Οι FT περί του ευρωπαϊκού αξιόχρεου...

ΠΗΓΗ: euro2day

By Wolfgang Münchau

Δημοσιεύθηκε: 07/09/10

Ενώ οι Ευρωπαίοι πανηγυρίζουν τη λήξη της κρίσης, κάτι περίεργο συμβαίνει στις αγορές ομολόγων. Το spread ανάμεσα στα yields των 10ετών ομολόγων των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης και της Γερμανίας αυξάνεται ανησυχητικά και βρίσκεται στα επίπεδα όπου κινούνταν λίγες μέρες πριν αποφασίσει η Ε.Ε. να δημιουργήσει το ταμείο διάσωσης, τον Μάιο. 

Την Παρασκευή τα spreads ήταν 3,4% για την Ιρλανδία, 9,4% για την Ελλάδα, 3,4% για την Πορτογαλία και 1,7% για την Ισπανία. Το γερμανικό yield βρίσκεται σκανδαλωδώς χαμηλά στο 2,3%. Οι αγορές δείχνουν να θεωρούν τη Γερμανία παράδειγμα αρετής, σταθερότητας και καλής διαχείρισης και δεν απαιτούν σχεδόν καμία απόδοση από την επένδυσή τους. Αν επέστρεφαν οι αγορές ομολόγων σε ομαλή κατάσταση και τα spreads επέμεναν, η περιφερειακή Ευρώπη υπό αυτές τις συνθήκες ίσως βρισκόταν φορτωμένη με αβάσταχτα βάρη από τα επιτόκια στην αγορά. 

Αυτή η παρατήρηση εγείρει αυτόματα το ερώτημα αν μπορούν να διατηρήσουν ορισμένες χώρες το αξιόχρεό τους υπό ένα τέτοιο σενάριο. Το αξιόχρεο καθορίζεται από τη δυνατότητα βιώσιμης χρηματοδότησης του χρέους και προσδιορίζεται τόσο από τον όγκο του χρέους όσο και από το μελλοντικό έσοδο για την αποπληρωμή του. 

Οι αστοί τρομάξανε…

Πηγή: Δρόμος

Του  Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Οι επιχειρηματικές ενώσεις βάλλουν ομαδικά κατά του Μνημονίου, αποκαλύπτοντας ενδιαφέροντα, αν και αντιφατικά, ρήγματα στον αστικό χώρο

Το Μνημόνιο -επικαιροποιημένο ή όχι- έχει πλέον μόνον εχθρούς στην Ελλάδα (όπως ο «Άσος» και το τσιγάρο είχε μόνο φίλους). Την ώρα που οι διεθνείς «εταίροι» της χώρας επιδίδονται σε μια εργώδη προσπάθεια πολιτικής στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης και του Γ. Παπανδρέου προσωπικά (με κορυφαίο χάπενινγκ τη βράβευσή του με το γερμανικό βραβείο «Quadriga» για την προσφορά του στην αποτροπή της πτώχευσης της χώρας-sic!), οι εγχώριοι «κοινωνικοί εταίροι» κόβουν λάσπη.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες μια ομοβροντία δηλώσεων, ανακοινώσεων, καταγγελιών και αιτημάτων από σχεδόν όλες τις επιχειρηματικές ενώσεις της χώρας στέλνει το Μνημόνιο πιστωτών και κυβέρνησης στο πυρ το εξώτερον. Και η κυβέρνηση που, με ταξική αυταπάρνηση, υπερασπίστηκε κάθε αντεργατικό μέτρο του «ευαγγελίου» της τρόικας απέναντι στις πιέσεις συνδικάτων, τώρα δείχνει διάθεση να βάλει νερό στο κρασί της.
Οι αντιδράσεις που καταγράφονται από τις επιχειρηματικές ενώσεις εμπορίου, υπηρεσιών και βιομηχανίας, στο πλαίσιο των επαφών με υπουργούς της κυβέρνησης ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, ξεφεύγουν από τη συνήθη εθιμοτυπία του Σεπτεμβρίου. Και καταδεικνύουν ότι η διακριτική στήριξη ή ανοχή που προσέφεραν στην κυβέρνηση και στην τρόικα οι επιχειρηματικοί φορείς μέχρι σήμερα -προφανώς επενδύοντας προσδοκίες στις βασικές φιλοεργοδοτικές ρυθμίσεις του Μνημονίου- βαίνει στο τέλος της. Με διακυμάνσεις, ο αστικός χώρος της οικονομίας και της μεγάλης, μεσαίας και μικρής επιχειρηματικότητας επικρίνει με οξύτητα βασικές κατευθύνσεις του Μνημονίου και ζητά τη μερική ή ολική αποδέσμευση από αυτό.

Οι τράπεζες στην Ευρώπη έχουν ξεμείνει από ρευστότητα - Ανησυχίες για χρεοκοπία χώρας

ΠΗΓΗ: banking news

Ανησυχούν οι επενδυτές για τη ρευστότητα των ευρωπαϊκών τραπεζών. Τα τραπεζικά ιδρύματα της Ευρώπης κατέχουν περισσότερα από 134 δισεκατομμύρια ευρώ σε ελληνικά, πορτογαλικά και ισπανικά ομόλογα.

Τα επίπεδα ρευστότητάς τους είναι πολύ χαμηλά. Μπορεί τα ελληνικά ομόλογα να έχουν ανταγωνιστικές -πολύ υψηλές- αποδόσεις, το spread τους όμως από τα αντίστοιχα γερμανικά στριφογυρίζει γύρω από τις 900 μονάδες βάσης. Σε πολύ υψηλά επίπεδα βρίσκονται και τα ασφάλιστρα κινδύνου.

Οι τράπεζες της Ευρώπης έχουν ξεμείνει από διαθέσιμο χρήμα. Προσπαθούν να κάνουν χρήση του δανεισμού με επιτόκιο 1% που τους επιτρέπει η ΕΚΤ ως το τέλος του χρόνου. Οι όροι όμως είναι δυσβάσταχτοι. Η υποχρέωση αποπληρωμής πρέπει να τηρηθεί σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και, συν τοις άλλοις, η ΕΚΤ παρακρατά μεγάλο μέρος των κεφαλαίων τους. Στις 9 Ιουνίου, τα τραπεζικά ιδρύματα της ευρωζώνης κατέθεσαν 369 δισεκατομμύρια ευρώ σε μια μέρα στην ΕΚΤ, ποσό που αποτελεί ρεκόρ και ξεπερνά ακόμα και τα νούμερα της εποχής της κρίσης τον Οκτώβριο του 2008.

Νεκρώνει σήμερα η Γαλλία κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού

ΠΗΓΗ  ΑΥΓΗ

της ΕΛΕΝΗΣ ΤΣΕΡΕΖΟΛΕ

Το "θερμό" φθινόπωρο που έχουν προαναγγείλει συνδικάτα και εργαζόμενοι ενόψει των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που προωθεί ο Νικολά Σαρκοζί, ξεκινά σήμερα με τη μεγάλη κινητοποίηση που διοργανώνουν, ενωτικά, όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Έχουν προγραμματιστεί 190 διαδηλώσεις σε όλη τη Γαλλία, καθώς και πολλές απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στον δημόσιο τομέα καθώς και στον ιδιωτικό τομέα, κυρίως σε χημικές και αυτοκινητοβιομηχανίες. Σήμερα πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος (προβλέπεται αύξηση του ορίου σύνταξης κατά δύο χρόνια).

Τα συνδικάτα αναμένουν ότι δύο ή περισσότερα εκατομμύρια άνθρωποι θα κατέβουν αύριο στους δρόμους. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Σαρκοζί δηλώνει ότι η κυβέρνηση είναι προετοιμασμένη να κάνει κάποιες παραχωρήσεις, αλλά δεν θα υποχωρήσει όσον αφορά τα βασικά σημεία της μεταρρύθμισης, όπως είναι και η αύξηση του ορίου της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 62 από τα 60 έτη που είναι σήμερα.

EU austerity policies risk civil war in Greece, warns top German economist Dr Sinn

Greece’s austerity measures cannot prevent default and will lead to a breakdown of the political order if continued for long, a leading German economist has warned.

