Στο ευρωσκαμνί για τον Μπόμπολα

Πηγή: Το Ποντίκι

Της Βάλιας Μπαζού

Είναι, τουλάχιστον, λίγο περίεργο τη στιγμή που το ταμείο είναι άδειο, το ελληνικό δημόσιο να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην δυσαρεστήσει μια εταιρεία την οποία παρανόμως, σύμφωνα με την Κομισιόν, «προίκισε» με κρατικό χρήμα.

Και όταν λέμε κάνει τα αδύνατα δυνατά, εννοούμε ότι κάθεται μέχρι και στο εδώλιο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και απειλείται με ευρωκαμπάνα αφού συστηματικά αποφεύγει να κάνει τα δέοντα προκειμένου να επιστραφεί δημόσιο χρήμα από την εταιρεία που συμμετέχει στην εκμετάλλευση του χρυσού της Χαλκιδικής.

Η ιστορία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2011 όταν η Κομισιόν εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία κρίθηκε παράνομη και ασυμβίβαστη με την εσωτερική αγορά η κρατική ενίσχυση ύψους 15,34 εκατ. ευρώ, η οποία χορηγήθηκε στην εταιρεία Ελληνικός Χρυσός ΑΕ, με την πώληση περιουσιακών στοιχείων και γης σε τιμή κατώτερη της αξίας της και με απαλλαγή της υποχρέωσης καταβολής φόρων.

Με την ίδια απόφαση η Επιτροπή ζητούσε από το ελληνικό κράτος να πράξει τα δέοντα προκειμένου να επιστραφούν από την εταιρεία έντοκα τα κονδύλια στο δημόσιο ταμείο.

Ιδιωτικοποίηση νερού στην Βολιβία -cc για υπότιτλους-

ΠΗΓΗ: tvxs.gr


Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2000 ξέσπασαν διαδηλώσεις στην πόλη Cochabamba στην Βολιβία ως απάντηση στις μεγάλες αυξήσεις της τιμής του νερού. Πολλοί άνθρωποι είδαν τον λογαριασμό του νερού να τριπλασιάζεται και να τετραπλασιάζεται κάτι που σήμαινε πως πολλοί θα έπρεπε να διαθέσουν το μισό περίπου εισόδημά τους για τον λογαριασμό του νερού.





Αυτό συνέβη από την στιγμή που η εταιρεία Bechtel ανέλαβε την διαχείριση του νερού της πόλης. Μη μπορώντας οι πολίτες να ανταποκριθούν απαίτησαν να σταματήσει η σύμβαση με την εταιρεία.


Μετά από καταστρατήγηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων, πολλούς τραυματισμούς και θανάτους από την αστυνομία και τον στρατό κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων όλα τα δικαιώματα του νερού αποκαταστάθηκαν.

Χίλιες και μια ..μπούρδες !

ΠΗΓΗ: Καθρέφτη Καθρεφτάκι

Ένα φάντασμα πλανιέται στα σκοτεινιασμένα μυαλά των εκάστοτε υπουργών οικονομικών και των συνεργατών τους, από καταβολής της κρίσης: Η πάταξη της φοροδιαφυγής !

Είναι ένα φάντασμα που παραλύει κάθε  άλλη ‘φορολογική’ σκέψη. Ζήτημααναλογίας άμεσων-έμμεσων φόρων δεν υφίσταται. Προβληματισμός για την ηθική, την νομιμότητα, ακόμη και την συνταγματικότητα της φορολόγησης του κεφαλαίου, κανείς από κανέναν ! Αμφιβολία για τον χαρακτήρα των τεκμηρίων και την ‘δικαιοσύνη’ τους, ούτε τόση δα ! Κουβέντα για τις προκαταβολές και τις παρακρατήσεις στην πηγή των φόρων εν καιρώ καλπασμού της ανεργίας !

Ένα επίπεδο πιο πάνω, σ’ αυτό της πολιτικής ηγεσίας η παραμικρή ..υποψία, πως μάλλον είναι απίθανο να ΠΕΙΣΕΙΣ έναν λαό να ΠΛΗΡΩΣΕΙ, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τις ..Τράπεζες και τους δανειστές ! Ούτε η παραμικρή  λογική σκέψη, πως δεν μπορείς να ζητάς να ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, για ένα ΔΗΜΟΣΙΟ που εσύ ο ίδιος ΠΡΟΤΙΘΕΣΑΙ να το κάνεις ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ! Και βέβαια, ούτε ο πιο ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ δεν θα περίμενε από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να επιχειρήσουν το στοιχειώδες: Μια ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ του εισοδήματος μέσω της φορολογίας !

Bankruptocracy in the Greek Sector of Bailoutistan: The aftermath of the Reuters Report on Piraeus Bank

Πηγή: Γ. Βαρουφάκης18 JUL

You may have read the shocking story by Reuters on the ponzi scheme three (or more) Greek banks concocted in order to seem to raise more capital, without diluting the bankers’ stake in ‘their’ bankrupt banks. I have nothing to add to this excellent report by the folks at Reuters (except perhaps to suggest that insider trading rules may have been breached by Mr Sallas who traded in Piraeus Bank shares at a time when he was engineering a fresh issue of them). No, this post’s purpose is to inform those outside of Greece of the impact of this brilliant, and shocking, report on the Greek polity: on our government, our system of justice and, lastly, on our finest of journalists: Deafening silence!

In a country where, supposedly, a new conservative, pro-European, ‘sensible’ government was freshly elected on a mandate of bolstering the nation’s credibility (at least in the eyes of Europe), this blatant attempt to bend the rules of bank recapitalisation (by means of a ponzi scheme where one bankrupt bank provides loans to another so that the latter’s ‘owners’ can inject the loans as capital into ‘their’ bank) went spectacularly unnoticed. Workers’ pay is reduced to sub-Saharan levels, hospitals are starved of chemo-drugs, ‘respected’ journalists lambast unionists who are trying to defend the starvation wages of unskilled labour but, when such a scandal directed at misleading the EBA, the ECB, the troika itself, is revealed, SILENCE. And as if that were not enough, the troika itself, the ECB, the EBA, whose will and directions are being usurped, also remain SILENT.

