεσης.

Η κυβέρνηση αυτοσχεδιάζει, επικοινωνιάζεται, παίζει, και οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις αυτογελοιοποιούνται και διαλύονται. Σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, με τη χώρα υπό σκληρή επιτροπεία και πτωχεία, με ευρέα στρώματα του πληθυσμού να απειλούνται με καταστροφή, το πολιτικό σύστημα φαίνεται να λειτουργεί ερήμην της κοινωνίας, ερήμην των πραγματικών προβλημάτων. Ο εσπευσμένος ανασχηματισμός της κυβέρνησης αυτό δείχνει: διάθεση αυτοσχεδιασμού, πειραματισμού, επικοινωνιασμού, αίσθηση μετεωρισμού, αβεβαιότητα, επιθυμία για παιγνιώδεις ρήξεις άνευ σχεδίου και άνευ αντικειμένου. Με άγνοια κινδύνου, με άγνοια ή και περιφρόνηση του κατεπείγοντος. Οι υπερτεσσαράκοντα υπουργοί, με επικαλυπτόμενες και απροσδιόριστες αρμοδιότητες, η φαιδρότης των καινοφανών και κενών νοήματος ονομασιών υπουργείων, τα «προσωποπαγή» υπουργεία που σύρονται από τον ένα υπουργό στον άλλο, ο δεύτερος σε δώδεκα μήνες ανασχεδιασμός της δημόσιας διοίκησης, οι επικοινωνιάζουσες μετακομίσεις γραφείων και συμβούλων, η ογκώδης, δαπανηρή και ιλαρή συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στη Θεσσαλονίκη, η εξακολουθητική υπουργοποίηση συζύγων αοιδών, όλα τούτα δείχνουν μια κυβερνητική ηγεσία αμφίβουλη, πολύγνωμη, ασταθή, εμμονική, παραδομένη σε εκλάμψεις του θυμικού· και κυρίως σε αυξανόμενη απόσταση από την πραγματικότητα. Σαν να αποφεύγουν τη δυσάρεστη πραγματικότητα: αυτό το σήμα λαμβάνει ο ήδη χειμαζόμενος λαός.

Αναλόγως ιλαροτραγική είναι η συμπεριφορά της αντιπολίτευσης. Ας δούμε λ.χ. τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αδυνατεί όχι μόνο να παραγάγει στοιχειωδώς πολιτική, ανταποκρινόμενος στη σφοδρότητα των ιστορικών συμβάντων, αλλά επιπλέον αδυνατεί να βρει έναν υποψήφιο για περιφερειάρχη. Δεν πρόκειται για αδυναμία συμφωνίας, αλλά για αδυναμία σκέψης και δράσης, για διαδικασία διαρκούς αυτοακύρωσης, που φτάνει στο όριο του αυτοεξευτελισμού. Και περαιτέρω: σκορπίζει βαθιά απογοήτευση στα δοκιμαζόμενα πλήθη που προσέβλεπαν στην Αριστερά για μια κάποια διέξοδο, για απαντοχή. Η αυτοακύρωση της Αριστεράς ως παραγωγού πολιτικών γεγονότων, αν όχι και ιδεών, δείχνει με τον πιο παραστατικό τρόπο τη βαριά πνευματική κόπωση που διατρέχει εγκάρσια το πολιτικό σύστημα, την εξουθένωσή του· εξ ου και η αποστροφή του βλέμματος όλων των πολιτικών από τη ζοφερή πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα εξακολουθεί ζοφερή.