Γιάννης Κουζής: Στόχος η διάβρωση της έννοιας του κατώτατου μισθού

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Ο Γιάννης Κουζής, αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο και επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, μιλά για τους στόχους κυβέρνησης και τρόικας και θεωρεί άνευ περιεχομένου τις συζητήσεις για την κατίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών και της γενικής ΣΣΕ, αφού η απόκλιση προβλέπεται από το νόμο που έχει ήδη ψηφιστεί.

Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο.

Πλέον καταγράφουμε πρωτιές στις απολύσεις, στις χαμένες θέσεις εργασίας. Ποιο είναι το σκηνικό που διαμορφώνεται στο χώρο της εργασίας;
Εάν μιλούσαμε πριν από δύο χρόνια για εργασιακό μεσαίωνα, η εξέλιξη που έχουμε το τελευταίο διάστημα και κυρίως από την αρχή του χρόνου, από τον Μάρτιο και μετά, θέτει ένα καινούριο ερώτημα για το πώς θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε το περιεχόμενο της εργασίας σήμερα. Αν, για παράδειγμα, μιλούσαμε για γενιά των 700 ευρώ πριν από δύο-τρία χρόνια, είναι προφανές ότι, όπως διαμορφώνονται οι αμοιβές σήμερα, η εργασία με 700 ευρώ θεωρείται προνομιούχος.
Και πόσο μάλλον που δεν αναφερόμαστε σε γενιά, αλλά σε ένα ηλικιακό φάσμα που δεν αφορά μόνο τους νέους. Αυτό που θα πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι βρίσκονται σε επίπεδα ρεκόρ η ανεργία στην Ελλάδα, οι ρυθμοί αύξησής της και οι χαμένες θέσεις εργασίας. 

Εξοικονόμηση πόρων με μείωση στρατιωτικών δαπανών

Πηγή: Αυγή

Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/11/2010

Του Νίκου Γεωργακάκη*

Η κυβέρνηση, για να ενισχύσει τη θεωρία της για μονόδρομο στην πολιτική της, μόνιμα προκαλεί τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, ότι τάχα, δεν δίνουν εναλλακτική λύση για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων. Ο ΣΥΝ έχει επανειλημμένα δώσει εναλλακτικές πηγές για την εξασφάλιση πόρων. Συγκεκριμένα, μόνο μέσα από μία άλλη φορολογική πολιτική που δεν θα χαρίζει τεράστια ποσά στους έχοντες και κατέχοντες και μια άλλη πολιτική στρατιωτικών, εξοπλιστικών δαπανών θα μπορούσαν να εξασφαλιστούν σημαντικότατοι πόροι.

Πτώχευση, η καλύτερη λύση για την Ελλάδα;

Ενώ οι εξελίξεις στην Ιρλανδία έχουν βάλει σε νέα δοκιμασία την Ε.Ε. και το ευρώ, τα βλέμματα συνεχίζουν να είναι στραμμένα και προς την Ελλάδα που επέλεξε την πιο επώδυνη λύση, γράφουν οι εφημερίδες. Ακόμη πιο καθαρά, οι Financial Times επισημαίνουν πως η επίτευξη των στόχων του τρίτους Προγράμματος Σταθερότητας αποτελεί καταστροφή...

Πηγή: tvxs

«Δημόσιο χρέος: δεν είναι ντροπή να κηρύξεις στάση πληρωμών», είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της εφημερίδας Le Temps, όπου υπογραμμίζεται πως «Η Αθήνα επέλεξε την πιο επώδυνη λύση που γλιτώνει τη χώρα από την πτώχευση». Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, των οποίων το χρέος υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ, θα πρέπει να προβούν σε στάση πληρωμών. «Αν συνεχίζουν (οι χώρες αυτές) να θέτουν ως ζήτημα τιμής την ικανότητα τους να εξοφλήσουν τα δάνεια τους, για να σώσουν και την εμπιστοσύνη στο ευρώ, θα εισέλθουν σίγουρα σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν θα είναι εύκολο να εξέλθουν».