Ιδιωτικοποιήσεις: Ένα επικίνδυνο παραμύθι του καιρού μας

ΠΗΓΗ: The Press Project

Aditya Chakraborty

Ο Αϊνστάιν όρισε την τρέλα ως «το να κάνεις συνέχεια το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Σύμφωνα με αυτή την ρήση, και διαβάζοντας την ομιλία του για την αναμόρφωση των δρόμων και των λιμανιών της Βρετανίας, ο Ντέιβιντ Κάμερον είναι τρελός. Γενικά δεν είμαι αγενής, ούτε κάνω προσωπικές επιθέσεις. Αν όμως ο Πρωθυπουργός πιστεύει ειλικρινά ότι μπορεί να κάνει ότι έκαναν οι προκάτοχοί του τις δυο τελευταίες δεκαετίες χωρίς να επαναλάβει ακριβώς τα ίδια τραγικά λάθη με εκείνους, τότε είναι τρελός. Ξεκούτης. Δεν του κόβει.

Αν εξαιρέσουμε την καινοτομία ενός πρωθυπουργικού λόγου αφιερωμένου στην …. άσφαλτο, αυτά που προτείνει ο αρχηγός των Συντηρητικών είναι στην ουσία αυτά που έχουμε ακούσει τόσες φορές από την Θάτσερ και μετά. Κάθε Βρετανός πρωθυπουργός της πρόσφατης ιστορίας έχει στραφεί σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και επενδυτές για να κατασκευάσουν και να διοικήσουν εκείνοι νοσοκομεία, σχολεία και υπόγειες μεταφορές. Τώρα, ο Κάμερον θέλει να αναλάβουν τους αυτοκινητόδρομους και τις εθνικές οδούς.

Από τα πυρεία και το άλας, στην ενέργεια και τα ύδατα

Πηγή: Καθημερινή 17/7/2012

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του Μνημονίου, σύμφωνα με όσα έχουμε ακούσει από την κυβέρνηση, εστιάζεται κυρίως στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Οι διαρθρωτικές αλλαγές περιελήφθησαν μεν στις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά σίγουρα δεν είναι της απολύτου προτεραιότητος, στον βαθμό που η κυβέρνηση επιθυμεί διακαώς να δείξει στους εταίρους ότι τηρεί τις υποχρεώσεις της και συμμορφώνεται στις υποδείξεις τους. Με δεδομένη μάλιστα την απειλητικά διαφαινόμενη αδυναμία φοροδοσίας της πλειοψηφίας των πολιτών, οι ιδιωτικοποιήσεις προβάλλουν ως η οδός για γρήγορα αποτελέσματα, προς την κατεύθυνση της μείωσης του χρέους. Τι μπορεί να προσδοκά όμως η κυβέρνηση από τις ιδιωτικοποιήσεις; Τι ποσά μπορεί να περιμένει, και από ποια περιουσιακά στοιχεία ώριμα προς αξιοποίηση; Σύμφωνα με δημοσιευθείσα στον Τύπο έκθεση του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, από 32 μείζονα περιουσιακά στοιχεία, λιγότερο ή περισσότερο έτοιμα προς πώληση, το προσδοκώμενο χρηματικό όφελος δεν φτάνει καν τα 7 δισ. ευρώ, είναι μόλις 6,94 δισ. Λέμε μόλις, διότι πριν από ενάμιση χρόνο η τρόικα είχε υπολογίσει ότι από τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας τα προσδοκώμενα έσοδα θα έφταναν τα 50 δισ. ευρώ.

Πολιτικοί vs οικονομολόγων

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Μαριάννα Τόλια

Τα αίτια για την ευρωπαϊκή κρίση και για το τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να τη λύσει διαφέρουν ανάλογα με το ποιος μιλάει. Κατά βάση μιλούν δύο κατηγοριών άνθρωποι: οι πολιτικοί και οικονομικοί αξιωματούχοι της Ευρωζώνης και των κρατών μελών της, δηλαδή ουσιαστικά οι εκπρόσωποι της πολιτικής εξουσίας, και οι οικονομολόγοι, δηλαδή οι έστω και υπό προϋποθέσεις εκπρόσωποι της επιστήμης. Και αποκαλούμε τους οικονομολόγους έστω και υπό προϋποθέσεις εκπροσώπους της επιστήμης όχι μόνο γιατί τα οικονομικά είναι κοινωνική επιστήμη που υπόκειται σε ιδεολογικές πολιτικές επιρροές, αλλά και εξαιτίας του γνωστού ανέκδοτου: οικονομολόγος, λέει, είναι αυτός που σου εξηγεί σήμερα γιατί δεν έγινε εκείνο που είχε προβλέψει χτες... Παρά ταύτα, ιδίως σε ό,τι αφορά τα αίτια και την αντιμέτωπιση μιας οικονομικής κρίσης, αναγνωρίζουμε στο λόγο των οικονομολόγων  μεγαλύτερη εγκυρότητα έναντι του λόγου των πολιτικών, που κατά κανόνα τείνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη προκειμένου να εξυπηρετήσουν ατομικά και συλλογικά συμφέροντα για να κερδίσουν ψήφους και ισχύ. Κι αν δεχτούμε ότι όλα αυτά ισχύουν έτσι γενικά, έπεται – με βάση και το γνωστό ανέκδοτο  – ότι αν υπάρχει ένας λόγος να διεκδικεί τη μέγιστη εγαλύτερη εγκυρότητα για την ευρωπαϊκή κρίση, είναι των λίγων εκείνων οικονομολόγων που όταν όλοι οι άλλοι πανηγύριζαν για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα,  προέβλεπαν μόνοι σωστά πως το ευρώ θα φέρει αστάθεια στην Ευρώπη και κινδυνεύει να οδηγήσει σε μείωση της παραγωγής και αύξησης της ανεργίας στα κράτη μέλη του.

