ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΧΡΥΣΗ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη του Α. Χρύση

18/7/2010

Η πρωτοβουλία μας δεν πέρασε απαρατήρητη, προκάλεσε αντιδράσεις

Η δημοσιοποίηση της πρωτοβουλίας για το διάλογο και την κοινή δράση της αριστεράς, πράγματι, δημιούργησε συζητήσεις, αντιδράσεις... Πολιτικά κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, αντιμετώπισαν μάλλον με αμηχανία τη διακήρυξη των ιδρυτικών μελών του Βήματος Διαλόγου. Ωστόσο, η πρωτοβουλία φαίνεται ότι έχει δυναμική. Στηρίζεται, άλλωστε, σε αυτό το γενικό αίτημα για την κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς. Ο πανεπιστημιακός Αλέξανδρος Χρύσης, από τα ιδρυτικά μέλη της πρωτοβουλίας, μιλάει στην «Εποχή» για τις πρώτες αντιδράσεις, αλλά και για τους άμεσους στόχους του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης.

Τη συνέντευξη πήρε

ο Πάνος Λάμπρου

Με αφορμή την κρίση έχουν εκδηλωθεί διάφορες ενωτικές πρωτοβουλίες. Η δική σας πρωτοβουλία σε τι διαφέρει;

Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης, όπως αποκαλείται πλέον η πρωτοβουλία μας, δεν ξεκίνησε ούτε ετεροπροσδιορίζεται από κάποιο κόμμα ή πολιτική οργάνωση της αριστεράς. Ξεκίνησε βέβαια, από ανθρώπους που μετέχουν στο κίνημα. Η προσπάθειά μας, έρχεται να συμβάλει στην ανάδειξη του κοινού και αδικαίωτου μέχρι σήμερα αισθήματος και αιτήματος του κόσμου της αριστεράς για ενότητα δράσης. Με δεδομένο πάντα ότι εμείς ούτε είμαστε, αλλά και ούτε φιλοδοξούμε να συγκροτήσουμε πολιτικό κόμμα...

Ετσι μεθόδευσαν την παράδοση της Ελλάδας στο ΔΝΤ

Πηγή: Δρομος της Αριστεράς (17/7/2010)

via Βαθυ Κοκκινο

Το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου μαζί με την ΤτΕ και σε στενή συνεργασία με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά όλες τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν οι όποιες εναλλακτικές δυνατότητες.

Τα όσα έρχονται στο προσκήνιο, σχετικά με τη διαχείριση των ελληνικών ομολόγων από την Τράπεζα της Ελλάδας, καθώς και ορισμένες άλλες κινήσεις του στενού επιτελείου του Γ. Παπανδρέου, ένα πράγμα αποδεικνύουν. Μπορεί η οικονομική κατάσταση της χώρας να ήταν ιδιαίτερα κακή, αλλά η  χρεοκοπία και η παράδοση στα νύχια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν ήταν καθόλου μονόδρομος.

Οσο αναδεικνύει , αλλά και η αναταραχή -και πάλι- προκάλεσε στο οικονομικό επιτελείο η εκ νέου κατάθεση ερώτησης από 15 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τη Βάσω Παπανδρέου, σχετικά με τους χειρισμούς της ΤτΕ, είναι άκρως ενδεικτικά του παρασκηνίου και των μεθοδεύσεων, που ακολουθήθηκαν για να παραδοθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Ακόμη και μετά το φθινόπωρο του 2009 υπήρχαν άμεσα βραχυπρόθεσμες εναλλακτικές λύσεις, που θα μπορούσαν, μάλιστα, (αν υπήρχαν άλλοι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ του λαού) να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, προς όφελος των εργαζομένων. Αλλά το επιτελείο του Γ. Παπανδρέου με την Τράπεζα της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία  με την Goldman Sachs έκαναν μεθοδευμένα και συνειδητά τις αναγκαίες κινήσεις, ώστε να ενταθεί η έως πνιγμού πίεση προς την οικονομία της χώρας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και να ακυρωθούν εναλλακτικές δυνατότητες. Οι ευθύνες είναι τεράστιες, απέναντι στο λαό.

Συνθήκες διάλυσης στην κρατική μηχανή

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (18-7-2010)

Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ

Συμπτώματα διάλυσης αρχίζει να εμφανίζει το Δημόσιο, μετά τα αλλεπάλληλα σοκ που επέφερε το μνημόνιο του μηχανισμού επιτήρησης. Οι συνέπειες από τις απολύσεις συμβασιούχων και εργαζομένων stage, τις περικοπές μισθών και λειτουργικών δαπανών και, τελευταία, με τις ανατροπές στο ασφαλιστικό, είναι ήδη ορατές στις υπηρεσίες πρώτης γραμμής. *Στα ΚΕΠ, στα νοσοκομεία, στις πολεοδομίες, στα ταμεία, ο χρόνος εξυπηρέτησης των πολιτών έχει αυξηθεί αισθητά, προκαλώντας καθημερινά εντάσεις και διαμαρτυρίες που φθάνουν μέχρι τα υπουργικά γραφεία.

