TEOTWAYKI (Αναλυτική Παρουσίαση των Επιπτώσεων απο Στάση Πληρωμών)

Date: 2010.04.07 / επικαιροποιημένο στις 2010.9.16

by Τechie Chan

Συζητάμε τη στάση πληρωμών και την έξοδο από ευρώ. Αρχικά θα δείξουμε πως έξοδος χωρίς στάση είναι αδύνατη, ενώ η στάση χωρίς έξοδο είναι πιθανή τεχνικά, σχετικά πιο απίθανη όμως πολιτικά. Στη συνέχεια θα δούμε το τι σημαίνει μία στάση πληρωμών και ταυτόχρονη φυγή από το ευρώ. O τίτλος σημαίνει The End Of The World As You Know It.

Nα διευκρινίσουμε εδώ κάτι που έχουν ρωτήσει κάποιοι. Πότε συμφέρει ένα κράτος να κηρύξει στάση πληρωμών?
Τα κέρδη λοιπόν μιας στάσης πληρωμών αυξάνονται α) όσο αυξάνεται το μέγεθος του χρέους που αναδιαπραγματεύεται, και β) όσο μικρότερα είναι τα πρωτογενή (δηλαδή τα ελλείμματα δίχως τοκοχρεολύσια) ελλείμματα μία κυβέρνησης σήμερα και στο μέλλον. Το α είναι αυτονόητο, το β έχει νόημα καθώς η στάση πληρωμών θα οδηγήσει σε αποκλεισμό από τις αγορές. Όσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητα του κράτους να έχει πλεονάσματα, τόσο μικρότερη είναι η ανάγκη του να βγει στη γύρα να δανειστεί. Άρα ένα κράτος με πρωτογενές πλεόνασμα τώρα και στο μέλλον εξασφαλίζει την επ'αόριστο ανεξαρτησία του απέναντι στις αγορές. Και φυσικά όσο μεγαλύτερη είναι η ανεξαρτησία, τόσο καλύτεροι θα είναι και οι όροι που θα δανειστεί από τις αγορές όταν αυτό συμβεί.

Στάση πληρωμών χωρίς ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ. Το να κηρύξουμε στάση πληρωμών χωρίς να βγούμε ταυτόχρονα από το ευρώ θα σημαίνει πως το κράτος θα σταματήσει μία ωραία μέρα τις πληρωμές και δεν θα έχει μπροστά του έναν τρόπο να συνεχίσει να πληρώνει τόκους και μισθούς, καθώς δεν θα έχει τη δυνατότητα να εκδώσει χρήμα, ούτε φυσικά να δανειστεί.
Η πρώτη κίνηση που θα πρέπει να κάνει το κράτος σε αυτή την ανταγωνιστική κίνηση προς τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΟΝΕ (που είναι και οι κύριοι δανειστές του), θα είναι να ισοσκελίσει αναγκαστικά τον προϋπολογισμό του, καθώς θα έχει αδυναμία επιπλέον δανεισμού.

Η Συνέχεια στου Techie... http://techiechan.com/?p=273

Αναδιαπραγμάτευση του Χρέους

άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στο  περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 8/4/2010

Η αναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους αποτελεί πλέον όρο εθνικής επιβίωσης. Το χρέος αποτελεί όχι ελληνικό, αλλά ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πρόβλημα, επομένως σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα πρέπει να αναζητηθεί και η λύση . Πατέρας της μακροοικονομικής και κατά γενική αναγνώριση μια από τις μεγαλύτερες διάνοιες του εικοστού αιώνα, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς δεν θα μπορούσε να κατηγορηθεί για επαναστατικές αντιλήψεις. Η αγωνία του ήταν όχι να γλιτώσει τους εργαζόμενους από τον καπιταλισμό, αλλά να γλιτώσει τον καπιταλισμό από τον εαυτό του. Υπό αυτό το πρίσμα ήταν ιδιαίτερα κριτικός απέναντι στο τοκογλυφικό, χρηματιστικό κεφάλαιο, που απομυζούσε τεράστιους παραγωγικούς πόρους μέσω των τοκοχρεολυσίων, δημιουργώντας παράλληλα συνθήκες κοινωνικής έκρηξης. Ήδη το 1923, ο Κέινς τάχθηκε υπέρ της "ευθανασίας του ραντιέρη" μέσω μιας επεκτατικής πληθωριστικής πολιτικής που θα απαξίωνε τα χρέη. "Είναι προτιμότερο να δυσαρεστήσουμε τον ραντιέρη, που ζει από τους τόκους, παρά να προκαλέσουμε εκτίναξη της ανεργίας σε έναν πληθυσμό που ήδη υποφέρει από την φτώχεια", σημείωνε ο Βρετανός οικονομολόγος.

Η οικονομική ασφυξία που διαπίστωνε ο Κέινς για τη Βρετανία του μεσοπολέμου έχει εξαπλωθεί σήμερα στον κόσμο ολόκληρο, καθώς σχεδόν όλα τα βιομηχανικά αναπτυγμένα έθνη, άλλο λιγότερο, άλλο περισσότερο, έχουν μετατραπεί σε ομήρους του διεθνούς, τοκογλυφικού κεφαλαίου. Ιδιαίτερα η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί από την αρχή αυτής της χρονιάς σε έναν εφιαλτικό φαύλο κύκλο: Τα διαβόητα spreads εκτινάσσουν στα ουράνια το κόστος δανεισμού- η κυβέρνηση ανακοινώνει οδυνηρά μέτρα για να κατευνάσει τις αγορές- οι τελευταίες δανειοδοτούν την Ελλάδα, αλλά τα επιτόκια παραμένουν αστρονομικά, επαναφέροντας το φάσμα της χρεοκοπίας- η κυβέρνηση παίρνει νέα μέτρα κ.ο.κ. Κάθε φορά που οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ο "συνασπισμός προθύμων" δημοσιογράφων εξυμνούν υποθετικούς διπλωματικούς θριάμβους του πρωθυπουργού και αναγγέλλουν φως στην άκρη του τούνελ, σύντομα διαπιστώνουμε ότι πρόκειται μόνο για τον επόμενο συρμό αντιλαϊκών μέτρων που έρχεται κατά πάνω μας.

Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει επί τέλους να σπάσει! Κάτι περισσότερο: Είναι βέβαιο ότι θα σπάσει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καθώς είναι εντελώς αδύνατο πλέον η Ελλάδα να συνεχίσει να υφίσταται αυτό το παρανοϊκό κόστος δανεισμού. Το χρέος εξελίσσεται σε μηχανισμό πειρατικού σφετερισμού του κοινωνικού μας πλούτου από τους σύγχρονους Σάιλοκ, οι οποίοι απαιτούν πεισματικά να εισπράξουν τη λίβρα κρέας από τον άτυχο οφειλέτη που έπεσε στην ανάγκη τους. Πέραν των άλλων, η πορεία των πραγμάτων αφαιρεί την οποιαδήποτε πιθανότητα αποτελεσματικότητας, έστω στο καθαρά δημοσιονομικό επίπεδο, των επώδυνων μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση. Το μόνο πραγματικό αποτέλεσμά τους είναι να μεταφέρονται κεφάλαια από τις τσέπες των Ελλήνων εργαζομένων και τον τζίρο των μικρών επιχειρήσεων στα θησαυροφυλάκια των διεθνών τραπεζιτών, ενώ το ίδιο το δανειακό πρόβλημα του ελληνικού κράτους όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά αναπαράγεται κάθε μέρα σε διευρυμένη μορφή.

Ξεκινούν οι Αποκρατικοποιήσεις

(Γιούργια γιούργια στον ταβά με τα κουλούρια!)

Του Στέλιου Κράλογλου

Πηγή: Capital.gr

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

Ετεροχρονισμή... εβδομάδα των παθών περιμένει την κυβέρνηση που θα πρέπει να περάσει τα σχέδια για τις αποκρατικοποιήσεις από τις συμπληγάδες των κοινωνικών φορέων, να θέσει τις βάσεις για το φιλόδοξο σχέδιο της ίδρυσης επιχειρήσεων μέσα σε μια ημέρα και όλα αυτά με φόντο την μάχη για το φορολογικό στη Βουλή και την ενεργοποίηση του σχεδίου στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Ε.

Εταιρείες όπου υπάρχει συμμετοχή του Δημοσίου και που μπορεί να προσελκύσουν επενδύτες, έχουν μπει στο μικροσκόπιο του υπουργείου Οικονομικών για πιθανή αποκρατικοποίηση, με στόχο την αύξηση των εσόδων.

Το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων ύψους 2,5 δισ. ευρώ που θα τεθεί προς έγκριση την ερχόμενη Τρίτη στο υπουργικό συμβούλιο θα κινηθεί σε 3 άξονες, ανάλογα με τα κρατικά στρατηγικά συμφέροντα:

* Πλήρης ιδιωτικοποίηση για περιουσιακά στοιχεία που δεν σχετίζονται με τα δημόσια αγαθά και αποκλείονται από τα κρατικά στρατηγικά συμφέροντα. 

* Μειωμένη δεσμευμένη κρατική ιδιοκτησία ή μικρότερη από 34%, με συμφωνίες μετόχων για περιουσιακά στοιχεία στα οποία πρέπει να διατηρηθεί μια αποτελεσματική διακριτική παρέμβαση, και τέλος 

* Διατήρηση της πλειοψηφίας του Δημοσίου για μικρό αριθμό εταιρειών που σχετίζονται με δημόσια αγαθά. 

Άμεσα μπορεί να προχωρήσει η αποκρατικοποίηση του Καζίνο της Πάρνηθας όπου το Δημόσιο κατέχει το 51%, ενώ δεν αποκλείεται και η πλήρης αποχώρησή του από τη ΛΑΡΚΟ.

Σε αναζήτηση στρατηγικής συμμαχίας θα βγει η κυβέρνηση για τη ΔΕΠΑ, ενώ δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε προσπάθεια παραχώρησης του management σε ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, καθώς το Δημόσιο κατέχει το 61% και 74% αντίστοιχα.

Για τον ΟΠΑΠ, το οικονομικό επιτελείο δεν θέλει να μειώσει τη συμμετοχή του Δημοσίου κάτω από το 34% που κατέχει αυτή τη στιγμή, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζει την ανανέωση των αδειών στους τομείς των λαχείων και παιχνιδιών που διαχειρίζεται.

Για την περίπτωση του ΟΤΕ, στελέχη της κυβέρνησης επισημαίνουν ότι απαιτούνται λεπτοί πολιτικοί χειρισμοί. Η επιθυμία της Deutsche Telecom για αύξηση των μετόχων της στον Οργανισμό είναι μεγάλη. Σήμερα το Δημόσιο κατέχει το 20% του Οργανισμού και αν πέσει κάτω από το 15% θα χάσει δικαιώματα στη λήψη αποφάσεων.

Σημαντικό αγκάθι για το οικονομικό επιτελείο είναι και ο ΟΣΕ, του οποίου το έλλειμμα φτάνει τα 10 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με πληροφορίες από το υπουργείο Υποδομών, δεν τίθεται θέμα αποκρατικοποίησης του Οργανισμού, άλλα προέχει η εξυγίανση και η αναδιάρθρωσή του. Το σχέδιο για το πώς θα γίνει αυτό προβλέπεται να ανακοινωθεί το καλοκαίρι και μετά θα αναζητηθεί στρατηγική συμμαχία.

Στο ίδιο υπουργικό συμβούλιο θα τεθεί προς έγκριση και το  σχέδιο νόμου για την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης μια νέας επιχείρησης. 

Το σχέδιο νόμου, προβλέπει την ίδρυση Α.Ε. και ΕΠΕ με «υπηρεσία μιας στάσης» στα περίπου 3.200 συμβολαιογραφικά γραφεία. Για τις υπόλοιπες εταιρείες η έναρξη θα περνά από τα Επιμελητήρια και 100 ΚΕΠ ανά την Ελλάδα. 

Με το νομοσχέδιο καταργείται η υποχρέωση δημοσίευσης στο Πρωτοδικείο, στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιρειών και στο ΦΕΚ, ενώ καθιερώνεται η ηλεκτρονική καταχώριση και δημοσίευση των στοιχείων της επιχείρησης στο ηλεκτρονικό Εθνικό Δελτίο Εμπορικής Δημοσιότητας του Γενικού Επιχειρηματικού Μητρώου  των Επιμελητηρίων. 

Επίσης, ο έλεγχος νομιμότητας επιμερίζεται σε δύο σημεία. Προληπτικά θα γίνεται από την ανά περίπτωση (Επιμελητήριο ή συμβολαιογράφος) «υπηρεσία μιας στάσης». Εκ των υστέρων από τις Διευθύνσεις Α.Ε. των νομαρχιών και τις ΔΟΥ.

Αυτοεκπληρούμενες Προφητείες

Πηγή:http://www.nellypsarrou.com/index.php?option=com_content&task=view&id=208&Itemid=63

Οικονομική Κρίση: η έντονη οικονομική δυσπραγία που βιώνει μια χώρα ως συνέπεια τόσο των διεθνών χρηματαγορών όσο και των εθνικών διαχειριστικών σχεδίων και η οποία αναμένεται να περάσει, αφού είναι «κρίση», αν και είναι άγνωστο το πότε.

Θα γίνω αιρετική πάλι: αν έτσι είναι τα πράγματα, οικονομική κρίση δεν υπάρχει. Αφενός, μια κρίση χαρακτηρίζεται από έκτακτα οικονομικά φαινόμενα, και όχι από τις συνήθεις οικονομικές δυσπραγίες που βαραίνουν τους αδύναμους. Αφετέρου, αν μια κρίση απαιτεί έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπισή της, γιατί τα μέτρα που προτείνονται για την Ελλάδα είναι τα ίδια που προσπαθεί να περάσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το 1990/6 και μετά [παλαιότερο σχόλιό μου εδώ];

Σε αυτό το τελευταίο πρέπει να σταθούμε. Τα μέτρα που προτείνονται σε μια κρίση πρέπει να είναι αυτά που θα την οδηγήσουν στην έξοδο από αυτήν, σωστά; Ναι, αλλά… Τα μέτρα που παίρνει η σημερινή κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν έχουν κανέναν σκοπό να μας οδηγήσουν έξω από τη φερόμενη ως κρίση. Ας δούμε τρεις σχετικούς άξονες.

Πρώτον: δανεισμός. Όλη η «κρίσιμη προσπάθεια» της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ εστιάζει στον δανεισμό της χώρας, και στο πώς αυτός θα γίνει με ελάχιστα μικρότερο επιτόκιο για να θριαμβολογήσει την επιτυχία της. Αλήθεια, σε ένα υπερχρεωμένο νοικοκυριό, από πότε ο διαχειριστής που θα κάνει τον δανεισμό εθνική σημαία παίρνει τα εύσημα;

Δεύτερον: οι μεγάλες «τρύπες» [βλέπε: μισθοί συμβούλων, υπαλλήλων ΕΡΤ, Μεσογειακοί Αγώνες, Eurovision, χαριστικές χρεών σε ημετέρους κλπ] του ελληνικού νοικοκυριού παραμένουν ορθάνοιχτες, εξασφαλίζοντας ότι και τα δάνεια που θα πάρουμε θα καταναλωθούν στο να καλύψουν υποχρεώσεις, μισθούς και τοκοχρεολύσια, χωρίς να μπορεί να δημιουργηθεί καμία υποδομή στη χώρα – απ’ αυτές που θα εξασφάλιζαν κάποτε την επιβίωσή της χωρίς δάνεια.

ευρωπαϊκή ένωση και ελληνικός καπιταλισμός

Πηγή:Άγγελος Κ. 

http://aformi.wordpress.com/2010/04/12/ευρωπαϊκή-ένωση-και-ελληνικός-καπιτα/

Οι παλιές ιδέες (όπως και οι συνήθειες άλλωστε) πεθαίνουν δύσκολα…

Η γνωστή παθολογία της Αριστεράς, η υπόκλιση στα αστικά εθνικά ιδεολογήματα, έκανε μεγαλόπρεπα την επανεμφάνισή της στη συζήτηση για την οικονομική κρίση. Ίσως η πλέον ξεκάθαρη εμφάνιση υπήρξε στην νέα εφημερίδα που επιδιώκει να εκφράσει ό,τι ριζοσπαστικότερο στον ΣΥΡΙΖΑ, την εφημερίδα Δρόμο. Σε αυτήν διαβάζουμε:

«[…] τα «σωσίβια» αντί να σώζουν, βουλιάζουν και πνίγουν την χώρα και τους εργαζόμενους. Ότι η κοινοπραξία Γερμανίας-Γαλλίας, Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας-ΔΝΤ συνεχίζει να έχει ως στόχο την κατάσχεση και δήμευση της χώρας προς όφελος των δανειστών της. Η Ελλάδα του ευρώ βυθίζεται, δένεται πισθάγκωνα, δεν έχει καμία επιλογή».[1]

Είναι πραγματικά κρίμα για την καλή εφημερίδα της ριζοσπαστικής Αριστεράς να υποστηρίζει θέσεις που ακόμα και το ΚΚΕ τις έχει ξεπεράσει. Το ΚΚΕ, έστω προσεκτικά και συγχυσμένα, μιλά για ελληνικό ιμπεριαλισμό και έχει ελαττώσει κατά πολύ τις κορώνες για τα υποτιθέμενα «εθνικά ξεπουλήματα» από την πλευρά των καπιταλιστών.[2] Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ρητορική περί «ξεπουλήματος της χώρας» διευκολύνει την αστική προπαγάνδα δεν της δημιουργεί κανένα πρόβλημα.

Ασφαλώς δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την «εθνική ερμηνεία» της οικονομικής κρίσης την ανέλαβε η ίδια η κυβέρνηση μέσω του «σιδηρού άνδρα» της, του Θεόδωρου Πάγκαλου. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτό αποπροσανατολίζει από την κατανόηση της οικονομικής κρίσης ενώ διευκολύνει την κυβέρνηση στο να πάρει σκληρά αντεργατικά μέτρα, απέδωσε όλα τα δεινά στη… Γερμανία:

«Αυτό που είναι πραγματικά πίσω από την γερμανική στάση είναι ότι υπολογίζεις ότι σπεκουλάροντας τα ελληνικά ομόλογα εις βάρος του εταίρου και φίλου σου, επιτρέποντας στους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς της χώρας να συμμετέχουν σε αυτό το άθλιο παιχνίδι, κάποιοι στη Γερμανία κερδίζουν χρήματα».[3]

Προσέξτε ποιος ζητάει αλληλεγγύη από «εταίρους και φίλους». Αυτός που παρέδωσε τον Οτσαλάν στην Τουρκία και είναι από τους πλέον σκληρούς νεοφιλελεύθερους της κυβέρνησης, ζητάει από τους «εταίρους» της Ε.Ε…. αλληλεγγύη. Ο κλέφτης φωνάζει ότι τον κλέβουνε…

Τα όρια της σοσιαλδημοκρατίας

Πηγή: http://www.re-public.gr/?p=266#more-266

by Stanley Aronowitz

Η μοντέρνα Αριστερά δεν μπορεί να εκφραστεί μέσα από τη σοσιαλδημοκρατία αφού η τελευταία έχει αλλοιωθεί ανεπανόρθωτα από την αλληλεπίδρασή της με φιλελεύθερες ή νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ιδεολογίες. Ο χώρος έκφρασης της μοντέρνας Αριστεράς θα είναι αναγκαστικά διεθνοποιημένος, χωρίς αυτό να σημαίνει την αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού που χαρακτηρίζει την πολιτική θεωρία του κοσμοπολιτισμού.

---

Πάνος Παπούλιας: Νομίζετε ότι έχει ακόμη νόημα να μιλάμε για εργατική τάξη και για εργατικό κίνημα σήμερα;

Stanley Aronowitz: Η απάντηση είναι προφανώς ότι το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε αδράνεια, ότι δηλαδή είναι υπό έλεγχο, ότι δεν υπάρχει πραγματικό εργατικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες τουλάχιστον. Αυτό το οποίο επιτρέπεται σήμερα είναι μια σειρά σωματείων, που εκπροσωπούν κάπου δεκαέξι εκατομμύρια άτομα, τα οποία εργάζονται με ημερομίσθια και μισθούς και διαπραγματεύονται για τις εργασιακές συνθήκες και για τις απολαβές τους. Με την ιστορική έννοια, όμως, όχι, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και υποψιάζομαι πως, με μερικές εξαιρέσεις, δεν υπάρχει εργατικό κίνημα στις περισσότερες από τις ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες. Αυτό που υπάρχει σήμερα και υπήρξε για πολύ καιρό με κάποιες διακυμάνσεις-όπως οι Γάλλοι δημόσιοι υπάλληλοι ή οι οδηγοί φορτηγών που διαδηλώνουν και ίσως η Γαλλία είναι η μεγάλη εξαίρεση- είναι μια σειρά ρυθμισμένων σχέσεων μεταξύ συνδικάτων και εργοδοτών που ορισμένες φορές- και πολύ σπάνια στις Ηνωμένες Πολιτείες- καταλήγουν σε απεργίες και μάχες γύρω από ορισμένα ζητήματα.

Βασικά, όμως, σήμερα δεν υπάρχει εργατικό κίνημα. Νομίζω ότι αναδυόμενα εργατικά κινήματα υπάρχουν στις χώρες της νότιας Ασίας και στη Λατινική Αμερική. Νομίζω ότι υπάρχει εργατικό κίνημα στην Κίνα ή στην Ινδία ή και σε μερικές από τις μεγαλύτερες χώρες της Νότιας Αμερικής- ειδικά σε μέρη όπως το Μεξικό ή η Αργεντινή και η Βραζιλία. Σε εκείνα τα μέρη τα ανεξάρτητα σωματεία έχουν απελευθερωθεί από την κυβέρνηση και τον έλεγχο, τα τελευταία χρόνια. Επικρατεί ακόμη μια αίσθηση ότι υπάρχει εργατική τάξη κι εργατικό κίνημα, που έχει μια ανεξάρτητη πολιτική και κοινωνική προοπτική. Στην Κίνα, βεβαίως, το εργατικό κίνημα και τα συνδικάτα ελέγχονται από την κυβέρνηση. Το 2006 έγιναν 24.000 απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφόρων ειδών σε όλη την Κίνα. Πολλές από αυτές αφορούσαν τις εργασιακές συνθήκες και τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων της εργατικής τάξης.

Πάνος Παπούλιας: Η έλλειψη ορμής στο εργατικό κίνημα οφείλεται στο γεγονός ότι η εργατική τάξη δεν είναι πλέον τόσο μεγάλη αριθμητικά;

Stanley Aronowitz: Δεν νομίζω καθόλου ότι έχει να κάνει με τους αριθμούς. Το παιχνίδι με τους αριθμούς είναι ένα λάθος που πολλοί κάνουν. Μια σύντομη απάντηση στην ερώτησή σας είναι ότι η έλλειψη ορμής στην οποία αναφερθήκατε προκύπτει επειδή το ιδεολογικό δόγμα που επικράτησε στις εργατικές τάξεις όπως και στον γενικό πληθυσμό είναι ότι ο καπιταλισμός είναι μόνιμος. Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία, που επηρεάζει τη συνείδηση και τη φαντασία πολλών ανθρώπων, τα ζητήματα που αφορούν μια καλύτερη ζωή θα επιλυθούν μέσω των εδραιωμένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Νομίζω ότι αυτή την περίοδο η λαβή της ιδεολογίας που προαναφέραμε αρχίζει να χαλαρώνει. Πέραν τούτου, το πρόβλημα της χαλάρωσής του δεν οδηγεί αναγκαστικά σε μια αναβίωση του εργατικού κινήματος ή της εργατικής τάξης ως ιστορικής δύναμης. Αυτό που νομίζω ότι είναι το μείζον πρόβλημα εδώ είναι ότι δεν υπάρχει πολιτικός σχηματισμός σε οποιαδήποτε χώρα –συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας- που να αποκηρύσσει καθοριστικά το καπιταλιστικό σύστημα. Δεν υπάρχει αντικαπιταλιστικό πνεύμα στο εργατικό κίνημα και στον γενικό πληθυσμό που να πιστεύει ότι υπάρχουν πολλές εναλλακτικές προς την κατεύθυνση ενός διαφορετικού μέλλοντος. Αυτό είναι το μείζον πρόβλημα.

Η κυβέρνηση αναμεσα στην πολυλογία και την αναβλητικότητα

Πηγή: epirusgate
Νίκος Κοτζιάς, 11-4-2010

«Η χώρα περνά δύσκολες στιγμές. Ακόμα δυσκολότερες βιώνουν τη κρίση τα φτωχά στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας. Τα μεσαία στρώματα που αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα τη δεκαετία του ογδόντα, και αποτελούν μεγάλο όγκο στήριξης του κυβερνώντος κόμματος, συμπιέζονται όσο ποτέ άλλοτε.

Η κυβέρνηση έχει πείσει τον εαυτό της ότι οι απαιτήσεις των αγορών είναι μονόδρομος, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μπορεί να διαχειριστεί τις υποθέσεις του έθνους καλύτερα από το ΠΑΣΟΚ, τι στιγμή που δεν είναι σε θέση, ακόμα, να διαχειριστεί τα του παρελθόντος της, αλλά και τα του οίκου της ως προς το ΛΑΟΣ. Τα δύο κόμματα της αριστεράς ταυτίζουν σε μεγάλο βαθμό τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Βέβαια, το μεν ΚΚΕ δείχνει μια σχετική προτίμηση στη ΝΔ, ενώ ο Συνασπισμός λαμβάνει μεγαλύτερες αποστάσεις από αυτήν. Τέλος, το ΛΑΟΣ θέλει να πείσει ότι δεν είναι ακραίο κόμμα και ότι αντιμετωπίζει την κυβερνητική πολιτική με ευθύνη. Ελιγμό που το ΠΑΣΟΚ δείχνει να μην έχει πιάσει το νόημά του, ενώ μπερδεύει τη ΝΔ.

Το τέλος του κύκλου για τη σοσιαλδημοκρατία

Πηγή: Μonde-Diplomatique

by Ignacio Ramonet

samedi 10 avril 2010, par Κούτσης Θανάσης (μετάφραση)

Και οι ιδέες πεθαίνουν. Το κοιμητήριο των πολιτικών παρατάξεων ξεχειλίζει από μνήματα όπου βρίσκονται θαμμένα τα λείψανα πολιτικών οργανώσεων που κάποτε πυροδοτούσαν πάθη, κινητοποιούσαν πλήθη και πλέον έχουν γίνει βορά της λήθης. Ποιος θυμάται στην Ευρώπη, λόγου χάρη, τον ριζοσπαστισμό ; Μία από τις πιο ισχυρές πολιτικές δυνάμεις (της κεντροαριστεράς) του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, παρασυρμένη από τους ανέμους της Ιστορίας... Τι απέγινε ο αναρχισμός ; Και ο σταλινικός κομμουνισμός ; Πού βρίσκονται τούτα τα αξιοθαύμαστα λαϊκά κινήματα που μέχρι πρότινος ήταν ικανά να επιστρατεύσουν εκατομμύρια αγρότες και εργάτες ;

Εξαιτίας των ίδιων της των αποκηρύξεων, των συνθηκολογήσεων και των προδοσιών, η σοσιαλδημοκρατία γλιστράει σήμερα με τη σειρά της στον τάφο... Ολοκληρώνεται ο κύκλος της ζωής της. Και το πιο απροσδόκητο είναι πως αυτό συμβαίνει τη στιγμή που ο υποτιθέμενος κυριότερος ανταγωνιστής του, ο άκρατα νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες στιγμές του.

Γιατί λοιπόν η σοσιαλδημοκρατία πεθαίνει αφού ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση ; [1] Αναμφίβολα επειδή, απέναντι στην έκρηξη των επιτακτικών κοινωνικών αναγκών, αποδείχθηκε ανίκανη να προτείνει λύσεις που ξεσηκώνουν τον λαϊκό ενθουσιασμό.

Πορεύεται στα τυφλά, δίχως πυξίδα και δίχως θεωρία· δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται εκτός λειτουργίας, με έναν ασθενικό μηχανισμό καθοδήγησης, δίχως στρατηγική ούτε ιδέες ούτε αρχές ούτε όραμα για το μέλλον... Προπαντός στερημένη από ταυτότητα. Ήταν μια πολιτική δομή που όφειλε να κάνει επανάσταση και απαρνήθηκε αυτόν τον σκοπό· ήταν ένα εργατικό κόμμα και πλέον εκπροσωπεί την εύπορη μεσοαστική τάξη των πόλεων.

Τι σημαίνει στάση πληρωμών και γιατί είναι αναγκαία

Δημήτρης Καζάκης

Οικονομολόγος Αναλυτής

Πηγή: ΠΡΙΝ 11-4-2010 

Η σύγχυση που βασιλεύει στην αριστερά σήμερα είναι τέτοια, που ακόμη συζητά αν η χρεωκοπία της χώρας είναι αληθινή ή ένα απλό πρόσχημα για να επιβληθούν τα ήδη προαποφασισμένα μέτρα. Την ίδια ώρα που οι προετοιμασίες για την επίσημη είσοδο του ΔΝΤ υπό την πολιτική εποπτεία της ΕΕ βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Η κατάσταση θυμίζει κάποιες άλλες εποχές που η αριστερά διαβεβαίωνε σε όλους τους τόνους ότι στην Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα, τις ημέρες που η χούντα είχε τεθεί σε κίνηση. Όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος και τον χαρακτήρα του προβλήματος και επομένως εύκολα εικάζουν ότι το όλο ζήτημα δεν είναι παρά μια μπλόφα, δεν αγνοούν απλώς –σκοπίμως ή μη, αδιάφορο– τα πραγματικά δεδομένα του δημόσιου χρέους. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αυτό που εμφανίζεται ως δημοσιονομική χρεωκοπία, συνιστά την χρεωκοπία ολόκληρου του τρόπου εξαρτημένης καπιταλιστικής ανάπτυξης της χώρας.

Ολόκληρος ο ελληνικός καπιταλισμός συνθλίβεται κάτω από το βάρος των δικών του εσωτερικών αδιεξόδων, αλλά και των αντιθέσεων που έχει αναδείξει η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο φόβος που εμπνέει σε ορισμένους η ιστορική καμπή στην οποία βρισκόμαστε και τα επιτακτικά καθήκοντα που αντικειμενικά απορρέουν απ’ αυτήν, είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από τις θεωρίες περί χρεωκοπίας-μπλόφα. Γι’ αυτό και κάνει εντύπωση ότι δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του συστήματος να αυτορρυθμίζεται και να ξεπερνά τις κρίσεις του, ακόμη κι από τους πιο επίσημους εκπροσώπους του. Αυτή η τυπική πολιτική ουράς και συνθηκολόγησης μπροστά στα δύσκολα, εμφανίζεται σήμερα από κάποιους ως ακραιφνώς «αριστερή» και μάλιστα «ταξική» πολιτική.

Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso

 
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος της 10/4
Το «φιλανθρωπικό» μυστήριο του αυστραλο-αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου που προσφέρεται να δανείσει την Ελλάδα με ευνοϊκό επιτόκιο

 Παρ’ ότι οι εξελίξεις στις «ελεύθερες» αγορές του ελληνικού χρέους ακολουθούν το χειρότερο σενάριο και δείχνουν να φέρνουν την κυβέρνηση όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο προσφυγής στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, καίριες πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά μένουν αδιάψευστες και ασχολίαστες αποκαλύπτουν ότι στο σκληρό κυβερνητικό πυρήνα εξετάζονται και εναλλακτικά σχέδια δανεισμού.

Την περασμένη εβδομάδα δημοσίευμα της εφημερίδας «Αξία» παρουσίασε σχέδιο αυστραλο- αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου (private equity fund) που έχει προτείνει εδώ και δύο μήνες στην κυβέρνηση την αγορά ελληνικών ομολόγων ύψους 20 έως 25 δισ. ευρώ με εξαιρετικά ελκυστικούς όρους: spread της τάξης των 125 μονάδων βάσης και τελικό επιτόκιο περίπου 4,40%, έναντι επιτοκίών 6% έως 6,3% με τα οποία έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δανειστεί περίπου 17 δισ. ευρώ.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό ΜΜΕ είχε αναφερθεί στο θέμα. 

Η πληροφορία είχε και πάλι αναφερθεί σε δημοσίευμα της 16^ης Φεβρουαρίου, αλλά και τότε, όπως και τώρα, η κυβέρνηση αντέδρασε με μια παράδοξη σιγή ιχθύος. 

Σιωπή που δεν τηρήθηκε ούτε στην περίπτωση του «χαλασμένου» deal με τους Κινέζους ούτε στις άλλες διαρροές «βαθιών λαρυγγιών» που κάρφωναν στις αγορές και «έκαιγαν» κυβερνητικές πρωτοβουλίες πριν καν εκδηλωθούν.

Οι ενδείξεις αλλά και η ανάλυση του αλλοπρόσαλου και φαινομενικά ερασιτεχνικού τρόπου χειρισμού διαφορετικών κυβερνητικών κέντρων επί των θεμάτων του δημόσιου χρέους το τελευταίο δεκαήμερο, καταδεικνύουν ότι η σχετική διαπραγμάτευση 

είναι προχωρημένη και ότι η ανακοίνωση της συμφωνίας με το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο είναι θέμα ημερών. Το χρονοδιάγραμμα, μάλιστα, αυτής της μυστικής διαπραγμάτευσης είναι αρκετά αποκαλυπτικό της κυβερνητικής υποκρισίας: 

Η πρώτη κρούση από τους «πρόθυμους» επενδυτές έγινε στα τέλη Ιανουαρίου, στη συμφωνία ενεπλάκησαν (ως undwerwriters, δηλαδή «ασφαλιστές» των υπό έκδοση ομολόγων) μία γερμανική και μια ελληνική τράπεζα  και μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχε υπογραφεί «μνημόνιο κατανόησης» και ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών.

Μια στιγμή αυτής της διαπραγμάτευσης «φωτογραφίζει» και το έγγραφο που δημοσιεύουμε, με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου,  στο οποίο μια από τις συμβαλλόμενες τράπεζες ενημερώνει την ελληνική (και κρατική) τράπεζα ότι θα ενεργήσει ως «σύμβουλος έκδοσης» στα νέα ομόλογα.

Στο βαθμό που οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν τις προσεχείς ημέρες, τροφοδοτούν κρίσιμα ερωτήματα για το «παιχνίδι» που παίζεται από τον σκληρό πυρήνα της κυβέρνησης και δη του πρωθυπουργικού επιτελείου.

Πρώτον, όταν ο πρωθυπουργός προειδοποιούσε (και μάλιστα από τις ΗΠΑ, όπου πραγματοποιούσε επίσκεψη) ότι «οι κερδοσκόποι θα χάσουν τα λεφτά τους» είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του το εναλλακτικό deal του δανεισμού;

Δεύτερον, όταν με τον εκβιασμό μιας επικείμενης χρεοκοπίας ανακοίνωνε ως αναπόφευκτα (στις 3 Μαρτίου) τα μέτρα σκληρής λιτότητας, εξουθένωσης των μισθωτών και φορολογικής επιβάρυνσης του λαϊκού εισοδήματος, είχε καταλήξει στην εναλλακτική λύση αποφυγής του δανεισμού με ληστρικά επιτόκια;

Τρίτον, γιατί αφού είχε τη δυνατότητα να δανειστεί φθηνότερα προχώρησε σε τρεις δόσεις δανεισμού από τις αγορές, μέσο του παγκόσμιου μονοπωλίου κρατικών ομολόγων που ελέγχει η Goldman Sachs με τις 21 συνεργαζόμενες τράπεζες, επιβαρύνοντας το ελληνικό χρέος με πάνω από 2 δισ. ευρώ «κερατιάτικα»;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι φυσικά ρητορικά, αφού λίγες αμφιβολίες μένουν πια για το γεγονός ότι ο «μονόδρομος» της λιτότητας επιβλήθηκε ανεξαρτήτως του «Αρμαγεδδώνα» του χρέους και της δημοσιονομικής τρομοκρατίας που συστηματικά εξαπέλυε η κυβέρνηση από τον περασμένο Δεκέμβριο. Ήταν μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα στην οποία διασταυρώθηκαν τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων», των αγορών, των ευρωκρατών και της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου. Ωστόσο, ένας μπαλαντέρ που θα βγει ξαφνικά από το μανίκι προσφέρει στην κυβέρνηση ευκαιρία εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας (χωρίς να αφαιρεθεί ούτε κεραία από το πακέτο λιτότητας) και πιθανότατα θεαματική αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού.

Υπάρχει, βεβαίως, και μια άλλη κατηγορία ερωτημάτων που αφορά τα κίνητρα των υποψηφίων επενδυτών, τα οποία δεν είναι προφανώς φιλανθρωπικά. 

Όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν στην εκδοχή ότι το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο βρίσκεται σε στενή σχέση με τον Λευκό Οίκο ο οποίος «ευλογεί» πολιτικά μια εναλλακτική και φθηνότερη δανειοδότηση της Ελλάδας. Γιατί; 

Πρώτον, διότι δεν στοιχηματίζει όλη η πλουτοκρατική ελίτ των ΗΠΑ στην πτώση του ευρώ. Ένα τμήμα του βιομηχανικού κεφαλαίου προσβλέπει στη διατήρηση του υποτιμημένου δολαρίου για να διατηρήσει τις εξαγωγές του, κι αυτό φαίνεται να έχει την εύνοια της κυβέρνησης Ομπάμα που βρίσκεται σε μια ιδιότυπη «βεντέτα» με θύλακες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που ένα μέρος του ενδεχομένως προδιαγράφονται και σαν εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης του τεράστιου αμερικανικού χρέους. 

Δεύτερον, διότι πέρα από το καθαυτό δημοσιονομικό πεδίο, η αμερικανική ηγεσία επενδύει σε γεωπολιτικές «διευθετήσεις» στην περιοχή στις οποίες η Ελλάδα έχει έναν κομβικό ρόλο (βλέπε ελληνοτουρκικά, πετρέλαια νοτιανατολικής Μεσογείου κ.α.). 

Τρίτον, διότι πολλοί παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ελίτ στις ΗΠΑ προειδοποιούν εδώ και καιρό ότι η κρίση του χρέους δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» αλλά παγκόσμιο πρόβλημα και ενδεχομένως η επόμενη φούσκα που όταν σκάσει δεν θα εξαιρέσει ούτε τον βυθισμένο στο χρέος του παγκόσμιο οικονομικό ηγεμόνα.

Σάιλοκ

Εδώ Αριστερά, εκεί Αριστερά, (πού είναι η Αριστερά;)

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα, στο σύνολό της, κατά πόσο είναι μια ζώσα πραγματικότητα, αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας αυτής της κοινωνίας, και κατά πόσο είναι ένα ιστορικό κατάλοιπο του πάλαι ποτέ ένδοξου εαυτού της και απλά καταναλώνει από τα «έτοιμα», χωρίς να παράγει τίποτα καινούργιο; Ή εν πάση περιπτώσει, στο σημείο που παράγεται κάτι καινούργιο από την κοινωνία, αυτό κατά κανόνα ή είναι αδιάφορο ή ακόμα «εχθρικό» για την κλασική Αριστερά.

Το ερώτημα θα μπορούσε να έμπαινε και για την ευρωπαϊκή Αριστερά, που έχει τις ρίζες της στη Σοσιαλδημοκρατία ή στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Γ' Διεθνούς.

Αν η Χιλή, για να εφαρμόσει την οικονομική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, όπως αυτή υπαγορεύτηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα, χρειάστηκε έναν αιμοσταγή δικτάτορα, τον Πινοσέτ, εμείς στην Ελλάδα, για να εφαρμόσουμε την ίδια πολιτική, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε καμιά δικτατορία. Απλά ψηφίζουμε την κυβέρνηση που θα την πραγματοποιήσει, άσχετα από το τι έλεγε προεκλογικά. Η ιστορική Σοσιαλδημοκρατία, εδώ και καιρό, είναι το πτώμα του παλιού εαυτού της που έθαψε μαζί της και τα όσα σημαντικά είχε προσφέρει. Η σημερινή κυβερνητική Σοσιαλδημοκρατία είναι ένας επικίνδυνος «Φρανκενστάιν». Από τα κόμματα της Γ' Διεθνούς απομένουν δύο που έχουν κρατήσει το προφίλ του παρελθόντος και έχουν μια μικρή, αλλά σταθερή παρουσία. Αυτά της Ελλάδας και της Πορτογαλίας. (Τα υπόλοιπα έχουν πάρει αποστάσεις από το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο, χωρίς εντούτοις να έχουν βρει μια καινούργια φυσιογνωμία, και κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας). Η πολιτική των εναπομεινάντων Κ.Κ. είναι αυτοσκοπός και συνίσταται στο να ενισχυθεί ο «υποκειμενικός φορέας». Δηλαδή η ισχύς του κομματικού μηχανισμού. Επιλέγουν εκείνες τις παρεμβάσεις που θα ενισχύσουν τον μηχανισμό, αποφεύγοντας όλες τις ενέργειες που δεν φέρνουν οφέλη. Και εδώ μπορούμε να διαπιστώσουμε μια «επιχειρηματική» λογική. Το σύνθημα «ΚΚΕ ισχυρό» τα αποσαφηνίζει όλα.

Παραφράζοντας τον Ρακίνα...

Πηγή: Κατερίνα

«Η μόνη μου ελπίδα είναι η απελπισία μου» Ρακίνας
Σε αυτόν τον μάταιο βίο, πολύ λίγες βεβαιότητες διαθέτω. Αλλά κάποιες από αυτές τις ελάχιστες, δυστυχώς επιβεβαιώνονται διαρκώς.

Αν θεωρήσουμε σαν αξίωμα ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι το καλύτερο δυνατό πολίτευμα στην παρούσα ιστορική συγκυρία για μία ανεπτυγμένη Ευρωπαϊκή χώρα, τότε τα δεδομένα και η λογική οδηγούν στο θεώρημα ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί, πολύ απλά γιατί ΔΕΝ υπάρχει.

Η Δημοκρατία για να λειτουργήσει ο πολίτης ΠΡΕΠΕΙ να έχει την δυνατότητα επιλογών. Νοιώθω καθημερινά να με στοιχειώνει μια φράση της Σαντάλ Μουφ στο Δημοκρατικό παράδοξο. «Αν έχεις να επιλέξεις ανάμεσα στην Coca Cola και στην Pepsi Cola, στην πραγματικότητα δεν έχεις επιλογή». Και ναι στην Ελλάδα, και στην κατ’ επίφαση δημοκρατία της, ο πολίτης ΔΕΝ έχει επιλογές και κατ’ επέκταση ΔΕΝ έχει Δημοκρατία.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, είναι βαθιά σάπιο, η γάγγραινα έχει διαλύσει τα πάντα, στο μόνο που παραπέμπει είναι σε εκείνους τους απογόνους των βασιλικών και αυτοκρατορικών οίκων που αναπαραγόμενοι επί χρόνια μεταξύ τους κατέληγαν παθολογικά και ψυχικά ασθενείς. Η μόνη πολιτική που έχουν την δυνατότητα να ασκήσουν εξαντλείται σε έναν ατελειωτο επικοινωνιακό βερμπαλισμό, για το αν ο προηγούμενος ήταν πιο ανήθικος από τον διάδοχο, μέχρι και ο νυν να γίνει τέως.

Οι κυβερνήσεις, δεν έχουν ιδεολογικά εργαλεία, δεν έχουν στόχους, δεν διαθέτουν την στοιχειώδη ευφυΐα να ασκήσουν ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Ο μόνος σκοπός κάθε άλλο παρά ...ιδεολογικός είναι, αρχίζει και τελειώνει στη διατήρηση της εξουσίας και των ...πλεονεκτημάτων της, για μια μεγαλούτσικη είναι η αλήθεια κάστα ανθρώπων. Αλλά πολύ, πολύ πολύ ...πολύ μικρότερη απο το πλήθος των πολιτών.

Ιδεολογία τα Κόμματα δεν διαθέτουν. Από καιρού εις καιρόν απλώς έχουν ιδέες. Ή μάλλον, αντιγράφουν ιδέες. Ιδέες που συγκρίνονται μόνο με αυτήν την ιστορική φράση της Αντουανέτας για το πως θα μπορούσε να αναπληρωθεί η έλλειψη ψωμιού...

Οι γύπες των αγορών πάνω από το πτώμα της ελληνικής οικονομίας

Πηγή : "Το Ποντίκι" , 8/4/2010

Δημήτρης Καζάκης

Τις τελευταίες ιδιαίτερα ημέρες βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη αναδιανομή ομολόγων του ελληνικού χρέους. Το γεγονός αυτό είναι που κυρίως παρασύρει τα επιτόκια-spread στα ύψη. Μια σειρά επενδυτικές τράπεζες, θεσμικοί επενδυτές και Hedge Fund εκμεταλλεύονται την διαφαινόμενη πτώχευση της χώρας για να αγοράσουν στη δευτερογενή αγορά μεγάλες ποσότητες ελληνικών τίτλων. Είναι δε τέτοια η προσφορά ελληνικών τίτλων από τους αρχικούς κατόχους τους, που οι διεθνείς κερδοσκόποι αγοράζουν κοψοχρονιά. Με τον τρόπο αυτό, σημαντικό μέρος του ελληνικού χρέος τίθεται υπό των έλεγχο των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς που ειδικεύονται στην εκμετάλλευση υπερχρεωμένων χωρών. Στη διεθνή ορολογία αποκαλούνται Vulture Funds, δηλαδή επενδυτικά κεφάλαια γύπες.

Τι είναι αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια; Είναι διεθνείς θεσμικοί επενδυτές που αγοράζουν τίτλους χρέους που έχει εκδώσει μια επιχείρηση ή ένα κράτος το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Στόχος τους είναι να αγοράσουν αυτούς τους τίτλους όσο πιο φθηνά γίνεται και κατόπιν να απαιτήσουν την αποζημίωσή τους από τον εκδότη αυτών των τίτλων, όταν αυτός θα έχει χρεωκοπήσει. Την απαίτησή τους αυτή την στοιχειοθετούν συνήθως με δυο τρόπους: (α) Προσφεύγοντας στα δικαστήρια των ανεπτυγμένων χωρών για να εκδώσουν εκτελεστές αποφάσεις σε βάρος της χώρας-οφειλέτη. (β) Εκβιάζοντας τη χώρα που βρίσκεται υπό καθεστώς πτώχευσης μην επιτρέποντας την αναπροσαρμογή ή την αναδιάρθρωση του χρέους της, αν δεν αμειφθούν πλουσιοπάροχα. Στην περίπτωση, π.χ., της Αργεντινής αυτά τα Vulture Funds κατόρθωσαν λίγους μήνες πριν την επίσημη πτώχευση της χώρας να αγοράσουν αρκετούς τίτλους χρέους μόλις στο 20% της ονομαστικής τους αξίας. Με την κήρυξη της επίσημης χρεωκοπίας και την εγκατάσταση του ΔΝΤ το 2002, αυτοί οι κερδοσκόποι απαίτησαν με δικαστικές αγωγές εναντίον της Αργεντινής να αποζημιωθούν στο ακέραιο της ονομαστικής αξίας των τίτλων που είχαν στα χέρια τους. Η Αργεντινή δεν έχει ξεμπλέξει ακόμη με δαύτους, ενώ πρόσφατα η κυβέρνηση της χώρας κατέφυγε ξανά στο διεθνή δανεισμό με υψηλό κόστος (με επιτόκιο άνω του 10%) προκειμένου να ξεπληρώσει μέρος των απαιτήσεών τους.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Για παράδειγμα ένα τέτοιο επενδυτικό κεφάλαιο, το Donegal International με έδρα στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, προσέφυγε το 2007 στα Βρετανικά δικαστήρια εναντίον της Ζάμπια με το αίτημα να αποζημιωθεί για ένα δάνειο που η συγκεκριμένη χώρα είχε συνάψει με τη Ρουμανία το 1979 και είχε εξαγοράσει ο επενδυτικός οίκος από την Ρουμανική κυβέρνηση. Το δάνειο ήταν ονομαστικής αξίας 15 εκατ. δολ. και είχε συναφθεί με τη Ρουμανία προκειμένου η Ζάμπια να αγοράσει Ρουμάνικα τρακτέρ. Η Donegal το είχε πρόθυμα εξαγοράσει πληρώνοντας μόνο 3,2 εκατ. δολ. Από το δικαστήριο ζητούσε να της επιδικαστεί αποζημίωση συνολικής αξίας 55 εκατ. δολ. Μετά από θετική απόφαση του βρετανικού δικαστηρίου, η Ζάμπια συμφώνησε να συμβιβαστεί στα 15,5 εκατ. δολ.

Το φορονομοσχέδιο των παθών μας

• Η αυστηρότητα εξαντλείται στους μικρούς Των Άγγελου Κούρου και Γιώργου Κουτσούκου Πηγή: Εποχή, 03.04.10 Η κυβέρνηση, υποσχέθηκε διαφάνεια και ειλικρίνεια και έβαλε ως όριο την 4η του Οκτώβρη του 2009 στο ψέμα. Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο είναι μια άσκηση επί χάρτου για το «σοσιαλιστικό» τρόπο εφαρμογής μιας, νεοφιλελεύθερης πολιτικής και τη συγκάλυψή της. Αναφέρουμε στη συνέχεια διάφορα σημεία που δείχνουν την κατεύθυνση και τον πυρήνα των αλλαγών. • Μείωση των φορολογικών συντελεστών των νομικών προσώπων Η φορολογία στα  αδιανέμητα κέρδη των A.E, των Ε.Π.Ε, και των μεγάλων Κοινοπραξιών μειώνεται από 25% σε 24% για φέτος και σε 4 χρόνια, στο 20%. Συνεχίζεται δηλαδή η μείωση των συντελεστών, που ξεκίνησε από τη χρήση 2005, η κυβέρνηση της Ν.Δ.  Θυμίζουμε ότι μέσα σε 4 χρόνια  μειώθηκαν από το 35% στο 25%. Υπάρχουν δύο προφανή ερωτήματα:  • Πρώτον, ωφελούνται;   Ο πίνακας που αναφέρεται στην περίοδο της μείωσης των συντελεστών των Νομικών Προσώπων, επί Ν.Δ, είναι διαφωτιστικός: Ο φόρος δηλαδή των Νομικών Πρόσωπων μειώθηκε, ακόμα και σε απόλυτο αριθμό. Το δημόσιο έχασε ένα τεράστιο ποσό φόρων, το οποίο όμως πλήρωσαν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, αφού στο εν λόγω διάστημα πλήρωσαν 2,33 δις ευρώ περισσότερα. Να σημειώσουμε ότι αυτά τα χρόνια δεν υπήρχε κρίση, όπως τώρα, και το ΑΕΠ αυξήθηκε από 4,6% έως 3,5%.  •Δεύτερον, ο σκοπός της μείωσης; Πιστεύει κανείς ότι με την παγκόσμια δυσφήμιση που έχει υποστεί η Ελλάδα, ακόμα και από τον Πρωθυπουργό της, (διαφθορά, ανομία, ανικανότητα, γραφειοκρατία κτλ.) η περαιτέρω μείωση των συντελεστών θα προκαλέσει ξένες επενδύσεις στην χώρα; Ή ότι με την επικείμενη τραγική μείωση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, θα βρεθούν  επιχειρηματίες που θα επανεπενδύσουν τα κέρδη τους, με μόνο κίνητρο τη χαμηλότερη φορολογία;

Η Χρεοκοπία της Αργεντινής και πως αυτή Πλασάρεται

Πηγή: http://ankostis.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html

Έλαβα την παρακάτω παραβολή που αφορά την Κρίση της Αργεντινής στις αρχών του αιώνα μας, και την Κρίση της Ελλάδα, σήμερα(οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης...

«Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της...
Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους.
Η φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ? αυτόν για να καλύψει τις ανεπάρκειες της οικονομίας...

Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.

Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός αύξανε κι άλλο το χρέος.

Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.

Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.

Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά υποχρεωμένη να δεχτεί.

Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.
(Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.)»

---

Θέλω να κάνω 3-4 προσεκτικές παρατηρήσεις κυρίως πάνω στο καταληκτικο μέρος της αφήγησης αφού μεχρι εκείνο το σημείο η αφήγηση ήταν μέσες-άκρες αληθινή, όπως πχ σωστές είναι και οι αναφορές στα προβλήματα που προκύπτουν όταν είσαι δεμένος με ένα ισχυρό νόμισμα (δες και Κρίση του Μεξικού).

Οι καταληκτικές 3 παράγραφοι όμως απέχουν πολύ από την αλήθεια!

1) Ιδιαίτερα εκεί που λέει «...και τα τραύματα της οικονομίας [της Αργεντινής] δεν επουλώθηκαν ποτέ.»
Πιο σωστά θα έπρεπε να πει: «τα τραύματα στην εικόνα που είχαν οι πολίτες για το σύστημα δεν επουλώθηκαν ποτε!»

Στην πραγματικότητα η οικονομία της Αργεντινής[1] τα τελευταία 6 χρόνια (απο 2004 και έπειτα) τρέχει με αύξηση του ΑΕΠ της τάξης του 9%!
Και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αυξάνεται εντυπωσιακά εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης.

Το 2009 μάλιστα σύμφωνα με τον Economist η οικονομία έτρεχε με 15%(!!)
Από wikipedia[2]:

«Argentina has since been enjoying economic growth, though with high inflation, which according to the Economist was 15% in June 2009.»

Εντυπωσιακή είναι και η εξελιξη της αγοραστικής δύναμης των Αργεντινών από τη στιγμή της επέμβασης του ΔΝΤ και έπειτα (δεδομένα από το [1] συνδυασμένα με το [4]).
Εκπληκτική είναι και η πορεία της φτώχειας που από το 85%(!) του πληθυσμού που είχε φτάσει το 2002 έπεσε σε αξιοπρεπή επίπεδα, τόσο που δεν είχε ξαναδεί η χώρα.

Τυπικά, η οικονομία της Αργεντινής (το ΑΕΠ της δηλαδή και άλλοι δείκτες) ήδη από το 2004 είχε ξεπεράσει τις όποιες απώλειες από τα προβλήματα του 1998-2002, ενώ και ο Gini coefficient(δείκτης ανισότητας στην κατανομή του πλούτου) της χώρας είχε μειωθεί.

Λίγο φουσκωμένη ακούγεται και η φράση «Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και ...» αφού στις σοβαρότερες ταραχές[3], στις 20 Δεκέμβρη του 2001 στην Plaza de Mayo, σκοτώθηκαν συνολικά 5 άτομα, δηλαδή δεν ξεπέρασαν καν το συνολικό αριθμό των νεκρών υπαλλήλων της France Telecom που πρόσφατα αυτοκτονούν σαν ερωτοκτυπημένοι έφηβοι...

Αντίθετα αρκετοί θυμόμαστε τις ειρηνικές διαδηλώσεις "της κατσαρόλας" που αναμετέδιδαν τότε τα διεθνή πρακτορεία.

Σπ.Μαρκέτος: «Κινδυνολογία» γύρω από τις επιπτώσεις μιας στάσης πληρωμών

Από tvxs

Ο καθηγητής Ιστορίας και συγγραφέας, Σπύρος Μαρκέτος, επανέρχεται στην πρόταση για στάση πληρωμής του δημόσιου χρέους από την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές θα διαρκούσαν από μερικές εβδομάδες έως κάποια χρόνια, και τελικώς -όπως υπαγορεύουν και άλλα παραδείγματα- μάλλον θα κατέληγαν προς όφελος της χώρας.

Σύμφωνα με τον κ. Μαρκέτο, τα οφέλη για το κόστος αποπληρωμής του χρέους θα ήταν δεδομένα ύστερα από την επαναδιαπραγμάτευση. Στο μεταξύ, θα αποτρέπονταν οι ολέθριες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή από την ακολουθούμενη πολιτική λιτότητας.

Άλλωστε, όπως εκτιμά, μπροστά στην προοπτική στάσης πληρωμής του δημόσιου χρέους από μία χώρα – μέλος της, η Ευρωζώνη θα αναγκάζονταν να δημιουργήσει άμεσα τους κατάλληλους μηχανισμούς για τον ορθολογικό δανεισμό της και την προστασία της από κερδοσκοπικές τακτικές.

Ο ίδιος αναφέρεται μεν στην κατάσχεση περιουσιών του ισλανδικού δημοσίου από τις βρετανικές αρχές ως παράδειγμα απευκταίων συνεπειών μιας κήρυξης αδυναμίας αποπληρωμής χρεών, αλλά επί της ουσίας κάνει λόγο για «κινδυνολογία» η οποία προκύπτει μέσα από τις σχετικές συζητήσεις, δηλώνοντας ότι «ο εξαναγκασμός μιας χώρας να πληρώσει είναι πρακτικά αδύνατος». Αναφερόμενος, μάλιστα, στο πρόσφατο παρελθόν, αντιπροβάλλει τον περιορισμό του χρέους «κατά 50% για τη Ρωσία και κατά 70% για την Αργεντινή».

Ο κ. Μαρκέτος διαπιστώνει ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις «προς το παρόν δεν δείχνουν διατεθειμένες να συγκρουστούν με τις τράπεζες» και επισημαίνει τον «καταλυτικό ρόλο της κινητοποίησης του κόσμου» ως προς την εξέλιξη της κρίσης.