Έξω από το ευρώ, μια απλούστευση *

ΠΗΓΗ: Το Περγάδι

των Danilo Corradi και Marco Bertorello

Η κρίση του ευρώ κουβαλάει μαζί της ένα πλήθος προβλημάτων και πιθανές λύσεις. Οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποκαλύπτουν όλες τις αντιφάσεις τους, συντομεύοντας τις εξελίξεις και καθιστώντας επείγουσες τις αποφάσεις για ριζική αλλαγή. Στην κρίση αντιστοιχεί η επιστροφή μιας εθνικής πολιτικής, ικανή να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Ο κίνδυνος είναι, η αντίθεση στις περικοπές  και στη λιτότητα να διολισθήσει προς  προγράμματα εθνικής αναδίπλωσης, που δεν αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα και αρνούνται μια προσέγγιση συστημική και πραγματικά εναλλακτική. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο εκκίνησης αντιπροσωπεύεται από την περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα βγαίνει, ή είναι έξω;

Σε πρόσφατη παρέμβαση του ο Emiliano Brancaccio θεώρησε ως κλειδί ανάγνωσης της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ την "εμφανώς ασυνεπή"  θέση του να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του περίφημου μνημόνιου, χωρίς να κάνει ρητή αναφορά στις πιθανές συνέπειες από μια ενδεχόμενη αποτυχία του εν λόγω αιτήματος. Είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να φάνηκε απρόθυμος να συζητήσει λεπτομερώς τις συνέπειες από μια αρνητική απάντηση της Τρόικας, αλλά ήταν σαφές ότι οι επιπτώσεις από ένα τερματισμό των διαπραγματεύσεων θα οδηγούσαν στη μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους από τη μεριά της Ελλάδας. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ως εκ τούτου, ήταν μία κίνηση τακτικής, δεδομένου ότι οι αντίπαλοι του ήταν αυτοί που τον κατηγορούσαν για το αντιευρωπαϊκό δήθεν προφίλ του, αλλά δεν μπορούμε να ισχυρηστούμε ότι δεν χρησιμοποιούσε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που είχε  η Ελλάδα: στα χέρια της,το χρέος της, και επιπλέον την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και εμπορευμάτων στην επικράτειά της. Η σφοδρότητα  της προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα, ακόμα και με ομοβροντίες από την υπόλοιπη ήπειρο, χαρακτηρίστηκε από την υστερία ναι στο ευρώ όχι στο ευρώ, λες και είχαμε να κάνουμε με κάποιο δημοψήφισμα για το ενιαίο νόμισμα, και όχι με την αναζήτηση λύσεων διεξόδου από την κρίση στην Ευρώπη, γενικά, και ειδικά για το δημόσιο χρέος της.

Πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (8.7.2012)

Κατερίνα Κιτίδη*

Η ομάδα ήταν έτοιμη για γκολ πριν ακόμη ο διαιτητής σφυρίξει την εκκίνηση. Άλλωστε το παιχνίδι ήταν στημένο και στα μέτρα της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε λειάνει το γήπεδο από τη δεκαετία του ’90 και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, κατ’ εφαρμογή της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον στη Γηραιά Ήπειρο. Οι ντόπιες ελίτ είχαν από καιρό φορέσει τη στολή της μαζορέτας, προσδοκώντας υπέρμετρα κέρδη από την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου. Η κορύφωση της οικονομικής κρίσης προσέφερε την τέλεια δικαιολογία για να ζεστάνει, επιτέλους, ο αγώνας. Ευφημισμοί για το ξεπούλημα, όπως η λέξη «αξιοποίηση», ακούγονταν ρυθμικά, σαν σλόγκαν, από τα στόματα δεκάδων δημοσιογράφων, ως λύση για τη μείωση του δημοσίου χρέους. Ένας καλολαδωμένος μηχανισμός προπαγάνδας στήθηκε για να δυσφημίσει τον αντίπαλο, που δεν ήταν μόνο οι οπαδοί του κρατισμού, αλλά κάθε υπέρμαχος των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και της πραγματικής διάσωσης της εθνικής οικονομίας.

Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά, που τερατογεννήθηκε από τις εκλογές του Ιουνίου, σήκωσε την παντιέρα των ιδιωτικοποιήσεων από την πρώτη κιόλας μέρα της λειτουργίας της. Στην επιστολή που έστειλε ο πρωθυπουργός στους ευρωπαίους εταίρους του, λίγο πριν από την πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες, σημείωσε πως η κυβέρνηση θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην ολοκλήρωσή τους. Άλλωστε, η στελέχωση του κυβερνητικού επιτελείου ήταν ενδεικτική: Υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών ορίστηκε ο Κωστής Χατζηδάκης, ο άνθρωπος που ξεπούλησε την Ολυμπιακή, ενώ το υπουργείο Οικονομικών ανέλαβε ο πρώην επικεφαλής της «δεξαμενής σκέψης» του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Γιάννης Στουρνάρας. Ο οικονομολόγος που έμεινε στην ιστορία επειδή προέβλεψε την αύξηση του ΑΕΠ κατά ...17% από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, επιχειρούσε από πέρυσι να κατευθύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου, μέσω του σωματείου «Πρωτοβουλία Κάππα», το οποίο είχε συστήσει μαζί με τον αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο πολιτικό, Στέφανο Μάνο.

Τεμαχισμός - διάλυση και ξεπούλημα

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Δημήτρη Μυ

Το σχέδιο διόλου πρωτότυπο, αλλά δοκιμασμένο και αποτελεσματικό, έχει δρομολογηθεί: Υπονόμευση, τεμαχισμός- διάλυση και ξεπούλημα. Αυτή είναι η διεθνής πρακτική της νεοφιλελεύθερης επέλασης,  σε αυτήν την πορεία έχει τοποθετηθεί – από τους επόπτες της—η κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης».

Όπως διαβάζουμε (Sofokleousin.gr) «ο κύβος ερρίφθη για την ΑΤΕ Bank καθώς αποφασίστηκε η διάσπασή της σε Bad Bank και Good Bank και η πώληση του υγειούς σκέλους σε κάποια ιδιωτική τράπεζα».

Κάτι που αξίζει να υπογραμμιστεί είναι—όπως διαβάσαμε στο Sofokleousin.gr-- πως «το σενάριο αυτό εκτός από επιδίωξη της τρόικας αποτελεί μια βολική έκβαση και για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ καθώς σε δεύτερη φάση και σε βάθος χρόνου φιλοδοξούν να μειώσουν αν όχι να απορρίψουν το δανεισμό τους που ανέρχεται συνδυαστικά στα €230 εκατ».

Με άλλα λόγια, με έναν σπάρο δυο τρυγόνια για τα συνεταιράκια στην  κυβέρνηση εθνικής ευθύνης και του μνημονίου: Και τη δουλειά των εποπτών τους προωθούν και τα χρέη τους σβήνουν...

Θα μπορούσε κάποιος να αναφωνήσει, μπράβο παιδιά, εις ανώτερα. Και δικαίως, όπως αποδεικνύεται από τις δρομολογημένες διαδικασίες για το ξεπούλημα της ΔΕΗ (λεπτομερές ρεπορτάζ στο έντυπο Ποντίκι αύριο Πέμπτη). Και εκεί οι υπεύθυνοι κυβερνήτες μας ακολουθούν την ίδια ακριβώς μέθοδο. Υπονόμευση, τεμαχισμός, διάλυση και ξεπούλημα. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν, σχεδιάζουν να πουλήσουν  τη ΔΕΗ. Δηλαδή, τη βιομηχανία παραγωγής ηλεκτρισμού, μαζί με την τεράστια προίκα της: Το εθνικό καύσιμο, τον λιγνίτη του οποίου τα ποσοτικά  αποθέματα στην Ελλάδα  βρίσκονται στις κορυφαίες θέσεις παγκοσμίως...

Η ανάγκη για λιτότητα και άλλες ιστορίες

Πηγή: sofokleous 10

Και αν όλα όσα ακούμε τους τελευταίους μήνες αποτελούν απλά τη λάθος προσέγγιση; Oικονομολόγοι τώρα καταρρίπτουν τις απλοϊκές νεοφιλελεύθερες τακτικές και εξηγούν γιατί το φάρμακο δεν βοηθάει τον ασθενή.

1.Για να σωθεί το ευρώ θα πρέπει να γίνει η πολιτική ένωση της Ευρώπης με βάση τη λιτότητα; ΟΧΙ

Ασφαλώς όχι, αν ως πολιτική ένωση της Ευρώπης εννοούμε αυτό που επανειλημμένα έχει τονίσει η Άνγκελα Μέρκελ. Η Ευρώπη της Μέρκελ δημιουργεί σοβαρά προβλήματα αφού απαλλοτριώνεται οριστικά το δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν σε θέματα προϋπολογισμού, που θα τα διαχειρίζονται οι Βρυξέλλες. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία προτείνει ένα " ταμείο σωτηρίας" στο οποίο οι χώρες θα συλλογικοποιήσουν το μέρος του χρέους τους που υπερβαίνει το 60 τοις εκατό του ΑΕΠ τους, με την υπόσχεση να το επιστρέψουν σε είκοσι χρόνια.

Τίποτα περισσότερο από μια ενισχυμένη εκδοχή του λεγόμενου Συμφώνου Δημοσιονομικής Σταθερότηταςπου ήδη έχει επιβάλει το Βερολίνο: δύο δεκαετίες εξασφαλισμένης λιτότητας σε μια Ευρώπη διαιρεμένη σε πλούσιους και φτωχούς. Πρόκειται για μια προοπτική απαράδεκτη και καταστροφική. Περισσότερη Ευρώπη, ωστόσο, θα βοηθούσε αν ο στόχος ήταν να εξασφαλιστεί η ανάπτυξη των πλέον υποβαθμισμένων περιοχών της.

ΣΕ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ του Β. Βιλιάρδου

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

του Β. Βιλιάρδου

Xωρίς να σημαίνει πως δεν κάνουμε λάθος έχουμε την εντύπωση ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία ακόμη μεταβατική κυβέρνηση – αφού η μη τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων, η οποία αποτελεί τον προάγγελο των πολιτικών αλλαγών, είναι μάλλον δεδομένη...

Η κυβέρνηση, δια του διορισμένου, μη εκλεγμένου και συμπαθέστατου υπουργού οικονομικών (καλώς ή κακώς, αιτιολογημένα ή μη, ελάχιστοι είναι αυτοί που πίστευαν ότι, θα μπορούσε ποτέ να αναλάβει τέτοιες ευθύνες το συγκεκριμένο άτομο), έχει θέσει σαν απόλυτη προτεραιότητα της

(α)  τις ιδιωτικοποιήσεις των πάντων (νεοφιλελεύθερο δόγμα), χωρίς απολύτως καμία στρατηγική και στη χειρότερη εποχή διεθνώς,  καθώς επίσης

(β)  την πιστή εφαρμογή του μνημονίου (δόγμα λιτότητας) - παρά το ότι, ο συνδυασμός των δύο αυτών «δεινών» οδηγεί με ασφάλεια στην εξαθλίωση, στη χρεοκοπία, στην έξοδο από την Ευρωζώνη και στη δραχμή.

Οι νέες δουλοπρεπείς υποκλίσεις δε στη Γερμανία, έτσι όπως μεταδόθηκαν από τα ΜΜΕ, είναι κάτι παραπάνω από «αποκαλυπτικές των προθέσεων».

Άσφαιρα μέσα, λάθος στόχος. Του Γιάννη Βαρουφάκη

Πηγή: protagon.gr (via tvxs.gr)

Την τελευταία εβδομάδα απείχα από τον σχολιασμό της οικονομικής πολιτικής της νέας μας κυβέρνησης επειδή ήθελα να αφουγκραστώ το σκεπτικό και τις στρατηγικές της επιλογές. Μετά και το Eurogroup είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων έχει επιλέξει λανθασμένο στόχο, τον οποίο θα προσπαθήσει να επιτύχει με αναποτελεσματικά μέσα.