«Το Δημόσιο έχει καθήσει» παραδέχονται κυβερνητικά στελέχη και δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για το πώς και πότε θα ξαναπάρει μπρος. Τα χρονικά περιθώρια πάντως είναι ασφυκτικά, ενόψει του νέου κύματος αλλαγών του «Καλλικράτη». Το πρόβλημα δεν εστιάζεται πλέον στο χαμηλόβαθμο προσωπικό και στις περιφερειακές υπηρεσίες, που «έχουν καθήσει» από καιρό. Διατρέχει ολόκληρη την κρατική μηχανή και γίνεται ορατό μέχρι και στα υψηλότερα κλιμάκια.

Τάση... φυγής

Σχεδόν το ένα τρίτο των διευθυντικών στελεχών των υπουργείων έχουν υποβάλει αιτήσεις συνταξιοδότησης. Ειδικά στα υπουργεία, που μετά την ενεργοποίηση του μηχανισμού επιτήρησης έχουν τον μεγαλύτερο φόρτο εργασίας, η τάση φυγής είναι πρωτοφανής. Οι 5 από τους 15 διευθυντές του υπουργείου Εργασίας βγαίνουν στη σύνταξη στο τέλος του χρόνου, ενώ τα χαρτιά τους έχουν κάνει άλλοι 8 διευθυντές του υπουργείου Οικονομικών, 6 του υπουργείου Εσωτερικών και ισάριθμοι του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών.

Το φαντασιακό της αριστεράς και η πρόταση εξόδου από το ευρώ

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ  (18/7/2010)

Των ΣΠΥΡΟΥ ΛΑΠΑΤΣΙΩΡΑ και ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ

Ο συναγωνιστής Κ. Λαπαβίτσας (Λ. στη συνέχεια), στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 11 και 13/7, υπερασπίζεται μεταξύ άλλων τη θέση της εξόδου από το ευρώ.

Πώς μπαίνει το επιχείρημα της εξόδου από το ευρώ

Η έξοδος από το ευρώ και η αναγκαστική υποτίμηση της νέας δραχμής παίζει δύο ρόλους στη ρητορική του Λ.: α) Είναι μέσο, για να μπορεί η χώρα να επιδιώξει αποτελεσματική παραγραφή χρέους. β) Είναι αυτοσκοπός, εφόσον επιτρέπει «την παραγωγική αναδιάρθρωση της οικονομίας, έξω από το ασφυκτικό πλαίσιο της ΟΝΕ» και «θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγής, θα τονώσει τις εξαγωγές και άρα θα προστατεύσει την απασχόληση».

Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσουμε ορισμένα από τα οικονομικά αποτελέσματα της εξόδου από το ευρώ, με την εισαγωγή της «νέας δραχμής» και την υποτίμησή της.

Βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

Το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί άμεσα κατά ένα μεγάλο ποσοστό, μεταξύ 40-60%. Η υποτίμηση έχει διάφορα δυνητικά αποτελέσματα. Κατ’ αρχή αυξάνει τις τιμές των εισαγόμενων εμπορευμάτων και μειώνει τις τιμές των εξαγόμενων εμπορευμάτων.

Όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την αξία των εξαγωγών σε σχέση με τις εισαγωγές, δηλαδή ότι θα μειώσει το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου. Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσο ευαίσθητες είναι στις μεταβολές των τιμών οι ποσότητες εισαγωγών και εξαγωγών και απαιτείται περαιτέρω έρευνα.

Ωστόσο οι σημαντικότερες συνέπειες δεν αφορούν το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Τι γνωρίζεις για το Νομοσχέδιο της ολοήμερης λειτουργίας των Νοσοκομείων;

ΕΝΩΣΗ ΙΑΤΡΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ

·         Γνωρίζεις ότι μετά την εφαρμογή του νόμου θα πρέπει να πληρώνεις όταν θα έχεις ανάγκη να εξετασθείς σε σύντομο χρόνο στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ίσως και περισσότερα από 70 ευρώ ;

·         Γνωρίζεις ότι αν δεν πληρώσεις θα σου κλείνουν ραντεβού για εξέταση μετά από πολλούς μήνες;

·         Γνωρίζεις ότι θα πρέπει να πληρώνεις κάθε διαγνωστική εξέταση που θα κάνεις τουλάχιστον με το ποσό που δικαιολογείται και στα ιδιωτικά εργαστήρια;

·         Γνωρίζεις ότι επίσημα πλέον το νοσοκομείο θα απαιτεί από σένα το δικό του φακελάκι για να χειρουργηθείς σε εύλογο χρόνο;

·         Γνωρίζεις ότι το καταχρεωμένο από τις κομπίνες ασφαλιστικό σου ταμείο θα χρεωθεί ακόμη περισσότερο αφού το κράτος αποσύρεται επίσημα από την υποχρέωσή του να καταβάλει τις δαπάνες πλήρους λειτουργίας των κρατικών νοσοκομείων παρά τους φόρους που πληρώνεις;

·  

Νεοφιλελευθερισμός με το ζόρι

πηγη
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 18 /7/2010
Του IGNACIO RAMONET

Μετά το κραχ της τράπεζας Lehman Brothers στις ΗΠΑ, στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, και την έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού σε όλο τον κόσμο έμοιαζαν να έχουν περάσει ολοκληρωτικά στην άμυνα.

Η «κρίση του αιώνα» φαινόταν να καταδεικνύει, εκ των πραγμάτων, την αποτυχία της απορυθμιστικής ιδεολογίας τους και την ανάγκη να απευθύνουν εκ νέου έκκληση στο κράτος προκειμένου να διασώσει την οικονομία και να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή.