By Ambrose Evans-Pritchard in Cernobbio, Italy

Published: 9:30PM BST 03 Sep 2010

“This tragedy does not have a solution,” said Hans-Werner Sinn, head of the prestigious IFO Institute in Munich.

“The policy of forced 'internal devaluation', deflation, and depression could risk driving Greece to the edge of a civil war. It is impossible to cut wages and prices by 30pc without major riots,” he said, speaking at the elite European House Ambrosetti forum at Lake Como.

“Greece would have been bankrupt without the rescue measures. All the alternatives are terrible but the least terrible is for the country to get out of the eurozone, even if this kills the Greek banks,” he said.

Dr Sinn said Greece is an entirely different case from Spain and Portugal, which still have manageable public debts and can bring their public finances back into line with higher taxes.

“Greece would have defaulted in the period between April 28 and May 7, had the money not been promised by the European Union,” he said, describing the failure of the EU’s bail-out strategy to include a haircut for the banks as an invitation to moral hazard.

H αλήθεια για το Mνημόνιο

ΠΗΓΗ: Καθημερινή (5/9)

ZEZA ZHKOY

Η καθυστερημένη αλήθεια με μισόλογα για το Μνημόνιο είναι σκληρή: Κυβέρνηση και χώρα έχουν μετατραπεί σε εκτελεστές των μέτρων που έχουν προσδιοριστεί από μη εκλεγμένους από τον ελληνικό λαό ξένους τεχνοκράτες και γραφειοκράτες του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Και οι «ρωγμές» στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο διευρύνονται ραγδαία. Τώρα, και αυτοί που το υπέγραψαν και αυτοί που το ψήφισαν στη Βουλή φαίνεται ότι αρχίζουν να το «μετανιώνουν» αλλά δεν το ομολογούν.

Oμως, η κοινωνία μας, αυτή η περίφημη «Κοινωνία των Πολιτών», προσπαθεί να αφυπνισθεί... δείχνοντας πως δεν θυμάται την ύπαρξή της μόνο όταν πρόκειται να διεκδικήσει παραχωρήσεις από το κράτος όπως της καταλογίζουν.

Το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» άνοιξε τον δρόμο... Οι «βάρβαροι» του ΔΝΤ δεν ήταν απλώς «μια κάποια λύσις», ήταν η μοναδική. Πώς, λοιπόν, να περιμένει κάποιος ότι η αντιμετώπιση της οικονομικής κατάρρευσης θα έλθει από πολιτικούς «ρεαλιστές»; Αφού, λοιπόν, επί τριάντα χρόνια το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να αναλάβει το πολιτικό κόστος του ρεαλισμού, ας πληρώσει τώρα και το ίδιο.

Τον βραβεύει το ...Ράιχ!

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ 

Τιμή και δόξα στη χώρα μας! Οι Γερμανοί απονέμουν στον πρωθυπουργό μας το βραβείο... «κάμπριο» της ελληνορωμαϊκής εποχής - γιατί αυτό σημαίνει πάνω-κάτω το βραβείο Quadriga («Τέθριππον» στα Ελληνικά) που αποφάσισε να του δώσει το Εργαστήρι της Γερμανίας! Το τέθριππον ήταν μικρή άμαξα με δύο ρόδες που την έσερναν τέσσερα άλογα και μάλιστα συχνά γίνονταν και αρματοδρομίες με τέτοιου είδους άμαξες. Μέχρι και το... Χόλιγουντ έχει απαθανατίσει αγώνες με τέτοιες άμαξες!

Εντάξει, μπορεί το βραβείο αυτό να μην το έχει ξανακούσει ποτέ στη ζωή του κανένας Έλληνας, ούτε άλλωστε και το Εργαστήρι της Γερμανίας, αλλά δεν βρίσκετε κι εσείς ότι θα ήταν σκάνδαλο να έδιναν κατευθείαν στον Γιωργάκη το... Νομπέλ Οικονομίας; Δεν έχει κλείσει καν χρόνο στην εξουσία. Έχει όλο το χρόνο μπροστά του για να προλάβει να πάρει και το Νομπέλ! Εδώ που τα λέμε άλλωστε δεν έχει ξαναγίνει ποτέ να γίνει κάποιος πρωθυπουργός, να οδηγήσει τη χώρα του σε υποτέλεια σε ξένους δυνάστες ισχυριζόμενος ότι δήθεν είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και γι' αυτό να του δώσουν και ...βραβείο! Κάτι ήξεραν λοιπόν αυτοί των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της Γερμανίας που αποκάλεσαν τον Γιώργο Παπανδρέου «ο άνθρωπος μας στην Αθήνα». 