O λάθος στόχος της επιμήκυνσης

Ο δεδηλωμένος πλέον στόχος του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίτευξη συμφωνίας επιμήκυνσης του «προγράμματος», κάτι που μεταφράζεται σε πιο αργές αποπληρωμές των δανείων (χωρίς μείωση επιτοκίου – καθώς επιμήκυνση με μείωση επιτοκίου παραπέμπει σε αναδιάρθωση, όπως θα θυμάστε) και μικρότερο ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών και αύξησης των δημοσίων εσόδων. Αυτή η επιμήκυνση παρουσιάζεται (ξανά) στο ελληνικό κοινό ως εξασφάλιση περισσότερου χρόνου για να πετύχει το «πρόγραμμα». Δυστυχώς, όπως και η επιμήκυνση που πέτυχε (σε σχέση με το πρώτο Μνημόνιο) ο κ. Γ. Παπανδρέου τον Μάρτιο του 2011, έτσι και αυτή η επιμήκυνση (αν επιτευχθεί) δεν πρόκειται να προσφέρει στην χώρα μας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) περισσότερο χρόνο να πετύχει αλλά περισσότερο σχοινί για να κρεμαστεί.

Η κρίση ξεκίνησε με τη διάσωση της Γερμανίας απ' το Νότο. Του Π. Παναγιώτου

ΠΗΓΗ: ΕΠΙΚΑΙΡΑ (via tvxs gr)

του Π. Παναγιώτου

Στις αρχές της δεκαετίας του '00 η Γερμανία βρέθηκε αντιμέτωπη με το σπάσιμο της φούσκας τεχνολογίας και τηλεπικοινωνιών που οδήγησε στην παρ' ολίγο κατάρρευση εταιριών κολοσσών των δύο αυτών κλάδων, προκαλώντας ένα γενικότερο χρηματοοικονομικό πανικό που αντέστρεψε τη ροή των επενδυτικών κεφαλαίων και έσπρωξε τη χώρα στην ύφεση. Αντί τα κεφάλαια να βρίσκουν το δρόμο τους προς τις γερμανικές τράπεζες και τα γερμανικά περιουσιακά στοιχεία, αποδημούσαν, με τους επενδυτές να πουλούν οτιδήποτε γερμανικό και μεταξύ άλλων και τα γερμανικά τραπεζικά και κρατικά ομόλογα. Η ρευστότητα άρχισε να εξαντλείται και τα επιτόκια των γερμανικών ομολόγων πήραν την ανιούσα κάνοντας δυσκολότερη τη χρηματοδότηση της οικονομίας σε μία περίοδο που το κόστος από την απορρόφηση της ανατολικής Γερμανίας εξακολουθούσε να δημιουργεί πολύ αυξημένες ανάγκες.

Το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου της χώρας σκαρφάλωσε γοργά από το 3,6% στο 5,6%. Το ευρώ βρέθηκε σε ελεύθερη πτώση και έχασε περισσότερο από το 20% της αξίας του έναντι του δολαρίου προκαλώντας ερωτηματικά για την ίδια τη βιωσιμότητα του. Η Γερμανία δεχόταν επίθεση απ' τις αγορές και έβλεπε τα περιουσιακά της στοιχεία να υποτιμούνται, συμπεριλαμβανομένου και του νέου νομίσματος της. Η μόλυνση της απ' τον ιό της νομισματικής κρίσης ήταν γεγονός.

Η χρονική στιγμή που χτυπήθηκε η Γερμανία ήταν ιδιαίτερης σημασίας: ο βασικός της εμπορικός εταίρος, οι ΗΠΑ, κυλούσαν σε μία βαθιά ύφεση. Ο αναδυόμενος οικονομικός γίγαντας, η Κίνα, βρισκόταν ακόμη στα πρώιμα στάδια εισαγωγής προϊόντων του δυτικού πολιτισμού και δε μπορούσε να τραβήξει την γερμανική οικονομία έξω απ' την ύφεση. Η Ευρώπη, δεν είχε ακόμη ενιαίο νόμισμα και οι περισσότερες χώρες έβρισκαν ακριβά τα γερμανικά προϊόντα όταν τα μετέτρεπαν στο εθνικό τους νόμισμα. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να έρθει προς διάσωση της;

Ελλάδα, το νέο Ελντοράντο και η κίβδηλη “έκθεση του ΟΗΕ”

Πηγή: antigold greece (via Περγάδι)

Σε έκθεση του ΟΗΕ που τονίζει ότι «βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στη βαριά βιομηχανία, την αεροναυπηγική κ.λπ., τα οποία διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες», αναφέρεται δημοσίευμα του ΕΘΝΟΥΣ, της εφημερίδας που εκδίδει ο κ. Μπόμπολας, κύριος μέτοχος της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΑΕ. Διαβάστε το σχετικό δημοσίευμα στο Βλέπουν Ελλάδα γεμάτη «θησαυρούς ορυκτών»

Και δεν είναι μόνο το εγχώριο ΕΘΝΟΣ, αλλά και η γαλλική FIGARO που αναφέρεται στον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας και την εκμετάλλευσή του! Στην ηλεκτρονική της σελίδα δημοσιεύεται σχετικό άρθρο της Hayat Gazzane, που βασίζεται σε στοιχεία που έθεσε στη διάθεση της δημοσιογράφου – ποιός άλλος; – ο πρώην υφυπουργός Περιβάλλοντος,  Γιάννης Μανιάτης. Διαβάστε το κι αυτό εδώ: Ορυκτός πλούτος: Στο χορό κι η Figaro!