Στο τέλος του 2008 οι ηγέτες των πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη αποφάσιζαν να καταλήξουν σε συμφωνία προκειμένου να αποφύγουν τις υπερβολές και τις καταχρήσεις των κερδοσκόπων που προκάλεσαν τη χειρότερη χρηματοπιστωτική κρίση ύστερα από εκείνη του 1929. «Αυτή η κρίση προκάλεσε μια βαθιά αλλαγή», διαβεβαίωνε τότε, λόγου χάρη, ο Ζοζέ Μανουέλ Ντουράο Μπαρόζο, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Ποτέ πια οι πολιτικές αρχές δεν θα συναινέσουν ώστε οι κερδοσκόποι να πάρουν ξανά τον έλεγχο και να μας επαναφέρουν στην πρότερη κατάσταση».

Οι ευρωπαίοι απορρίπτουν το ΄΄κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες''

πηγή ΔΡΟΜΟΣ17/7/2010
της Αριάδνης Αλαβάνου

Από τις 22 Ιουνίου έως την 1 Ιουλίου η εταιρία Harris Interactive διεξήγαγε διαδικτυακά μια δημοσκόπηση για λογαριασμό των Financial Times, σε δείγμα 6.164 ατόμων ηλικίας από 16-64 ετών σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο) και στις ΗΠΑ. Τα ευρήματά της είναι πράγματι εντυπωσιακά, όχι όμως για τους λόγους που επικαλέστηκε η εφημερίδα ,που παρήγγειλε τη δημοσκόπηση και η οποία έσπευσε, αφ' ενός να συμπεράνει ότι οι “Ευρωπαίοι διακατέχονται από δημοσιονομικό συντηρητισμό” και συμφωνούν με “την επεναξέταση του κράτους πρόνοιας” υπό την έννοια που το αντιλαμβάνονται τα συμφέροντα που υπηρετεί, και να διαβεβαιώσει, αφ΄ετέρου τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών ότι μπορούν να σαρώσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις χωρίς πολιτικό κόστος, “προς το παρόν”.

Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά γιατί αποκαλύπτουν ότι οι ερωτηθέντες απορρίπτουν πράγματι το «κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες», φέρνοντας στο φως τη ριζική αντίθεση στα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών κατά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί σε ποσοστό 68%, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί σε ποσοστό 59% και 58% και οι Βρετανοί σε ποσοστό 54% διαφώνησαν σθεναρά με τα χρηματοδοτικά πακέτα προς τις τράπεζες που επιβάρυναν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Ομιλείτε παπανδρεϊκά;

Πηγή: ΑΥΓΗ (16/7/2010)

Δηλαδή, αν καταλάβαμε καλά, πρώτα πρόσθεσαν δεκαπέντε χρόνια στις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης των δημοσίων υπαλλήλων, μητέρων ανηλίκων. Έτσι; Μετά έκαναν τηνπαραχώρηση να υπολογίζουν και κάποια πλασματικά χρόνια - ένα για το πρώτο παιδί και από δύο για το δεύτερο και τρίτο. Άρα μια μητέρα τριών παιδιών θα εργάζεται μόνοδέκα χρόνια περισσότερα απ’ όσο σήμερα, αφού όμως πληρώσει για τα πέντε πουγλιτώνει τα μαλλιοκέφαλά της - και τα μαλλιοκέφαλα του άντρα της.

Αυτό το διαφημίζουν ως μπόνους στις μητέρες. Και αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη γλώσσα του Παπανδρέου και των παρατρεχάμενων σ’ αυτά τα χρόνια της χολέρας. Στα οποία η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στον άξονα του κακού μας του καιρού αποκαλείται πράξη ευθύνης από ελληνικής πλευράς καιαλληλεγγύης από πλευράς τρόικας. Οι περικοπές-περικοπές-περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα, μεταρρύθμιση. Το χάσμα ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και τη μετεκλογική λαίλαπα, γενναιότητα και αγνόηση του πολιτικού κόστους. Και το μόνο που μένει είναι να αποκαλείται ο Παπανδρέου ο μικρός, Παπανδρέου ο Μέγας.

Ο ίδιος Παπανδρέου, ο οποίος στα ελληνικά δεν τα καταφέρνει τόσο καλά, ως Έλλην της διασποράς κατά δήλωσή του, αλλά τα παπανδρεϊκά τα ξέρει φαρσί, ζήτησε προχτές από τους δημοσιογράφους να προτιμούν αντί για τη λέξη λιτότητα τη λέξη υπευθυνότητα, διότι αυτή αποδίδει πιο σωστά την κυβερνητική πολιτική! Εκεί που μας χρωστούσανε δηλαδή, εκεί που κλαίγονταν για το ΔΝΤ και τους τοποτηρητές, εκεί που δήλωναν ότι δεν θέλουν να πάνε στις αγριότητες, αλλά πήγαν υποχρεωτικά (κρίμα το κοριτσάκι, κρίμα τι κάνει τ’ άτιμο το χρήμα), τώρα βγαίνουν κι από πάνω! Γλωσσικώς τουλάχιστον.

Γλωσσικώς μοιράζουν μπόνους, κάνουν παραχωρήσεις, διαπιστώνουν κατακτήσεις, κοιτάζονται στον καθρέφτη του απαράμιλλου θάρρους τους, κομπορρημονούν για τις επιτυχίες τους, εμφανίζονται με πόζες σωτήρων ανηλίκων παιδιών και ενηλίκων μητέρων, μαστιγώνουν τους γιατρούς του Κολωνακίου και τους πισινάτους της Μυκόνου. Συνοδεύουν εν ολίγοις τη μεγάλη υπευθυνότητα με μια εξίσου μεγάλη αν και στριφνή γλωσσοπλαστική. Έτσι που να είναι πλέον αναγκαίο σε όλους μας, όταν επιχειρούμε να εισέλθουμε στα άδυτα της κυβερνητικής προπαγάνδας, να αναζητούμε τα κατάλληλα λεξικά. Και καθίσταται απαραίτητη στον καθένα που προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται η ερώτηση: Ομιλείτε παπανδρεϊκά;

Δέν άντεξε τελικά η τρόικα και έγινε κουαρτέτο!!.

Πηγή: Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών

Η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ,πιστή και συνεπής στα κομματικά της καθήκοντα,αντί να ταχθεί,ώς όφειλε με τα συμφέροντα του δοκιμαζόμενου κόσμου της εργασίας,αντί να σηκώσει το ανάστημα στους εισβολείς του ΔΝΤ και της Ε.Ε,για να υπερασπίσει τη ζωή,τα δικαιώματα και το μέλλον των εργαζομένων,των νέων των άνεργων,των γυναικών και των μεταναστών,τάχθηκε με το μέρος του αντιπάλου.

Υπέκυψε στους όρους και τα όρια του Μνημονίου,υπογράφοντας (όχι για πρώτη πρεπει να ομολογήσουμε φορά) αυξήσεις που υποβαθμίζουν ακόμη περισσότερο την αξία της εργατικής δύναμης,μειώνουν ακόμη περισσότερο την αγοραστική της δυνατότητα,υποβιβάζουν ακόμη περισσότερο την κοινωνική θέση  του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Η υπογραφή της 3χρονης ΣΣΕ με τη συναίνεση ΣΕΒ-ΓΣΕΕ κλείνει την πρώτη φάση μέτρων και νομοθετικών ρυθμίσεων που επέβαλε η υπαγωγή στο "μηχανισμό στήριξης" και η υπογραφή του Μνημονίου και περιελάμβανε εκτός των μέτρων εισοδηματικής πολτικής του δημοσίου όσο καί τις νομοθετικές ανατροπές σε ασφαλιστικό και εργασιακό.

Αναδιαπραγμάτευση ή άρνηση του χρέους; Μια κριτική της κριτικής.

 του Δ. Καζάκη

15/7/2010

Η κριτική του κ. Μπινιάρη (http://ardin.gr/node/3587) είναι παντελώς άστοχη και κάθε άλλο παρά άρτια από «τεχνική» άποψη. Πρώτα και κύρια γιατί ξεκινά από μια ριζικά διαφορετική αφετηρία. Για μένα η πολιτική που ακολουθείται από την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ, την κυβέρνηση και η οποία σιγοντάρεται από ποικίλους «ειδικούς» και μη, σαν τις «αυθεντίες» στις οποίες αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς ο κ. Μπινιάρης, δεν είναι μονόδρομος όπου το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στους θεούς της αγοράς και στην ευγενική κατανόηση των αρπαχτικών της. Με εξέπληξε επίσης η άγνοια επί του θέματος που επιδεικνύει ο κ. Μπινιάρης, αν και θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα και περισσότερα. Ας είναι όμως.

Καταρχάς δυο απλές παρατηρήσεις: Πρώτο, το να απαντά κανείς ότι αν εφαρμοστεί μια πρόταση με την οποία διαφωνεί θα σημάνει την απόλυτη καταστροφή, και μάλιστα χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αυτό δεν αποτελεί επιχείρημα, αλλά εκδήλωση δογματικής προσκόλλησης σε κάποιες δικές του «απόλυτες αλήθειες» που τις θεωρεί τόσο δεδομένες ώστε δεν κάνει καν τον κόπο να επεξεργαστεί τα επιχειρήματα την άλλης άποψης. Και θα δούμε παρακάτω πώς το κάνει αυτό ο κ. Μπινιάρης. Δεύτερο, η άγνοια δεν υπήρξε ποτέ επιχείρημα. Όταν δεν γνωρίζεις κάτι οφείλεις να το μάθεις πριν μιλήσεις και μάλιστα πριν θεωρήσεις τον εαυτό σου ικανό να ασκήσει κριτική.

Απλήρωτοι Εργαζόμενοι ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ

Μνημόνιο ή θάνατος

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Κ. Βεργόπουλου

Τέλος Μεταπολίτευσης. Ομως, τι ήταν τελικά αυτή; Φάση κοινωνικών κατακτήσεων σε καθυστερημένη κοινωνία ή μήπως διά δόλου μεθόδευση κατάργησης, ακόμη και όσων από πριν υπήρχαν; Ο,τι δεν κατόρθωσαν κεντρο-αριστερο-δεξιές κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης συνοψίζεται σήμερα στο εσχατολογικό δίλημμα, που μόνο «σοσιαλιστική» κυβέρνηση μπόρεσε να διατυπώσει: «Μνημόνιο ή θάνατος», με έμπρακτη σαφή απάντηση «Θάνατος διά του Μνημονίου».