Η Ινδία στα χνάρια της Κίνας

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

του Κ. Μαργιόλη

 ΥΠΑΡΧΕΙ χώρος και για τους δύο, συνηθίζει να λέει ο πρωθυπουργός της Ινδίας Μανμοχάν Σινγκ αναφερόμενος στο διαρκώς αυξανόμενο μερίδιο που καταλαμβάνουν η χώρα του και η Κίνα. Οι δύο ασιατικές υπερδυνάμεις παρουσιάζουν θεαματικά ποσοστά ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια, έχοντας καθεμία το δικό της συγκριτικό πλεονέκτημα σε αυτόν τον άτυπο οικονομικό ανταγωνισμό. Διότι παρά τις εδαφικές διαφορές που χωρίζουν τα δύο γειτονικά κράτη, η ανταγωνιστικότητά τους στο οικονομικό πεδίο δεν παρουσιάζει «πολεμικά» χαρακτηριστικά. Κάθε άλλο μάλιστα. Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι οι δύο οικονομίες είναι συμπληρωματικές. Αλλά αυτές είναι ανησυχίες Δυτικών. Στο εσωτερικό των δύο χωρών τα φλέγοντα 

ζητήματα είναι η μείωση του ποσοστού της φτώχειας, η ανάπτυξη των υποδομών και η αύξηση των επενδύσεων, προκειμένου να αναβαθμιστεί το βιοτικό επίπεδο των περίπου 2,5 δισ. κατοίκων που αριθμούν αθροιστικά τα δύο πολυπληθέστερα κράτη του πλανήτη. Τα οποία συνοδεύονται ακόμη από τον ευφημισμό «αναπτυσσόμενα» ακριβώς επειδή η πλειονότητα του πληθυσμού διαβιεί σε συνθήκες που απέχουν μακράν από εκείνες των δυτικών χωρών. Συνεπώς, πέραν της αριθμολαγνείας, το ουσιαστικό διακύβευμα είναι η διοργάνωση κοινωνικού κράτους, η εδραίωση των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών και η γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των ελαχίστων πλουσίων και των πολλών φτωχών.

Τι συμβαίνει με την «ανάκαμψη»;

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν

Η προοπτική της ανάκαμψης της οικονομίας εμφανίζεται από πολλές πλευρές ως το αντίπαλο δέος των πολιτικών του Μνημονίου και των αρνητικών τους επιπτώσεων για την οικονομία και την απασχόληση. Τι είναι όμως πραγματικά μια τέτοια προοπτική; Μια πραγματική εναλλακτική στρατηγική; Το φως στην άκρη του τούνελ; Μια δικαιολογία για πολιτικές με οικονομικό και κοινωνικό κόστος, ή για επιχειρηματικά αιτήματα;

Όταν μιλάμε για ανάκαμψη εννοούμε βέβαια την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς αύξησης του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ), έστω και χαμηλούς. Πώς βλέπει το ζήτημα αυτό η τρόϊκα;

Το σχέδιο της τρόικας

Χοντρικά βλέπει τις εξελίξεις σε δύο στάδια. Το πρώτο είναι η προοδευτική μείωση του δημοσίου ελλείμματος και η μείωση με αυτό τον τρόπο της ζήτησης της οικονομίας, που προκαλεί μια παρατεταμένη ύφεση, τη συνεχή δηλαδή μείωση της οικονομικής δραστηριότητας. Βέβαια η μείωση του ελλείμματος δεν πραγματοποιείται κυρίως με αύξηση των δημοσίων εσόδων, όσο με μείωση των δαπανών και ειδικότερα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Επειδή τα έσοδα αυξάνονται αργά λόγω ύφεσης, λόγω ανεπάρκειας των εισπρακτικών μηχανισμών και λόγω απεργίας απόδοσης ΦΠΑ των επιχειρηματιών, διαφαίνεται η προοπτική περαιτέρω επιβάρυνσης των δημοσίων δαπανών.

Το δεύτερο στάδιο θα είναι (θεωρητικά) η μείωση του ελλείμματος και η διαμόρφωση ενός πλεονάσματος που θα επιτρέπει την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους χωρίς περαιτέρω αλλαγές στα έσοδα ή τις δαπάνες. Από αυτό το σημείο και μετά είναι δυνατή η «ανάκαμψη». Κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου υπάρχουν μέτρα και πολιτικές που μπορούν να έχουν μικρό αναπτυξιακό αποτέλεσμα χωρίς όμως να οδηγήσουν σε ανάκαμψη: πρόκειται για την ενεργοποίηση του ΕΣΠΑ (ευρωπαϊκοί πόροι), την τόνωση της ρευστότητας των επιχειρήσεων από τις τράπεζες και την αξιοποίηση μιας ανάκαμψης σε ευρωπαϊκό επίπεδο για αύξηση των εξαγωγών. Η τελευταία αυτή εξέλιξη είναι αναιμική και ελάχιστα επηρεάζει την οικονομία. 

Το ΠΑΣΟΚ Σέχτα του Μνημονίου;

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ (5/9)

του Λ. Βατικιώτη

Το ξανασκέφτεται η αστική τάξη;

ΟΛΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ;

Ρεσιτάλ υπεράσπισης του μνημονίου και της καταστροφικής, όπως εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται πια, προσφυγής στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ έδωσε «ο άνθρωπος των Γερμανών» στην Ελλάδα, μιλώντας προχθές το βράδυ στις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Στην ομιλία του δεν παρέλειψε να στηλιτεύσει τα «σφάλματα της μεταπολίτευσης», εννοώντας φυσικά τα ψιχία κοινωνικού κράτους που δημιουργήθηκαν κάτω από την πίεση των εργατικών αγώνων, κυρίως όμως να εμφανίσει τις οδηγίες του μνημονίου ως μονόδρομο. Το ίδιο κάνουν όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε κάθε δημόσια εμφάνισή τους. Χαρακτηριστικότερος όλων ο Λοβέρδος, που στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της προηγούμενης εβδομάδας συνηγορούσε και αυτός στην ανάγκη υπέρβασης του μνημονίου, αφού όμως πρώτα «εκπληρώσουμε στο ακέραιο» τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτό!

Η εμμονή της κυβέρνησης στην υπεράσπιση του μνημονίου προκαλούν εντύπωση λόγω των αλλαγών που έχουν συντελεστεί το τελευταίο σύντομο χρονικό διάστημα. Ειδικότερα, στους τέσσερις μήνες που μεσολάβησαν από την ψήφιση του κατάπτυστου μνημονίου με το οποίο επιβλήθηκε οικονομική χούντα, η κοινωνική βάση στήριξης των επιλογών της κυβέρνησης έγινε τόσο λεπτή που είναι πλέον σχεδόν… αδιόρατη. Οι δραματικές αλλαγές που έφερε το μνημόνιο, που είναι πλέον είναι μη αντιστρεπτές, οδηγούν το ελληνικό κεφάλαιο στην επανεξέταση της στήριξης που παρέχει στην κυβέρνηση του «ανθρώπου των Γερμανών».

«Πρώτος γύρος» ή «χαμένη άνοιξη»;

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Στάθης Κουβελάκης

«Οποιος διαλέγει την άρνηση και τον πεσιμισμό βγαίνει κερδισμένος στις προβλέψεις και χαμένος στη ζωή του»

Στρατής Τσίρκας[1]