Γερές δόσεις προπαγάνδας από τον κ. Μανιάτη, με ειδική αναφορά – φυσικά – στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων χρυσού, με βάση μια υποτιθέμενη “έκθεση του ΟΗΕ για τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας”. Ποιοι είναι όμως στην πραγματικότητα οι συντάκτες της περίφημης έκθεσης; Μας ενημερώνει ο ομότιμος καθηγητής γεωλογίας του Α.Π.Θ. κ. Σαράντης Δημητριάδης:

H Allianz προειδοποιεί αν η Γερμανία επιστρέψει στο μάρκο θα χάσει πάνω από 500 δις σε ΑΕΠ - HSBC: Το δολάριο προς τα τέλη του 2012 θα αποδυναμωθεί – Bank of America: Οι πιέσεις στην Ελλάδα θα ενταθούν, πιθανή η κατάρρευση

(upd2)Απαντήσεις σε σημαντικά στρατηγικά ζητήματα που απασχολούν την παγκόσμια επενδυτική κοινότητα δίνουν η  Γερμανική Allianz, η Βρετανική HSBC και η Αμερικανική Bank of America.
H Allianz υποστηρίζει ότι αν η Γερμανία επέστρεφε στο μάρκο θα έχανε 520 δις από το ΑΕΠ της σε σύνολο 2,1 τρις ευρώ.

www.bankingnews.gr

Να σημειωθεί ως μέτρο σύγκρισης ότι η Ελλάδα έχει ΑΕΠ περίπου 220 δις ευρώ.
Η Bank of America εκτιμά ότι οι πιέσεις στην Ελλάδα θα ενταθούν προσεχώς και σύντομα θα γίνει αντιληπτό ότι ο κίνδυνος κατάρρευσης δεν έχει μειωθεί.
Στον αντίποδα η HSBC υποστηρίζει ίσως κόντρα στο ρέμα ότι το δολάριο προς τα τέλη του 2012 θα αποδυναμωθεί.
Η επιστροφή της Γερμανίας στο μάρκο  θα ήταν  μια ανεύθυνη  απόφαση που θα προκαλούσε οικονομική καταστροφή στην Γερμανία, προειδοποίησε  ο Michael Diekmann, ο Διευθύνων Σύμβουλος του ασφαλιστικού ομίλου Allianz, που κατέχει περίπου 100 δισ ευρώ  ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων.
«Έχουμε υπολογίσει οικονομικά την επιστροφή στο γερμανικό μάρκο. Σε αυτό το σενάριο, η Γερμανία θα διολισθήσει σε βαθιά ύφεση, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν θα συρρικνωθεί για ένα χρόνο σε διψήφια ποσοστά, και μέσα σε 4 έως 5 έτη η Γερμανία θα μπορούσε να  χάσει έως και το 25% του ΑΕΠ της, τόνισε ο  κ. Diekmann.
Τι σημαίνει αυτό σε απλούς αριθμούς; 

The EU is an empire, and empires mean war

NRC HANDELSBLAD ROTTERDAM

We are often told that the EU has brought peace to Europe. However, this view is not shared by historian Thierry Baudet who provocatively argues that a process in which nation states give up their sovereignty inevitably results in conflict. That is why he recommends dissolving the euro and restoring national borders.

Thierry Baudet

Partisans of the European project invariably argue that nationalism leads to war and while the development of Europe will safeguard peace – a noble objective that is more than sufficient compensation for any loss in democracy, sovereignty and transparency caused by Brussels. However, this theory is fundamentally flawed.

Nationalism does not lead to war. Attempts to build European empires lead to war. The urge to impose a straitjacket on the will of peoples will leads to war. In short, the European project will lead to war.

Fascism and Nazism were both focused on the creation of Europe. As early as 1933, Mussolini declared that Europe could once again exert its power in the world if it succeeded in establishing a certain political unity.

Η ευρωκρίση θα κρατήσει 20 χρόνια

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

by W. Munchau

Πάντα αναρωτιόμουν ποιος τοποθετείται σε ριψοκίνδυνους τίτλους μετά από τέτοιες «ιστορικές» ανακοινώσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ορισμένες φορές το ράλι διαρκεί κάποιες ώρες. Άλλες πάλι μερικές ημέρες. Το τελευταίο δεν κράτησε ούτε βδομάδα. Τα spread των ιταλικών και των ισπανικών ομολόγων βρίσκονται πλέον σε υψηλότερα επίπεδα από ότι προ της συνόδου. 

Οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν ότι η ΕΕ πραγματοποίησε ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση συμφωνώντας ένα δρόμο προς την τραπεζική ενοποίηση, αλλά ότι δεν έκαναν αρκετά ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης. Διαφωνώ με αυτή την εκτίμηση. Νομίζω ότι οι ηγέτες έκαναν ένα πολύ μεγάλο βήμα… προς τη λάθος κατεύθυνση. 

Το αποτέλεσμα της συνόδου ήταν να εξαρτηθεί η συγκεκριμένη απόφαση για την επίλυση της κρίσης από μία μελλοντική απόφαση, η οποία θα είναι ακόμη δυσκολότερο να επιτευχθεί και κατά συνέπεια πιθανότερο να αποτύχει. Συμφώνησαν ότι δεν θα υπάρξει κοινή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέχρις ότου αποφασιστεί η πλήρης τραπεζική ενοποίηση. Και η Bundesbank μας υπενθύμισε ότι η τραπεζική ενοποίηση είναι ανέφικτη χωρίς πολιτική ενοποίηση. Το εύλογο συμπέρασμα είναι λοιπόν πως η κρίση δεν θα λυθεί μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. 

THINK TANK

*Δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ την Κυριακή 8/7/2012

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Μπορεί η ελληνική γλώσσα να έχει ιστορικότητα, αλλά η αγγλική έχει περιεκτικότητα. Η φράση think tank, για παράδειγμα, που έχει μπει ακόμη και στη νεοελληνική καθημερινότητα. Ως ρηματική φράση θα μπορούσε να διαβαστεί «σκέψου τη δεξαμενή», αλλά ως ονοματική φράση σημαίνει «δεξαμενή σκέψης». Κι είναι τόσες οι δεξαμενές σκέψης που επαίρεται ότι διαθέτει ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος, ώστε όλες μαζί θα έκαναν έναν ποταμό ανθρώπινης διάνοιας. Κάθε οργανισμός του καπιταλιστικού σύμπαντος που σέβεται τον εαυτό του έχει κι από ένα think tank. Κυβερνήσεις, διακρατικοί οργανισμοί, επιχειρήσεις, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, οι ενώσεις αυτών. Υπάρχουν δεξαμενές σκέψης κρατικές και επιχειρηματικές, εξαρτημένες και ημιανεξάρτητες, με διαφανείς αλλά και με γκρίζες χρηματοδοτήσεις. Παράγουν εκθέσεις, έρευνες, μελέτες, θέσεις, αφορισμούς. Κατά κανόνα παράγουν τους τελευταίους. Αφορισμούς νεοφιλελεύθερης κυρίως χροιάς, χάρη στην ιδιότυπη ακαδημαϊκή δικτατορία που έχει εδραιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Με τόση σκέψη, ο κόσμος θα έπρεπε να είναι παράδεισος ευημερίας. Με τόσες επεξεργασίες και τόσο πολυάνθρωπα επιτελεία ερευνητών, αναλυτών, τεχνοκρατών, οι πολιτικοί θα έπρεπε να παράγουν ορθές, ισορροπημένες αποφάσεις, μνημεία θετικής και στέρεης σκέψης. Αλλά, μόνο μια ματιά σ' αυτό που διαδραματίζεται εδώ και τρία χρόνια στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη, με 18 συνόδους κορυφής να κτίζουν, να γκρεμίζουν και να ξανακτίζουν ένα θεσμικό γεφύρι της Άρτας, αρκεί για ν' αναρωτηθεί κανείς πόση σκέψη παροχέτευσαν στον ευρωπαϊκό λαβύρινθο οι ποικίλες «δεξαμενές» που τον τροφοδοτούν, είτε έχουν σημείο αναφοράς την αγορά είτε την ευρωκρατία είτε τα κράτη και τους εθνικούς εγωισμούς τους. Παρ' όλα αυτά οι δεξαμενές δουλεύουν ακατάπαυστα. Ίσως όχι για ένα σχέδιο, αλλά για πολλά παράλληλα και ανταγωνιστικά σχέδια και συμφέροντα.

ΕΛΛΑΔΑ: ΠΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ ΥΦΕΣΗΣ!

Πηγή: tvxs.gr (via ISKRA)

Του Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ*

Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας είναι ήδη η τρίτη μεγαλύτερη σε διάρκεια στην ιστορία, έχοντας ξεπεράσει αυτή των ΗΠΑ μετά το κραχ του 1929. Πηγαίνοντας πίσω μέχρι και το1700, μόνο σε δύο άλλες περιπτώσεις έχουν υπάρξει μακροβιότερες υφέσεις: από το 1980 μέχρι το 1997 στη Λιβερία, μία χώρα στη Δυτική Αφρική και από το 1989 μέχρι το 1997,στο Τατζικιστάν, μία χώρα στα σύνορα με το Αφγανιστάν (στοιχεία BBC UK). Αμέσως μετά ακολουθεί η ύφεση της Ελλάδας, η οποία αναμένεται να συνεχιστεί τουλάχιστον για ένα χρόνο και πιθανό για δύο ή περισσότερα

Δεν είναι, όμως, μόνο η διάρκεια της ελληνικής ύφεσης που αποτελεί ιστορικό ρεκόρ αλλά και το κόστος της που είναι ασύλληπτο.

Πέρα απ' το γεγονός του αποκλεισμού της απ' τις αγορές, της αναδιάρθρωσης του χρέους της και της ανάγκης για πολυετή άντληση δανείων απ' την Τρόικα με παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, η χώρα έχει υποστεί μέχρι στιγμής αθροιστική μείωση του ΑΕΠ της κατά 20%. Μόνο από τη μείωση αυτή του ΑΕΠ, τη μείωση της τιμής βασικών περιουσιακών στοιχείων (ακινήτων, αυτοκινήτων, μετοχών) και των τραπεζικών καταθέσεων, το κόστος ξεπερνά κατά πολύ το μισό τρις ευρώ. Αυτό είναι μεγαλύτερο από το 200% του ελληνικού ΑΕΠ. Το οικονομικό κόστος του σεισμού και του τσουνάμι που ακολούθησε στην Ιαπωνία το 2011 ήταν της τάξης του 4% του ΑΕΠ της χώρας.

ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ...

Δημοσιεύθηκε στο www.enikos.gr την Παρασκευή 6 Ιουλίου 2012.

Του ΣΤΑΘΗ

Τι λέει η πραγματικότητα; ότι η τριμερής κυβέρνηση δεν μπορεί να τηρήσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις για κατώτατο μισθό στα 750 ευρώ, για επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας , για αναβίωση τηςμετενέργειας και την αποκατάσταση έστω κατά μικρό μέρος των συντάξεων.

Τι λέει η προπαγάνδα; ότι η τριμερής κυβέρνηση θα προσπαθήσει να τα εφαρμόσει όλα αυτά σε βάθος... τετραετίας...!

Τι λέει η πραγματικότης; ότι η σπατάλη των δημοσίων εσόδων (απ’ τη φορολογία που πληρώνουν οι εργαζόμενοι κι όχι οι φοροφυγάδες) συνεχίζεται με δαπάνες γιαστρατιές συμβούλων, αργόμισθων σε υπηρεσίες φαντάσματα, για καταβολές ενοικίων (αντί της αξιοποίησης των χιλιάδων κρατικών ακινήτων), για μισθούς πολυθεσιτών στις Ανεξάρτητες Αρχές, για χορηγήσεις στις αχόρταγες ΜΚΟ και γενικώς για τις «ανάγκες» της Μιχαλούς – αυτού δηλαδή τουτούρκικου δοβλετιού που ο ελληνικός δικομματισμός μοστράρει ως «κράτος».

Τι λέει η προπαγάνδα; ότι ο μόνος τρόπος να μπουν κάποια λεφτά στα κρατικά ταμεία είναι η αξιοποίηση (διάβαζε η εκποίηση) όσης κρατικής περιουσίας (διάβαζε περιουσίας του ελληνικού λαού) απέμεινε.

Ρεζά Λαχιτζί: «Κάναμε λάθη στην Ελλάδα» Ο εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ εξηγεί γιατί απέτυχε το Μνημόνιο

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο Ρεζά Λαχιτζί είναι οικονομολόγος, εμπειρογνώμονας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Υπό αυτή του την ιδιότητα έχει έλθει στην Ελλάδα, όπου είχε συναντήσεις με έλληνες αξιωματούχους, ως εκπρόσωπος του Οργανισμού. Επιπλέον, είναι ο κύριος συντάκτης της έκθεσης του ΟΟΣΑ «Ελλάδα: Επανεξέταση του κράτους».

Η έκθεση αυτή παραδόθηκε στην ελληνική κυβέρνηση το 2011 και, έκτοτε, αποτελεί τον «μπούσουλα» για τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα, την οποία ξεκίνησε ο πρώην υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Δ. Ρέππας και η ομάδα της task force.

Ο κ. Λαχιτζί απέστειλε πρόσφατα ένα κείμενο, που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Έρευνας Ρυθμιστικών Πολιτικών, υπό τον εύγλωττο τίτλο:«Τα λάθη που κάναμε στην Ελλάδα». Στο κείμενο, το οποίο δημοσιεύθηκε και σε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Γαλλίας, ο κ. Λαχιτζί επιχειρεί να εξηγήσει, με βάση συγκεκριμένα οικονομικά μεγέθη, γιατί απέτυχε το Μμημόνιο.

«Η Ελλάδα βυθίζεται σε μια επικίνδυνη κοινωνική κρίση και πολιτική αστάθεια», καταλήγει ο εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ. «Όλα αυτά δεν φαίνεται να έχουν προκαλέσει καμιά αμφιβολία στους υπευθύνους που καθορίζουν το ρυθμό των αλλαγών. Είναι επείγον να αναγνωρίσουν σήμερα τα λάθη τους και να τροποποιήσουν αναλόγως τις πράξεις τους».

Ολόκληρο το κείμενο του κ.Ρετζά Λαχιτζί έχει ως εξής:

Πολιτική σιωπή ή εθνική απάντηση στις ανθελληνικές δηλώσεις Κάμερον; Του Π. Παναγιώτου

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

του Π. Παναγιώτου

Η Βρετανία πρέπει να προστατευθεί απ' τους Έλληνες μετανάστες, είπε ο Βρετανός Πρωθυπουργός Κάμερον μιλώντας στη βρετανική βουλή σε ένα παραλήρημα ανθελλινισμού. «Η Βρετανία έχει εξετάσει νομικά μέσα που θα της επιτρέψουν να αφαιρέσει απ' τους Έλληνες πολίτες το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης εντός της ΕΕ», είπε ο Κάμερον. “Θα κάνω τα πάντα για κρατήσω τη χώρα μας ασφαλή” συμπλήρωσε, προσθέτοντας ότι δεν αποκλείει το κλείσιμο των βρετανικών συνόρων στους Έλληνες.

Ας δούμε, όμως, από ποιους ακριβώς πρέπει να προστατεύσει την Αγγλία ο κ. Κάμερον.

Σύμφωνα με μελέτη του Υπουργείου Οικονομικών της Βρετανίας, ο τομέας της ανώτερης εκπαίδευσης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της χώρας, αποφέροντας κέρδη της τάξης των 60 δις στερλινών ετησίως. Από το 1990 μέχρι το 2010, Ελλάδα ήταν άλλοτε η τρίτη και άλλοτε η τέταρτη χώρα με τους περισσότερους φοιτητές στην Αγγλία. Περισσότεροι από 200 χιλιάδες Έλληνες έχουν ξοδέψει συνάλλαγμα στη χώρα, αποτελώντας, μόνοι τους, μία μικρή βιομηχανία για τη χώρα που τώρα θέλει να κλείσει τα σύνορα της σ' αυτούς.

Οι Έλληνες φοιτητές, πέρα απ' τα δίδακτρα που πληρώνουν στα βρετανικά πανεπιστήμια, ξοδεύουν για στέγαση, διατροφή, μεταφορά, ένδυση ενώ χάρη σε αυτούς περίπου 500 χιλιάδες επιπλέον Έλληνες επισκέφτηκαν τη Βρετανία, αφήνοντας, επίσης, το συνάλλαγμα τους εκεί.

Αποκρατικοεκποίηση - Οσο μεγαλώνει το ξεπούλημα, τόσο μεγαλώνει το χρέος! του Νίκου Μπογιόπουλου

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 6/7/2012

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.

Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.

Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.

Στα τέλη του 2011, το δημόσιο χρέος «έκλεισε» στα 367 δισ. ευρώ.

*

Η παραπάνω αναδρομή είναι χρήσιμη - όπως ελπίζουμε θα φανεί στη συνέχεια - ώστε να διερευνήσουμε πόση σχέση έχει (κι αν έχει οποιαδήποτε σχέση) με την αλήθεια η απίστευτη προπαγάνδα που κατακλύζει το δημόσιο βίο.

Αναφερόμαστε στην προπαγάνδα που ισχυρίζεται πως:

«Η μείωση του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων περνάει μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αποκρατικοποιήσεις του δημόσιου τομέα».

Stiglitz: Η τελευταία αναβολή για το ευρώ

Πηγή: euro2day

J. Stiglitz

Με τον θανατοποινίτη που παίρνει μία ακόμα αναβολή εκτέλεσης της ποινής του παρομοιάζει ο Joseph Stiglitz τις αποφάσεις της τελευταίας συνόδου της Ευρώπης. Το ευρώ θα επιβιώσει για λίγο ακόμα. Οι αγορές πανηγυρίζουν, όπως έκαναν μετά από κάθε μία από τις τέσσερις προηγούμενες συνόδους για την ευρωκρίση - μέχρι να καταλάβουν ότι τα θεμελιώδη προβλήματα δεν έχουν ακόμα λυθεί. 

Σύμφωνα με τον νομπελίστα οικονομολόγο, η σύνοδος έβγαλε κάποια καλά νέα. «Οι ηγέτες της Ευρώπης κατάλαβαν επιτέλους ότι ο τρόπος με τον οποίο μέχρι τώρα προσπαθούσαν να λύσουν το πρόβλημα -δηλαδή δανείζοντας λεφτά στις τράπεζες για να σώσουν τα κράτη και στα κράτη για να σώσουν τις τράπεζες- δεν έχει αποτέλεσμα. Παρομοίως, αναγνωρίζουν πλέον ότι τα δάνεια διάσωσης που δίνουν στον νέο δανειοδότη προτεραιότητα έναντι των άλλων πιστωτών επιδεινώνουν τη θέση των ιδιωτών επενδυτών, που πολύ απλά θα απαιτήσουν ακόμα υψηλότερα επιτόκια».