Το Μνημόνιο, ακόμη και αν δεν υπήρχε, έπρεπε να εφευρεθεί, εφόσον εγκαθιστά την ελληνική κοινωνία στην κόλαση, μεταθέτοντας τις ευθύνες στους «ξένους». Θα πρέπει κάποιος να έχει πολύ εξιδανικεύσει τον σοσιαλισμό για να αποδέχεται ότι ο δρόμος προς αυτόν διέρχεται από τη νεοφιλελεύθερη κόλαση. Αφθονούν σήμερα «ιδεαλιστές» κυλισμένοι στις λάσπες για τα ιδανικά τους. Οι νοσηρές αδυναμίες του απερχόμενου συστήματος κηρύσσονται σήμερα ανεπανόρθωτες και οι θεσμοί κατεδαφίζονται, με τη φαντασιοπληξία ότι νέοι υγιείς θα αναδειχθούν αντί των «παλαιών». Σε πόσο χρόνο, ποιες δυνάμεις, ποια δυναμική, όταν η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια οικονομία παραμένουν στην κατιούσα; «Οσο πιο επώδυνα τα μέτρα τόσο ριζικότερη η εξυγίανση», διαβεβαιώνεται με «σοσιαλιστικό» μαζοχισμό. Αντιστροφή ειδώλων, φροϊδική «πατροκτονία». Μόνον που, εάν κάποιος γιος δικαιολογείται να επιδιώκει, έστω και σε αργοπορημένη εφηβεία, απαλλαγή από τη σκιά του πατέρα, γιατί άραγε οι συνέπειες να φορτώνονται σε ολόκληρη την κοινωνία -που δεν είναι ούτε μητέρα ούτε πατέρας ούτε καν συγγενής του-, ιδίως στις νέες γενιές, που, ανυποψίαστες των «αμαρτιών» του παρελθόντος, δικαιούνται να προσβλέπουν σε κάποιο μέλλον, από το οποίο σήμερα αποκόπτονται βίαια, εκδικητικά και άγονα; Το σύνδρομο εκδίκησης δεν δημιουργεί νέα πραγματικότητα, ούτε σοσιαλιστική ούτε καν καπιταλιστική, απλώς αντιστρέφει την προηγούμενη. Οι προνομιούχοι της προηγούμενης περιόδου επιτυγχάνουν πάντα να διατηρούν προνόμια και ασυλίες κατά την επόμενη.

Η Ευρώπη του νέου ολοκληρωτισμού

Πηγή: ΠΟΝΤΙΚΙ (15-7-2010)
του Δ. Καζάκη  

Πριν δυο ημέρες η Pacific Investment Management Co., η οποία διαχειρίζεται το μεγαλύτερο παγκόσμια χαρτοφυλάκιο ομολόγων, προειδοποίησε τους επενδυτές της ότι θα πρέπει να αποφεύγουν με κάθε τρόπο τις χώρες της περιφέρειας του ευρώ όπως είναι η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία καθώς βουλιάζουν κάτω από το βάρος των χρεών τους. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να βρεθούν εκτεθειμένοι στα δημόσια χρέη των χωρών αυτών, διότι το επόμενο διάστημα αναμένεται σοβαρή επιδείνωση της κατάστασής τους. Υπάρχει μια οσμή βαθιάς σήψης στην περιρέουσα ατμόσφαιρα της ευρωζώνης και τα μεγάλα αρπαχτικά σιγά-σιγά αποχωρούν για να παραχωρήσουν τη θέση τους στις ύαινες και τα άλλα νεκροφάγα των αγορών. Η ζώνη του ευρώ μοιάζει όλο και πιο πολύ με ένα απέραντο νεκροταφείο. Νεκροταφείο οικονομιών, εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, ακόμη και κρατών. 

Η κατάσταση αυτή έχει ωθήσει ακόμη και τους πιο πιστούς ιερείς του δόγματος, όπως είναι ο Ρόμπερτ Μαντέλ, που πήρε νόμπελ οικονομίας το 1999 για την εργασία του πάνω στο ευρώ, να αποδεχτεί μετά πόνου ψυχής ότι υπάρχει 40% πιθανότητα να αναδιαρθρωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, 20% πιθανότητα για αναδιάρθρωση του χρέους της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας και 10% πιθανότητα για αναδιάρθρωση του χρέους της Ιταλίας. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή μεταστροφή του κυρίου αυτού, ο οποίος μόλις πριν μερικούς μήνες δεν ήθελε να ακούσει λέξη για την κρίση του ευρώ και την πιθανότητα πτώχευσης των χωρών της ευρωζώνης. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν πήρε νόμπελ υποστηρίζοντας ότι το ευρώ είναι άτρωτο και ότι η κρίση είναι έννοια άγνωστη για την ανερχόμενη τότε ευρωζώνη.

Θερινός μποναμάς έως και 3.200 ευρώ για κάθε βουλευτή

Πηγή: Capital

Θερινό... μποναμά  επιφυλάσσουν στους βουλευτές και τους υπαλλήλους της Βουλής τα νομοσχέδια που έχουν κατατεθεί ή πρόκειται να κατατεθούν, είτε λόγω των συμβατικών υποχρεώσεων της Ελλάδας από το Μνημόνιο, είτε λόγω της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας. 