Δ. Καζάκης: Η διαδικασία γενικευμένης εκποίησης της Ελλάδας

 Πηγή: Hellenic NEXUS, τ. 46 Nοέμβριος 2010

Του Δημήτρη Καζάκη

Πριν ένα μήνα ο Πολ Τόμσεν, δηλαδή ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην τρόικα, παραδέχτηκε εμμέσως ότι το Ταμείο είχε θέσει λάθος προτεραιότητες στην περίπτωση της Ελλάδας, σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία (16/9/2010) Ο κ. Τόμσεν, που συνόδευσε τον υπουργό Οικονομικών στην περιοδεία του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μιλώντας σε θεσμικούς επενδυτές του Λονδίνου, ιεράρχησε στις προτεραιότητες του ΔΝΤ, όχι τόσο τη σχολαστική μείωση του ελλείμματος και του χρέους, αλλά κυρίως τις μεταρρυθμίσεις, με τις οποίες εν τέλει άλλαξε άρδην ο εργασιακός και ασφαλιστικός χάρτης της χώρας. Παραδέχτηκε μάλιστα ότι «το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας».

Προϋπολογισμός: μειώνουν φόρους για επιχειρήσεις, 44 δισ. για εξυπηρέτηση του χρέους!

Πηγή: ΠΡΙΝ

του Λ. Βατικιώτη

Συνθλίβονται τα τελευταία υπολείμματα του κράτους πρόνοιας

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολεμική ιστορία δεν καταστρώθηκε ένας τόσο κανιβαλικά αντιλαϊκός προϋπολογισμός, όπως αυτός που έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την προηγούμενη εβδομάδα. Είναι ένας προϋπολογισμός εξόφθαλμα ληστρικός που αν τυχόν και εφαρμοστεί θα βάλει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ανελλιπούς και βαθιά προβληματικού κράτους πρόνοιας που χτίστηκε στην Ελλάδα.

Επίσης θα βυθίσει στη φτώχεια τη λαϊκή πλειοψηφία, καθώς θα πυροδοτήσει μέσω της αύξησης του ΦΠΑ ένα νέο σαρωτικό κύμα ακρίβειας σε είδη καθημερινής ανάγκης από τρόφιμα και πετρέλαιο μέχρι τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και το νερό.

Ευρωπαϊσμός ή διεθνισμός;

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Του 

Στάθη Κουβελάκη

Υπάρχουν φορές που οι διαφωνίες δεν αφορούν τόσο τις απαντήσεις που δίνονται σε ένα ερώτημα αλλά το ίδιο το ερώτημα. Κάτι παρόμοιο πιστεύω ότι συμβαίνει με την περίπτωση του φίλου και συντρόφου Τάκη Μαστρογιαννόπουλου (ΤΜ) στο άρθρο του με τίτλο «Οι εθνικές και διεθνείς πλευρές της κοινωνικής ανατροπής» («Εποχή», 7 Νοεμβρίου 2010). Απαντώντας σε προηγούμενο κείμενό μου στα «Ενθέματα» («Αυγή», 10 Οκτώβρη 2010), ο ΤΜ αναφέρει ως «φλέγοντα και επίδικα ζητήματα της συγκυρίας», το «μεταβατικό πρόγραμμα, τη στάση πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ», και, τέλος, το «ιδιαίτερα σημαντικό» θέμα της «σχέσης του εθνικού με το διεθνές». Και διευκρινίζει αμέσως ότι «εξάλλου με αυτό το τελευταίο θα ασχοληθώ». Μπορούμε όμως να έχουμε σήμερα, εντός της Αριστεράς, μια πολιτική, και όχι αφηρημένα ακαδημαϊκή, συζήτηση για τη σχέση του εθνικού με το διεθνές, χωρίς να δίνουμε κεντρική θέση ακριβώς σ’ αυτά τα «φλέγοντα και επίδικα ζητήματα της συγκυρίας», όπως τα χαρακτηρίζει ο ΤΜ, που είναι το χρέος, ο ρόλος της ΕΕ, η λειτουργία της ευρωζώνης;

Το βρώμικο μυστικό της Ευρώπης

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Αναδημοσίευση - μετάφραση του ciaoant1 από το World Socialist Web Site

Σε μια αποκαλυπτική τους παραδοχή σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κυβερνήσεων και των διεθνών οικονομικών συμφερόντων, οι Financial Times, αναφέρθηκαν σε άρθρο τους την Τρίτη στο «βρώμικο μυστικό της Ευρώπης».

Το συγκεκριμένο άρθρο ήταν εναντίον του σχεδίου της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ να δανείσουν στην Ιρλανδία δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ προκειμένου να διασφαλιστούν πλήρως οι επενδύσεις των διεθνών τραπεζιτών και των διάφορων επενδυτών, στο υπό καθεστώς χρεωκοπίας ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα.

Γ. Βαρουφάκης: Μία πρόταση για την Κρίση

Πηγή: protagon gr

του Γ. Βαρουφάκη

Όταν το σπίτι μας καίγεται, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε την ερμηνεία του φαινομένου και να καταπιαστούμε με την πυρόσβεση. Ο αναγνώστης που θεωρεί ότι ο μηχανισμός στήριξης της ελληνικής οικονομίας έχει περιθώρια να αποδώσει επιθυμητά αποτελέσματα, ας σταματήσει την ανάγνωση εδώ. Όποιος ακόμα πιστεύει πως η Κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί σε εθνικό επίπεδο, μέσα από τον συνδυασμό περιορισμού του κράτους, αύξησης φόρων, καταπολέμησης της διαφθοράς και διαρθρωτικών αλλαγών, θα έπρεπε να έχει ήδη σταματήσει να διαβάζει. Το άρθρο αυτό έχει γραφτεί για εσάς που έχετε πλέον πειστεί, ίσως μετά το ξέσπασμα της Ιρλανδικής κρίσης, ότι όλη η Ευρώπη αρμενίζει στραβά. Ότι ναι μεν η Ελλάδα κουβαλάει από καιρό τα δικά της, ιδιαίτερα, αμαρτήματα αλλά ότι η παρούσα Κρίση μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Στις αράδες που ακολουθούν προτείνω δύο εφικτές τομές που θα έβγαζαν την Ευρώπη από την Κρίση και θα έδιναν στην Ελλάδα τις ανάσες που χρειάζεται για να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που τόση ανάγκη έχουμε.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ, ΜΙΣΘΟΙ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙΝΑΣ!

Πηγή: Iskra

ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ COSCO ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ!

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΙΔΙΟΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΜΕ ΜΙΣΟ ΜΙΣΘΟ!

Η απαγόρευση του συνδικαλισμού, οι μισθοί και οι εργασιακές σχέσεις που θα προσεγγίζουν τα Κινέζικα πρότυπα άρχισαν να εφαρμόζονται και στην Ελλάδα!

Έχουν εγκαινιαστεί από την Cosco στο λιμάνι του Πειραιά και συγκεκριμένα στην προβλήτα των εμπορευματοκιβωτίων που ελέγχει η Κινέζικη εταιρεία!

Συγκεκριμένα η Cosco δεν δέχεται να συνομολογήσει για τους εκατοντάδες εργαζόμενους στην εταιρεία κανονισμό Εργασίας(!), δεν επιτρέπει την δημιουργία Σωματείου (!), δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του Εργατικού Κέντρου (!), δεν πληρώνει υπερωρίες τις οποίες θεωρεί προσφορά στην εταιρεία, υποχρεώνει τους εργαζόμενους να υπογράφουν μεσαιωνικές ατομικές συμβάσεις, όσοι δουλεύουν εκ περιτροπής εργασία υπογράφουν συμβάσεις μιας μέρας (!) και όλοι παίρνουν μισθούς πείνας.

Λαπαβίτσας: Η χώρα μπαίνει σε τροχιά αυτοκτονίας

«Όσο αυξάνεται η ανεργία και χειροτερεύουν οι τραπεζικές πιστώσεις, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα για τις επενδύσεις. Υπάρχει κίνδυνος να λιμνάσει η ελληνική οικονομία για χρόνια», δηλώνει ο καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» και στον Αποστόλη Ζώη. Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη.

Πηγή: tvxs

του Κ. Λαπαβίτσα

Ποιοί οι λόγοι για τους οποίους οδηγούμαστε σε νέα μέτρα;

“Ο κυριότερος λόγος είναι ότι ναυάγησε η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η λιτότητα έφερε βαθειά ύφεση, δηλαδή μείωση του ΑΕΠ κατά 4.5% το τελευταίο τρίμηνο, ανεργία 12.2% τον Αύγουστο με παράλληλη συρρίκνωση της απασχόλησης, σημαντική πτώση των εξαγωγών τον Σεπτέμβριο, αδυναμία της κατανάλωσης, αδυναμία των επενδύσεων, υποχώρηση των πιστώσεων, αλλά και πληθωρισμό στο 5.2%. Οι εκτιμήσεις των ειδικών του Μνημονίου αποδεικνύονται τελείως λανθασμένες.

Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε καν να πετύχει το στόχο μείωσης του ελλείμματος. Τα έσοδα υπολείπονται, πρώτον, λόγω της ύφεσης που έχει περιορίσει την αποδοτικότητα των έμμεσων φόρων και, δεύτερον, λόγω της υποτονικής λειτουργίας του φοροσυλλεκτικού μηχανισμού, ο οποίος αντιδρά στις μισθολογικές περικοπές, αλλά και στο διασυρμό που έχει υποστεί. Η αναθεώρηση των στοιχείων από τη Γιούροστατ έφερε το έλλειμμα στο 9.4% για το 2010, τελείως πέρα από τις προβλέψεις του Μνημονίου.

Δεν εντάσσεται στα συμφέροντα των εργαζομένων η έξοδος του ελληνικού καπιταλισμού από το ευρώ

ΠΗΓΗ: Blog Aformi

του Γιάννη Μηλιού

1. Ο καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη αλλαγής

των ταξικών συσχετισμών δύναμης

1.1. Ριζοσπαστικός και καθεστωτικός μεταρρυθμισμός

Ο μεταρρυθμισμός αποτελεί βασικό άξονα της παρέμβασης της Αριστεράς. Διότι στο πλαίσιο του καπιταλισμού είναι νοητή, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η βελτίωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής θέσης και ισχύος των δυνάμεων της εργασίας.

Ζητούμενη είναι επομένως μια πολιτική στρατηγική που ανοίγει το δρόμο σε οικονομικές και θεσμικές αλλαγές που βελτιώνουν το μισθό και τις συνθήκες εργασίας, κατοχυρώνουν την κοινωνική προστασία, το κοινωνικό κράτος, αποτελώντας ουσιαστικά «ενδιάμεσο σταθμό» για την περαιτέρω βελτίωση του ταξικού συσχετισμού δύναμης υπέρ της εργασίας και για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής αμφισβήτησης και ανατροπής του καπιταλισμού.

Η ενότητα της αριστεράς

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ pappas@enet.gr

Το εντυπωσιακό 30% που συγκέντρωσαν στον πρώτο γύρο οι συνδυασμοί της αριστεράς στην Αττική αναζωπύρωσε τη συζήτηση για το θέμα της ενότητας. «Αν ενωνόταν η ελληνική αριστερά στις εκλογές, θα είχε αλλάξει σωτήρια το πολιτικό σκηνικό» αποφαίνεται ο καθηγητής Σπ. Μαρκέτος («Το Βήμα», 14-11-2010).

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο καθηγητής Κ. Λαπαβίτσας: «Η κοινωνία απαιτεί προγραμματική πρόταση εξόδου από την κρίση, καθώς και πολιτικό μέτωπο που θα την κάνει πραγματικότητα. Αυτό έψαχνε από την αριστερά τον περασμένο Μάιο, αλλά δεν το βρήκε. Πιθανώς να το ξαναζητήσει στο επόμενο διάστημα, γι' αυτό πρέπει να είναι έτοιμη» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 14-11-2010).

Η κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 21/11/2010

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΘΑΚΗ*

Η οικονομική και νομισματική ενοποίηση της Ε.Ε. όπως έγινε το 2000 με την εισαγωγή του ευρώ, είχε τέσσερεις βασικούς πυλώνες:

1. Ο “συντονισμός της δημοσιονομικής πολιτικής” από τα κράτη μέλη, δηλαδή το Σύμφωνο Σταθερότητας (και Ανάπτυξης), το οποίο ουσιαστικά ενθάρρυνε τα κράτη μέλη να κρατήσουν χαμηλά το έλλειμμα του προϋπολογισμού (μέχρι 3% του ΑΕΠ), και οι μισές χώρες που είχαν δημόσιο χρέος υψηλότερο από το 60% που προέβλεπε το Μάαστριχτ, και τελικά εντάχθηκαν στο ευρώ, καλούντο να το αποκλιμακώσουν σταδιακά.

Ο ΣΕΒ αμφισβητεί το μνημόνιο και ζητά επιτάχυνση των «διαρθρωτικών αλλαγών»

Πηγή:  inprecor.gr (21/11)

του Δ. Καζάκη

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δ. Δασκαλόπουλος ζήτησε από τον επίτροπο κ. Όλι Ρεν να υπάρξει «μία εσωτερική αναδιάρθρωση του Μνημονίου.» Αυτό είπε σε δήλωσή του ο κ. Δασκαλόπουλος αμέσως μετά την συνάντηση του με τον κ. Ρεν στο πλαίσιο επαφών με τους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων που πραγματοποίησε το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΕΒ στις 17 και 18 του μηνός.

Ο κ. Δασκαλόπουλος διευκρίνησε τα εξής: «Αναπτύξαμε στον κ. Rehn την άποψή μας ότι απαιτείται μία εσωτερική αναδιάρθρωση του Μνημονίου. Αυτή συνεπάγεται την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη υλοποίηση των προβλεπόμενων διαρθρωτικών αλλαγών σε συνδυασμό με μία σειρά από μέτρα έκτακτης ανάγκης για την αποκατάσταση της ρευστότητας στον ιδιωτικό τομέα και την επίσπευση της αναπτυξιακής διαδικασίας μέσα από την τόνωση της επιχειρηματικότητας.  Κι αυτό θα δικαιολογούσε μια ανοχή στις διαφαινόμενες αποκλίσεις από τους δημοσιονομικούς στόχους του 2010 και του 2011, δεδομένου ότι ο κοινωνικός ιστός δεν αντέχει νέες περικοπές και νέους φόρους.»

Αυτό το κάτι που λείπει…

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Του Ρούντι Ρινάλντι.

Όλοι ευχαριστημένοι με τις εκλογές... (χαρμολύπες)... 

Οι φορείς της Αριστεράς δείχνουν γενικά ευχαριστημένοι με το εκλογικό αποτέλεσμα. Το ΚΚΕ, η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς βλέπει να αυξάνει τα ποσοστά του και τις ψήφους σε απόλυτο αριθμό –αν συγκριθούν με τις εκλογές του 2009. Ο ΣΥΝ αισθάνεται ότι κράτησε το βασικό κορμό ψήφων ιδιαίτερα μετά τη διάσπαση του Φ. Κουβέλη και τη δημιουργία του ΔΗ.ΑΡΙ., την ίδια στιγμή που ανακουφίζεται από το χαμηλό ποσοστό της Ελεύθερης Αττικής του Αλ. Αλαβάνου. Το ΔΗΑΡΙ βλέπει να μαζεύει ορισμένους ψήφους στην περιφέρεια Αττικής και τις συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ να πηγαίνουν καλά. Με το «σπρώξιμο» των ΜΜΕ εμφανίζεται σαν ιδιαίτερα πετυχημένη αριστερή δύναμη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βλέπει μπροστά της ένα θαύμα, μια έκρηξη ποσοστών και ψήφων, που ούτε καν η ίδια φαντάζονταν λίγο πριν τις εκλογές και δικαιολογημένα πανηγυρίζει. Οι μόνοι λοιπόν που δεν είναι ευχαριστημένοι είναι όσοι υποστήριξαν την Ελεύθερη Αττική και δικαιολογημένα θεωρούν το αποτέλεσμα του συνδυασμού «κακό».

FT: «Στα μέσα του 2011 η ελεγχόμενη πτώχευση»

Πηγή: skai (via Βαθυ Κοκκινο)

Θανάσης Γκαβός, Λονδίνο 20/11/2010 

Στο δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο του 2011 προσδιορίζουν χρονικά την «επικείμενη», όπως χαρακτηρίζεται, ελεγχόμενη πτώχευση της Ελλάδας οι Financial Times. 

Ο οικονομικός συντάκτης της εφημερίδας εκτιμά ότι η ερχόμενη εβδομάδα θα επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα της αφερεγγυότητας των εθνικών οικονομιών, μετά την αντιμετώπιση του τραπεζικού προβλήματος της Ιρλανδίας. Δηλαδή στη δεδομένη στιγμή, συμπληρώνει ο συντάκτης, η προσοχή θα ξαναστραφεί στην Ελλάδα καθώς αναμένεται η ολοκλήρωση των ελέγχων από το κλιμάκιο της τρόικας. 

«Ήδη είναι κατανοητό ότι οι στόχοι των δαπανών και των εσόδων του ελληνικού κράτους δε θα έχουν επιτευχθεί. Παρόλα αυτά η επόμενη δόση των 9 δισεκατομμυρίων ευρώ θα αποδεσμευτεί τον ερχόμενο μήνα, καθώς η προφανής ειλικρίνεια και οι νέες, αναθεωρημένες υποσχέσεις γίνονται δεκτές σαν να πρόκειται για πραγματική συμμόρφωση», προσθέτει ο συντάκτης του άρθρου, Τζον Ντίζαρντ, σχολιάζοντας ότι «η πραγματικότητα μπορεί να περιμένει». 

ΚΑΘΟΔΙΚΟΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Πηγή: Ελευθεροτυπία (19-11-2010)

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Πρώτο «παράδοξο»: στις αυτοδιοικητικές εκλογές το κυβερνητικό κόμμα ενώ κατέγραψε τις μέγιστες απώλειες σε σχέση με τα υπόλοιπα κόμματα, διατηρήθηκε πρώτο, έστω και με μειωμένη διαφορά.
Τον Έλληνα πρωθυπουργό συγχαίρουν σήμερα οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές, χωρίς να διευκρινίζεται εάν τιμούν την επιτηδειότητά του ή μήπως την αναξιοπιστία των αντιπάλων του.

Δεύτερο «παράδοξο»: κατά γενική αναγνώριση, τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής του υπολείπονται αισθητά των στόχωντου, εν τούτοις τα σοσιαλιστικά συγχαρητήρια συνωστίζονται.Προβάλλεται το «κουράγιο» στην εφαρμογή αντιδημοφιλών μέτρων, παραγνωρίζοντας το αρνητικό αποτέλεσμά τους. Όμως, σήμερα η χώρα καταποντίζεται όχι τόσο λόγω των προβλημάτων της, όσο κυρίως λόγω των μέτρων που εφαρμόζονται εν ονόματι της αντιμετώπισης αυτών. Το υποτιθέμενο φάρμακο, αντί να θεραπεύει την ασθένεια, την επιδεινώνει: αυτό ονομάζεται αυτοτροφοδοτούμενη καθοδική κλιμάκωση.

Να δούμε τι θα πει και ο next top prytanis

Πηγή: Το Βημα

του Θ. Παπαγγέλη

Λέγαμε, λοιπόν, στην προηγούμενη επιφυλλίδα μας (3.10.2010) ότι η τρέχουσα ρητορική περί εκσυγχρονισμού του πανεπιστημίου έχει πολλά να πει για προσέλκυση επενδύσεων μέσα από την έρευνα, την ανταγωνιστικότητα, την περιφερειακή ανάπτυξη κλπ. · και ότι, ενώ η εξαργύρωση του πανεπιστημιακού ερευνητικού προϊόντος είναι πρακτική που δεν χρειάζεται να σκανδαλίσει κανέναν, η οικονομική κρίση, με την πανδημική πλέον επιτάχυνσή της, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ολοκληρωτική ταύτιση του υπό εκσυγχρονισμό πανεπιστημίου με εκείνους τους γνωστικούς κλάδους που μπορούν εκ των πραγμάτων να έχουν ενεργητικό ρόλο στη νέα υπερ-συμπαραγωγή «Το πανεπιστήμιο και τα νέα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης». 

Να επανεξεταστούν όλες οι φοροαπαλλαγές

Πηγή: Αυγή

Μόνο ένα μέρος των προϋπολογιζομένων εσόδων κατορθώνει να πραγματοποιήσει το κράτος, με αποτέλεσμα η έμφαση για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων να μετατίθεται στις περικοπές των δαπανών, ιδιαιτέρως μάλιστα των κοινωνικών δαπανών. Στην ουσία, το κράτος έχει συνθηκολογήσει με τη φοροδιαφυγή, ενώ βυθίζει την οικονομία στην ύφεση, περιορίζοντας τη φοροδοτική ικανότητα των ασθενέστερων ή μεσαίων οικονομικά πολιτών, αυτούς δηλαδή που φορολογεί αγρίως, ιδιαιτέρως με την έμμεση φορολογία.

Παρά την ένταση της κρίσης, η κυβέρνηση επιμένει να διατηρεί εκτεταμένα προνόμια σε κοινωνικές ομάδες και τάξεις, με αποτέλεσμα το κράτος να χάνει τεράστια έσοδα. Πρόκειται για τη νόμιμη φοροαποφυγή, τις φοροαπαλλαγές, που απολαμβάνουν π.χ. η Εκκλησία, μεγάλες επιχειρήσεις και εφοπλιστές.

Η επιβεβαίωση της απαξίωσης της «πολιτικής»

Πηγή: Ελευθεροτυπία
Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι ντόπιες και ξένες ελίτ πανηγυρίζουν για τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών, ενώ ο γνωστός «σοσια-ληστής» ηγέτης του ΔΝΤ όσο και ο δηλώνων «σοσιαλιστής με πατέντα» Γιωργάκης και η κοινοβουλευτική «χούντα» του διακηρύσσουν ότι τα αποτελέσματα των εκλογών νομιμοποίησαν τα ληστρικά μέτρα.

Ο θρασύτατος μάλιστα Ντομινίκ Στρος-Καν θριαμβολόγησε για τη νίκη της «αριστεράς» στην Ελλάδα (δηλαδή της χούντας και των «αριστερών» δεκανικιών της στη Δημοκρατική Αριστερά, τους Οικολόγους-Πράσινους και τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνοντας με θαυμασμό: «Δεν έχει ποτέ συμβεί, παρά το τόσο σκληρό πρόγραμμα που οι Ελληνες υποχρεώθηκαν να υποστηρίξουν, το να γίνει κατανοητό στον πληθυσμό ότι ήταν αναγκαίο και αυτός τελικά να υποστηρίξει στην πλειοψηφία του την υπάρχουσα κυβέρνηση». Και, πράγματι, από όπου πέρασε το ΔΝΤ και εφάρμοσε ακόμη και ηπιότερα μέτρα από αυτά της δικής μας χούντας, οι λαοί τελικά τους «πήραν με τις πέτρες»: από την Ουγγαρία που μαύρισε τους αντίστοιχους «σοσιαλιστές», μέχρι την Αργεντινή όπου η χούντα και το ΔΝΤ φυγαδεύονταν με ελικόπτερα1.

"Η Ευρώπη των λαών" και άλλα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ...

"Κάθε καπιταλιστής για τον εαυτό του" - Σε συνθήκες κρίσης, αυτή η ΒΑΣΙΚΗ αρχή έρχεται στην επιφανεια για το καπιταλιστικό σύστημα και το πως ωθεί τον έναν καπιταλιστή εναντίον του άλλου. Στο σκίτσο του Economist βλέπουμε πως στο "πλοίο" της Ενωμένης Ευρώπης" πλέον το κάθε κράτος, ο κάθε καπιταλιστής σηκώνει πλέον τη δική του σημαία. Παρόμοια διαδικασία βέβαια βλέπουμε και σε παγκόσμιο επίπεδο, με τη σύγκρουση Κίνας - ΗΠΑπου εμποδίζει όργανα όπως η G20 να βγάλουν κοινή στρατηγική, κτλ.

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

του ciaoant1

Ο Μπουχάριν παρατηρούσε σχεδόν έναν αιώνα πριν τα εξής:

Tόσο ο Mπουχάριν όσο και ο Λένιν έγραψαν για τον ιμπεριαλισμό, ασκώντας σκληρή κριτική στις απόψεις που έβλεπαν τον μιλιταρισμό και τον πόλεμο σαν μια "παρέκκλιση" από την κανονική λειτουργία του συστήματος. O πιο γνωστός θεωρητικός της σοσιαλδημοκρατίας τότε, ο Kαρλ Kάουτσκι, πρόβαλε αυτήν την άποψη. O ιμπεριαλισμός, η κούρσα για την απόκτηση αποικιών, οι εξοπλισμοί, έλεγε ο Kάουτσκι είναι η πολιτική μερικών ομάδων καπιταλιστών αλλά η αστική τάξη σαν σύνολο δεν είχε κανένα συμφέρον από αυτά. "O κάθε διορατικός καπιταλιστής" έγραφε το 1915 ο Kάουτσκι "πρέπει να φωνάξει στους συναδέλφους του: Kαπιταλιστές όλου του κόσμου ενωθείτε!". Tο σύστημα μπορούσε να φτάσει σε ένα στάδιο, τον "υπερ-ιμπεριαλισμό" όπου η οικονομία θα ήταν οργανωμένη από τα μονοπώλια σε παγκόσμια κλίμακα και οι πολεμικοί ανταγωνισμοί θα έχουν εκλείψει.