ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΜΠΑΛΤΑ

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Τη συνέντευξη πήρε

ο Πάνος Λάμπρου

Τον τελευταίο χρόνο γίνονται σαρωτικές αλλαγές σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, τέτοιες, που μας οδηγούν σε ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο κοινωνίας. Μπορούμε να σκιαγραφήσουμε αυτή την κοινωνία; 

Οι αλλαγές στις οποίες αναφέρεσαι αφορούν κυρίως, εκτιμώ, τα λεγόμενα μεσοστρώματα.  Τα προηγούμενα χρόνια τα μεσοστρώματα στηρίζονταν στον δανεισμό, σε μια επίπλαστη ευημερία, στην αίσθηση ότι μπορούμε όλοι να ζούμε καλύτερα... Η προοπτική του δανεισμού άνευ όρων και άνευ ορίων είναι πλέον κλειστή. Οι σημερινές ανάγκες κερδοφορίας του κεφαλαίου οδηγούν τόσο στη συμπίεση του κόστους της εργατικής δύναμης γενικά όσο και στην «προλεταριοποίηση» των μεσοστρωμάτων. Οι συναφείς ανατροπές και ανακατατάξεις έχουν ξεκινήσει, με αόρατο ακόμα το πέρας. Το ζήτημα δεν αφορά μόνον την Ελλάδα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη. Η χώρα μας έπαιξε και παίζει ρόλο πειραματόζωου σε αυτήν την προοπτική, με το πείραμα να βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν ξέρουμε ακόμη που θα οδηγήσει. 

 

Το κεφάλαιο θα συγκεντρωθεί περισσότερο; 

Παρά την κρίση και λόγω της κρίσης, ο πλούτος θα αυξάνει και θα συγκεντρώνεται. Το μεγάλο κεφάλαιο, αυτό που στη χώρα μας έχει σχέση με τον εφοπλισμό, τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, τις τράπεζες κλπ θα αντλήσει περισσότερο πλούτο από την κρίση.   

 

Στον αστερισμό της ανομίας

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Του

Νικόλα Σεβαστάκη

Ο θόρυβος δεν λέει να κοπάσει. Η λέξη ανομία καιροφυλακτεί στα πρωτοσέλιδα και σε τρομαγμένες επιφυλλίδες. Στοιχειώνει έντυπα αφιερώματα και διαδικτυακές έριδες. Η λέξη συνοδεύεται από τις κατάλληλες εικόνες και υποβάλλει σκοτεινούς συνειρμούς χάους και κοινωνικής διάλυσης. Και όλος αυτός ο θόρυβος τείνει πια να επιβάλει ως πόρισμα του κοινού νου την εξής, μάλλον απλή, ιδέα: σε αυτό τον τόπο δεν υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας αλλά πρόβλημα καταχρηστικής, «αποχαλινωμένης» δημοκρατίας. Η κρίση που ζούμε, λένε, δεν είναι μήπως αποτέλεσμα μιας υπερτροφικής σώρευσης δικαιωμάτων εις βάρος των υποχρεώσεων; Δεν είναι και αυτή καρπός της περιφρόνησης προς νόμους και κανόνες από μια ανώριμη κοινωνία που δεν απαλλάχτηκε ποτέ από τις νοοτροπίες της αρχαίας μας διαφθοράς;

Σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους και η αριστερά

ΠΗΓΗ: ISKRA
του Γιάννη Τόλιου

Το τελευταίο διάστημα παρά τις επίμονες διαψεύσεις κυβέρνησης και «τρόικας», πυκνώνουν τα δημοσιεύματα στον ελληνικό και ξένο τύπο, για την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Ταυτόχρονα εντείνονται οι προσπάθειες να της δοθεί συγκεκριμένος προσανατολισμός με τριπλό στόχο: Πρώτον την προστασία των συμφερόντων των πιστωτών, δεύτερον, την αποφυγή «τρανταγμών» στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρωζώνης και του ευρώ, τρίτον, στη διατήρηση του καθεστώτος κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για ένα άκρως αντιδραστικό «στοίχημα» σε βάρος των εργαζόμενων και απλών πολιτών της χώρας, αποσιωπώντας ή «αφορίζοντας» οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική πρόταση από τα ποικίλα «παπαγαλάκια» «μέσων μαζικής παραπληροφόρησης»! 

Ο άνεργος, αυτός ο σύγχρονος άθλιος

Πηγή: Ακτιβιστής

Ανάλυση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Στις κοινωνίες μας, όπου η ιδιαίτερη μορφή εκμετάλλευσης της εργασίας μορφοποιεί την κοινωνία και συμβάλει στη  εξέλιξή της ως πολιτικό φαινόμενο, η ανεργία αποτελεί αθλιότητα. Δεν είναι απλώς ένας κρίσιμος μηχανισμός ρύθμισης των καπιταλιστικών σχέσεων, αλλά ταυτόχρονα ο σοβαρότερος παράγοντας άρνησης της ηθικής τους. Η ανεργία είναι η σοβαρότερη προσβολή κάθε μοντέρνας πολιτικής δομής. Ο άνεργος είναι ο σύγχρονος άθλιος, ασχέτως σε ποιο κοινωνικό στρώμα θα μπορούσε να καταταχθεί και πώς βιώνει τον κοινωνικό του αποκλεισμό.

Μια κοινωνία ανέργων-αθλίων είναι μια κοινωνία αθλιότητας, όπου ρευστοποιούνται μέχρι διαλύσεως οι κοινωνικο-οικονομικές σχέσεις, ενώ η ταξική συνείδηση αποκτά όλο και μικρότερο βάρος .... στην διαμόρφωση της κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς, όσο κινούμαστε από την «προσωρινή» ανεργία προς την «μόνιμη». Αν η ανεργία αποτελεί, λοιπόν, απειλή για τον κοινωνικό ιστό, οι άνεργοι είναι ενεργός απειλή για το ίδιο το σύστημα εξουσίας. Όπως αυτό τους αποκλείει από την (πραγματική) ζωή, έτσι και αυτοί το ξεριζώνουν σιγά-σιγά από μέσα τους. Γίνονται αντισυστημικές δυνάμεις, που ενσωματώνουν ολοένα και περισσότερο αντισυμβατικές ή απλώς αντιδραστικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας. Εάν ένα οργανωμένο σύστημα σχέσεων εξουσίας χάσει την ικανότητα να ρυθμίζει αυτόματα την ατομική συμπεριφορά, παύει να είναι λειτουργικό και δέχεται πιέσεις να μεταβληθεί.

Εκπτώσεις λόγω διάλυσης

ΠΗΓΗ: Το Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Καλώς τα παιδιά! Πάλι στα μέρη μας θα βρίσκεται αύριο το τεχνικό κλιμάκιο της τρόικας, καθώς έχει έρθει η ώρα της αξιολόγησης για το αν η Ελλάδα μπορεί να πάρει τα 12 δισ. ευρώ της πέμπτης δόσης του δανείου των 110 δισ. Σύμφωνα με πολλούς (π.χ. «Καθημερινή της Κυριακής») οι τροϊκανοί είναι έτοιμοι για να δείξουν ακόμη και... «κόκκινη κάρτα», δηλαδή να απειλήσουν ευθέως με τη μη παροχή της πέμπτης δόσης.

Σύμφωνα με αυτή την οπτική η τρόικα θα δώσει μια «τελευταία ευκαιρία» στην κυβέρνηση ώστε

● να δεσμευτεί χωρίς «τσαλίμια» σε ένα ακόμη πιο «γενναίο» πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων,

● να εμφανίσει ένα «απολύτως λεπτομερές και αξιόπιστο πρόγραμμα λιτότητας και μείωσης του κράτους έως το 2015»,

● να προχωρήσει στην «πλήρη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που προβλέπει το Μνημόνιο στις αγορές εργασίας, ενέργειας κ.λπ.».

Απατηλές αξιολογήσεις

 

Πηγή: Τα Νεα

του Ρ. Βρανά

«Εντάξει!..
... Καλή η προσπάθεια. Οµως δεν µασάµε. Το παιχνίδι σας τελείωσε. Καµιά χώρα δεν µπορεί να διαπράξει οικονοµική αυτοκτονία, να βυθιστεί στηνύφεση και να εξανδραποδίσει ένα µεγάλο µέρος του πληθυσµού της, µόνο και µόνο γιανα ικανοποιήσει τους κερδοσκόπους». Η κυβέρνηση της Ισλανδίας δεν τα είπε αυτά. Αντίθετα προσπάθησε να σπείρει τον πανικό στον λαό, ώστε να τον κάνει να ψηφίσει «Ναι» στο δηµοψήφισµα και να πληρώσει αυτός τα χρέη των τραπεζιτών.
Στις 23 Φεβρουαρίου,...
... η Moody’s απειλούσε: «Αν καταψηφιστεί η πρόταση, θα υποβαθµίσουµε την Ισλανδία. Αλλιώς θα διατηρήσουµε την αξιολόγησή µας σταθερή».Λίγοι αντιλαµβάνονται πως οι περίφηµοι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης δεν είναι στην πραγµατικότητα παρά λόµπι τα οποία λειτουργούν για τα συµφέροντα της πελατείας τους, δηλαδή του χρηµατοπιστωτικού κεφαλαίου.

Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς: Debtocracy Δευτέρα 2/5

FED, Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ... ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10
του Β. Βιλιάρδου


Τα καινούργια χρηματοπιστωτικά όπλα μαζικής καταστροφής, η νέα πιστωτική πυραμίδα, η παραγωγή χρήματος από τις εμπορικές τράπεζες, η κεντρική τράπεζα της Αγγλίας, η «ομοσπονδιακή» των Η.Π.Α. και η ανάγκη εθνικοποίησης των κεντρικών τραπεζών

“Το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν ενδιαφέρεται τόσο για τα κεφάλαια, πόσο μάλλον για τα «εικονικά» χρήματα, όσο για τους τόκους που «προσφέρουν». Τα κεφάλαια μοιάζουν με τα «οπωροφόρα» δέντρα, τα οποία έχουν τότε μόνο αξία, όταν παράγουν καρπούς – αφού αυτοί πωλούνται στις αγορές, δημιουργώντας κέρδη.

Όσον αφορά τις εμπορικές τράπεζες, με κριτήριο το ελάχιστο αποθεματικό κεφάλαιο (fractional reserve) που υποχρεούνται να καταβάλλουν στις κεντρικές, έχουν τη δυνατότητα να «εγκρίνουν» έως και τα 50πλάσια δάνεια των εγγυήσεων που διαθέτουν - δημιουργώντας χρήματα από το πουθενά και αποκομίζοντας ετήσια επιτόκια που υπερβαίνουν το 250% επί των κατατεθειμένων κεφαλαίων τους.

 Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αριστερή πολυδιάσπαση και ατομισμός

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Χρόνια τώρα, όπως πολλοί άλλοι αριστεροί, πασχίζω να ανακαλύψω τις αιτίες της μάστιγας της πολυδιάσπασης της αριστεράς.

Δύσκολο και πολύ σοβαρό εγχείρημα, γι' αυτό και όσα παραθέτω εδώ πρέπει να αντιμετωπιστούν σαν σκόρπιες σκέψεις που χρήζουν περαιτέρω συλλογικής επεξεργασίας.

Πέρα λοιπόν από τα τετριμμένα αλλά και σ' έναν βαθμό σωστά, ότι αυτή η πολυδιάσπαση αντανακλά την κοινωνική διαστρωμάτωση, ή ακόμη ότι αποτελεί συνέχεια ιστορικών διασπάσεων και μάλιστα βαμμένων με αίμα, κάτι που απλώς μεταθέτει χρονικά το ζήτημα, πέραν του ότι η αριστερά που δεν συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα διασπάται πιο εύκολα από τα κυβερνητικά κόμματα, διότι δεν έχει το συνεκτικό υπόβαθρο των κρατικών συμφερόντων για να την κρατήσουν ενωμένη, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο παίζει και η διάβρωση των πόρων και της αριστεράς από το μικρόβιο του ατομισμού.

Τα σεμινάρια του Φιλοσοφικού Καφενείου: Άτομο και Κοινωνία

2ος κύκλος: Άτομο και Κοινωνία

Το Τμήμα Πολιτισμού του Συνασπισμού διοργανώνει έναν ευρύ κύκλο σεμιναρίων-εκδηλώσεων στο πλαίσιο της επαναδραστηριοποίησης της πρωτοβουλίας του «Φιλοσοφικού Καφενείου» 19/4-28/6/2011   Φιλοσοφικό καφενείο Καφενείο «Αθηναϊκό» Ακαδημίας 50 Αθήνα (Είσοδος από Σόλωνος) 7.30 μ.μ. ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (2ος Κύκλος) 3 Μαΐου 2011     Ο Εγωκεντρισμός στον Σύγχρονο Κόσμο Βασίλης Καραποστόλης Καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθήνας 17 Μαΐου 2011     Άτομο και Κοινωνία: Θεωρητική θεμελίωση και Πολιτικές Επιπτώσεις Αριστείδης Μπαλτάς Καθηγητής Φιλοσοφίας Επιστημών στο Πολυτεχνείο Αθήνας 31 Μαΐου 2011     Η Συγκρότηση του Υποκειμένου στη Νεωτερικότητα Θάνος Λίποβατς Καθηγητής Πολιτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθήνας 14 Ιουνίου 2011     Το Μετανεωτερικό Άτομο Νίκος Δεμερτζής Καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθήνας 28 Ιουνίου 2011     Άτομο και Κοινωνία: Μια Κριτική Ανακεφαλαίωση Διαμάντης Λεβεντάκος Διευθυντής του Κέντρου Πολιτιστικών Μελετών

Διεθνής Συνάντηση στην Αθήνα “Χρέος και Λιτότητα: από τον παγκόσμιο Νότο στην Ευρώπη”

www.elegr.gr

                                      ΔΕΛΤΙΟ     ΤΥΠΟΥ

Διεθνής Συνάντηση στην Αθήνα “Χρέος και Λιτότητα: από τον παγκόσμιο Νότο στην Ευρώπη”, Νομική Σχολή, 6-7 και 8 Μαΐου

Η Ελληνική Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) επί του ελληνικού δημόσιου χρέους , από κοινού με τις  European Network on Debt and Development (Eurodad),  Committee for the Abolition of Third World Debt (CADTM),  Bretton Woods Project Ηνωμένο Βασίλειο, Research Money and Finance (RMF),  Afri -- Action From Irerland, Debt and Development Coalition Ireland, Jubilee Debt Campaign  από το Ηνωμένο Βασίλειο και  Observatorio de la Deuda en la Globalización από την Ισπανία, διοργανώνει διεθνή συνάντηση για το χρέος, στην Αθήνα, στις 6, 7 και 8 Μαΐου, στη Νομική Σχολή.

Στις τρεις ημέρες θα λάβουν χώρα δημόσιες συζητήσεις  και εργαστήρια ανταλλαγής εμπειρίας με τα εξής θέματα:

Ολυμπιακών διαστάσεων οι αποκλίσεις στο κόστος των έργων για το 2004

ΠΗΓΗ: TVXS 

Ρεκόρ... αποκλίσεων στο κόστος των Ολυμπιακών έργων, σε σχέση με το αρχικό δηλωθέν ποσό στο φάκελο διεκδίκησης της Ελλάδας, πέτυχε η χώρα μας σύμφωνα με την έκθεση του υπουργείου Οικονομικών την οποία δημοσιεύει η εφημερίδα Real News. Ενδεικτικό παράδειγμα, το Ολυμπιακό στάδιο στο οποίο σημειώθηκε απόκλιση της τάξης του 12.771% (!).

Στο φάκελο διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 από την Ελλάδα, το συνολικό κόστος των έργων εμφανιζόταν να είναι 7.741.000.000 ευρώ. Το κόστος όμως, εν τέλει, ξεπέρασε τα 13.000.000.000 ευρώ, σύμφωνα με αναλογιστική μελέτη του υπουργείου Οικονομικών το 2005.

Πρώτο στη λίστα της σπατάλης του δημόσιου χρήματος έρχεται το ΟΑΚΑ αφού ενώ το έργο της διαμόρφωσής του είχε αρχικά κοστολογηθεί στα 3.100.000 ευρώ, σύμφωνα με την έκθεση του υπουργείου Οικονομικών τελικά ο λογαριασμός έφτασε τα 399.000.000 ευρώ, σημειώνοντας την εξωπραγματική απόκλιση της τάξης του 12.771% .

Δεύτερο στη λίστα των αποκλίσεων ολυμπιακό έργο αναδεικνύεται τοΚαυταντζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, για το οποίο ενώ είχε εκτιμηθεί ότι θα χρειαστεί 1.100.000 ευρώ, τελικά κόστισε 67.900.000 ευρώ. Η απόκλιση φτάνει το 6.073%.

Στο Ολυμπιακό Στάδιο Πάτρας, για το οποίο είχε επίσης εκτιμηθεί πως θα κόστιζε 1.100.000, τελικά η απόκλιση έφτασε το 4.009%, αφού κόστισε στο ελληνικό δημόσιο 45.200.000 ευρώ.

Απάντηση στον Σαχινίδη

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

επί του ελληνικού δημόσιου χρέους

www.elegr.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στη συνέντευξή του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (1/5) ο Φ. Σαχινίδης φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγηθεί η χώρα λόγω του Μνημονίου. Ούτε καν συνειδητοποιεί ότι η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη, βρίσκεται δηλαδή πολύ πιό πίσω ακόμη και από τον Κ. Σημίτη και την Β. Παπανδρέου.

Η έλλειψη κατανόησης του Φ. Σαχινίδη είναι απόλυτη όσον αφορά την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Θα αντιπαρέλθουμε την απαράδεκτη έκφρασή του για «μπανανίες» της Λατινικής Αμερικής. Καλό θα ήταν όμως να γνωρίζει ο υφυπουργός ότι η παγκόσμια συζήτηση για την οικονομία δεν διεξάγεται πλέον με τους ρατσιστικούς όρους της δεκαετίας του 1970.

«Νόμος είναι πια το δίκιο του μετόχου»

Ελευθεροτυπία (1/5)

 Ιωάννης Δ. Κουκιάδη

Ο ομότιμος καθηγητής Εργατικού Δικαίου και πρόεδρος της Εταιρείας Δικαίου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΔΕΚΑ), Ιωάννης Δ. Κουκιάδης, μιλά για το πέρασμα «από την Πρωτομαγιά των διεκδικήσεων στην Πρωτομαγιά της διαμαρτυρίας».

«Η Πρωτομαγιά, ιστορικό γεγονός αμερικανικής προέλευσης, με αίτημα τη διεκδίκηση του οχταώρου, έγινε σύμβολο των απεργιακών αγώνων και διεκδικήσεων (με απόφαση της Β' Διεθνούς), με δύο αποκλίνοντες στόχους: ο ένας αποσκοπούσε στη βελτίωση της εργατικής θέσης στο σύστημα αγοράς, το οποίο οδήγησε στη δημιουργία του κοινωνικού κράτους που έφτασε στο απόγειό του στη δεκαετία του '70. Εκτοτε, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Ο άλλος πολιτικός, εκφράστηκε με την προλεταριακή επανάσταση, που βρήκε την υλοποίησή του στην Οκτωβριανή Επανάσταση, που τερμάτισε αδόξως το βίο της το 1990, με χαρακτηριστικό τη διάλυση της παρέλασης στη Μόσχα την ημέρα της Πρωτομαγιάς από το διαμαρτυρόμενο πλήθος.

«Χρειάζονται κι άλλες Πρωτομαγιές»

Ελευθεροτυπία (1/5)

Αρις Καζάκος

Ο Αρις Καζάκος, καθηγητής Εργατικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, πιστεύει πως «θα χρειαστούν κι άλλες Πρωτομαγιές» και παραπέμπει στην ιστορία του Σισύφου και του Προμηθέα».

«Οσοι αρκέστηκαν στο ρόλο του κομπάρσου στο ιστορικό γίγνεσθαι αλλά και όσοι το πάλεψαν, το έχουν ήδη καταλάβει: θα χρειαστούν κι άλλες Πρωτομαγιές.

Οταν αντί για εργασία προσφέρεται ανεργία ή "τοξικές" εργασιακές σχέσεις (με το "μπλοκάκι", εκ περιτροπής, μερική απασχόληση, δανεισμένη εργασία), όταν καταστρέφεται ο πρωτογενής μηχανισμός κατανομής του παραγόμενου πλούτου, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας με τη διαιτησία του Ο.ΜΕ.Δ. και αποθεώνεται η ατομική σύμβαση εργασίας και το διευθυντικό δικαίωμα, όταν απαλλοτριώνεται η δημόσια περιουσία με "κατοχικού" τύπου αγοραπωλησίες ("για ένα κομμάτι ψωμί"), όταν οι δημόσιες επιχειρήσεις ζωτικής και στρατηγικής σημασίας, όπως ΟΤΕ, ΔΕΗ, Υδρευση, χάρη στις οποίες το κράτος μπορεί ακόμη να είναι υπολογίσιμος παράγοντας στην πολιτική αγορά και να έχει έσοδα, πωλούνται με τίμημα που οι αγοραστές θα αποσβέσουν με τα κέρδη τριών έως πέντε ετών, όταν συμβαίνουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται παρά μόνον κοινή λογική για να καταλάβει κανείς τη βιβλική καταστροφή στην οποία οδηγούνται οι κοινωνίες.

Κοινωνική στροφή προς τη σύγχυση

ΠΗΓΗ: Παραλληλογράφος

του Γαλαξιάρχη

Αν και δεν είμαι φαν των πολιτικο-οικονομικών δημοσκοπήσεων (τις θεωρώ κατά βάση προϊόντα κατά παραγγελία που βρίθουν προχειρότητας), πάντα τους ρίχνω μία ματιά με όση ψυχραιμία και γνώση διαθέτω. Επίσης, επισημαίνω ότι δεν εντυπωσιάζομαι ποτέ από τους “κράχτες” των αριθμών, γιατί, ακόμη κι αν ήταν άκρως επιστημονικές και προσεγμένες, τα νούμερα από μόνα τους κρύβουν ακόμη περισσότερη από τη μισή αλήθεια που αποκαλύπτουν οι δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC που δημοσιεύτηκε στα “Επίκαιρα” της περασμένης Πέμπτης και προβλήθηκε ως ένδειξη θεαματικής στροφής της κοινωνίας, τράβηξε λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον μου. Πολύ φοβάμαι ότι οι -κατά βάση αριστερών πεποιθήσεων- σχολιαστές, όπως π.χ. η ΙΣΚΡΑ, που βιάστηκαν να μιλήσουν για ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών θα πρέπει να συγκρατηθούν και να δουν τα αποτελέσματά της ψυχραιμότερα…

Στο περιθώριο των πολυσυζητημένων, πλην ανούσιων, αποτελεσμάτων της εκλογικής επιρροής στην πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC, υπάρχουν ορισμένα ευρήματα που αξίζουν πολύ περισσότερης προσοχής. Αναφέρομαι στην άποψη του κόσμου σχετικά με την οικονομική κρίση, τις επιλογές διεξόδου και την κυβερνητική πολιτική πάνω στο θέμα. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τα ευρήματα της VPRC, ένας στους τρεις Έλληνες επιθυμεί να προχωρήσει η χώρα σε στάση πληρωμών, ένας στους δύο σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους, διαγραφή σημαντικού μέρους του και κρατικοποίηση μεγάλων τραπεζών. Εκ πρώτης όψης τα νούμερα αυτά δείχνουν μία τάση της κοινωνίας για επιθετικές και αποφασιστικές λύσεις, εντελώς έξω από το πνεύμα του μνημονίου και του αργού οικονομικού θανάτου της μεσαίας τάξης που -αποδεδειγμένα πλέον- αυτό επιφέρει. Σωστό συμπέρασμα μεν, διόλου πλήρες δε…

Περισσότερο αναγκαίος σε καιρούς κρίσης

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

του Γ. Κουζή

Η άποψη κατά της αναγκαιότητας των συνδικάτων, ενός θεσμού μη συμβατού με τη «μεταβιομηχανική» εποχή που διανύουμε, και μάλιστα με το επιχείρημα του αντιπαραγωγικού χαρακτήρα τους, δεν είναι καινούργια. Τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής τους και για πολλές δεκαετίες πριν από την αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος η βίαιη καταστολή της συνδικαλιστικής και της απεργιακής δράσης έχει ως βάση το επιχείρημα της παρεμπόδισης της ελευθερίας του επιχειρείν. Ωστόσο τα συνδικάτα, ως δυναμικές συλλογικές εκφράσεις της μισθωτής εργασίας, δημιουργούνται ως απάντηση απέναντι στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και στην εργοδοτική αυθαιρεσία, φαινόμενα που αποδεικνύουν επίμονα τη διαχρονικότητά τους.

Κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες αναπτύσσονται και κυριαρχούν οι νεοφιλελεύθερες δοξασίες, που εκδηλώνουν την επιθετικότερη έκφραση του κεφαλαίου απέναντι στην εργασία, διεκδικώντας τη δική του ιστορική ρεβάνς για όλες τις παραχωρήσεις στις οποίες είχε προβεί κατά το παρελθόν για την αποφυγή εξελίξεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και σε κοινωνικές ανατροπές. Τώρα όμως που η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων ανακηρύσσεται σε υπέρτατη αξία και μεταφράζεται, κυρίως, με μείωση και συμπίεση του εργασιακού κόστους, το εργατικό δίκαιο βρίσκεται στο στόχαστρο με την εντολή του «εκσυγχρονισμού» που οδηγεί στην απορρύθμισή του, ενώ η πρόσφατη κρίση αποτελεί τη μεγάλη αφορμή για την πλήρη αποδιάρθρωσή του. 

Πόσα χρήματα πήρε μέχρι στιγμής η Γερμανία από την Ελλάδα από τόκους;

Πηγή: xrimanews.gr

Μπορεί να έχουν γράψει τα χειρότερα για την Ελλάδα και να έχουν κατηγορήσει τους Έλληνες με ό,τι μπορεί να βάλει κανείς στο νου του. Και αν και οι ίδιοι δεν πλήρωσαν ποτέ τα δάνεια τους στην Ελλάδα και άφησαν φέσια και ενώ οι εφημερίδες τους γέμισαν με πρωτοσέλιδα πως χαρίζονται λεφτά στην Ελλάδα από τον κόπο και των ιδρώτα των Γερμανών, πριν ακόμη περάσει ένας χρόνος από την υπογραφή του Μνημονίου, οι Γερμανοί έχουν εισπράξει από τόκους από την Ελλάδα 136 εκ ευρώ, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύει σε αποκλειστικότητα το XrimaNews.gr

Όχι μόνο αυτό, αλλά η KFW, η τράπεζα στην οποία κατατίθενται τα χρήματα από τους τόκους των δανείων 'διάσωσης', αναφέρει πως παρά τα οικονομικά προβλήματα της η Ελλάδα πληρώνει πάντα χωρίς καμία καθυστέρηση. Τα χρήματα των τόκων πηγαίνουν από την KFW στο υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και προσμετρώνται στα κρατικά έσοδα.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν οι Έλληνες που πλήρωσαν το μεγαλύτερο τμήμα της ανασυγκρότησης της Ελλάδας μετά τη διάλυση της από τους Γερμανούς. Ποιος θα το έλεγε πως 65 χρόνια αργότερα ένας χρηματοπιστωτικός πόλεμος που έγινε με την ανοχή και την υπαιτιότητα της Γερμανίας, θα ανάγκαζε τους Έλληνες όχι μόνο να ανασυγκροτήσουν και πάλι την διαλυμένη οικονομικά χώρα τους αλλά και να πληρώσουν τόκους στη Γερμανία γιατί τους 'έσωσε'.

Άραγε, ποια δημόσια έργα στη Γερμανία θα γίνουν με ελληνικά χρήματα; Μήπως σε εκείνες τις τοποθεσίες να στηθεί από ένα άγαλμα τον "Έλληνα διασωθέντα";

XrimaNews.gr

Όταν η ΕΚΤ ενορχηστρώνει καταρρεύσεις...

ΠΗΓΗ: banks'news

Σφοδρές επικρίσεις για το ρόλο της στην ευρωπαϊκή κρίση χρέους, με αφορμή όσα συνέβησαν στην περίπτωση της Ιρλανδίας, δέχεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σύμφωνα με ντοκιμαντέρ που παρουσιάσθηκε από το BBC, η ΕΚΤ ενορχήστρωσε την κατάρρευση της Ιρλανδίας και έσυρε τη χώρα σε μια έξωθεν επιβεβλημένη «διάσωση»!

Ο καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου, Κολμ Μακ Κάρθι, δηλώνει ευθέως στην "Independent" ότι είναι διάχυτη πλέον η υποψία, πως η ΕΚΤ ενθάρρυνε τη μαζική διαφυγή καταθέσεων από το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα, ώστε να υποχρεωθεί η κυβέρνηση του Δουβλίνου να ζητήσει το «πακέτο» της διεθνούς διάσωσης.

Κάθε περαιτέρω έρευνα για την τραπεζική κρίση της Ιρλανδίας, τονίζει ο καθηγητής, θα πρέπει να επικεντρωθεί στο σκοτεινό ρόλο της ΕΚΤ στα γεγονότα που οδήγησαν στον αποκλεισμό της χώρας από τις αγορές και την υποχρέωσαν να λάβει βοήθεια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ τον Νοέμβριο του 2010.

Η ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ*

Η Ίσκρα παραθέτει την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε ο καθηγητής εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, Γιάννης Κουζής, στον Αν. Πετρόπουλο για το φλέγον θέμα των εργασιακών σχέσεων. 

ΕΡ: K.Κουζή με βάση και τα τελευταία επίσημα στοιχεία που δημοσιοποίησε το ΣΕΠΕ  τα οποία επιβεβαιώνουν μια αλματώδη άνοδο των ευέλικτων μορφών απασχόλησης (μερική και εκ περιτροπής εργασία) εκτιμάται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική όσο και βίαιη αλλαγή στην αγορά εργασίας;

ΑΠ: Η αλλαγή του εργασιακού προτύπου και στην Ελλάδα επιχειρείται με συστηματικές και συμπληρωματικές παρεμβάσεις κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενόςνέου και ευέλικτου προτύπου που επιβάλλεται από τα νεοφιλελεύθερα δόγματα και που θα καθιστάφθηνότερη την εργασία και θα διευκολύνει τις επιχειρήσεις στην αύξηση της κερδοφορίας τους. Οι πρόσφατες και ακραίες αλλαγές επιτυγχάνουν με τον πλέον βίαιο τρόπο όσα είχαν απομείνει από μια μακρά ατζέντα "μεταρρυθμίσεων", που δρομολογείται από το 1990 και που η συγκυρία δεν είχε ευνοήσει την ολοκλήρωσή της, και που η κρίση και το μνημόνιο αποτελούν το τέλειο άλλοθι για την παγίωση μιας νέας εικόνας στην ελληνική αγορά εργασίας. Η ευελιξία στις απολύσεις, η ανάπτυξη μορφώνευέλικτης εργασίας σε βάρος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης, η ευελιξία καιελαστικοποιήση των ωραρίων και των αμοιβών με την αποδιάρθρωση των συλλογικώνσυμβάσεων με απώτερο στόχο την εξατομίκευση των μισθών συνθέτουν τις βασικές εξελίξεις.

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ!

ΠΗΓΗ: ISKRA

34% ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ!

 ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ VPRC

Εντυπωσιακά είναι τα ευρήματα της δημοσκόπησης της VPRC, (που διενεργήθηκε για λογαριασμό του περιοδικού «Επίκαιρα», διάστημα 19-21 Απριλίου), μερικά εκ των οποίων μάλιστα συνιστούν έκπληξη!

Συγκεκριμένα, υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης και διαγραφής του χρέους τάσσεται το 54% των ερωτηθέντων, ενώ μόνο το 20% τοποθετείται αρνητικά («μάλλον διαφωνώ»)!

Επιπλέον, το 45 % είναι υπέρ της κρατικοποίησης των τραπεζών, σε αντίθεση με το 26% που δηλώνει ότι διαφωνεί.

 Εξίσου εντυπωσιακό είναι ότι το 34% των ερωτώμενων πολιτών τάσσεται υπέρ της στάσης πληρωμών της χώρας προς τους διεθνείς πιστωτές! Αρνητικά τοποθετείται το 36%.

 Ας σημειωθεί εδώ ότι η ΙΣΚΡΑ αισθάνεται ικανοποιημένη γιατί αυτές τις θέσεις τις υποστήριξε σταθερά και με συνέπεια εξαρχής και, παρότι αυτές δεν έχουν γίνει πλατιά γνωστές στην κοινή γνώμη, αυτή την ώρα συναντούν ιδιαίτερα μεγάλη απήχηση στην ελληνική κοινωνία!

Η ιδιωτικοποίηση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας οδηγεί σε απώλεια κοινωνικής ευημερίας

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΞΕΝΟΦΩΝΤΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ*

 

Το ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων των δημόσιων επιχειρήσεων -μεταξύ αυτών και της ΔΕΗ- βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής διαμάχης και στην καθημερινή ατζέντα των ΜΜΕ στις μέρες μας.

Η συζήτηση στρέφεται γύρω από τη δυνατότητα εξασφάλισης προσόδων ύψους 50 δισ. ευρώ, την ισχυρή αντίδραση των φίλα προσκείμενων προς την κυβέρνηση συνδικάτων, την αναποτελεσματικότητα της δημόσιας παραγωγής. Και παρ' όλο που η αρμόδια υπουργός κ. Μπιρμπίλη διατύπωσε την ορθή μεν άποψη, ότι εν μέσω οικονομικής κρίσεως η απόκτηση πλήρους προσόδου από μια ιδιωτικοποίηση είναι σχεδόν απίθανη, αυτό ωστόσο δεν είναι το κεντρικό ζήτημα.

Αντίθετα, το κεντρικό θέμα μιας πιθανής ιδιωτικοποίησης θα έπρεπε να είναι ποιος τρόπος παραγωγής, ο ιδιωτικός ή ο δημόσιος, θα είχε αποτέλεσμα την αύξηση ή την απώλεια της κοινωνικής ευημερίας και όχι την απόκτηση πλήρους ή υπολειμματικής προσόδου.

Οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης έχουν μια μυθοποιημένη άποψη για τις διαδικασίες αγοράς. Κατά τη γνώμη τους, οι αγορές γρήγορα θα οδηγήσουν και τους ενεργειακούς μας πόρους στα χέρια αυτών που μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν πιο αποτελεσματικά. 

Συνταγές ΔΝΤ για την ΥΓΕΙΑ

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ

τπυ Ρούσσου Βρανά

Οι συνταγές...
... του ∆ιεθνούς ΝοµισµατικούΤαµείου για τις «διαρθρωτικές αλλαγές» στην υγεία θυµίζουν εκείνο το «∆ιάταγµα περί ευθανασίας» που υπέγραφε o Χίτλερ την 1η Σεπτεµβρίου 1939. Ανέθετε µε αυτό στους πιο επιφανείς γιατρούς του να οργανώσουν «επιτροπές θανάτου» οι οποίες θα έκαναν ευθανασία «σε ασθενείς που η κατάσταση της υγείαςτους κρίνεται αθεράπευτη». Για να εξοικονοµήσει χρήµατα για την εκστρατεία του.

Η εκστρατεία...
... του ∆ΝΤ κατά των δηµόσιων συστηµάτων υγείας των περιφερειακών χωρών της Ευρώπης έχει κι αυτή τα δικά της θύµατα. Στη Βουλγαρία έχουν βάλει λουκέτο πολλά νοσοκοµεία λόγω υποχρηµατοδότησης. Και ο νέος νόµος για την ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήµατος αφαιρεί προκαταβολικά από τις αποδοχές των ασφαλισµένων τη δαπάνη για την υγεία τους. Στη Ρουµανία, τα πράγµατα είναι ακόµη χειρότερα. Ο φετινός προϋπολογισµός για την υγεία είναικατά 40% µειωµένος.

Η τάξη που τα έφαγε

ΠΗΓΗ: Techie Chan 

Η δημόσια συζήτηση της Ελληνικής κρίσης έχει τεθεί πολλές φορές σε επίπεδο ηθικής, αλλά ελάχιστες σε επίπεδο αριθμών. Έτσι πέρα από τα κλασικά “είμαστε τεμπέληδες” και “μαζί τα φάγαμε” , υπάρχει κι ένα σαφές κάλεσμα σε εθνική επαγρύπνηση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν χάνει καμία ευκαιρία να αναφερθεί σε ιστορικές εθνικές στιγμές, σε εθνικό χρέος κλπ κλπ.

Όπως η αριστερά αρέσκεται να τσουβαλιάζει τον “λαό” σ’ έναν άμορφο ομοιογενές χυλό προκειμένου να κρύψει τις πραγματικές της αδυναμίες αντιπροσώπευσης στην κοινωνία, έτσι και η δεξιά χρησιμοποιεί τον όρο “έθνος” προκειμένου να καλύψει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία του κυβερνητικού συστήματος.

Κι αν για την αριστερά, αυτό το τσουβάλιασμα σημαίνει συνήθως χαμένες προσδοκίες και πνιγμένα όνειρα κοινωνικής δικαιοσύνης, για την κοινωνική και οικονομική δεξιά που αντιπροσωπεύεται από το 70% του εκλογικού σώματος, σημαίνει κυριολεκτικά χοντρές κοιλιές, ζεστό χρήμα και συγκάλυψη του ποιος πραγματικά μας οδήγησε στην καταστροφή.

Τόσο πεζή, τόσο αλλόκοτη

ΠΗΓΗ: βλέμμα

Πριν από είκοσι τέσσερα χρόνια διάβασα ένα βιβλίο που μου εντυπώθηκε. Το «Μέντιουμ», του πρωτοεμφανιζόμενου Γιώργου Συμπάρδη, ήταν μια νουβέλα με πρωταγωνιστή την Αθήνα της μεταπολίτευσης, αλλά μια Αθήνα διόλου μητροπολιτική και φαντασμαγορική. Το βιβλίο περιέγραφε μια Αθήνα υπόκωφη και κρυμμένη, την Αθήνα των λαϊκών ανθρώπων με τα μικρά όνειρα και τις μισοτελειωμένες επιδιώξεις, έναν κόσμο γεμάτο υπονοούμενα, λελογισμένη φτώχεια, σημάδια ημιορατά, διαψευσμένες ζωές. Και δεν ήταν ηθογραφία. Το Μέντιουμ μιλούσε για μια κοινωνία και μια ζωή που έμεναν στα αζήτητα της νεοελληνικής τέχνης: να, αυτό μου εντυπώθηκε.

Ο Συμπάρδης (γ. 1945), μετά έντεκα χρόνια σιωπής, συνέχισε την μικροανατομία του με ένα εξίσου ή και περισσότερο έκκεντρο μυθιστόρημα, τον “Αχρηστο Δημήτρη”, μια δαιδαλώδη αφήγηση προσώπων, βίων, βουβών ερώτων, ματαιώσεων, ανεξήγητων ανατροπών. Ενα μυθιστόρημα για την Ελλάδα του ’70-’80, για τα αισθήματά της τα μισά και αντινομικά, για τη λειψή της ενηλικίωση.

Το ’98, ο “Δημήτρης”. Δεκατρία χρόνια σιωπής. Και τώρα η “Υπόσχεση γάμου”. Αθήνα στα πρόθυρα της Κρίσης, μικροαστικές και λαϊκές συνοικίες, Καλλιθέα, Φάληρο, Ταύρος, Μοσχάτο, Καμίνια, ο Ηλεκτρικός από την Κηφισιά, διαδρομές με ταξί, πνιγηρά ουζερί, μικρά διαμερίσματα. Τέσσερις γυναίκες στα σαράντα, Αλέκα, Ολγα, Βιβή, Ματίνα ― η στέρεη, η όμορφη παθητική, η γεροντοκόρη, η ραγισμένη ψυχωτική. Με όλες σχετίζεται ποικιλοτρόπως ο συνομήλικος Ζαχαρίας, ένας αδύναμος άνδρας, δειλός, λούζερ, ευγενικός· φλερτάρει, αρραβωνιάζεται παντρεύεται. Στο φόντο, άλλοι άνδρες, μοιραίοι, μνησίκακοι, αρπακτικοί, λάγνοι, άνδρες-σκιές.