Η σύμπτυξη, μάλιστα, των εργασιών των Θερινών Τμημάτων, εξαιτίας της παράτασης των εργασιών της Ολομέλειας για να ψηφιστεί το ασφαλιστικό του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα, έχει ως αποτέλεσμα να επιταχυνθούν στις λίγες ημέρες που απομένουν ως τις διακοπές του Αυγούστου οι διαδικασίες για αρκετά σχέδια νόμου. Με το... αζημίωτο, όμως, για τους βουλευτές, οι οποίοι πλέον της μηνιαίας αποζημίωσής τους έχουν λαμβάνειν «μπόνους» τόσο για τις συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών όσο και για τις συνεδριάσεις των Θερινών Τμημάτων σε Σώμα (αντί της Ολομέλειας).

Παναγιωτακόπουλος: Η πώληση ΤΤ-ΑΤΕ σηκώνει ειδικό δικαστήριο... μόνο που αυτή τη φορά δεν θα είναι σκευωρία!!!

Πηγή: Τα Χάλια

Αντιδράσεις εντός ΠΑΣΟΚ πυροδοτεί η πρόταση για πώληση της Α.Τ.Ε και του Τ.Τ. Το μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Γιώργος Παναγιωτακόπουλος ασκεί έντονη κριτική και κάνει λόγο για "ακραία κερδοσκοπικά φαινόμενα", τονίζει πως δεν πρέπει να πουληθούν κρατικές τράπεζες, ενώ καταλήγει πως η περίπτωση σηκώνει ακόμα και ειδικό δικαστήριο... μόνο που αυτή τη φορά δεν θα πρόκειται για σκευωρία!!!

Σε δήλωση του σημειώνει: "Με έκπληξη ακούσαμε την πρόταση Σάλλα για εξαγορά του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου και της Αγροτικής Τράπεζας.
Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι η πρόταση προέκυψε μία μόλις ημέρα μετά τις σχετικές «παραινέσεις» του Υπουργού Οικονομικών.
Με αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ευθεία πρόκληση κατά του Δημόσιου Τραπεζικού Συστήματος.
Η βουλιμία είναι χαρακτηριστικό των νεοφιλελεύθερων και των κερδοσκόπων. Τίποτα και ποτέ δεν είναι αρκετό. Αφού οδήγησαν την Ελλάδα στον εγκλωβισμό του μνημονίου και του ΔΝΤ, αφού πήραν και το τελευταίο ευρώ του εργαζομένου με ληστρικά επιτόκια, αφού λεηλάτησαν το ιερό αποθεματικό των ασφαλιστικών ταμείων, τώρα είναι έτοιμοι για το μεγάλο ρεσάλτο. Την κερκόπορτα τους την ανοίγουν οι γνωστοί νεοφιλελεύθεροι που με όχημα το ΠΑ.ΣΟ.Κ απέκτησαν υπόσταση και υπογραφή.
Η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς για εξαγορά του 77% της Αγροτικής Τράπεζας και του 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου συνιστά υπέρβαση κάθε γνωστού ορίου του όρου “πειρατεία”.
Η Τράπεζα Πειραιώς η οποία πρωταγωνίστησε στο σχέδιο υπερχρέωσης της κοινωνίας και αποκόμισε τεράστια κέρδη διασώθηκε με την ένταξή της στο κρατικό πρόγραμμα στήριξης των Τραπεζών και μέσω της λήψης δανείων από την Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Τράπεζα Αττικής ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Υπό αυτές τις συνθήκες επιχειρεί να εξαγοράσει έναντι πινακίου φακής την ΑΤΕ η οποία είναι ο μεγαλύτερος κάτοχος περιουσίας από την εποχή του Σουλτάνου μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι: “Με τίνος τα χρήματα σκοπεύει να κάνει αυτή την εξαγορά;”

Πού πάει ο πλούτος που παράγεται

Πηγή: Ριζοσπάστης

Το 2009 πάνω από το 77% του ΑΕΠ κατέληξε κατευθείαν στις τσέπες των μεγαλοεργοδοτών

Πού πήγαν τα λεφτά; Εξανεμίζονται σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης ή η τελευταία αξιοποιείται για να «λουφάξουν» οι εργαζόμενοι και να μη διεκδικήσουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, σύμφωνα με τις ανάγκες τους και ανάλογα με τον παραγόμενο πλούτο; Ας μιλήσουμε με αριθμούς:

Μόλις πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έδωσε 10 δισ. Ευρώ στις τράπεζες και ίδρυσε ταμείο «για τη στήριξη του τραπεζικού συστήματος». Αυτά που δίνονται τώρα προστίθενται στα 28 δισ. που είχε δώσει η κυβέρνηση της ΝΔ.

Το 2009 το ΑΕΠ της χώρας διαμορφώθηκε στα 237 δισ. ευρώ. Από αυτά - με πρόχειρους υπολογισμούς - αυτά που οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έδωσαν χέρι με χέρι στο μεγάλο κεφάλαιο έφτασαν τα 184,1 δισ. Μέσα στο 2009 πλήρωσαν οι εργαζόμενοι:

Υποτίμηση, κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού

Πηγή: Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

του Χρ. Βαλλιάνου

Το πρόγραμμα των μέτρων σταθερότητας που εξήγγειλε η Κυβέρνηση Παπανδρέου συνοδεύτηκε (και προετοιμάστηκε) από ένα αντίστοιχο μπαράζ δημόσιων παρεμβάσεων από τη μεριά των «κέρβερων του συστήματος», που ανέλαβαν να εκλαϊκεύσουν στους «αδαείς» τη βασική ιδέα ότι τα μέτρα αποτελούν ένα μονόδρομο που επιβάλλεται από την απλή αριθμητική, αλλά και κάποιες άλλες ιδέες, πιο «τεχνικές»: όπως πχ ότι το συνεχώς διογκούμενο δημόσιο χρέος είναι άμεση συνέπεια των χρόνια ελλειμματικών ισοζυγιών εμπορικών συναλλαγών, και τελικά, της υποχώρησης της ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας τα τελευταία χρόνια.

Για τη θεραπεία αυτού ακριβώς του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας κυβερνητικοί σύμβουλοι και ευρωπαίοι αναλυτές, και με δεδομένο ότι το κοινό νόμισμα εξ ορισμού αποκλείει τη δυνατότητα μιας νομισματικής υποτίμησης σαν αυτές  που είχαμε γνωρίσει στην προ ευρώ εποχή, δεν βλέπουν παρά μόνο μια δυνατότητα: την ονομαστική υποτίμηση των μισθών συνολικά, στο δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα. Θεωρούν δηλ. ότι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής  οικονομίας προέρχεται από το δυσανάλογα υψηλό κόστος της αμοιβής της εργασίας, και ότι η ανάγκη μιας δραστικής αναπροσαρμογής των μισθών δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με άλλα μέσα, όπως πχ το πάγωμα των μισθών, που λόγω του χαμηλού πληθωρισμού κρίνονται σαν υπερβολικά ήπια. Οι απόψεις αυτές, στις οποίες συγκλίνουν οι ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι της ΕΚΤ με τους πιο μετριοπαθείς νεοκεϋνσιανούς, όπως ο (και σύμβουλος του Πρωθυπουργού) Τζ. Στίγκλιτς, παρουσιάζουν τη βίαιη περιστολή της αμοιβής της εργασίας ως το ισοδύναμο μέτρο προς την μη εφικτή σήμερα επιλογή της υποτίμησης του νομίσματος, αφού θεωρούν ότι ενεργοποιεί τους ίδιους μηχανισμούς (ανάλυση του κόστους παραγωγής, ανταγωνιστικότητα) και οδηγεί στα ίδια αποτελέσματα (μείωση ελλειμμάτων εμπορικών συναλλαγών, κλπ). Γι’ αυτό το λόγο το μέτρο αυτό παρουσιάστηκε από τους υποστηρικτές του ως «εσωτερική υποτίμηση». Η ανάλυση που ακολουθεί σκοπεύει να φωτίσει αυτό ακριβώς το ερώτημα και να δείξει ότι  και σ’ αυτό το σημείο οι απολογητές του συστήματος, εσκεμμένα ή όχι, συσκοτίζουν την πραγματικότητα και συγκαλύπτουν, όσο αυτό είναι δυνατόν, μια πολιτική με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά.

ΑΤΕ, ΤΤ: Πρόταση για τριπλή κολεγιά

Πηγή: Ριζοσπάστης  (16/7/2010)

Με όχημα την Τράπεζα Πειραιώς εκποιούνται τα ποσοστά του κράτους σε Αγροτική Τράπεζα και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Μοχλός για παραπέρα συγκέντρωση και παράδοση ζωτικού χώρου σε αγροτική παραγωγή και βασικές υποδομές

Ενας νέος κύκλος συγκεντροποίησης του τραπεζικού κεφαλαίου και ανακατατάξεων ανάμεσα σε διάφορες ομάδες του κεφαλαίου φαίνεται να ενεργοποιεί η χτεσινή πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς, που έβαλε στο στόχαστρό της τα ποσοστά που κατέχει το δημόσιο στην Αγροτική Τράπεζα και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Αντιδρώντας άμεσα στις παραινέσεις εκπροσώπων της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά και στις προτροπές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για τη δημιουργία ακόμα ισχυρότερων τραπεζικών ομίλων, που θα μπορούσαν πιο αποτελεσματικά να αντιμετωπίσουν τον οξυνόμενο ανταγωνισμό, η διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς έσπευσε να αξιοποιήσει την κρατική ομπρέλα προστασίας που της παρέχει το μνημόνιο και έθεσε άμεσα υποψηφιότητα να πάρει ενεργό μέρος στις επικείμενες αναδιαρθρώσεις.

Αξιοποιώντας στο έπακρο την κερδοφορία πολλών χρόνων και γνωρίζοντας ότι οι διαδικασίες εξαγορών και συγχωνεύσεων ευνοούνται εξαιρετικά από τις υπάρχουσες συνθήκες, οι μεγαλομέτοχοι της Τράπεζας Πειραιώς υπέβαλαν «πρόταση» για την εξαγορά του συνόλου των ποσοστών που έχει το κράτος και τα οποία είναι 77,31%στην Αγροτική Τράπεζα Ελλάδας (ΑΤΕ) και 33,04% στοΤαχυδρομικό Ταμιευτήριο (ΤΤ).

Αναδιάρθρωση χρέους : Οι απόψεις των ειδικών

Πηγή: in gr

via μη μαδάς τη μαργαρίτα

Το in.gr  απευθύνθηκε σε 3 ακαδημαϊκούς ζητώντας του να καταθέσουν τις απόψεις τους σχετικά με την αναδιάρθρωση του χρέους.

Άκαιρη η συζήτηση για την αναδιάρθρωση

«Όσον αφορά την εκτίμηση» επισημαίνει ο κ. Σταύρος Β. Θωμαδάκης, καθηγητής Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστήμιου Αθηνών και πρώην πρόεδρος Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς «για την ανάγκη αναδιαπραγμάτευσης του ελληνικού χρέους τώρα, εγώ δεν τη συμμερίζομαι καθόλου. Θεωρώ ότι εκπορεύεται από μία κακή και ατελή εκτίμηση των περιστάσεων και επιπλέον τροφοδοτεί προσδοκίες και συμπεριφορές που μπορεί να οδηγήσουν την Ελλάδα σε επικίνδυνα μονοπάτια. Αν, υποθετικά μιλώντας, η Ελλάδα  προχωρούσε σε μια μονομερή αναδιάρθρωση χρέους, θα αποκοβόταν από τις αγορές με ορατό κίνδυνο μάλιστα να ανασταλεί η χρηματοδότηση από το πακέτο στήριξης. Αυτό θα μεταφραζόταν σε φοβερή εσωτερική κρίση, ασύγκριτα μεγαλύτερη από αυτά που τώρα βιώνουμε. Αν πάλι, προχωρούσε σε  διαπραγμάτευση με τους ιδιώτες δανειστές θα ήταν σε απίστευτα αδύναμη θέση λόγω της χαμένης αξιοπιστίας και καθώς δεν έχει αποδείξει ακόμα ότι έχει την δυνατότητα και την πυγμή να διορθώσει τα δημοσιονομικά της. Η άποψη μου είναι λοιπόν ότι αυτή η συζήτηση είναι εντελώς άκαιρη. Ξέρετε, η δημόσια συζήτηση εισπράττεται από τον κόσμο με ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο από ότι την κάνουμε εμείς. Εγώ εκθέτω  την άποψη μου, με τις αμφιβολίες μου, τις επιφυλάξεις και τις παρατηρήσεις μου, αλλά ο αναγνώστης θα μείνει στην φράση ότι θα γίνει αναδιάρθρωση χρέους και θα πάει στις τράπεζες να πάρει τα λεφτά του τώρα.  Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η κρίση των αγορών και του δημόσιου χρέους έχει ένα τεράστιο επικοινωνιακό υπόβαθρο. Αυτή την στιγμή Ελλάδα αλλά και η  Ευρώπη βρίσκεται στο στόχαστρο μιας πολύ αρνητικής επικοινωνιακής χιονοστιβάδας, όπου η όποια κίνηση είχε αρνητικό αντίκτυπο. Και ο αντίκτυπος έχει αποτελέσματα γιατί επενεργεί στις φοβίες και τις ατομικές συμπεριφορές.

Λεφτά υπάρχουν, όμως μόνο... για τα κόμματα!

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Αυτούς που δεν πρόκειται να «αγγίξει» ποτέ καμιά καπιταλιστική οικονομική κρίση είναι τα πολιτικά κόμματα και το προσωπικό τους, τις λεγόμενες ΜΜΕ και τους εμπόρους όπλων. 

Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία ότι η κυβέρνηση αυξάνει για ακόμα μια φορά την επιχορήγηση των κοινοβουλευτικών κομμάτων αλλά το κάνει σε μια στιγμή που έχει εξαπολύσει ολομέτωπη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της ζωής των μισθωτών και συνταξιούχων. 

Για τον λόγο αυτό παραθέτουμε αποσπάσματα από σημερινό δημοσίευμα του «Βήματος»:

"Λεφτά υπάρχουν, όμως μόνο... για τα κόμματα! Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να πάρει πίσω τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων στην οποία είχε προχωρήσει πριν από λίγους μήνες. Συγκεκριμένα, με απόφαση της υφυπουργού Εσωτερικών κυρίας Θεοδώρας Τζάκρη και του υφυπουργού Οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδη, που δημοσιεύθηκε χθες στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως», τροποποιείται το «ψαλίδισμα» στις επιχορηγήσεις των κομμάτων που είχε επιβληθεί τον περασμένο Μάρτιο. 

Με τη νέα απόφαση τα κόμματα από 37 εκατ. ευρώ που θα έπρεπε κανονικά να εισπράξουν, θα λάβουν 48 εκατ. ευρώ, δηλαδή θα βγουν κατά 11 εκατ. ευρώ κερδισμένα! 

Οι μεγάλοι «τυχεροί» της εν λόγω τροποποίησης είναι το ΠαΣοΚ, που θα λάβει τέσσερα εκατομμύρια περισσότερο, η ΝΔ, με πέντε εκατομμύρια παραπάνω, το ΚΚΕ με 1,3 εκατομμύριο, ο ΛΑΟΣ με 700 χιλιάδες και ο ΣΥΡΙΖΑ με 900 χιλιάδες ευρώ. Μικρή αύξηση θα έχουν επίσης και οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι οποίοι θα λάβουν περίπου 35 χιλιάδες ευρώ περισσότερα..."