ΚΑΘΕ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΝΕΟ «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΟ» ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΗ…

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά!

Στο φόβο του πολίτη, πώς θα αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση έρχεται να προστεθεί και ο φόβος ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να γίνει ο ίδιος στόχος, να είναι το επόμενο θύμα και ας μην έχει σχέση με το δημόσιο, με «κλειστά» ή «ανοιχτά» επαγγέλματα. Η κυβέρνηση ΠαΣοΚ πορεύεται με το σύνθημα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Μόνο που διαφωνούμε και με το σκοπό και με τα μέσα! Κανείς δεν μπορεί να ζει κάτω από τον διαρκή φόβο ότι θα βρεθεί από τη μια στιγμή στην άλλη άνεργος, να μην γνωρίζει τι του ξημερώνει. Γι αυτό το μνημόνιο πρέπει να πέσει!

** Στο σφυρί η ΔΕΗ, μέχρι τέλος χρόνου νομοσχέδιο σκούπα για τα «κλειστά επαγγέλματα», κλείνουν ΔΕΚΟ, απολύονται μόνιμοι υπάλληλοι, κομματιάζεται ο ΟΣΕ για να πουληθεί ευκολότερα, έρχονται νέες ανατροπές σε εργασιακά. Αυτό είναι το ΠαΣοΚ!

Του

Α. Π. Θάνου

Οι πράξεις συνιστούν λόγο. Και η κυβέρνηση, πέρα από τα μεγάλα λόγια, οδηγεί σταθερά την ελληνική κοινωνία σε κραχ. Οι ενέργειές της, από την πρώτη στιγμή που εκλέχθηκε, αποβλέπουν, στο όνομα της οικονομικής κρίσης –που ουδείς αμφισβητεί-, στην παράδοση της χώρας σε ιδιώτες ακόμα και μέσα από αντιδημοκρατική και επικίνδυνη λειτουργία (επιστράτευση ιδιοκτητών βυτιοφόρων, ο στρατός θα χρησιμοποιηθεί ως απεργοσπαστικός μηχανισμός). Υιοθετώντας πλήρως τη ρητή εντολή της τρόικας «πουλήστε ό,τι αξίζει και κλείστε τα υπόλοιπα» επισπεύδει κατά, τουλάχιστον, έξι μήνες την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου ενώ, σιωπηλά, προετοιμάζει το έδαφος για ακόμα μεγαλύτερες «ανατροπές» στη ζωής μας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΟΛΟΓΟ, ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Κυριακή, 01 Αυγούστου 2010 

Υπάρχουν και άλλα αντεργατικά μέτρα στην κυβερνητική φαρέτρα

Τη συνέντευξη πήρε

ο Μ. Μπαλαούρας

Ο αντεργατικός κατήφορος της κυβέρνησης συνεχίζεται με την επιστράτευση των ιδιοκτητών των φορτηγών και βυτιοφόρων. Ουσιαστικά πλήττεται το δικαίωμα στην απεργία.

Έχουμε να κάνουμε με πολλαπλά πραξικοπήματα. Η πολιτική της κυβέρνησης αφορά μια ευρεία γκάμα θεμάτων που σχετίζονται με την εργασία. Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις Συλλογικές Συμβάσεις, ζητήματα που σχετίζονται με τη διαιτησία, ζητήματα που έχουν να κάνουν με την καταστολή του δικαιώματος της απεργίας, όπως η επιστράτευση. 

Το δικαίωμα στην απεργία, καίτοι αναγνωρίζεται τυπικά, ουσιαστικά βάλλεται με πολλαπλούς τρόπους. Ένας απ’ αυτούς είναι η επιστράτευση. Και στο παρελθόν είχαμε βέβαια τέτοιες αυταρχικές βολές. Και επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή, με Μητσοτάκη υπουργό στους τραπεζικούς το 1979 και με τον Α. Παπανδρέου το 1986 των ιπταμένων μηχανικών και χειριστών της Ολυμπιακής και το 2006 από τον Καραμανλή τον νεώτερο στους ναυτεργάτες. 

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις έγινε χρήση της επιστράτευσης, με την ευάλωτη συνταγματικά ακροβασία. Η επιστράτευση όμως συνδέεται συνταγματικά με μη ομαλές καταστάσεις πολιτικού βίου ή σε περιόδους εμπόλεμης κατάστασης, δηλαδή με περιόδους έκτακτης ανάγκης. Προκειμένου να δικαιολογήσουν τα ακραίο αυτό μέτρο οδηγούνται σε ερμηνείες όπου στοχεύουν στην καταστολή του δικαιώματος της απεργίας. 

Ο Λούθηρος Παπανδρέου και οι διαμαρτυρόμενοι

Πηγή: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ

Ανεξιχνίαστοι αι βουλαί το κυρίου Παπανδρέου, ο οποίος έχει ξεσαλώσει τώρα τελευταία μεταρρυθμιστικά, ακόμα και σοσιαλιστικά, με τις δηλώσεις του. Πάνε αυτά που ξέραμε για τα σκληρά και άδικα μέτρα, για τη συμπόνια προς τα θύματα του Μνημονίου και την αλληλεγγύη προς τους απεργούς, για τον Τιτανικό και τη μειωμένη εθνική κυριαρχία. Τώρα νέος άνεμος πνέει στα πανιά του πρωθυπουργού. Την έχει δει μέγας μεταρρυθμιστής; Του είπαν οι κοινωνούντες τον λόγο της τρόικας ότι δεν μπορεί να κρύβεται συνεχώς πίσω της; Αποφάνθηκαν οι επικοινωνιολόγοι της συμφοράς μας ότι καλό είναι να καλλιεργήσει την αισιοδοξία στον λαό Του, που καταγράφεται ως καταθλιπτικά απαισιόδοξος στις δημοσκοπήσεις -ακόμα πιο απαισιόδοξος και από τους Λετονούς; Η απάντηση θα δοθεί από την Ιστορία, αν και η πιο συμπαθής εκδοχή είναι η πρώτη: ο Παπανδρέου φαντασιώνεται τον Λούθηρο της καθ’ ημάς κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής μεταρρύθμισης, η οποία θα φέρει εφεξής το δικό του όνομα και όχι το όνομα οποιουδήποτε γραφειοκράτη του ΔΝΤ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ποσειδώνα, είσαι ακόμα θεός;

Πηγή: Κατερίνα

Ο Μένιος που στολίστηκε με τις περικεφαλαίες και τα λοφία και περνιέται στους καθρέφτες των παγωμένων εικόνων για Αγαμέμνονας.

Ο αρχιερέας να χαϊδεύει το σγουρόμαλλο κεφάλι της Ιφιγένειας και να της ψιθυρίζει στο αυτί μέσα από τα ηχεία των τηλεοπτικών καναλιών, ότι θα σφαγιαστεί για να φυσήξει ούριος άνεμος.
Δεν έχει σημασία ποιων πλοίων τα πανιά θα φουσκώσει ο άνεμος.
Δεν έχει καν σημασία το που πάνε και για ποιο λόγο αυτά τα πλοία. Σε ποιον πόλεμο, σε ποιες μάχες. Στην δικιά μας ...τραγωδία, ο άνεμος γίνεται ...αυτοσκοπός.
Πονάει, ο αρχιερέας για την θυσία- είναι στα όρια της ιδεολογίας του-, άδικη λέει ...μα οι θεοί έτσι διέταξαν.
Κι αν η Ιφιγένεια δεν προλαβαίνει να μετρήσει τις αμαρτίες της η ίδια, οφείλει να υποστεί την θυσία, ξεπλένοντας τις ανομίες της οικογένειας των ...Ατρειδών.
«Όταν ακούς πολλή ηθική, να κουμπώνεσαι. Ή πολύ δεξιός ή πολύ απατεώνας είναι αυτός που μιλάει». Ηλίας Ηλιού

2 σε 1: Περί προόδου…

ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ

Η τρόικα και τα τροϊκόπουλά της πάνε κι έρχονται, κάθε φορά φέρνουν κάτι, παίρνουν περισσότερα, έχουν γίνει δικά μας παιδιά, θα τους μάθουμε και με τα μικρά τους ονόματα. Ο Σερβάς, ο Ποόυλ… Θα μάθουμε τι τρώνε, τι πίνουν, πώς θέλουν τον καφέ τους, αν έχουν περίεργα γούστα, αν τα βράδια ζητάνε συντροφιά κι αν οι πιο φανατικοί πιστοί του μνημονίου τούς στέλνουν τις παρθένες κόρες τους για να τους ευχαριστήσουν. 

Δεν έχει σημασία αν η δημοσιονομική «προσαρμογή» εξελίσσεται σε έναν κοινωνικό εξανδραποδισμό, μια βίαιη διάρρηξη κάθε στοιχείου κοινωνικής συνοχής. Σημασία έχει ότι οι αγορές εξευμενίζονται, βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ, επικροτούν και αισιοδοξούν. Κι αυτό αποκαλείται πρόοδος. 

Αλλά τι είναι πρόοδος; Με τον γνωστό γλαφυρό αλλά και κυνικό τρόπο του, ο κοφτερός «Καρλομάγνος» του ευαγγελίου του νεοφιλελευθερισμού, του «Economist», έγραψε πριν από μια εβδομάδα ότι η Ευρώπη πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ήρθε το τέλος της προόδου. «Το να αποδεχθεί η Ευρώπη ότι η πρόοδος είναι μια ψευδαίσθηση είναι ένα βήμα. Το να αλλάξει συμπεριφορά είναι ένα δεύτερο», γράφει ο αιχμηρός σχολιογράφος, συμπυκνώνοντας τον πυρήνα της σκέψης των νικητών (προς το παρόν) αυτής της πρωτοφανούς στα μεταπολεμικά χρόνια των ευρωπαϊκών κοινωνιών αναμέτρησης. 

Eντυπωσιακή η φθορά, μετά 10 μήνες, της κυβέρνησης

ΠΗΓΗ: Καθημερινή (1/8/2010)

Του Γιαννη Mαυρη

Η κοινωνική δυσαρέσκεια έχει ενταθεί στους τομείς που αφορούν οικονομία και ανάπτυξη

Το πρώτο τρίμηνο εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου συμπίπτει πλέον με τη συμπλήρωση δέκα μηνών διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Η σημαντική φθορά που έχει επιφέρει η κοινωνική δυσαρέσκεια, σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αποτυπώνεται ευδιάκριτα στις στάσεις των πολιτών, τόσο απέναντι στις ασκούμενες (ή μη ασκούμενες) κυβερνητικές πολιτικές όσο και απέναντι στα πρόσωπα που τις υλοποιούν. Η μέτρηση της Public Issue γίνεται σε δύο επίπεδα:

1) Αφενός αποτυπώνει με βάση αναλυτικούς δείκτες αξιολόγησης την παρούσα κατάσταση σε δεκαεννέα (19) τομείς άσκησης κυβερνητικού έργου, καθώς και τις μεταβολές που έχουν επισυμβεί κατά τομέα, στο κρίσιμο α΄ εξάμηνο του 2010.

2) Αφετέρου, με βάση μια 10βάθμια κλίμακα αξιολόγησης, καταγράφει τη σημερινή εικόνα δεκαέξι (16) υπουργών (συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού, ο οποίος διατηρεί και την ιδιότητα του ΥΠΕΞ).

Η σημερινή κατάσταση στους επιμέρους τομείς του κυβερνητικού έργου, που διαπιστώνουν οι πολίτες, αντιπαραβάλλεται με εκείνη που είχε καταγραφεί στην αντίστοιχη μέτρηση του περασμένου Μαρτίου, δηλαδή πριν από την υπογραφή του Μνημονίου. Οι τομείς άσκησης πολιτικής που αξιολογούνται δεν αντιστοιχούν επακριβώς («ένα προς ένα») στα υπάρχοντα υπουργεία, δηλαδή στην υφιστάμενη διάρθρωση της δημόσιας διοίκησης και στις αλλεπάλληλες διοικητικές αλλαγές που έχουν επισυμβεί σε αυτήν. Λόγω της αλληλοεπικάλυψης των αρμοδιοτήτων που υφίσταται, είτε για αντικειμενικούς είτε για ιστορικούς-πολιτικούς λόγους, κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Ωστόσο, οι επιλεγμένοι τομείς αφορούν αυτό που ουσιαστικά προσλαμβάνει υποκειμενικά και κατανοεί ο πολίτης, ως «διακυβέρνηση».

Η κρίση και ο τρισκατάρατος ελληνικός κρατισμός

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ
του Κ. Λαπαβίτσα

Φταίει ο κρατισμός για την ελληνική κρίση; Αυτό ουσιαστικά μας λένε το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και η κυβέρνηση. Αυτό διατείνονται βαρύγδουποι δημοσιογράφοι στον επίσημο Τύπο, που μας διαβεβαιώνουν μάλιστα ότι ο ελληνικός λαός έχει κατανοήσει το πρόβλημα και γι’ αυτό αδιαφορεί για τις ακραίες προτάσεις της Αριστεράς. Το ίδιο όμως φαίνεται να πρεσβεύει και ένα κομμάτι της Αριστεράς, αν κρίνουμε από τα γραφόμενα του Βασίλη Πεσμαζόγλου («Ενθέματα», Αυγή της Κυριακής, 25.7.2010). Εφόσον φταίει ο κρατισμός, το Μνημόνιο μπορεί να θεωρείται «ευεργετικό». Θα νοικοκυρέψει το δημόσια οικονομικά και θα επιβάλει μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από καιρό. Οι τυχόν άδικες πτυχές του μπορούν να καταπολεμηθούν, αλλά μέσα στο γενικό πλαίσιο της συμφωνίας.

Το ελληνικό κράτος έχει αναμφίβολα τα τρία κακά της μοίρας του. Βαθύτατα ευνοϊκό προς το μεγάλο κεφάλαιο, συστηματικά άδικο στη φορολογία, ανίκανο να παράσχει ουσιαστική καθοδήγηση της ανάπτυξης, με ελάχιστες παροχές πρόνοιας, διεφθαρμένο, αυταρχικό, με υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες -- δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοπεί. Δεν είναι όμως αυτά που απασχολούν τους διαπρ

Υπάρχει ζωή μετά τον ευρωπαϊσμό;

Πηγή: ΑΥΓΗ

του Στάθη Κουβελάκη

Είναι γνωστή η ρήση του Αμερικάνου μαρξιστή Φρέντρικ Τζέημσον, σύμφωνα με την οποία, στις μέρες μας, είναι πιο εύκολο να φανταστούμε τη συντέλεια του κόσμου παρά κάτι κατ’ αρχήν πολύ λιγότερο δραματικό όπως το τέλος του καπιταλισμού. Η εγχώρια εκδοχή αυτού του ρητού θα μπορούσε να είναι ότι, στην Ελλάδα, για ένα μεγάλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η συντέλεια της χώρας μοιάζει ένα ενδεχόμενο πιο ρεαλιστικό από κάτι κατ’ αρχήν πολύ λιγότερο δραματικό όπως το τέλος της ένταξής της σε οργανισμούς σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση ή σε σκέλη τους όπως η ΟΝΕ.

Για να το πούμε διαφορετικά, αυτό που βιώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι το τέλος ενός μεγάλου μύθου, ίσως του μόνου (αλλά θεμελιακού), στον οποίο κοινωνούσαν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του λαϊκού κορμού και οι διάφορες ελίτ, ανάμεσα σ’ αυτές και το σύνολο σχεδόν της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς, τον μύθο του ευρωπαϊσμού. Η πεποίθηση δηλαδή ότι, παρά τις όποιες επιφυλάξεις (ή και ανοιχτές διαφωνίες) για πολιτικές και θεσμικές πλευρές της Ε.Ε., η ένταξη της Ελλάδας στη λέσχη των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών αποτελεί αναγκαία συνθήκη της όποιας εκδοχής κοινωνικού συμβολαίου, και μάλλον την πιο λογική και ασφαλή οχύρωση του πολιτικοκοινωνικού συμβιβασμού της μεταπολίτευσης. Η νεοφιλελεύθερη θεραπεία-σοκ του διαβόητου πλέον Μνημονίου σηματοδοτεί την κατάρρευση αυτής της ιδέας, κάτι που, ανάμεσα στα άλλα, ανοίγει το δρόμο σε πρωτόγνωρες ιδεολογικές ανακατατάξεις. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να δούμε και τους καινούργιους όρους της συζήτησης που διαμορφώνονται στην Αριστερά. Οι βασικές τάσεις που αναδεικνύει η καινούργια συγκυρία φαίνεται, ως τώρα, να είναι οι εξής: κρίση των ευρωπαϊστικών επιλογών, σε όλους τις εκδοχές τους, και ειδικότερα στις μεταρρυθμιστικές. Εμφάνιση λογικών ρήξης με βασικούς πυλώνες της υπαρκτής Ε.Ε. (πιο συγκεκριμένα με την ΟΝΕ), με όρους ωστόσο διαφορετικούς από τον αριστερό αντιευρωπαϊσμό της δεκαετίας του 1980 (ή σήμερα του ΚΚΕ).

Η λογική του μονόδρομου και η αριστερά: Μέρος 2ο

Πηγή: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 01/08/2010

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ

Υπερασπιζόμενος μια εναλλακτική πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της κρίσης (αναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή χρέους εντός ΟΝΕ) επιχείρησα μια πρώτη απάντηση στην κριτική του καθηγητή κ. Λαπαβίτσα την περασμένη Κυριακή από τις στήλες της "Αυγής". Ολοκληρώνω σήμερα με τις εξής παρατηρήσεις:

1. Ο κ. Λαπαβίτσας θεωρεί το τεχνικό σκέλος της μετάβασης στη δραχμή εξαιρετικά απλή διαδικασία μερικών ημερών. Τόσο, δε, γι’ αυτό όσο και για το οικονομικό αποτέλεσμα αυτής, μας καθησυχάζει παραπέμποντας στη διεθνή εμπειρία. Ποια όμως διεθνή εμπειρία πουθενά δεν αναφέρει. Όπως δεν αναφέρθηκε πουθενά και στην αρχική κριτική που ασκήσαμε σε συγκεκριμένες ιστορικές περιπτώσεις και παραδείγματα (Ρωσία, Αργεντινή, Ισημερινός κ.λπ.) τα οποία είχαν εσφαλμένα προβληθεί από τον κ. Καζάκη ως περιπτώσεις ολικής άρνησης του χρέους. Ο λόγος που δεν γίνεται αναφορά στη διεθνή εμπειρία είναι απλός: δεν υπάρχει. Συγκεκριμένα, δεν υπάρχει διεθνής εμπειρία (απ’ όσο γνωρίζουμε) μετάβασης αναπτυγμένης οικονομίας από ένα ισχυρό νόμισμα όπως το ευρώ σε ένα ασθενές όπως η "νέα δραχμή". Μόνον για τη μετάβαση από ένα ασθενές σε ένα ισχυρό νόμισμα υπάρχει διεθνής εμπειρία. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλοί θεωρούν πιο εύκολη την έξοδο της Γερμανίας παρά της Ελλάδας από το ευρώ.

Ο δείκτης του χάμπουργκερ

Το κόστος ενός Big Mac σε 120 χώρες δείχνει τη δίκαιη τιμή του νομίσματος Πηγή: Καθημερινή The Economist Ερωτηθέντες οι αξιωματούχοι στη Δύση πώς προτίθενται να παραγάγουν ανάπτυξη από τις υποτονικές οικονομίες τους, οι περισσότεροι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην αύξηση των εξαγωγών. Η έμφαση αυτή καθιστά τις συναλλαγματικές ισοτιμίες ιδιαιτέρως ευαίσθητο θέμα. Το εξασθενημένο νόμισμα βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας καθιστώντας φθηνότερες τις εξαγωγές. Ενθαρρύνει επίσης τους εγχώριους καταναλωτές να στραφούν από τα ακριβά εισαγόμενα στα εγχώρια αγαθά. Η κατάταξη συναλλαγματικών ισοτιμιών του Economist, ο δείκτης Big Mac, δείχνει ότι τα νομίσματα συνεχίζουν να είναι φθηνά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, αλλά το ευρώ παραμένει υπερτιμημένο. Ο δείκτης αυτός είναι μια ανάλαφρη προσπάθεια να υπολογίσουμε πόσο απέχουν τα νομίσματα από την ορθή αξία τους. Στηρίζεται στην ισοτιμία αγοραστικής δύναμης (ΡΡΡ), σύμφωνα με την οποία, σε βάθος χρόνου, οι ισοτιμίες πρέπει να μετατρέπονται έτσι ώστε να εξισώνουν την τιμή ενός ταυτόσημου καλαθιού αγαθών ανάμεσα σε δύο χώρες. Το καλάθι μας αποτελείται από ένα και μόνο αγαθό, το χάμπουργκερ Big Mac, που παράγεται σχεδόν σε 120 χώρες. Το βαρόμετρο της ορθής αξίας είναι η ισοτιμία βάσει της οποίας το χάμπουργκερ κοστίζει το ίδιο στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση «καταναλώνει» τους πολίτες της

Πηγή: Ποντίκι (25-7-2010)

Του Δημήτρη Καζάκη

Δεν υπάρχει αντεργατικό και αντικοινωνικό μέτρο, από την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση του οκταώρου μέχρι τους «απασχολήσιμους» και την επίθεση κατά της κοινωνικής ασφάλισης, από τη συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών του κράτους μέχρι το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών, από το χτύπημα της εργατικής νομοθεσίας μέχρι την υπονόμευση των συλλογικών συμβάσεων και των κατακτημένων δικαιωμάτων των εργαζομένων, που πίσω του να μη βρίσκονταισυγκεκριμένες κατευθύνσεις και οδηγίες της Ε.Ε.

Το πλαίσιο της Ε.Ε. είναι απαγορευτικό ακόμη και για μέτρα στοιχειώδους ανακούφισης υπέρ των εργαζομένων. Ιδίως σήμερα, μέσα σε συνθήκες έντασης των πολιτικών λιτότητας και δραστικών περικοπών των κοινωνικών δαπανών σε ολόκληρη την Ε.Ε., προκειμένου να στηριχθούν και να διασωθούν οι τράπεζες. Για παράδειγμα, η παραμικρή ουσιαστική αύξηση των μισθών και συντάξεων είναι αδιανόητη στο πλαίσιο του «συμφώνου σταθερότητας» και του «ισχυρού νομίσματος», του ευρώ, το οποίο προϋποθέτει μια διαρκή συρρίκνωση του «εργατικού κόστους». Ακόμη και οι πιο στοιχειώδεις, περιθωριακές βελτιώσεις της ζωής των πιο καταπονημένων λαϊκών στρωμάτων, η ίδια η έννοια κάποιου είδους δικαιοσύνης στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της χώρας, είναι παντελώς ασυμβίβαστες με το καθεστώς της Ε.Ε. και του «ισχυρού» ευρώ.

Ο «μονόδρομος» και η καταστροφολογία για την έξοδο από την Ε.Ε.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ η κοινοβουλευτική χούντα -που ξεπέρασε κάθε προηγούμενη στην εξαπάτηση του ελληνικού λαού- επιβεβαιώνει παραπέρα τον χουντικό χαρακτήρα της με επιστρατεύσεις απεργών (που επικροτεί και η «δημοκρατική» Ε.Ε.!), γίνεται φανερό ότι ο δήθεν «μονόδρομος» των ληστρικών μέτρων, τα οποία οδηγούν σε μαζική ανεργία και φτώχεια μεγάλα λαϊκά στρώματα, δεν στηρίζεται μόνο από τις ίδιες τις ελίτ και τα ΜΜΕ που ελέγχουν.

Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι, ουσιαστικά, στηρίζεται και από μεγάλο τμήμα της «αριστερής» διανόησης και συνακόλουθα της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν τμήμα της αντισυστημικής Αριστεράς (π.χ. «Πρωτοβουλία αριστερών οικονομολόγων», «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» κ.λπ.) υποστηρίζει διάφορα εναλλακτικά μέτρα, τα οποία έρχονται σε πλήρη αντίφαση με τον θεμελιακό νόμο της Ε.Ε. για την «απελευθέρωση» των αγορών κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών (οι γνωστές «4 ελευθερίες»), τα οποία όμως -εφ' όσον δεν θέτει θέμα εξόδου από την Ε.Ε., που αποτελεί προϋπόθεση για την εφαρμογή τους- αποτελούν απλώς ευχολόγια! Αντίστοιχα ισχύουν για τις προτάσεις άλλων τμημάτων της αντισυστημικής Αριστεράς για έξοδο από την Ε.Ε. σε συνάρτηση με την «αντικαπιταλιστική αποδέσμευση», που ουσιαστικά παραπέμπουν το επιτακτικό αίτημα για την ανατροπή των καταστροφικών μέτρων, καθώς και της χούντας των ανδρεικέλων της τρόικας, στις ελληνικές καλένδες. Ομως, το αίτημα για μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. δεν είναι μόνο αναγκαία και επαρκής συνθήκη για την ανατροπή των ληστρικών μέτρων, αλλά -το κυριότερο- και προϋπόθεση για τη διέξοδο από τη χρόνια δομική κρίση της ελληνικής οικονομίας που δημιούργησε η μεταπολεμική υιοθέτηση του εξωστρεφούς αναπτυξιακού μοντέλου από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, και η μεταπολιτευτική θεσμοθέτησή του με την ένταξή μας στην ΕΟΚ/Ε.Ε. 1

Εν αναμονή του θαύματος

Πηγή: Καθημερινή (29/7/2010)

Του Κωστα Ιορδανιδη

Για πρώτη φορά από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, η χώρα απέκτησε κυβέρνηση φιλελευθέρων αντιλήψεων της πλέον προωθημένης ή ακραίας μορφής. Ούτε η μέντωρ του νεοφιλευθερισμού σε επίπεδο παγκόσμιο, η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας κ. Μάργκαρετ Θάτσερ, δεν απετόλμησε τόσο δραστικές αλλαγές, σε τόσο σύντομο διάστημα, όσο ο Eλλην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Γιώργος Παπανδρέου και το υπουργικό συμβούλιό του.

Εντυπωσιακή υπήρξε και η ταχύτης αποδεσμεύσεως της κυβερνήσεως του κ. Γ. Παπανδρέου από την δουλεία της αντιλήψεως περί πολιτικού κόστους. Από την ανοχή προς τους απεργούς της COSCO ή τους ναυτεργάτες στον Πειραιά, στην πολιτική επιστράτευση των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων, ελάχιστος είναι ο χρόνος που έχει μεσολαβήσει.

Στη μεταπολιτευτική περίοδο, υποτίθεται ότι το κόμμα προαγωγής φιλελευθέρων αντιλήψεων ήταν η Νέα Δημοκρατία, αλλά με εξαίρεση την τριετή και άκαρπη πρωθυπουργία του κ. Κ. Μητσοτάκη, η συντηρητική παράταξη ουδέποτε συμφιλιώθηκε με τον φιλελευθερισμό.

Tρόικα:Ερχεται νέα συρρίκνωση του δημόσιου τομέα

πηγή: Euro2day
της Αγγελικής Παπαμιλτιάδου

Την διευθέτηση όλων των εκκρεμοτήτων σε όλους τους τομείς της οικονομίας μέχρι το τέλος του έτους, ώστε η Ελλάδα να έχει μπροστά της ένα «καθαρό» 2011, που θεωρείται η πιο κρίσιμη χρονιά του μνημονίου, ζήτησε η τρόικα.

Παράλληλα ζήτησαν ακόμα πιο ευέλικτο δημόσιο τομέα και αναδιάρθρωση του τρόπου διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης και της τοπικής αυτοδιοίκησης, αίτημα στο οποίο συμφώνησε η κυβέρνηση.

Αυτό μεταφράζεται σε νέες μετατάξεις, μεταθέσεις και καταργήσεις θέσεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ τα υπουργεία έχουν λάβει εντολή να καταθέσουν σχέδια συρρίκνωσης οργανισμών, συμβουλίων και αρμοδιοτήτων που εποπτεύουν, ώστε σταδιακά η διακυβέρνηση να γίνει πιο ευέλικτη άρα να ελέγχεται καλύτερα.

Στόχος η συρρίκνωση να φθάσει το 30% σε ορίζοντας τετραετίας ώστε να εξοικονομηθούν περισσότεροι πόροι.