Ο απολογισμός της πρώτης φάσης την κινητοποιήσεων εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής και του Μνημονίου είναι το αντικείμενο μιας συζήτησης που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό της Αριστεράς από την αρχή του καλοκαιριού. Σχηματοποιώντας τα επιχειρήματα, μπορούμε να διακρίνουμε δύο θέσεις: σύμφωνα με την πρώτη, οι κινητοποιήσεις μπορεί να μην κατάφεραν να ανέτρεψουν τα μέτρα, σηματοδοτούν όμως την επανεμφάνιση στο προσκήνιο του λαϊκού παράγοντα και την ευρύτατη απόρριψη των κυβερνητικών επιλογών από την κοινωνική πλειοψηφία. Η επιτυχία της κυβέρνησης είναι στην ουσία πύρρειος νίκη, και η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική αν οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος είχαν δείξει μια πιο μαχητική στάση. Αυτή η φάση ήταν ένας «πρώτος γύρος» προθέρμανσης, το θερμό φθινόπωρο που προμυνήεται θα δώσει μια καινούργια, και καλύτερη, ευκαιρία για τη διαμόρφωση ευνοϊκότερων συσχετισμών για το λαϊκό κίνημα. Σύμφωνα με τη δεύτερη άποψη, η προηγούμενη φάση ισοδυναμεί με καθαρή ήττα, που αναδυκνύει βαθύτερες και μονιμότερες αδυναμίες των λαϊκών δυνάμεων: γραφειοκρατικοίηση του συνδικαλιστικού κινήματος (σ. κ.) και περιορισμένη εμβέλειά του εκτός του δημόσιου τομέα, καθυστέρηση στην κατανόηση των δεδομένων της κρίσης από την πλευρά της Αριστεράς, ιδεολογική ανεπάρκεια και ανυπαρξία αξίοπιστης εναλλακτικής πρότασης.

Κενολογίες για αφελείς

ΠΗΓΗ: Καθημερινή

Tης Τασουλας Kαραϊσκακη

«Αλλάζουμε ή δεν αλλάζουμε τη χώρα;», «Θα μείνουμε πίσω ή θα πάμε μπροστά;» - από τα πλέον τετριμμένα, προεκλογικά πρωθυπουργικά διλήμματα. Βεβαίως δεν είναι αυτά που εντυπωσίασαν στην εισήγηση του Γιώργου Παπανδρέου κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η κορύφωση της ομιλίας του με το «ο φόρος γι' αυτήν την κυβέρνηση δεν είναι χαράτσι, είναι αλληλεγγύη, γιατί οι φόροι με αυτήν την κυβέρνηση θα πάνε εκεί όπου πρέπει...».

Είναι το σημερινό πανικόβλητο εισπρακτικό ελληνικό κράτος μια συμμετοχική αναδιανεμητική δημοκρατία; Αμφίβολο. Αντίθετα, βέβαιο είναι ότι την «αλληλεγγύη» θα προσφέρουν πρώτοι και καλύτεροι εκείνοι που αενάως αρμέγονται και κουρεύονται (μισθωτοί, συνταξιούχοι), προς εκείνους που φοροδιαφεύγουν θησαυρίζοντας και τους θησαυρούς τους ασφαλίζουν ή επενδύουν στο εξωτερικό.

Το τέλος του ελληνικού παιχνιδιού

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/09/2010

του Στάθη Στασινού

Να ξεκινήσουμε με έναν μπακαλίστικο υπολογισμό; Το ελληνικό κράτος, σε λίγο λιγότερο από δύο χρόνια, έχει προσφέρει στις ελληνικές τράπεζες τα εξής χρήματα (σε ρευστό και εγγυήσεις):

28 δισ.: Πακέτο Αλογοσκούφη, εκ των οποίων τα 17,5 εκταμιεύθηκαν μετά τη Δευτέρα του Πάσχα του 2010

+

15 δισ. Που αναφέρονται στο νόμο του Μνημονίου ως διπλασιασμός του πακέτου Αλογοσκούφη (άρθρο 4, παράγραφος 8) και κρύφτηκαν τόσο επιμελώς πίσω από το πρώτο πακέτο (οι εφημερίδες ανέφεραν και τα δύο ως πρώτο πυλώνα), που αρκετοί τραπεζικοί δεν το γνώριζαν, κι εάν δεν υπήρχε ένα άρθρο στην εφημερίδα Κόντρα(www.eksegersi.gr/article.php?article_id=3886&pos=4&cat_id=48) με όλα τα ΦΕΚ, ακόμα θα τα ψάχναμε

+

10 δισ. από τα δανεικά ΔΝΤ-Ε.Ε. που θα πάνε υπέρ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας

+

25 δισ. που ανακοίνωσε ο Γ. Παπακωνσταντίνου στα μέσα Αυγούστου. Μάλιστα, τόλμησε να ξεστομίσει πως αυτά τα 25 δισ. θα δοθούν μόνο εάν οι τράπεζες αρχίσουν να δίνουν δάνεια (το γιατί αυτό δεν πρόκειται να συμβεί θα το εξηγήσουμε παρακάτω)

=

σύνολο 78 δισ. ευρώ υπέρ του τραπεζικού τομέα μέχρι στιγμής (διότι προφανώς θα υπάρξει και συνέχεια). Ποιος άλλος τομέας της ελληνικής οικονομίας έχει τέτοια προνομιακή πρόσβαση σε τόσο κρατικό χρήμα και εγγυήσεις; Και τι ακριβώς έχουν προσφέρει οι τράπεζες αυτά τα δύο χρόνια με τα 78 δισ. που έχουν πάρει;

Ειδος προς εξαφάνιση η μεσαία τάξη

πηγή: ΠΡΙΝ
του Μιχάλη Ψύλλου

Στην Ελλάδα, μία στις πέντε μικρές επιχειρήσεις (μιλάμε για 175.000 επιχειρήσεις και ποσοστό διπλάσιο σε σχέση με πέρυσι) είναι πολύ πιθανό να προχωρήσει σε κλείσιμο το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ. Οι νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβάλλονται από το μνημόνιο της τρόικας δεν σαρώνουν μόνο τα φτωχότερα στρώματα, αλλά συμπιέζουν πλέον δραματικά και τη λεγόμενη μεσαία τάξη, που γίνεται πλέον έρμαιο της μεγαλύτερης ανακατανομής εισοδήματος εις βάρος της.

Η δραματική αυτή κατάσταση δεν αποτελεί φυσικά προνομιακό ελληνικό φαινόμενο. Στη μητρόπολη του καπιταλισμού, στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα μεσαία στρώματα ψυχορραγούν. Δεκαπέντε εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι.

Αλλα εννιά εκατομμύρια έχουν μερική απασχόληση. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας είναι 9,5%, αλλά το πραγματικό ξεπερνά το 17%, όπως εκτιμούν οι περισσότεροι οικονομολόγοι. Αυτή τη φορά η ύφεση σαρώνει εκτός από τα παραδοσιακά και τα νέα μεσαία στρώματα των μισθωτών, κυρίως εκείνων που επιτελούν διανοητική εργασία, που μέχρι σήμερα είχαν εξασφαλίσει ένα αρκετά υψηλό επίπεδο διαβίωσης. Πολίτες που συνήθιζαν να βλέπουν τους εαυτούς τους ως «σταθερά στοιχεία της μεσαίας τάξης» τώρα αισθάνονται να απειλούνται όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας. Υπολογίζεται ότι 4 στους 10 Αμερικανούς που θεωρούν ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη δεν πιστεύουν ότι θα κατορθώσουν να διατηρήσουν την κοινωνική τους θέση.

ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ (ΤΡΙΤΗ 7/9): ΝΕΑ ΚΥΜΑΤΑ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΓΙΑ 2010 - 11!

πηγή: iskra

ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ Η ΕΚΘΕΣΗ ΚΟΜΙΣΙΟΝ - ΕΚΤ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ, Η ΝΔ ΔΗΜΑΓΩΓΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ!

Στο πλαίσιο αυστηρής εφαρμογής του Μνημονίου, και του πρόσφατου επικαιροποιημένου Μνημονίου θα κινηθούν δύο νέα πακέτα μέτρων, εκ των οποίων το ένα θα αφορά μέτρα που θα ληφθούν εντός του 2010 και το δεύτερο (και μεγαλύτερο) θα αφορά μέτρα στο 2011, που κατά κύριο λόγο θα περιέχονται στον Προϋπολογισμό του 2011. 

   Τα μέτρα και στις δύο ως άνω κατευθύνσεις και πιο εξειδικευμένα στη δεύτερη, που θα αφορά τον Προϋπολογισμό του 2011, θα αποφασιστούν την Τρίτη 7/9 στο έκτακτο Συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που θα διεξαχθεί στις Βρυξέλλες.

   Τα μέτρα αυτά θα περιλαμβάνονται σε Έκθεση θα κατατεθεί στο Συμβούλιο, την οποία κατάρτισαν αξιωματούχοι της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και η τελική της μορφή οριστικοποιήθηκε πριν 15, περίπου, μέρες.

   Η Έκθεση αυτή, η οποία συντάχθηκε ερήμην της Βουλής και με τον ελληνικό λα;o στο σκοτάδι, θα συνιστά το εξειδικευμένο και αυστηρά οριοθετημένο πρόγραμμα κατευθύνσεων και μέτρων που θα εφαρμοστεί το υπόλοιπο του έτους και το 2011, καθιστώντας ουσιαστικό "κουρελόχαρτο" την δημοκρατία, η οποία έχει πλέον αλλοιωθεί και υποκατασταθεί από ένα "νεοαποικιακού"  τύπου ολοκληρωτισμό!

Killing no murder, Ελλάδα, 2010

ΠΗΓΗ: Radical Desire

Στο τελευταίο τμήμα του ερευνητικού δοκιμίου μου "The Discreet Charm of the Anarchist Sublime", επιχείρησα να ανασύρω στο φως την μετάλλαξη μιας φόρμουλας ήδη γνωστής στο ρωμαϊκό δίκαιο και κεντρικής στο έργο του Giorgio Agamben --αυτής του φόνου που δεν έχει το στάτους της ανθρωποκτονίας ή της τελετουργικής θυσίας-- από την προνεωτερική της μορφή σε αυτό που ο Μαρξ περιγράφει ως μια άκρως διαμεσολαβημένη μορφή βίας, μιας βίας που ανακύπτει στη σφαίρα της πολιτικής οικονομίας και η οποία, αν και αφορά ακόμα την εξουσία πάνω σε ζωή και θάνατο, δεν αφορά όμως κάποια εντοπίσιμη κυρίαρχη απόφαση, δεν παραπέμπει σε προσωποποιήσιμη θέση του κυρίαρχου ως θύτη και δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως πράξη που έχει στόχο την τιμωρία ενός θύματος. 

Το επιχείρημά μου ήταν ότι αυτή η βία, πλήρως ενσωματωμένη στην (νεο)φιλελεύθερη αντίληψή για την άφευκτη σκληρότητα της πολιτικής κοινωνίας ως χώρου ανταγωνισμών όπου απλά "επιβιώνει ο ισχυρότερος" (ο Μαρξ, στο "Για το εβραϊκο ζήτημα", αναφέρεται στον σιωπηρό πόλεμο της πολιτικής κοινωνίας ως "bellum omnium contra omnes") αποτελεί το τυφλό, αδιανόητο σημείο μιας γενεαλογίας της βίας που υποστασιοποιεί την σημασία της πολιτικής κυριαρχίας, και του κράτους ως βασικού φορέα της.

Ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων: η περίπτωση Σκιόπα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

via Ανεμογκάστρι

Ο Τομάζο Πάντοα Σκιόπα και ο τέταρτος δρόμος προς την... παγκοσμιοποίηση: ελληνική εξουσία και η Διεθνής των Συμβούλων (*)

Μέλος της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε τοίδρυμα Ροκφέλερ, βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της«Ευρώπης των τραπεζών», που ίδρυσε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Τομάζο Πάντοα Σκιόπα, που διορίστηκε στη θέση «οικονομικού συμβούλου» του ΓΑΠ, μόνο «κεντροαριστερός χαφ», όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού Τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ενώ είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλόςσύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου. 

Ο κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο «σκληρής», «αντιδραστικής» θα λέγαμε κάποτε, πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού κατεστημένου, της «Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης», μιας παγκόσμιας «Αριστοκρατίας του Χρήματος», αυτής ακριβώς που επετέθη στη χώρα μας από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλει την Ελλάδα σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους - έθνους, δηλαδή της δημοκρατίας. 

Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου...