Πέμπτη 26 Μαΐου 2011

The Corporation: Οι επιχειρήσεις στο ντιβάνι!




tvxs.gr | Η Εταιρεία by tvxorissinora

Πηγή: TVXS

Το ντοκιμαντέρ The Corporation εξερευνά τη φύση και την εκπληκτική άνοδο του κυρίαρχου θεσμού της εποχής μας: των επιχειρήσεων.
Από τότε που το αμερικανικό δίκαιο, καθιέρωσε την Ανώνυμη Εταιρεία ως ένα «νομικό πρόσωπο», αυτόματα επέβαλλε μια κυρίαρχη οικονομική, πολιτική και κοινωνική δύναμη σε όλο τον κόσμο. Οι εταιρείες υπάρχουν παντού και οι μεγαλύτερες από αυτές είναι πολύ ισχυρές.
Το φιλμ στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τζόελ Μπάκαν -«ένα βιβλίο που εκλιπαρούσε να γραφτεί» σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι- στο οποίο εξετάζεται η νομική πλευρά και η πρακτική λειτουργία των σημερινών επιχειρήσεων. Σε ένα καίριο κεφάλαιο για τη δικονομική ιστορία των ΗΠΑ, στα τέλη του 19ου αιώνα, θεσμοθετήθηκε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «περιορισμένη ευθύνη» για μετόχους αλλά και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ αποφάσισαν να ξετυλίξουν το νήμα της ευθύνης μέχρι την αρχή του. Η ισοδύναμη από νομικής άποψης μεταχείριση του νομικού προσώπου με το πραγματικό, οδηγεί σε μια εύλογη απορία: Τι είδους άνθρωπος είναι η επιχείρηση; Παράλληλα με την καταγραφή της δράσης των εταιρειών, αντιπαραβάλλεται έτσι η τυπική ψυχοπαθολογική συμπεριφορά των πραγματικών προσώπων για να εντοπιστούν τυχόν ομοιότητες. Υπάρχουν άραγε;
Μια σειρά αιχμηρών παρατηρήσεων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι επιχειρήσεις συμπεριφέρονται στο θεσμικό τους ρόλο σαν επικίνδυνοι και καταστρεπτικοί ψυχοπαθείς που δεν έχουν την παραμικρή συνείδηση για τις πράξεις τους, είναι ανίκανοι να συναισθανθούν τον διπλανό τους και ποτε δε νιώθουν τύψεις για τα εγκλήματα που διαπράττουν.
Πολυβραβευμένο σε δεκάδες φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δημοφιλέστερο στην ιστορία του Καναδά, στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται συνεντεύξεις μεταξύ άλλων από τους Νόαμ Τσόμσκι, Χάουαρντ Ζινν, Μάικλ Μουρ και Ναόμι Κλάιν μαζί με διευθυντές επιχειρήσεων, στελέχη χρηματοοικονομικών και διαφημιστικών οργανισμών, καθηγητές οικονομικών, κ.α.

Το ΔΝΤ και η... συνωμοσία για την 5η δόση!



Πηγή: sofokleous 10
Ένα εξαιρετικά δυσάρεστο τελεσίγραφο από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επρόκειτο να κομίσει στην Άνγκελα Μέρκελ ο Ντομινίκ Στρος Καν την... αποφράδα Κυριακή που πέρασε στο κρατητήριο του αστυνομικού τμήματος Νέας Υόρκης: «βρείτε τρόπο για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα το 2012, αλλιώς το Ταμείο είναι υποχρεωμένο να αποσυρθεί από το πρόγραμμα διάσωσης»!
Αυτό το τελεσίγραφο, παρά την εξαφάνιση του Στρος Καν από το «παιχνίδι», παραμένει στο τραπέζι και επηρεάζει καταλυτικά τους χειρισμούς των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων σε αυτή την κορύφωση της ελληνικής κρίσης, εξηγώντας γιατί είναι... καταδικασμένες να διασώσουν την Ελλάδα, παρά τις «κούφιες» απειλές περί μη εκταμίευσης της 5ης δόσης του διεθνούς δανείου, που χρησιμοποιούνται μόνο για τον εκφοβισμό της ελληνικής κοινής γνώμης:

#κραυγή


Πηγή: βλέμμα
Mια φήμη από τη Μαδρίτη, την Πουέρτα ντε Σολ: «Κάνουμε ησυχία, για να μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες», είπαν οι Indignados. Ψεύδος, αλλά το αναπαρήγαγαν εγχώρια μέσα, και δια της μικροσυκοφάντησης, ξύπνησαν το ήδη ερεθισμένο νεύρο του μουγγού λαού, του μεγάλου άγνωστου. O λαός, αυτός ο άγνωστος, πλημμύρισε τις πλατείες σχεδόν χωρίς συγκεκριμένο κάλεσμα, με την τουϊτερική κοινότητα διστακτική ή και ειρωνική, με το φέισμπουκ χαοτικό, με μεμονωμένα μπλογκ αγνώστου προλεύσεως να προσκαλούν διάσπαρτα. Ουσιαστικά το κάλεσμα έρχεται από την Πουέρτα ντελ Σολ, ως θεαματική αφορμή, και από το δεύτερο τσουνάμι που ανήγγειλε ο Παπακωνσταντίνου ως αναπότρεπτη μοίρα. Η απέραντη μικρομεσαία τάξη, αφού λούφαξε για αυτοσυντήρηση, ξεδιπλώνεται ενώπιον της επελαύνουσας καταστροφής της.

ο Αλάριχος και η Παρέα του...


