Ούτε βλέπουν ούτε ακούνε;

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Χρήστου Δημήτρης

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/08/2010

Όλο και περισσότεροι, σε όποια θέση εργασίας και αν βρίσκονται, δηλώνουν εξοργισμένοι από την ανικανότητα και τη δουλικότητα της κυβέρνησης, απέναντι σε όλους αυτούς που έχουν αιχμαλωτίσει τη χώρα και τους πολίτες με τα δεσμά των δανείων. Τη βδομάδα που πέρασε, και οι τρεις επαγγελματικές ενώσεις, Εμποροβιομηχανικές, Βιοτεχνικές και του Εμπορίου, παρουσιάζοντας μάλιστα μελέτες, έδειξαν την τραγική πλέον κατάσταση που βιώνει ο κόσμος της εργασίας και του επιχειρείν, δηλαδή ο κόσμος της πραγματικής οικονομίας. Η ίδια η ζωή και όλα τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν την αδιέξοδη πορεία που έχουν επιλέξει αυτοί που μας κυβερνούν. Οι συνέπειες από τον καταστροφικό δυναμισμό που έχει αποκτήσει η οικονομική κρίση, ενισχυμένες από τα συνεχή λάθη της κυβέρνησης, είναι δραματικές και θα γίνουν ολοκληρωτικά τραγικές.

 ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι αυτή που περιμένει ανάπτυξη συρρικνώνοντας σε βαθμό ασφυξίας την αγοραστική δύναμη του κόσμου; Πώς θα πουλήσει την παραγωγή της ή τις υπηρεσίες της μια επιχείρηση, όταν τα νοικοκυριά δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν ακόμα και τα στοιχειώδη αγαθά; Τρέξε βρες εσύ τον Παπακωνσταντίνου, που μόλις προχθές κατάφερε να καταλάβει ή τον υποχρέωσαν να το αντιληφθεί, πως αν αυξήσει όλα τα προϊόντα μετατάσσοντάς τα στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23%, η αγορά και κατά συνέπεια η οικονομία τετέλεσθαι!

Ο παπανδρεϊκός τέταρτος δρόμος

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΤΟΤΥΠΙΑ
Του Γιώργου Ρούσση

Είναι προφανές ότι όταν ο Μαρκούζε αναφερόταν στη δεκαετία του εξήντα στη χρησιμοποίηση μιας σειράς εννοιών όπως π.χ. δημοκρατία, ειρήνη, σοσιαλισμός... για να υποδηλωθεί το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που πραγματικά σηματοδοτούσαν, δεν είχε κατά νου τον Γιώργο Παπανδρέου και την πρότασή του για 4ο δρόμο προς τον σοσιαλισμό.

Οταν εδώ και λίγες μέρες διάβασα τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στην «Christian Science Monitor»(1) στην οποία περιέγραφε το περιεχόμενο αυτού του 4ου δρόμου, που πρέπει πια να ακολουθηθεί, επιβεβαίωσα για πολλοστή φορά την εκτίμησή μου ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα να διατυπώνει με τη μεγαλύτερη ευκολία το μεγαλύτερο ψέμα.

Θυμίζω πολύ σύντομα και συνεπώς σχηματικά, ότι αρχικά ο σοσιαλισμός όπως αυτός είχε προσδιοριστεί από τους κλασικούς του μαρξισμού ήταν μια κατώτερη φάση της κομμουνιστικής αταξικής, μη κρατικής κοινωνίας. Ηταν μια μεταβατική προς την ανώτερη κομμουνιστική κοινωνία περίοδος, κατά την οποία επικρατούσε η εξουσία της εργατικής τάξης και κατά την οποία το μισοκράτος, ή η κομμούνα αυτής της τάξης, θα έπρεπε να τείνει προς την απονέκρωσή του και προς τη διαμόρφωση μιας αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας, στην οποία θα κυριαρχούσε η ανεμπόδιστη δημιουργική δραστηριότητα απέναντι στην καταναγκαστική εργασία και τον οικονομικό καταναγκασμό.

Οι καιροί απαιτούν πλατιά αντικαπιταλιστικά μέτωπα

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ
Συνέντευξη του Άρνλιοτ Ασκ, στελέχους του Red Party της Νορβηγίας, στην Αριάδνη Αλαβάνου.

Η συνέντευξη του Νορβηγού Άρνλιοτ Ασκ, στελέχους του Red Party, είναι πολλαπλά ενδιαφέρουσα. Τόσο για την ουσία των λεγομένων του όσο και για την ατμόσφαιρα που την περιβάλλει.

Η επαναστατική –όπως ο ίδιος προσδιορίζει– διαθεσιμότητα παραμένει το κεντρικό μοτίβο μιας προσπάθειας που ξεκίνησε εδώ και 40 χρόνια, τοποθετώντας ως αφετηριακό και κεντρικό ζήτημα παρέμβασης την ίδρυση μιας εφημερίδας. Έκτοτε η εφημερίδα –εξαιρετικά επιτυχημένη– αποτελεί τον κεντρικό άξονα κάθε πολιτικής και κομματικής ανασυγκρότησης του αγωνιστικού αριστερού χώρου στη Νορβηγία. Ενώ σήμερα η σύγχρονη κοινωνική-πολιτική πραγματικότητα της Νορβηγίας (75% όχι στην Ε.Ε. πλάι σ’ ένα πλούσιο από τα πετρέλαια κράτος) θέτει τις δικές της απαιτήσεις.

Έχετε μια πολύ καλή καθημερινή εφημερίδα.

Έχουμε την καθημερινή εφημερίδα Ταξική Πάλη, την οποία ξεκινήσαμε το 1969. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η εφημερίδα προηγήθηκε του κόμματος, καθώς αποφασίσαμε πως η ύπαρξη ενός οργάνου για τη διάδοση των απόψεών μας ήταν ουσιώδες ζήτημα προκειμένου να συμμετέχουμε στη δημόσια πολιτική συζήτηση. Μετά από αρκετές οικονομικές καμπάνιες, που κάναμε τη δεκαετία του ’70, καταφέραμε να κάνουμε την εφημερίδα αρχικά εβδομαδιαία το 1974 και τελικά το 1977 ημερήσια.

Φοροεπιδρομή και φοροδιαφυγή

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ | Σάββατο 28 Αυγούστου 2010

Το υπουργείο Οικονομικών κάλεσε τους πολίτες να υποβάλλουν βίντεο με ιδέες τους για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Εκτιμά το υπουργείο ότι θα υπάρξει έτσι μια ενίσχυση της φορολογικής συνείδησης ώστε να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα. Κάποιοι ασφαλώς και θα υποβάλουν τέτοιες ιδέες και ίσως οι ίδιοι και μερικοί ακόμη να ενισχύσουν τη φορολογική τους συνείδηση. Ομως η τάση στην κοινωνία είναι στην αντίθετη κατεύθυνση. Πριν από έξι ή εννέα μήνες όλοι ήθελαν να συμβάλουν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, διαμορφώθηκε το κίνημα των αποδείξεων και όλοι είχαν αποφασίσει να δώσουν ό,τι μπορούν στην Εφορία για να σωθεί η χώρα. Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι πολίτες έχουν αγανακτήσει από τη φοροεπιδρομή, η ζήτηση και η κατανάλωση έχουν μειωθεί σημαντικά, μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις, τα χρήματα δεν φτάνουν για να πληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις. Και καθώς το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν είναι σε θέση να αποταμιεύσει και πνίγεται στα χρέη, αυξάνονται αυτοί που είτε δεν έχουν είτε δεν θέλουν να πληρώσουν άλλους φόρους. 

Δεν φθάσαμε στην άκρη του τούνελ

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ

του Paul Krugman

Aυτό που ζούμε σήμερα στις ΗΠΑ δεν είναι οικονομική ανάκαμψη, σε καμία περίπτωση. Και αυτοί που χαράζουν την πολιτική θα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να το αλλάξουν αυτό. Το μικρό ίχνος αλήθειας στους ισχυρισμούς τους περί συνεχιζόμενης ανάκαμψης είναι το γεγονός ότι το ΑΕΠ εξακολουθεί να ανεβαίνει: δεν είμαστε σε μια κλασική ύφεση, όπου όλοι οι δείκτες παρουσιάζουν πτώση. Και λοιπόν; 

Το σημαντικό ερώτημα είναι αν η ανάπτυξη γίνεται αρκετά γρήγορα για να μπορέσει να συγκρατήσει την ανεργία που έχει φθάσει στα ύψη. Χρειαζόμαστε περίπου ρυθμό ανάπτυξης 2,5% μόνο και μόνο για να συγκρατήσουμε την άνοδο της ανεργίας και πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς για να τη μειώσουμε σημαντικά. 

Επιπλέον, η ανάπτυξη βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο 1%-2%, με αρκετές πιθανότητες για περαιτέρω καθήλωσή της τους μήνες που θα ακολουθήσουν. Θα κάνει η οικονομία διπλή βουτιά με το ΑΕΠ της συρρικνούμενο; Ποιος νοιάζεται; Αν η ανεργία αυξηθεί ως το τέλος του έτους, κάτι που είναι πιθανό, δεν θα έχουν σημασία τα νούμερα του ΑΕΠ, είτε είναι λίγο πιο θετικά είτε λίγο πιο αρνητικά. Ολα αυτά είναι προφανή. Αλλά αυτοί που χαράζουν πολιτική τα αρνούνται. 

Η χρεωκοπία της οικονομίας επιβάλλει αναδιαπραγμάτευση χρέους

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ του Κ. Καλλωνιάτη Όταν ο υπουργός Οικονομίας κ. Παπακωνσταντίνου δηλώνει πως δεν τίθεται ζήτημα αναδιάρθρωσης χρέους λέγει στην πραγματικότητα τη μισή αλήθεια. Ζήτημα αναδιάρθρωσης χρέους δεν θέτει βεβαίως σήμερα η κυβέρνηση. Τίθεται, όμως, εκ των πραγμάτων. Από τον ίδιο τον χαρακτήρα της κρίσης και της αδυναμίας εναλλακτικής αντιμετώπισής της. Αρκετοί αριστεροί αναλυτές θεωρούν αντιμετωπίσιμη την ελληνική δημοσιονομική κρίση καταλογίζοντάς την στους κακούς κυβερνητικούς χειρισμούς και την ενδοτικότητα στις επιλογές της τρόικας. Χωρίς να το αντιλαμβάνονται έτσι συγκλίνουν μεθοδολογικά με την επίσημη ερμηνεία πως το κλειδί για την επίλυση της κρίσης βρίσκεται στο να πεισθούν οι αγορές πως η Ελλάδα επιτέλους προσαρμόζεται και όλα τελούν υπό έλεγχο. Δυστυχώς, όμως, ο κοινός στις δύο αυτές προσεγγίσεις, υποκειμενικός χαρακτήρας της κρίσης επισκιάζεται από το πραγματικό αντικειμενικό βάρος της. Η ελληνική κρίση είναι τριπλή και γι’ αυτό εξαιρετικά σύνθετη. Είναι προϊόν της διεθνούς υπερχρέωσης που έχει οδηγήσει στις σημερινές συνθήκες αυξανόμενης πιστωτικής ασφυξίας και ένδειας ρευστότητας των αγορών. Είναι αποτέλεσμα ενός εγχώριου δημοσιονομικού εκτροχιασμού δεκαετιών. Και είναι, επίσης, κατάληξη της χρόνιας έλλειψης ανταγωνιστικότητας ενός αναχρονιστικού μοντέλου ανάπτυξης της οικονομίας.

Οι ΗΠΑ συμπαρασύρουν την παγκόσμια οικονομία

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Τσερεζόλε Ε.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28/08/2010

Σκοτεινιάζει επικίνδυνα ο ορίζοντας της διεθνούς οικονομίας, καθώς οι "ατμομηχανές" της, δηλαδή οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., η Ιαπωνία, αλλά και η Κίνα, φαίνεται ότι εισέρχονται σε νέο κύκλο ύφεσης, προαναγγέλλοντας ίσως μια νέα οικονομική κρίση... Έτσι, αυτό που την άνοιξη οι αναλυτές χαρακτήριζαν "αρχή της ανάκαμψης" της παγκόσμιας οικονομίας δείχνει πλέον σοβαρά σημάδια υποχώρησης, με τις μεγάλες χρηματιστηριακές αγορές σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ασία να καταγράφουν περισσότερες απώλειες τις τελευταίες εβδομάδες... Καθοριστικό ρόλο στη διεθνή οικονομική σκηνή παίζουν βέβαια οι ΗΠΑ, από τις οποίες οι ειδήσεις τις τελευταίες εβδομάδες είναι εξόχως ανησυχητικές. Έτσι, πολλοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η αμερικανική οικονομία ξαναπέφτει σε φάση ύφεσης και μάλιστα ορισμένοι υποστηρίζουν ότι "σε ποσοστό 40%, οδεύουμε προς νέα διεθνή οικονομική ύφεση", υιοθετώντας έτσι τις θέσεις του γνωστού από την πρόβλεψή του για την κρίση του 2008, Νούριελ Ρουμπίνι. Η ίδια η FED δεν έχει σταματήσει να υπενθυμιζει ότι η ύφεση που προκάλεσε η "φούσκα" στα ακίνητα το 2007 υπήρξε τόσο μεγάλη και βαθειά, ώστε η ανάκαμψη που επιχειρείται "θα είναι πολύ επώδυνη", όσο και "άτονη".

Έτσι, μετά από τη μείωση των πωλήσεων κατοικιών (μειώθηκαν κατά 27,2% τον Ιούλιο σε σύγκριση με ένα μήνα πριν, φθάνοντας σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο της δεκαετίας), τη συρρίκνωση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης και με το ποσοστό της ανεργίας να εξακολουθεί να φλερτάρει το 10%, χθες ήταν η σειρά της αναθεώρησης προς τα κάτω της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας κατά το δεύτερο εξάμηνο του έτους.

Αντισυνταγματικές οι περικοπές μισθών, επιδομάτων και συντάξεων

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ (28/8)

Συνέντευξη του Γιώργου Κασιμάτη, ομότιμου καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στον Μιχάλη Σιάχο.

Βέβαιος για την ακύρωση των περικοπών μισθών, επιδομάτων και συντάξεων ως αντισυνταγματικών από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), εμφανίζεται, μιλώντας στο Δρόμο, ο κ. Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «επιστημονικά η αναμονή μου είναι 100% θετική. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι προκαταλαμβάνω αυτή τη στιγμή τον δικαστή».

Ο κ. Κασιμάτης, ο οποίος είχε την εποπτεία και το συντονισμό της προσφυγής για την ακύρωση των περικοπών, που κατατέθηκε στις 29 Ιουλίου και αναμένεται να συζητηθεί στις 8 Οκτωβρίου, σημειώνει ότι «το ΣτΕ ανταποκρίθηκε πράγματι στη σοβαρότητα του αντικειμένου και στην αγωνία του ελληνικού λαού ευρύτερα και προσδιόρισε τη συζήτηση πάρα πολύ σύντομα. Αυτό είναι ένα δείγμα πολύ καλής αντιμετώπισης του θέματος από τη δικαστική εξουσία». 

Ο Έλληνας εργαζόμενος μετατρέπεται σε...Κινέζο

ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου - αναλυτή

Κατάργηση κάθε έννοιας κατοχύρωσης του εργαζόμενου στις εργασιακές του σχέσεις, ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα, μείωση υπερωριακών αποδοχών, όχι όμως και των υπερωριών, που απελευθερώνονται μαζί με το ωράριο εργασίας, νέες ανατροπές στοασφαλιστικό, αυξήσεις τιμολογίων ΔΕΗ και εισιτηρίων συγκοινωνιών, απελευθέρωση «κλειστών επαγγελμάτων» και αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, πλήρης διάλυση του ΟΣΕ με απολύσεις, περιορισμό αποδοχώνκαι παρεχόμενων υπηρεσιών, ολοκληρωτική κατάργηση της υγείας ως δημόσιου αγαθού, διάλυση των ΟΤΑ, είναι μερικές μόνο από τις επιταγές του επικαιροποιημένου μνημονίου.

Ταυτόχρονα σχεδιάζεται νέα επιδρομή στο λαϊκό εισόδημα με την αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 11% στο 23% σε βασικά είδη πλατιάς κατανάλωσης, τα οποία βαρύνουν τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών χαμηλού εισοδήματος γύρω στο 60%. Μόνο από αυτή την κίνηση τα πιο φτωχά νοικοκυριά πρόκειται να χάσουν τουλάχιστον 7% της τρέχουσας αγοραστικής τους δύναμης.

Το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά, με βάση την επίδραση που είχε μέχρι τώρα η εφαρμογή του μνημονίου στη ραγδαία επιδείνωση της ύφεσης, υπολογίζεται ότι θα επιταχύνουν τη συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, ειδικά στο επίπεδο της κατανάλωσης και στους τομείς της παραγωγής, τουλάχιστον κατά 3% με 4% έως το τέλος του έτους, δεν φαίνεται να απασχολεί ούτε την κυβέρνησηούτε την τρόικα. Και γιατί να τους απασχολεί; Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του μνημονίου δεν είναι η «ανάταξη της ελληνικής οικονομίας», όπως συχνά λέγεται, αλλά η προστασία των ευρωπαϊκών τραπεζών και του ευρώ.

Η «επανάσταση του αυτονόητου» και ο «τέταρτος δρόμος»

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Τη θεωρία του Γερμανού κοινωνιολόγου Ούλριχ Μπεκ, περί «επινόησης του πολιτικού», φαίνεται να επιστρατεύει ο πρωθυπουργός για να ξεπεράσει το πολιτικό και ιδεολογικό αδιέξοδο της κυβέρνησής του.

«Να επαναφέρουμε την πολιτική, να επαναφέρουμε τον πολίτη στο κέντρο της πολιτικής μας», γράφει στο πρόσφατο άρθρο του, προσπερνώντας τις επιπτώσεις των σκληρών οικονομικών μέτρων που «αναγκάστηκε» να πάρει για λόγους «εθνικού συμφέροντος».

Το όλο εγχείρημα θα μπορούσε να αποτελεί μια ατελή μεταφορά των αρχών του Γερμανού επιστήμονα, ο οποίος υποστηρίζει ότι για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι που γεννά εκ των πραγμάτων η εξέλιξη της νεωτερικότητας (ο ανακλαστικός εκσυγχρονισμός όπως τον αποκαλεί), απαιτείται να επινοήσουμε ξανά την πολιτική ως συμμετοχική δράση των πολιτών, ως εξελικτική πορεία ανάδειξης ενός νέου θεσμικού μοντέλου διαχείρισης των κοινών.

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟ 1932

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

(ΜΙΑ ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ! ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ "ΤΟ ΞΕΝΟ ΚΕΦΑΛΑΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ, (2010))

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Είναι πολύ θετικό ότι η "ISKRA" πήρε την πρωτοβουλία να αναδημοσιεύσει το κεφάλαιο που αφορά τηχρεοκοπία της χώρας μας του 1932 από το εξαίρετο έργο του Νίκου Μπελογιάννη "Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα".

Εκείνο που έχει ιδιαίτερη αξία σε αυτήν την αναδημοσίευση θεωρώ πως είναι η εξαιρετική επικαιρότητα, στις τραγικές συνθήκες που βιώνει αυτήν την περίοδο η χώρα μας, τόσο του συγκεκριμένου κεφαλαίου που αναδημοσιεύει η "ISKRA" αλλά και συνολικότερα του βιβλίου του Νίκου Μπελογιάννη, ο οποίος δεν ήταν μόνο μια από τις ηρωϊκότερες και μαρτυρικές μορφές του κομμουνιστικού κινήματος, της πατρίδας μας αλλά και ένας σημαντικός επιστήμονας, θεωρητικός και βαθύς μελετητής των οικονομικο-κοινωνικών προβλημάτων.

Νομίζω ότι το βιβλίο αυτό είναι ιδιαίτερα επίκαιρο (τις περισσότερες φορές υπάρχει η αίσθηση ότι αναφέρεται σε σημερινές καταστάσεις) πέραν των πολλών άλλων, γιατί καταδεικνύει ότι το πρόβλημα του δημοσίου χρέους και ιιδιαίτερα του εξωτερικού, αποτελούσε μόνιμο και διαχρονικό βραχνάιμπεριαλιστικής κηδεμόνευσης και καθήλωσης της χώρας, διαρκών ξένων επεμβάσεων και λεηλασίας του ελληνικού λαού! Γιατί, επίσης, προβάλλει σήμερα την ανάγκη για την Αριστερά και το λαϊκό κίνημα νααμφισβητήσουν και να μην αναγνωρίσουν το χρέος της χώρας ως χρέος του ελληνικού λαού, πράγμα που συνιστά θεμελιώδη προϋπόθεση για το σχεδιασμό μιας πολιτικής που θα δώσει ανάσα στον τόπο και διέξοδο από την κρίση με την εφαρμογή ενός νέου προοδευτικού και σοσιαλιστικού προγράμματος!

D. LACHMAN: ΒΕΒΑΙΗ Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ!

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!

Ο κ. Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΒΑΛΕ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟ ΔΝΤ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!

   Η ISKRA δεν γνωρίζει τον Desmond Lachman. Οι απόψεις του όμως είναι άκρως ενδιαφέρουσες ιδιαίτερα ρεαλιστικές καιμάλλον ειλικρινείς ! Ο Desmond Lachman όχι μόνο θεωρεί αναπότρεπτη την αναδιάρθρωση του χρέους αλλά και τονίζει ότι πρέπει να προχωρήσει γρήγορα σε αυτήν την κατεύθυνση ηκυβέρνηση, παρά τη θέληση της τρόικας.  

   Ο Desmond Lachman ισχυρίζεται επίσης ότι δεν καταλαβαίνει γιατί θα πρέπει ο κ. Γ. Παπανδρέου να βάζει τα συμφέροντατων ευρωπαϊκών τραπεζών και του ΔΝΤ πάνω από τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομίας!

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο του Desmond Lachman στους Financial Times, όπως αναδημοσιεύτηκε από το Euro2day.gr, την Παρασκευή 27 Αυγούστου, υπό τον τίτλο: "ΑΤΟΠΗ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕ ΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ". 

Η Δημοσιονομική Χρεοκοπία της Ελλάδας, Συνέπεια της Ένταξης στην ΟΝΕ..

..και τα «Δεινά» της Αποχώρησης από το Ευρώ η και την Ε.Ε.

ΠΗΓΗ: Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά

Παπουλής Κώστας (Γέρος) 

 Η παγκόσμια κρίση που ξέσπασε στα τέλη του 2008, εκδηλώθηκε στην Ελλάδα ως δημοσιονομική κρίση (απειλή χρεοκοπίας του κράτους), φωτογραφίζοντας τα αδιέξοδα της ίδιας της ΟΝΕ, πυροδοτώντας συγχρόνως την δομική κρίση του ευρώ. Ουσιαστικά αναδεικνύεται η  μεγάλη αντίφαση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης : Όσο η ΟΝΕ τείνει προς τον στόχο της, την πλήρη απελευθέρωση των αγορών, τόσο ενισχύει τις μεγάλες ανισορροπίες στον οικονομικό-γεωγραφικό χώρο, άρα τις αντίρροπες δυνάμεις που εργάζονται για την διάλυση της. 

Σε γενικό επίπεδο οι ισχυρά οικονομικές χώρες, γίνονται όλο και πιο ισχυρές, η εντεινόμενη οικονομική δύναμη, ενισχύει την πολιτική δύναμη,  μια σκληρή ιεραρχία εθνών και κεφαλαίων αναπτύσσεται, αφού οι πολιτικές αποφάσεις μεταφέρονται στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε.. Η Ελλάδα μετατρέπεται, σε προτεκτοράτο. Έτσι ενώ η ΟΝΕ επιτίθεται γενικά στις δυνάμεις της εργασίας σε όλη την Ήπειρο, στον Νότο, που επικεφαλής του είναι η πατρίδα μας, επιτίθεται διπλά, μια που καταργεί όχι μόνο την εθνική ανεξαρτησία και την στοιχειώδη λαϊκή κυριαρχία,  αλλά και τα οποιαδήποτε δημοκρατικά προσχήματα. H κοινωνική πάλη στην Ελλάδα, είναι λοιπόν διττή, ο εργατικός αγώνας  παίρνει  τον χαρακτήρα και του εθνικού αγώνα, απέναντι στην Ε.Ε., στις δομές και την αρχιτεκτονική της, απέναντι  στην πολιτικοοικονομική ελίτ της λέσχης των πιο ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών που την διευθύνει, και που φέρεται με τρόπους και μεθόδους, που «παλιά» θα χαρακτηρίζαμε ως ιμπεριαλιστικούς. 

Δημοσκόπηση της Eurostat: Τρεις Αναλύσεις

Παραθέτω τρεις διαφορετικές και αλληλοσυγκρουομενες αναλύσεις των αποτελεσμάτων της Eurostat σχετικά με τη στάση των Ελλήνων απέναντι στην ΕΕ. Τελικά τη θέλουμε την Ευρώπη ή δεν τη θέλουμε;

1. Η χαμένη γοητεία της ΕΕ

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

του Γ. Δελαστίκ 

Κατακρημνίζεται η εμπιστοσύνη όλων σχεδόν των Ευρωπαίων πολιτών και πρωτίστως των Ελλήνων στην ΕΕ εξαιτίας βεβαίως του απωθητικού προσώπου που αποκάλυψαν οι ηγέτες των "27" και τα θεσμικά όργανα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατά τον χειρισμό της οικονομικής κρίσης. Αυτό αποκαλύπτουν τα αποτελέσματα της εαρινής δημοσκόπησης της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα. Οι αρνητικές αλλαγές σε σχέση με τα προηγούμενα του φθινοπώρου του 2009 (η τεράστια αυτή δημοσκόπηση διεξάγεται από τη Γιούροστατ δύο φορές κάθε χρόνο) είναι εντυπωσιακές σε ορισμένους τομείς.

Για πρώτη φορά έχουμε πλέον την πλειοψηφία των Ευρωπαίων που ερωτήθηκαν να δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται την ΕΕ - το 47% συγκεκριμένα έναντι μόλις του 42% που συνεχίζει να την εμπιστεύεται. Μόλις προ εξαμήνου το 48% εμπιστευόταν την ΕΕ και μόνο το 40% δεν την εμπιστευόταν.

Το φιλο-ΕΕ κλίμα μεταξύ του ελληνικού πληθυσμού ανήκει πλέον στο παρελθόν - πράγμα πολύ φυσιολογικό λόγω της εξαιρετικά εχθρικής στάσης που τήρησαν απέναντι στη χώρα μας οι ηγετικές χώρες της ΕΕ και το ταπεινωτικό καθεστώς υποτέλειας που επέβαλαν στην πατρίδα μας.

Φαρσοκωμωδία με λυπημένο τέλος

ΠΗΓΗ: Το ΠΟΝΤΙΚΙ

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όταν η νυν κυβέρνηση – σε άψογη συνεργασία με... οικονομολόγους και διαφόρους άλλους που υιοθετούσαν την παράδοξη θεωρία της – προλείαινε το έδαφος για να υπαγάγει τη χώρα στο ΔΝΤ και τον «Μηχανισμό Στήριξης», χρησιμοποιούσε off the record μια φράση η οποία θα μπορούσε να μείνειπαροιμιώδης, αρκεί να είχαμε το κουράγιο να γελάσουμε με όσα συμβαίνουν:«Η ελληνική κοινωνία έχει πολύ λίπος»!

Σύμφωνα με τη θεώρηση των κυβερνητικών και των συμβούλων τους, η εκτεταμένη παραοικονομία θα μπορούσε να χτυπηθεί ανελέητα ώστε το κράτος να κερδίσει... λιμνάζοντες πόρους, χάρη στους οποίους θα μείωνε ταελλείμματα και το χρέος και σε σύντομο χρονικό διάστημα, με ανακτημένη τηναξιοπιστία της, η ατυχήσασα και χρεοκοπήσασα Ελλάς θα μπορούσε να κοιτάξει τη «μαύρη διεθνή» της κερδοσκοπίας με βλέμμα αποφασιστικό και το κεφάλι ψηλά και υπερηφάνως να «αντλήσει» νέα δάνεια με τα οποία θα χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη.

Μια απίστευτη μπουρδολογία, η οποία δεν θα μπορούσε να γίνει πιστευτή από κανέναν που να έχει έστω κι ένα δράμι μυαλό. Άλλωστε η σημερινή κατάσταση όλων των δεικτών της ελληνικής οικονομίας έχει αποδείξει, πέραν κάθε αμφισβήτησης, ότι το μόνο... λίπος βρισκόταν στους εγκεφάλους αυτών που είτε ήταν εξ αρχής άσχετοι με το αντικείμενο είτε απλώς έλεγαν ψέματα.