Πηγή: "Ε"
του ΣΤΑΘΗ

Την Τρίτη 31 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών θα πραγματοποιηθεί μεγάλη ανοιχτή συγκέντρωση με πρωτοβουλία του Πρύτανη Θεοδόση Πελεγρίνη, του μεγάλου μας Μίκη και των καθηγητών Γιώργου Κασιμάτη, Γιώργου Κατρούγκαλου, Νότη Μαριά, Κώστα Μπέη και Κώστα Χρυσογόνου.
Ο «ναυτίλος» θα είναι εκεί...
Μεστές και σοβαρές οι παρεμβάσεις τού κ. Τσίπρα εδώ και αρκετόν καιρό, αντιβαίνουν μάλιστα στο ευρέως διαδεδομένο κλισέ ότι «η Αριστερά δεν έχει προτάσεις» -και, για αυτό ακριβώς, οι μηχανισμοί απαξίωσης (κυρίως μέσα απ' τα ΜΜΕ) κάνουν ό,τι μπορούν εναντίον του.
Ομως, όλο και πιο πολλοί πολίτες τον ακούνε (συμφωνούν - διαφωνούν) με όλο και μεγαλύτερη προσοχή!..

Ποιος έδωσε στον Παπανδρέου την εντολή να ξεπουλήσει ακόμα και τα μνήματα;

Μήπως ο λαός; όχι! αυτός εξαπατήθηκε.

ΠΟΛΥ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ Η «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ!



ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ «ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ»
ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ «ΑΡΧΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ!
Ένα βρώμικο σύστημα, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, και ένα ακόμα πιο βρώμικο πολιτικό κατεστημένο που τον διαχειρίζεται, προσπαθούν όχι απλώς να μας φοβίσουν αλλά κυριολεκτικά να μαςτρομοκρατήσουν, επισείοντας τον «μπαμπούλα» τηςχρεοκοπίας!
Τι σημαίνει «χρεοκοπία», μια λέξη τόσο φορτισμένη κινδυνολογικά, που προβάλλεται προκαλώντας μύρια όσα φοβικά σύνδρομα;
Χρεοκοπία, στην ουσία, σημαίνει ότι η Ελλάδα θα δηλώσει αδυναμία να συνεχίζει να αποπληρώνει τοχρέος της!
Γιατί, λοιπό, αυτή η εκδήλωση αδυναμίας από τη χώρα μας να συνεχίζει να αποπληρώνει το χρέος είναι καταστροφή και προς θάνατο;
Είναι προτιμότερο να διαλύουμε τη χώρα; Είναι προτιμότερο να βουλιάζουμε και να ρημάζουμε την οικονομία και να εξοντώνουμε τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό, προκειμένου να καταβάλλουμε κάθε χρόνο βουνά από τόκους και χρεολύσια, τα οποία συνεχώς καλπάζουν;

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ JOSE LUIS SAMPEDRO


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ JOSE LUIS SAMPEDRO ΣΤΟ MEDIA SITE «Visual Motion» / «Movimiento Visual»
ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ


Ελληνικό fund με... ξένους διαχειριστές



ΠΗΓΗ: euro2day
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες προωθούν την επιβολή μέτρων που θα εξασφαλίσουν ότι η ελληνική κυβέρνηση θα εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της για έσοδα 50 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις, καθώς υπάρχουν αμφιβολίες για το εάν η Αθήνα μπορεί να τις ολοκληρώσει. 

Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, που παρουσιάστηκε λεπτομερώς για πρώτη φορά από την ελληνική κυβέρνηση τη Δευτέρα, έχει αποτελέσει κεντρικό θέμα στις συζητήσεις που διεξάγονται στην Ευρώπη για το πώς θα αναθεωρηθεί το πρόγραμμα στήριξης των 110 δισ. ευρώ. 

Δεδομένου ότι σε πολλές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά εντείνονται οι πολιτικές αντιδράσεις στο ενδεχόμενο παροχής νέων δανείων στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατηγορηματικά απορρίπτει κάθε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θεωρούν ότι το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων είναι η μόνη ελπίδα για να αποφευχθεί η χρεοκοπία. 

LEX: Η Αθήνα δεν θα βρει αγοραστές



ΠΗΓΗ; euro2day
FT: LEX

Στηθείτε στην ουρά για το μεγάλο ξεπούλημα. 

Η Αθήνα έδωσε κάποιες πληροφορίες για τις προθέσεις της να αντλήσει 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015 με αποκρατικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας. Εάν η κατάσταση δεν ήταν τόσο κρίσιμη, αυτό το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων θα μπορούσε να προκαλέσει θαυμασμό. 

Δεδομένης της κρίσης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, όμως, το σχέδιο αυτό συνορεύει με το ανέφικτο. Καθώς ότι οι επενδυτές αποφεύγουν τους κρατικούς τίτλους της χώρας (η απόδοση του 2ετούς ομολόγου ανέρχεται στο 24,5%), δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς γιατί να αποκτήσουν ξαφνικά θετική διάθεση για άλλες τοποθετήσεις στη χώρα. 

Βεβαίως, οι τιμές των μετοχών των ήδη εισηγμένων κρατικών εταιριών, όπως ο ΟΤΕ και το Τ.Τ., ενισχύθηκαν την Τρίτη - 6% και 8,5% αντιστοίχως. Πρόκειται, όμως, για μικρές επιχειρήσεις. 

Το 16% του μετοχικού κεφαλαίου του ΟΤΕ που διατίθεται προς πώληση αξίζει μόλις 528 εκατ. ευρώ και η Deutsche Telekom ήδη κατέχει το 30%, κατά συνέπεια είναι μάλλον απίθανο να υπάρξει ενδιαφέρον από άλλους ανταγωνιστές.

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

«Βραχυχρόνιες οι συνέπειες από μια στάση πληρωμών»


Κάθε άλλο παρά αυτοκτονία μπορεί να είναι η στάση πληρωμών από ένα κράτος. Εκθεση οικονομολόγων του ΔΝΤ («The Costs of Sovereign Default», Eduardo Borensztein - Ugo Panizza, 2008), που επικαλείται σε άρθρο του ο χθεσινός Guardian, δείχνει ότι αντίθετα με όσα διατυμπανίζει σήμερα η ΕΚΤ και η επικρατούσα οικονομική σκέψη για την ελληνική κρίση χρέους, τα κόστη μιας αθέτησης πληρωμών, αν και σημαντικά, διαρκούν το πολύ ένα με δύο χρόνια.
«Σχεδόν ποτέ δεν ανιχνεύονται επιπτώσεις», πέραν αυτού του χρονικού διαστήματος, καταλήγει η έκθεση. Αντίθετα, πιο σημαντικές είναι οι πολιτικές συνέπειες για τις κυβερνήσεις και τους αξιωματούχους που είναι υπεύθυνοι για την οικονομία.

Οι Eduardo Borensztein και Ugo Panizza έβαλαν στο μικροσκόπιό τους χρεοκοπίες κρατών ή επεισόδια που χαρακτηρίστηκαν ως χρεοκοπία από το 1824 έως το 2004.
Η Λατινική Αμερική ήταν η ήπειρος με τον υψηλότερο αριθμό αθέτησης κρατικού χρέους (126) σε αυτό το διάστημα, ενώ ακολουθεί η Αφρική (63). Στις περιπτώσεις που εξετάζονται περιλαμβάνονται και τρεις στάσεις πληρωμών τού ελληνικού κράτους (1826-1878), (1894-1897), (1932-1964).

Guardian: Είναι πραγματικά «πολιτική αυτοκτονία» η χρεοκοπία;



Πηγή: tvxs 
Με αυτό τον τίτλο δημοσιεύθηκε χθες ένα άρθρο στην βρετανική εφημερίδα Guardian, με θέμα την κρίση στις αδύναμες δημοσιονομικά χώρες της Ευρώπης, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία, όπου υποστηρίζεται ότι μία ελληνική χρεοκοπία αν και βραχυχρόνια θα έχει δυσάρεστες συνέπειες, μακροχρόνια θα αποδειχθεί λυτρωτική για την οικονομία της χώρας.
Η λέξη χρεοκοπία είναι απαγορευμένη για τους αξιωματούχους της Ε.Ε. και της ΕΚΤ, που προειδοποιούν καθημερινά την Αθήνα ότι πρέπει να συνεχίσει με το πρόγραμμά της και να αποπληρώσει πλήρως και στην ώρα τους όλα τα δάνεια, διαφορετικά θα βρεθεί αντιμέτωπη με σοβαρές συνέπειες:
«Οι επενδυτές δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσουν ποτέ ξανά την Ελλάδα και οι ξένες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να επενδύσουν στη χώρα», επισημαίνουν. Πάντως, ακόμα και όσοι μπορούν να καταλάβουν ότι αυτή η απαίτηση είναι αδύνατο να ικανοποιηθεί από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Γ. Παπανδρέου με την αδύναμη και διχασμένη κυβέρνησή του και με «ναυαγισμένη» ελληνική οικονομία, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη χρεοκοπία αλλά κάνουν λόγο για «αναδιάταξη ή αναδιάρθρωση».

Ισπανικός ιός εξέγερσης και στη Γαλλία!



Αυγή 24/5/2011

Ακολουθώντας το ρεύμα των ισπανικών διαδηλώσεων και των αραβικών λαϊκών εξεγέρσεων, εκατοντάδες νέοι στη Γαλλία πραγματοποιούν καθημερινά την τελευταία εβδομάδα συγκεντρώσεις διαμαρτυρόμενοι για τη λιτότητα και ζητώντας "πραγματική δημοκρατία", ενώ την Κυριακή προβλέπεται να πραγματοποιηθεί μεγάλη συγκέντρωση στην Πλατεία Βαστίλλης στο Παρίσι.
Από την περασμένη Παρασκευή διαδηλωτές συγκεντρώνονται κάθε ημέρα στην Πλατεία της Βαστίλλης, σύμβολο της Γαλλικής Επανάστασης, για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στους συγκεντρωμένους της πλατείας Πουέρτα ντελ Σολ στη Μαδρίτη.
"Κινητοποιούμαστε σε ένδειξη συμπαράστασης προς τους Ισπανούς, ακολουθώντας το παράδειγμά τους και για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας" δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Μπενζαμίν Μπαλ της κολλεκτίβας "Οι ανυπάκουοι", που διοργανώνει αυτή την εβδομάδα συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις της Γαλλίας, στο Παρίσι, τη Νάντη, τη Λυών, το Μπορντό και το Μονπελιέ.

Το γράφημα Ελλάδας-Αργεντινής που έκανε την Τρόικα να σκεφτεί



ΠΗΓΗ: TVXS 


Πάνος Παναγιώτου, χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής


Στην αρχή ειπώθηκε πως η Ελλάδα θα χρειαζόταν ένα δάνειο ύψους 40 δις ευρώ για αντιμετωπίσει τις δανειακές της ανάγκες.

Σύντομα, το ύψος του δανείου αυξήθηκε στα 110 δις ευρώ με την πρόβλεψη ότι θα ήταν αρκετό για να δώσει λύση στην ελληνική κρίση χρέους μέσα σε τρία χρόνια, με την παράλληλη υιοθέτηση του μνημονίου. Οκτώ μήνες αργότερα, το χρέος είχε απογειωθεί, η οικονομία είχε υποστεί τη μεγαλύτερη ύφεση των τελευταίων 35, περίπου, ετών και η ανεργία είχε εκτοξευτεί σε επίπεδα ρεκόρ, υποδεικνύοντας με τον πιο δραματικό τρόπο ότι η Τρόικα χρησιμοποίησε τη λάθος συνταγή, σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο.

Αν και δεν το παραδέχτηκε επίσημα ποτέ, η Τρόικα αναγνώρισε τα λάθη της αλλά δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη και προτίμησε αντ' αυτού να τη ρίξει στην Ελλάδα. Και αυτό γιατί όσο και αν υποστηρίζουμε πως η Ελλάδα δεν κατάφερε να κάνει πολλά σε κάποιους τομείς, η αλήθεια είναι πως το μέγεθος του οικονομικού πόνου που υπέστησαν οι πολίτες της και το μέγεθος των αλλαγών και της μείωσης του δημόσιου τομέα που επετεύχθη (με το λάθος, πιθανώς, τρόπο) είναι πρωτοφανή για τη Ελλάδα αλλά και χωρίς προηγούμενο σε ευρωπαϊκή χώρα.

Η εξέγερση των αγ@ν@κτισμένων. Σημειώσεις από τη Πλατεία Ταχρίρ της Βαρκελόνης


Πηγή: Επιτροπή ενάντια στο χρέος

των Josep Maria Antentas* και Esther Vivas*


Δεν υπάρχει πια αμφιβολία. Ο άνεμος που ηλέκτρισε τον αραβικό κόσμο τους τελευταίους μήνες, το πνεύμα των επανειλημμένων διαδηλώσεων στην Ελλάδα, των φοιτητικών αγώνων στη Μεγάλη Βρετανία και στην Ιταλία, των κινητοποιήσεων ενάντια στον Σαρκοζί στη Γαλλία…έφτασε στο Ισπανικό Κράτος.

Εξάλλου, αυτές δεν είναι μέρες για «business as usual». Οι άνετες εμπορευματικές ρουτίνες της «αγοραίας δημοκρατίας» μας και οι εκλογικές και επικοινωνιακές ιεροτελεστίες της διαταράχτηκαν ξαφνικά από την απρόβλεπτη εισβολή στους δρόμους και στο δημόσιο χώρο της κινητοποίησης των πολιτών. Αυτή η εξέγερση των αγ@ν@κτισμένων ανησυχεί τις πολιτικές ελίτ, που νοιώθουν πάντα στενάχωρα όταν ο πληθυσμός παίρνει στα σοβαρά τη δημοκρατία…και αποφασίζει να την κάνει πράξη για λογαριασμό του.

Πριν από δυο χρόνια, όταν ξέσπασε η ιστορική κρίση τον Σεπτέμβρη του 2008, οι «αφέντες του κόσμου» πέρασαν μια σύντομη στιγμή πανικού, τρομαγμένοι καθώς ήταν από την έκταση μιας κρίσης που δεν είχαν προβλέψει, από την έλλειψη θεωρητικών εργαλείων για να την κατανοήσουν και από το φόβο μιας έντονης κοινωνικής αντίδρασης. Ήταν τότε που έκαναν τις κούφιες διακηρύξεις περί της «επανίδρυσης του καπιταλισμού» και τις ψεύτικες αυτοκριτικές που σιγά-σιγά εξατμίστηκαν, από τη στιγμή που σώθηκε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εξαιτίας της απουσίας κάθε κοινωνικής έκρηξης.

Ειρηνικές διαδηλώσεις αλα ισπανικά, σήμερα, σε κεντρικές πλατείες ελληνικών πόλεων


Πηγή: ΕΝΕΤ
Ειρηνικές διαδηλώσεις οργανώνουν για σήμερα το απόγευμα από τις 18.00, στις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και αλλού, ομάδες πολιτών.
Από την πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης, το κίνημα των "Αγανακτισμένων" ταξιδεύει στις πλατείες της Ελλάδας

Η έκκληση για συμμετοχή των πολιτών, στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα νέα μέτρα που επιβάλλονται από το μνημόνιο, γίνεται μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το FaceBook και το Twitter.
Οι Ελληνες «Ιndignados» διευκρινίζουν ότι δεν θα υπάρχει κομματικός χρωματισμός και «ο καθένας καλείται να εκφράσει τον εαυτό του» .
Οι διαχειριστές της σελίδας για τη συγκέντρωση στον Λευκό Πύργο αναφέρουν μεταξύ άλλων: "Δηλώνουμε ειρηνικά την αγανάκτησή μας κατά της κρίσης. Κατά όλων αυτών που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο. Αυθόρμητα, χωρίς κόμματα, ομάδες και ιδεολογίες". Και διευκρινίζουν:
"Με αφορμή την απήχηση που είχε η εκδήλωση διαμαρτυρίας, πρέπει να μοιραστούμε κάποιες σκέψεις μας. Δεν είμαστε ομάδα, κόμμα, σύλλογος ή κάτι άλλο. Φτιάξαμε, πολύ απλά, μία εκδήλωση για να βρεθούμε ειρηνικά. Το "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ" το υιοθετήσαμε από την ελεύθερη μετάφραση των συμβατικών μέσων για την ισπανική λέξη του κινήματος Indignados. Η λέξη Αγνακτισμένοι δεν θέλει με τίποτα να υποκινήσει ή να υποδείξει τον τρόπο. Απεναντίας, δηλώσαμε από την αρχή ότι θέλουμε να βρεθούμε ειρηνικά και αυθόρμητα. Χωρίς σχέδιο και πλάνο. Μόνο να δηλώσουμε την ειρηνική διαμαρτυρία μας".

Και καταλήγουν: "Δικός μας αρχικός στόχος είναι να κατεβούμε με τα παιδιά μας, να γνωριστούμε με κάποιους, να συναντήσουμε φίλους και γνωστούς. Με αφορμή αυτό που όλοι ζούμε.

Χωρίς σημαίες και πλακάτ, χωρίς κόμματα και οργανώσεις. Αυθόρμητα. Οι διαχειριστές της σελίδας δεν είναι οργανωτές της εκδήλωσης. Ξεκίνησαν δύο και μετά για πρακτικούς λόγους (κυρίως διάδοσης) γίναν περισσότεροι. Όπως όλοι σας, είμαστε και εμείς αποκλειστικοί υπεύθυνοι των λόγων και πράξεών μας και εκφράζουμε μόνον τους ευατούς μας".

Μέχρι αργά το απόγευμα χθες είχαν δηλώσει ότι θα συμμετάσχουν 11.000 πολίτες στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης και 3.000 στη συγκέντρωση της Αθήνας όπου όμως υπήρξε "τεχνικό" πρόβλημα στην ιστοσελίδα του καλέσματος στη διαδήλωση.

Το επιτελείο του κ.Παπανδρέου


Πηγή: http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2011/05/blog-post.html
Το αν υπηρετούν τα συμφέροντα του έθνους και του ελληνικού λαού ή των διεθνών τοκογλύφων και του τραπεζικού κατεστημένου το αφήνω στην κρίση σας:

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί δέκα χρόνια. Είναι ο άνθρωπος των «αγορών».

***



Η Έλενα Παναρίτη, Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, «εγκέφαλος» του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης। Πρώην στέλεχος της Διεθνούς Τράπεζας με προϋπηρεσία στην καταστροφή λαών, όπως το Περού। Η παρουσία της στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας προεκλογικά προμήνυε για τους μυημένους την προσφυγή της Ελλάδος στο ΔΝΤ:

Τρίτη 24 Μαΐου 2011

Κορσές ή πυροδότης η Αριστερά;

Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
του Στέλιου Ελληνιάδη
Το γεγονός ότι ζούμε μια ολομέτωπη επίθεση εναντίον του λαού και της χώρας, που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει μεταπολεμικά ο τόπος, δεν το έχουν πλήρως κατανοήσει πολλοί δικοί μας. Το ότι ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς ξορκίζει το «κακό» δεν σημαίνει ότι το έχει αντιληφθεί σε όλες του τις διαστάσεις.
Γιατί το ξόρκισμα είναι ακριβώς το αντίθετο της λογικής αντίληψης και διαχείρισης. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, η Αριστερά παλεύει ακόμα με ξόρκια, σε μεγάλο βαθμό. Προσπαθεί με έμφαση σε συνέδρια, συνθήματα, αφίσες, άρθρα, πορείες και διαδηλώσεις, να αντιμετωπίσει τη σκληρή πραγματικότητα. Με δράσεις που είναι μεν χρήσιμες, αλλά γίνονται αποτελεσματικά όπλα και εργαλεία μόνο όταν συνδέονται αναπόσπαστα με ένα σύνολο θέσεων και πράξεων που δεν αφορούν μόνο ειδικούς και ψημένους, αλλά συντονίζονται με το σφυγμό της κοινωνίας.

Δολία Χρεωκοπία


ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ 
ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΠΑ

Ο όρος «Δολία Χρεωκοπία» χρησιμοποιείται όταν αποκαλύπτεται ότι μια επιχείρηση βάρεσε κανόνι, κατά το κοινώς λεγόμενο, ενώ τα πραγματικά δεδομένα και, κυρίως, η καθαρή θέση της επιχείρησης δεν συνηγορούσαν γι' αυτήν την εξέλιξη. Ωστόσο οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές της, αλλοίωσαν τα στοιχεία προκειμένου να οικειοποιηθούν την περιουσία της επιχείρησης, κατά κανόνα να την βγάλουν με την μορφή συναλλάγματος στο εξωτερικό και ταυτόχρονα να αξιοποιήσουν όποια οφέλη και όποιες απαλλαγές προβλέπει το νομικό καθεστώς για τις υπό χρεωκοπία επιχειρήσεις. Δηλαδή απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, απαλλαγές από εισφορές, αναδιαρθρώσεις δανείων και λοιπά.

Κύριο στοιχείο αυτής της διαδικασίας είναι η αδιαφάνεια και η απόκρυψη στοιχείων. Σας λέει κάτι αυτό το σενάριο για όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια; Όσο το μυαλό μου στριφογυρνούσε στην εκδοχή της «δολίας χρεωκοπίας», τόσο βυθιζόμουνα σε ένα πέλαγος δομών και συμφερόντων τα οποία διαπλέκονται μεταξύ τους και συνηγορούν σε αυτήν την εκδοχή. Θα μπορούσα βέβαια να πω και να ξεμπερδεύω. «Είναι κρίση του καπιταλισμού και μάλιστα δομική». Aυτό δεν αρκεί, μοιάζει με την γνωστή παροιμία «απορία ψάλτου βηξ».
Ας δούμε συνοπτικά, αλλά με κάποια σειρά, τα δεδομένα. Ο πρωθυπουργός μάς έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν εννοώντας την προσφυγή στο ΔΝΤ. Υπήρξε δόλος; Ο τέως πρωθυπουργός σιωπά, γιατί; Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας αύξανε τον χρόνο για την αγορά ομολόγων από τρεις σε δέκα ημέρες προκαλώντας έκρηξη του κερδοσκοπικού τζόγου, γιατί; Οι ηγέτες της Ε.Ε., και ιδιαίτερα οι Μέρκελ και Σαρκοζί, μας πουλούσαν πολεμικό υλικό. Η Γκόλντμαν Σαξ ως σύμβουλος της κυβέρνησης κερδοσκοπούσε στην πιθανότητα χρεωκοπίας μας. Γιατί;
Όλοι αυτοί ήξεραν. Ήξεραν για τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, για το τεράστιο μέγεθος της φοροδιαφυγής, για το αβάσταχτο κόστος των ολυμπιακών αγώνων, για τα πληρωμένα και αχρησιμοποίητα συστήματα C4I, για τις τεράστιες μίζες, για το μέγεθος των τοξικών τίτλων από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια.
Ήξεραν και για το χρέος και για το έλλειμμα. Παρά το γεγονός ότι ήξεραν δημιούργησαν, με προεξάρχοντα τον κ. Παπανδρέου, κλίμα απίστευτης αβεβαιότητας σε σχέση με την προοπτική της χώρας. Θα έλεγα ότι προκάλεσαν κερδοσκοπική επίθεση, έκρηξη επιτοκίων σε απαγορευτικά επίπεδα, ύφεση, τεράστια εκροή συναλλάγματος.
Κατακλείδα, η υπαγωγή μας στην «τρόικα» για να σωθούμε. Όμως το ύψος των επιτοκίων είναι απαγορευτικά ψηλό και το πρόγραμμα προσαρμογής μάς γυρίζει στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Κανείς βέβαια δεν πιστεύει ότι με αυτά τα επιτόκια και με αυτή την ύφεση είναι δυνατόν να βγει η χώρα από την περιδίνηση του χρέους. Μας οδήγησαν σε καθεστώς ομηρίας. Γιατί; Αρκεί η επίκληση της παγκόσμιας κρίσης; Αρκεί η επίκληση των διαρθρωτικών μας προβλημάτων; Αρκεί η κρίση του καπιταλισμού; Δεν νομίζω.
Ακόμα και η εκδοχή ότι μας χρησιμοποιούν για πειραματόζωο είναι πειστική μόνο αν την συνδέσουμε με στρατηγικότερες επιδιώξεις. Η μόνιμη εγκατάσταση του ΔΝΤ στην Ευρώπη είναι μια επιδίωξη· όμως δεν είναι άδολη. Δεν έπαψα να υποστηρίζω ότι το χρέος της χώρας, παρά το γεγονός ότι ήταν ψηλό, ωστόσο ήταν διαχειρίσιμο. Υπήρχαν άλλωστε χώρες στην Ευρωζώνη με ψηλότερο χρέος.
Προϋπόθεση για τη λύση ακόμη και σήμερα είναι να βαθύνει η ευρωπαϊκή ενότητα, που σημαίνει η αλληλεγγύη. Η Ένωση να μην είναι υπό κηδεμονία. Να αναγνωριστεί ότι δεν μπορεί άλλοι να έχουν ελλείμματα και άλλοι πλεονάσματα. Να αυξηθεί θεαματικά ο κοινοτικός προϋπολογισμός. Να ελεγχθεί το τραπεζικό σύστημα. Δεν θα επαναλάβω εδώ όλες τις προτάσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Απλά θέλω να επισημάνω ότι υπάρχουν γενικότερες στρατηγικές σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή για τα πετρέλαια, για την πολιτική ηγεμονία, στον βωμό των οποίων η ομηρία της Ελλάδας, η ομηρία της Ευρώπης είναι το όχημα.
Αυτό όμως μας οδηγεί σε χρεωκοπία. Μήπως μια χρεωκοπία «Δολία»;

Βαφτίζουν πρόοδο τη θύελλα του κεφαλαίου



Πηγή: ΠΡΙΝ 22/5
του Λ. Βατικιώτη
ΘΕΣΦΑΤΟ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Η ΕΕ 
«Εργαλείο» το ευρώ, απογυμνωμένο από σχέσεις εξουσίας κατά την φιλο-ΕΕ Αριστερά
Ξανά και ξανά επανέρχεται το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ και της στάσης της Αριστεράς απέναντι στο στρατηγικής σημασίας αυτό ζήτημα. Τελευταία αφορμή αποτέλεσε σχετική αρθρογραφία του Κώστα Καλλωνιάτη στην Αυγή της προηγούμενης Κυριακής με τίτλο «Το αδιέξοδο της εξόδου από το ευρώ». Το άρθρο αρκετές φορές καταφεύγει σε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, ειρωνείες και παραποιήσεις των επιχειρημάτων υπέρ της εξόδου από το ευρώ που δεν διευκολύνουν τη συζήτηση αλλά προδίδουν την θέση άμυνας που βρίσκεται το στρατόπεδο της φιλο-ΕΕ Αριστεράς υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων: ενός δυναμικού, περίπου 25% που εμφανίζεται σχετικά σταθερά σε όλες τις δημοσκοπήσεις (όποτε για την ακρίβεια επιτρέπουν οι εκδότες την συμπερίληψη του σχετικού ερωτήματος) να υποστηρίζει την έξοδο από το ευρώ, της τεράστιας επιρροής που συνάντησε η κριτική στην ευρωζώνη η οποία διέπει το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία και της ικανότητας που έχει αυτή η κριτική να διαποτίζει θέσεις μετωπικών κινήσεων: από την Πρωτοβουλία Οικονομολόγων και Πανεπιστημιακών πέρυσι μέχρι και την Πρωτοβουλία για τη Συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, όπως φάνηκε στη Διακήρυξη των Αθηνών. 

Ήρθε η ώρα για το διαζύγιο με την ΕΕ;



Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Το σχόλιο αυτό είναι λιτό, ξερακιανό και δίχως πολλές εξηγήσειςπλέον. Έτσι όπως πρέπει να είναι η απόφαση για το διαζύγιο ενός αγαπημένου κατά το παρελθόν ζευγαριού.  Διαδικτυακοί φίλοι, το μελέτησα, τα έβαλα κάτω, λογάριασα δεκάδες παραμέτρους και κατέληξα ότι η ΕΕ δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο στην Ελλάδα να παραμείνει στην αγκαλιά της. Ήρθε η ώρα να χωρίσουμε. Ήρθε η στιγμή να πάρουμε τον δικό μας δρόμο σε αυτή την περιοχή του πλανήτη, με αυτόνομη πλέον περπατησιά στον κόσμο. Εύχομαι και επιθυμώ το διαζύγιο να είναι συναινετικό και να χωρίσουμε με αμοιβαία κατανόηση, αν και αντιλαμβάνομαι ότι δεν θα μπορέσουμε τελικά να αποφύγουμε τις τριβές και τις εντάσεις. Τα έχουν αυτά τέτοιου είδους χωρισμοί συνεταίρων, που νόμιζαν ότι δεν θα χωρίσουν ποτέ.


Ίσως κάποιοι να απορείτε για τούτη την στάση ενός ευρωπαϊστή, ενός ανθρώπου που ενδιαφέρθηκε για την καλλιέργεια του ευρωπαϊσμού όσο τίποτε άλλο στη ζωή του, αλλά προσπαθήστε να καταλάβετε ότι ο η ιδέα που υπηρέτησα δολοφονήθηκε στη σημερινή Ελλάδα από μια ευρωπαϊκή ελίτ, η οποία υπήρξε ανίκανη να αντιμετωπίσει την πρόκληση και απειλή από το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, που εδρεύει και στις δύο άκρες του Ατλαντικού. Οι μικροί ηγέτες της ΕΕ, αποδείχθηκαν νάνοι μπροστά στους ανθρώπους του «έξυπνου χρήματος» του Αμερικανο-εβραϊκό λόμπυ. Δεν επέδειξαν θεσμική ευελιξία και ικανότητα διαχείρισης της πιστωτικής κρίσης που προκλήθηκε στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης, σε συνέχεια της κρίσης του 2008 που είχε ως πηγή τις ΗΠΑ. Καμία απολύτως πολιτική εφευρετικότητα δεν έδειξαν να διαθέτουν. Σφιγμένοι, μίζεροι και ανέμπνευστοι ηγέτες του ιδίου επιπέδου με τους διαπλεκόμενους δικούς μας, αποδείχθηκαν. Η ΕΕ φανέρωσε την πολιτική της γύμνια και δολοφόνησε τον ευρωπαϊσμό πακτωμένη σε μια μορφή νεοφιλελεύθερου οικονομισμού, από τον οποίο έδειξε ότι δεν σκοπεύει να μετακινηθεί ούτε σπιθαμή.

Κατάληψη στα γραφεία διοίκησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου από εργαζόμενους



Αθήνα
Κατάληψη στα γραφεία της διοίκησης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ιδιωτικοποίησή του.

Μιλώντας στον Βήμα 99,5 ο εκπρόσωπος των εργαζομένων, Αντώνης Δεληχάτσιος, προειδοποίησε ότι θα υπάρξουν κι άλλες κινητοποιήσεις. «Το μεσημέρι θα καθορίσουμε τις επόμενες κινήσεις μας σε συνεργασία με την ΟΤΟΕ» δήλωσε, προσθέτοντας ότι οι εργαζόμενοι θα επιχειρήσουν και μία συνάντηση με την ΓΣΕΕ.

«Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο δεν είναι βάρος για τον κρατικό προϋπολογισμό. Αντίθετα το κράτος έχει το 34% των μετοχών και από εκεί έχει έσοδα» πρόσθεσε ο κ.Δεληχάτσιος, τονίζοντας ότι αυτές οι αποφάσεις της κυβέρνησης είναι «ατελέσφορες».

Με το Μνημόνιο χρεοκοπεί και το πολιτικό σύστημα.


Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
Του Μιχάλη Σιάχου

Το πολιτικό σύστημα, σταδιακά αναδύεται ως το κεντρικό πρόβλημα της κοινωνίας και της επικαιρότητας. Συνειδητοποιείται, μάλιστα, ως τέτοιο από την πλειοψηφία. Γιατί είναι το κλειδί όλων των επιδιωκόμενων μετασχηματισμών. Γιατί, σύμφωνα με την παλιά γνωστή λογική, εκεί συμπυκνώνονται όλες οι αντιθέσεις.
Υπάρχουν δυνάμεις, που όλο αυτό το διάστημα ηθελημένα, συσκοτίζουν το ζήτημα. Μεταθέτουν αλλού τα επίδικα των αναμετρήσεων, αποπροσανατολίζουν συνειδητά. Δεν βοηθάει και η Αριστερά, που δεν το βλέπει, δεν το κατανοεί, δεν το αναδεικνύει ακόμα και σήμερα που σαν αιτούμενο βοά.
Ο συστημισμός δεν εκφράζεται πολιτικά μόνο μέσα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτή αποτελεί μόνο την αιχμή του. Ο συστημισμός οργανώνεται συνθετότερα, μέσα από μια περίπλοκη αρχιτεκτονική, κορύφωση – συμπύκνωση της οποίας είναι το πολιτικό σύστημα. Μέσω αυτού, επεκτείνεται ευρύτερα, διακλαδώνεται με εξωθεσμικές, υπέρνομες παραφυάδες. Οργανώνει την εκπροσώπηση, συγκροτεί την διαμεσολάβηση, συρρικνώνει το αδιαμεσολάβητο, ενώσω το ίδιο εκτρέπεται ωμά και εκχρηματισμένα σε διαπλοκή.

Τι είναι κίνημα;





Προφανώς σε ορισμένες ιστορικές στιγμές, ορισμένες λέξεις-κλειδιά επιβάλλονται ακαταμάχητα και υιοθετούνται από ανταγωνιστικές τοποθετήσεις, χωρίς να χρειάζεται να οριστούν
 Πηγή: Nomadic universality via RedNotebook 
 
Tου Τζόρτζιο Αγκάμπεν

Οι σκέψεις που ακολουθούν πηγάζουν από μια δυσφορία και προέκυψαν από μια σειρά ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν πρόσφατα όταν βρέθηκα σε μία συνάντηση στη Βενετία με τον Tόνι [Νέγκρι], τον Καζαρίνι κ.λπ. Μια λέξη επανερχόταν διαρκώς σε αυτή τη συνάντηση: κίνημα. Πρόκειται για μια λέξη με μακρά ιστορία στην παράδοσή μας. Στο βιβλίο του Tόνι για παράδειγμα αυτή η λέξη ξεπηδά στρατηγικά κάθε φορά που το πλήθος χρειάζεται έναν ορισμό, για παράδειγμα όταν η έννοια του πλήθους πρέπει να αποσυνδεθεί από το ψευδοδίλημμα μεταξύ κυριαρχίας και αναρχίας.
 
Η δυσφορία μου οφειλόταν στο ότι πρώτη φορά συνειδητοποίησα πως, όσοι χρησιμοποιούν αυτή η λέξη, δεν την ορίζουν ποτέ.

Θα μπορούσα να μην την ορίσω ούτε εγώ. Στο παρελθόν χρησιμοποίησα ως άρρητο κανόνα της πρακτικής σκέψης μου τη φόρμουλα: «όταν το κίνημα υπάρχει, κάνε σαν να μην υπάρχει, και όταν δεν υπάρχει κάνε σαν να υπάρχει». Δεν ήξερα όμως τι σήμαινε αυτή η λέξη. Όλοι μοιάζουν να την κατανοούν, αλλά κανένας δεν την ορίζει.

Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Πριν από τον παράδεισο, παραµονεύει µια κόλαση

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ
του Ρούσου Βρανά

Την αφελή...
...όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, προσδοκία πως η οικονοµική κρίση ανοίγει αυτόµατα την πόρτα σε έναν αριστερό παράδεισο, την έχει καταρρίψει ο φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ στο βιβλίο του «Πρώτα σαν ιδεολογία και µετά σαν φάρσα». Πριν από τον παράδεισο, παραµονεύει µια κόλαση. Ωστόσο δεν παύουµε να ελπίζουµε στους οργισµένους νέους που πληµµυρίζουν τις ισπανικές πλατείες.

Τα αίτια...

... που έβγαλαν τους νέους στους δρόµους παραµένουν παντού απαράλλαχτα: η οικονοµική κρίση, η ανεργία, η διαφθορά της εξουσίας. Και ο ευτελισµός του ψηφοφόρου που κάθε τόσο καλείται να δώσει νοµιµοποίηση σε ένα από τα κόµµατα εξουσίας, τα οποία λειτουργούν σαν ξεχαρβαλωµένες µεγάλες επιχειρήσεις που ανταποκρίνονται σε συµφέροντα, τα οποία είναι ξένα προς τα συµφέροντα του πολίτη. Η συναινετική πειθώς των κοµµάτων εξουσίας παραµένει και αυτή απαράλλαχτη. Ποια ήταν η απειλή που διατύπωναν το 2008; Πως περιµένει τους περιφερειακούς ευρωπαϊκούςλαούς µια χειρότερη κρίση αν δεν σωθεί το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα. Ποια είναι η απειλή σήµερα; Πως περιµένει αυτούς τους λαούς µια ακόµη χειρότερη κρίση αν αποτύχουν ναεξοφλήσουν τα χρέη που φορτώθηκαν προκε ιµένου να σωθεί το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα. Και το ψωµί των ανθρώπων,οι δουλειές τους; Αυτά µπορούν να περιµένουν (οι ισπανοί εργαζόµενοι έχουν να δουν αύξηση από τότεπου ο κόσµος µπήκε στον εικοστό πρώτο αιώνα).

Η Αργεντινή της Ευρώπης


Πηγή: Ποντίκι
Του Δημήτρη Καζάκη
Οικονομολόγου - Αναλυτή
Οι πολιτικές του μνημονίου πέτυχαν τον στόχο τους: Οδήγησαν την ελληνική οικονομία σε πλήρες αδιέξοδο και την εργαζόμενη κοινωνία σε απελπισία. Αυτό που δεν πέτυχαν ήταν να εξασφαλίσουν στους ευρωκράτες τον αναγκαίο χρόνο για να βρουν μια λύση για το ευρώ και την ευρωζώνη. Μια οποιαδήποτε λύση, έστω και προσωρινού χαρακτήρα. Η ίδια η ύπαρξη του ευρώ κάνει εξαιρετικά δύσκολη, έως αδύνατη, κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους.

Οι αρχιτέκτονες του αρχικού μνημονίου πίστευαν ότι, με την αποικιοκρατική Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης που επέβαλαν στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010, εξασφάλιζαν ένα περιθώριο χρόνου έως τις αρχές του 2013, ώστε να θέσουν σε κίνηση τον μόνιμο μηχανισμό ελεγχόμενων χρεοκοπιών της ευρωζώνης.

Δεν τα κατάφεραν. Η κρίση χρέους, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ευρωζώνης, είναι εκτός ελέγχου. Το κοινό νόμισμα, αντί να «θωρακίσει» τα κράτη - μέλη της ευρωζώνης, έχει μετατρέψει ειδικά τις πιο ευάλωτες χώρες σε εύκολη λεία των κερδοσκόπων και των παιχνιδιών τους στις αγορές κεφαλαίου, όπου πρωταγωνιστούν οι μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες.