Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Eurozone debt crisis: how Greece could exit the euro



As global companies draw up contingency plans for a Greek exit from the euro, we examine the feasibility of Athens’ departure – from new drachmas to illegality and €1 trillion costs.

Purse full of euro coins
In the event of an exit, Greece would create a new currency and give its central bank new
 powers. Photo: REX FEATURES
It’s a tradition of Greek theatre that the real action takes place off-stage. Much the same might be said of the euro drama.
A second bailout and last week’s repayment of a €14.5bn (£12.1bn) bond has produced a dramatic lull in proceedings. Even the president of the European Central Bank said last week that the worst of the crisis is over. But does anyone actually believe there is not another Act to come?
Not if you look at what is going on behind the scenes. Whatever the politicians may pretend, governments, banks and companies continue to make contingency plans for a Greek exit from the euro. And, arguably, the terms of the latest bailout make one easier.

Τα κρίση-μα σεμινάρια




(στο τέλος του άρθρου, το αναλυτικό πρόγραμμα των σεμιναρίων)

Αυτή την Τρίτη, στις 7 το απόγευμα, ξεκινάνε τα «Κρίση-μα Σεμινάρια», μια σειρά σεμιναρίων με θέμα την κρίση που οργανώνει η πρωτοβουλία «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας». Ζητήσαμε από τον Αντώνη Λιάκο, που είναι και ο πρώτος εισηγητής, να μας εξηγήσει τους στόχους και τη λογική τους.
«Ε»
Σεμινάρια για την κρίση; Δεν ακούγεται παράδοξο;
του Αντώνη Λιάκου
 Κλειδί για την αποδοχή των πολιτικών που επιβάλλονται υπήρξε μια ορισμένη εκφορά του τρόπου που φτάσαμε στην κρίση, ενός «αφηγήματος της κρίσης». Αυτό συγκροτήθηκε, όχι χωρίς τη βοήθεια διανοουμένων, κυριάρχησε στον δημόσιο λόγο και έγινε τόσο ισχυρό ώστε να αποκτήσει σχεδόν χαρακτηριστικά ταυτότητας: «Αυτοί είμαστε, η διεφθαρμένη πελατειακή κοινωνία της μεταπολίτευσης». Με τον τρόπο αυτό δικαιολογείται και περνάει κάθε καταστροφική πολιτική. Πρόκειται για ένα αφήγημα αυτοενοχοποιητικό που αντικαθιστά την πολιτική ανάλυση με την ηθική. Έχει διεισδύσει βαθιά στους πόρους της κοινωνίας, ώστε αρνείται να δει τι συμβαίνει στον κόσμο, κι αν το βλέπει σου λέει «εδώ είναι διαφορετικά».

Μεγαλείων οψώνια



Σημειώσεις περί δημόσιου χώρου
του Κώστα Σπαθαράκη

Όλοι αυτοί οι φρόνιμοι γέροι, οι πρόθυμοι συμβουλάτορες, οπού ονομάζονται κάπου και «κακών παρακλήτορες», […] συνηθροίζοντο συνήθως εις το μικρόν καφενείον του Σκαρτσοπούλου […]. Εκεί εύρισκαν πολλά εύκολα θύματα. […] Αν ήτον όμως κανείς πτωχός, τότε αλλοίμονό του. Του έδιδαν συμβουλάς, πολλάς συμβουλάς και νουθεσίας, πώς να είναι φιλόπονος (ο άνθρωπος συνέβαινε να μη ευρίσκη εργασίαν), πώς να είναι οικονόμος (δεν είχε τι να οικονομήση), και να μην είναι και μέθυσος (ο άνθρωπος δεν είχε πεντάραν διά να πίη ένα ποτήρι).
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Μεγαλείων οψώνια», Άπαντα (4.421)


Γιάννης Τσαρούχης, "Θεατρίνοι"
Κυκλοφορεί γύρω μας, με διάφορες εκδοχές και πρόσημα, η αντίληψη ότι τώρα που κατέρρευσε το πελατειακό κράτος, τώρα που διαλύονται με την έξωθεν πίεση οι τεμαχικές συμφωνίες με επιμέρους επαγγέλματα και κοινωνικές ομάδες, τώρα που σταματάει πια εκ των πραγμάτων η εξαγορά των συνειδήσεων και της ψήφου, έχει έρθει η ώρα των ιδεών, ότι γίνεται δηλαδή ξανά εφικτή η αμιγής ιδεολογική πάλη, που είχε νοθευτεί από τα μεμονωμένα «συμφέροντα» και είχε διαστραφεί από την παραγνώριση του γενικού καλού.
Βασικός φορέας αυτής της αντίληψης είναι βεβαίως αυτές οι ετερόκλιτες ομαδώσεις διανοουμένων κυρίως, που από τον Μάιο του 2010 προχώρησαν σε μια σειρά δημόσιες παρεμβάσεις υπέρ του μνημονίου, υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, υπέρ του Καμίνη, υπέρ του νόμου Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ, υπέρ της κυβέρνησης των αρίστων, και γενικώς υπέρ όλων των καλών πραγμάτων που εμποδίζονται από τα «συμφέροντα». Πέραν της φιλοδοξίας, βασικό κίνητρο τέτοιων παρεμβάσεων ήταν η καλόπιστη (σε βαθμό αφέλειας) αντίληψη ότι υπάρχει κοινωνικό ακροατήριο που περιμένει πολιτική καθοδήγηση από έγκριτους και σοβαρούς συνταγματολόγους, καλλιτέχνες, και πάει λέγοντας. Ήταν η αντίληψη πως, παρότι οι υλικοί όροι του δημόσιου χώρου καταστρέφονται, οι εφημερίδες φυτοζωούν, τα βιβλία πολτοποιούνται απούλητα, το ίντερνετ περνάει μια δύσκολη εφηβεία, ενώ αναγνώστες και ακροατές πνίγονται από τις βιοτικές μέριμνες, διανοίγεται πεδίο λαμπρό για τους αγνούς ιδεολόγους, που δεν ταυτίστηκαν με τα «συμφέροντα» και είναι οι αποκλειστικοί εκφραστές του γενικού καλού. 

Οι πολιτικές ρίζες της χρηματοπιστωτικής πανωλεθρίας




ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/03/2012
Στην ανάλυσή του ο Wolfgang Streeck ερμηνεύει την κρίση με όρους μετασχηματισμού του "δημοκρατικού καπιταλισμού". Υποστηρίζει δε, ότι εφόσον αυτός παρουσιάζει ανυπέρβλητες δυσκολίες, είναι πιθανό σύντομα να αντιμετωπίσουμε μια νέα "φούσκα" εξαιτίας του. Ένα κείμενο για όσους θέλουν να κατανοήσουν την παρούσα ελληνική και παγκόσμια κρίση και για όσους βρίσκουν ανεπαρκείς τις μέχρι σήμερα πολιτικές ερμηνείες της. Το κείμενο αποτελεί σύντομη εκδοχή της ανάλυσης που δημοσιεύτηκε στο "New Left Review", ν. 71, Λονδίνο, Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2011.

Του Wolfgang Streeck
Διευθυντή του Ινστιτούτου Max Planck για την Κοινωνική Έρευνα, Κολωνία.

Μέρα με τη μέρα τα γεγονότα που σημαδεύουν την κρίση μάς διδάσκουν ότι οι αγορές υπαγορεύουν πλέον τον νόμο τους στα κράτη. Τα κράτη, υποτίθεται δημοκρατικά και κυρίαρχα, βλέπουν να τους επιβάλλονται όρια ως προς το τι μπορούν να κάνουν για τους λαούς τους και να τους ανακοινώνονται χαμηλόφωνα οι θυσίες που πρέπει να ζητήσουν από τους πολίτες.

GAPing Idiot’s University



ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ
του Ν. Κουνενή

Διακόσια σαράντα χιλιάδες μέλη του Κινήματος των Αμετανόητων (κατ’ άλλους διακόσια σαράντα, σκέτο), εξέλεξαν νέο πρόεδρο τον Ευάγγελο Α’ τον Βλοσυρό.

Κατόπιν τούτου, ο πρώην πρόεδρος Γεώργιος Γ’, ο Βραχύς, απηλλάγη πλέον από τα άγχη και προσανατολίζεται οσονούπω στην υλοποίηση του μεγάλου ονείρου της πολυκύμαντης ζωής του: της δημιουργίας μιας International Σχολής Επιτυχημένων Ηγετών (Leader’s Administration). Σκοπός της είναι η αλτρουιστική μεταλαμπάδευση των ανυπέρβλητων ιδεών, της αξιοθαύμαστης γνώσης και του αξιοζήλευτου ταλέντου του Δούναβη της Σκέψης, του Αλιάκμονα της Σύνεσης, του Αχελώου της Αποφασιστικότητας, στους επίδοξους ηγέτες της οικουμένης.
Η Σχολή θα διοικείται από δεκαεξαμελή Διοικούσα Επιτροπή στην οποία, πλην του ίδιου του Γεωργίου, θα συμμετέχουν οι Μάργκαρετ, Αντρίκος, Νίκος και Άντα Παπανδρέου καθώς και όλοι οι πρώτου βαθμού συγγενείς τους. Οι συγγενείς 2ου και 3ου βαθμού θα τοποθετηθούν σε άλλα επιτελικά πόστα του Ιδρύματος. Ο τρόπος διοίκησης της Σχολής θα βασίζεται στο επιτυχημένο μοντέλο της Ελληνίδας πρώην υπουργού Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης, κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Νέα δανειακή σύμβαση: Και επισήμως αποικία η Ελλάδα



ΠΗΓΗ: Επίκαιρα 22-28/3
του Λ. Βατικιώτη
Μια νέα σελίδα στην υποτέλεια της Ελλάδας απέναντι στους πιστωτές και την ξενοδουλεία της πολιτικής της ελίτ ανοίγει η δανειακή σύμβαση που συνοδεύει το δεύτερο δάνειο της Τρόικας ύψους 137 δισ. ευρώ (109 από ευρωζώνη, συν 28 από ΔΝΤ). Το άγχος που διαπερνά το πολυσέλιδο κείμενο σχετίζεται με την αποτροπή κάθε πιθανής αναθεώρησης ακόμη και αμφισβήτησης της λεόντειας αυτής συμφωνίας από μια μελλοντική κυβέρνηση που θα σέβεται τον εαυτό της και δεν θα λειτουργεί ως το μακρύ χέρι των πιστωτών. Οι προσπάθειες τους ωστόσο να πνίξουν τον ελληνικό λαό στα χρέη για να σώσουν τις τράπεζες πέφτουν στο κενό. Κι η νέα δανειακή σύμβαση μπορεί με μια απλή πλειοψηφία της Βουλής ανά πάσα στιγμή να καταγγελθεί και να χαρακτηριστεί παράνομη, λόγω του ότι βρίθει αντισυνταγματικοτήτων! Είναι επίσης έκδηλη και μαζί προκλητική η μεροληψία της υπέρ των τραπεζών καθώς από τα 137 δισ. ευρώ τα 113 δισ. πάνε στις τράπεζες (ελληνικές και ξένες), δηλαδή το 82% του νέου δανείου!!! Τι σεβασμού μπορεί να αξίζει μια τέτοια χρηματοδότηση που καλύπτει την πιο βαθιά διαπλοκή ΕΕ και τραπεζών με τον μανδύα της «διάσωσης»;

Σφίγγει ξανά η θηλιά γύρω από την Ισπανία



ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

Οι φόβοι για τις τράπεζες της Ισπανίας αλλά και για τη δυνατότητα της χώρας να αποφύγει την ύφεση αυξάνονται. 

Στη λήξη της συνόδου των Βρυξελλών, στις αρχές του μήνα, που είχε στόχο την επίλυση της κρίσης στην ευρωζώνη, ο πρόεδρος του eurogroup Jean-Claude Juncker, αστειευόμενος, τύλιξε τα χέρια του γύρω από τον λαιμό του Ισπανού υπουργού Luis de Guindos και έκανε ότι τον πνίγει. Το στιγμιότυπο ήταν ενδεικτικό. 

Στην πραγματικότητα, η διαμάχη για το υπερβολικό έλλειμμα της Ισπανίας έχει επιλυθεί, αφού η κεντροδεξιά κυβέρνηση της Μαδρίτης υπέκυψε στις πιέσεις της Ευρώπης για κάθετη μείωση του ελλείμματος κι έχει ήδη εισαγάγει σχέδια απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας και διατάζει τις τράπεζες να βάλουν στην άκρη 50 δισ. ευρώ επιπλέον για τυχόν επιδείνωση στα ενυπόθηκα ενεργητικά. 

Ελληνοφρένεια Φάρσα με νερατζιές



FT: Η τρόικα αυτοσχεδιάζει, οι τεχνοκράτες είναι ξεπερασμένοι


Έντονη κριτική στην τάση που παρατηρείται στην Ευρώπη υπέρ των κυβερνήσεων τεχνοκρατών ασκεί ο Thomas Fricke σε άρθρο γνώμης στην Financial Times Deutschland. Με τίτλο «Η αυτοδίδακτη τρόικα», ο γερμανός δημοσιόγραφος  και αμφισβητεί ευθέως την αποτελεσματικότητα των πολιτικών που αυτοί εφαρμόζουν.
ΠΗΓΗ: tvxs
Ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα, τονίζει με έντονα ειρωνικό τρόπο την ανησυχία σε σχέση με το πιθανό αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών και την αποτροπή της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ακολουθούμενη πολιτική. Το μήνυμα που περνά μέσα από όλη αυτή την κατάσταση – γράφει - είναι ότι η δημοκρατία είναι κάτι το ανόητο και ότι οι υπερχρεωμένες χώρες χρειάζονται τώρα σκληρούς μεταρρυθμιστές και αμείλικτη εξυγίανση της οικονομίας.
Το πραγματικά παράλογο της υπόθεσης είναι ότι η «επευφημούμενη εμφάνιση» των ειδικών βρίσκεται σε ακραία αντίθεση με το πόσο λίγο μπορούν οι ίδιοι να εκτιμήσουν την επίδραση των συνταγών που εισηγούνται, ειδικά από την στιγμή που κάποιες οικονομικές πολιτικές έχουν ήδη αποδειχθεί ως αμφίβολης αξίας.

Οι …πιο καλοί οι μαθητές στο δρόμο για την αποτυχία


ΠΗΓΗ: Sofokleous 10
Η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε… ή αλλιώς, πώς οι καλοί μαθητές της τρόικας, Πορτογαλία και Ιρλανδία οδηγούνται στην καταστροφή γιατί εφαρμόζουν πιστά την αδιέξοδη πολιτική σκληρής λιτότητας που έχει επιβάλλει στην Ε.Ε. το Βερολίνο.
Τα στοιχεία για την πορεία των οικονομιών της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας, δείχνουν έμπρακτα ότι οι ευρωπαίοι ακολουθούν λάθος πορεία και σπρώχνουν τις παραπάνω χώρες, αλλά και την ευρωζώνη συνολικά, στο γκρεμό, με την καθοδήγηση της Γερμανίας.
Ακόμα κι αν δεχθούμε ότι η περίπτωση της Ελλάδας είναι μοναδική, καθώς η χώρα μας αδυνατούσε να εφαρμόσει κατά γράμμα τα συμφωνηθέντα και να προχωρήσει στις απαραίτητες δομικές μεταρρυθμίσεις, δεν ισχύει το ίδιο για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία.
Αντιθέτως οι δύο μνημονιακές χώρες, εφαρμόζουν επακριβώς όσα προβλέπουν οι συμφωνίες, ακολουθούν πιστά τις επιταγές της τρόικας και έχουν δεχθεί τα εύσημα για την προσήλωσή τους.

Που πάμε...



thumb
ΠΗΓΗ: ΠΟΝΤΙΚΙ
Του Δημήτρη Μυ

Στη δημοκρατία τα αδιέξοδα οδηγούν στην κάλπη. Μόνο που, κάποιες φορές, το ερώτημα που τίθεται δεν έχει καμία σχέση με το πρόβλημα. Στην προκειμένη – ελληνική – περίπτωση τα ερωτήματα αν ο Σαμαράς θα πάρει γύρω στο 30% και αν ο Βενιζέλος θα συντριβεί ή θα τη γλιτώσει περιγράφουν το πρόβλημά τους, το οποίο δεν είναι υποχρεωτικά και το πρόβλημα της χώρας. Το πρόβλημα της Ελλάδας, δυστυχώς, είναι πολύ μεγαλύτερο...
Έτσι όπως έχουν έρθει, τα πράγματα (το ΠΑΣΟΚ διαλυμένο και η Ν.Δ. πολιτικά χρεοκοπημένη ως συγκυβερνώσα αντιπολίτευση) οδηγούν σε μια σχετικά «σίγουρη» πρόβλεψη: από τις κάλπες θα βγει ο Παπαδήμος ή κάποιο παρόμοιο τεχνοκρατικό αλεξικέραυνο για να συνεχιστεί η διακυβέρνηση της χώρας στη βάση των «συμβολαίων» που έχουν υπογραφεί και υπερψηφιστεί με τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους.

PORTUGAL Still waiting for better days


Paula Gil during the March 12, 2011 demonstration in Lisbon.
Paula Gil during the March 12, 2011 demonstration in Lisbon.

ΠΗΓΗ: expresso LISBON  (via pesseurope)
On March 12, 2011, João, Alexandre and Paula helped organise a massive demonstration against job insecurity and unemployment. A year later, with the country once more in the grip of a general strike, their situation hasn’t got better.
Little if anything has changed in Lisbon’s historic Alfama district in the year since. That’s where Alexander, Paula and João organised the marches that shook up the early spring of 2011 and drew nearly half a million people into the streets – protests that would go down in history as the “March of the Desperate Generation”. Certainly, their personal lives have seen some changes, and the country is no longer exactly the same either.
The tallest of these three friends has a bohemian look and a sense of irony on the tip of his tongue. Alexandre de Sousa Carvalho, 27, seems unimpressed with his life following March 12, 2011. “What has changed in my life? I have more friends on Facebook and, for a week, I was a celebrity,” he sums up with a sip at his beer, cigarette in hand.

Διαμαρτυρία κατά της ACTA στις 24/3 από το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας


Κόμμα Πειρατών Ελλάδας

Μια νομοθετική ρύθμιση κρυμμένη κάτω από το μανδύα της εμπορικής συμφωνίας μεταξύ κρατών, ετοιμάζεται να μπει στη ζωή μας. Λέγεται ACTA και μετατρέπει τις εταιρείες που παρέχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο σε ιδιωτική αστυνομία, η οποία μας παρακολουθεί όλους και επεμβαίνει χωρίς τη συνδρομή της δικαστικής εξουσίας!
♦ Η ACTA φέρνει μεγάλης κλίμακας και σκληρές ποινικές κυρώσεις, χωρίς να αποσαφηνίζονται το εύρος και ο τρόπος εφαρμογής τους.
♦ Η ACTA μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σταματήσει τη χρήση οικονομικών γενόσημων φαρμάκων, ώστε να προστατευθούν μεγάλες εταιρείες, σε βάρος όλων μας.
♦ Η ACTA παρακάμπτει τη Δημοκρατία και ανοίγει την πόρτα σε μια παράλληλη νομοθετική διαδικασία, την οποία οι Βουλευτές και οι Ευρωβουλευτές μας, ως εκπρόσωπο δικοί μας και όχι μεγάλων εταιρειών, θα έπρεπε να καταδικάσουν.
♦ Τέλος η επιτροπή της ACTA θα μπορεί να μεταβάλλει τη συμφωνία και μετά την υιοθέτησή της, κάτι που την καθιστά μη εκλεγμένο νομοθέτη. Ζητάνε να παραδώσουμε λευκή νομοθετική επιταγή σε ένα αδιαφανές και ελεγχόμενο από ιδιωτικά συμφέροντα σώμα.

Νέο haircut μεταξύ 50% με 70% θα σημειωθεί στο παλαιό και νέο ελληνικό χρέος στο α΄ τρίμηνο του 2013 – Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα επαναληφθεί…


ΠΗΓΗ: bankingnews
Π. Λεωτσάκος
(upd)Στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε ιστορικών διαστάσεων haircut στο χρέος, ιστορικών διαστάσεων αναδιάρθρωση.
Επικρατεί μια εντύπωση ότι μετά την απομείωση κατά 100 δις των ελληνικών ομολόγων το δημόσιο χρέος μπορεί να καταστεί βιώσιμο.
Όμως η σχεδόν καθολική άποψη των ξένων επενδυτών J P Morgan, UBS, Goldman Sachs, Pimco και πλειάδα αναλυτών στο Λονδίνο υποστηρίζουν ότι «η Ελλάδα μέσα στο επόμενο 10μηνο θα υποχρεωθεί να υλοποιήσει και νέο haircut στο χρέος. Ωστόσο αυτή την φορά θα συμπεριληφθούν τόσο των ιδιωτών όσο και του επίσημου τομέα. Η βασική αιτία που δεν υποχωρούν τα ελληνικά CDS είναι αυτός. Παρ΄ ότι πληρώθηκαν οι κάτοχοι τους θεωρούν ότι θα υπάρξει και δεύτερο κύμα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους στο α΄ τρίμηνο του 2013 δηλαδή τους επόμενους 10-12 μήνες»
Δεν είναι τυχαίο ότι και τα hedge funds όπως το Greylock Capital Management που συμμετείχε εθελοντικά στο ελληνικό PSI+ αναφέρει ότι αν υπάρξει νέο haircut στο ελληνικό χρέος τότε θα πρέπει να πληρώσει ο επίσημος τομέας.
Με όρους ρεαλιστικούς και ελληνικούς η Ελλάδα καλόμαθε με τις αναδιαρθρώσεις χρέους.
Άπαξ και το έπραξε μια φορά δύναται να το επαναλάβει ακόμη μια φορά.
Οι περισσότεροι ξένοι θεωρούν ότι μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου του 2013 θα υπάρξει νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Europe from the Periphery



These days, Europe appears to be a cold place viewed from the periphery in Ireland. We are being bailed out and supported in many ways by the Troika of the EU, ECB and IMF, but the terms imposed upon citizens largely reflect the liberal economic perspective. We are four long years into austerity. Indicators are no longer falling, but little is rising, particularly green shoots.
At this inauspicious time, a progressive vision for Europe demands a strong focus by progressive parties and organisations on the European Social Model and a clear understanding what is meant by the abused word “competitiveness.” This small western island has been laid low by liberal economics but, with European solidarity and support, rather than punishment and austerity, can rebound as a model member state. As progressives, we also need to consciously set out to restore the wage share in national income to improve equity, social cohesions, personal income distribution, longer term wealth distribution, macroeconomic stability and the composition of aggregate demand.

Πέντε αστικοί μύθοι και πέντε ανατρεπτικές απαντήσεις



ΠΗΓΗ:ΔΡΟΜΟΣ

Είναι καιρός να πούμε το μεγάλο «όχι» στην «εικονική πραγματικότητα» και το «ρεαλισμό» τους. Του Ορέστη Σταμόπουλου
Γιατί πρέπει να δεχόμαστε, ως φυσιολογικό, να μας «προστατεύουν» μεγάλες «φιλελληνικές-εγγυήτριες» δυνάμεις από ιδρύσεως ελληνικού κράτους; 
Μήπως γιατί η Ελλάδα, ως μικρή χώρα, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της, έχοντας να αντιμετωπίσει εγχώριους και ξένους επίβουλους, που απειλούν τη δημοκρατία της; Είναι γνωστό ότι από την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης έως τις μέρες μας, διάφορες δυνάμεις έχουν αναλάβει κατά καιρούς την προστασία μας από πάσης φύσεως εσωτερικές («ληστοσυμμορίτες») και εξωτερικές («επεκτατική πολιτική Τουρκίας») «απειλές». Την περίοδο του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ήταν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία που μέσω των συνονόματων κομμάτων (αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό) ποδηγετούσαν τη λαϊκή βούληση. Στα χρόνια της γερμανικής-ιταλικής Κατοχής και της Απελευθέρωσης, ήταν οι Άγγλοι επικυρίαρχοι. Στα χρόνια του Εμφυλίου πολέμου και του μετεμφυλιακού κράτους τους αντικατέστησαν «επάξια» οι ΗΠΑ. Γνωστός, εξάλλου, υπήρξε ο βρόμικος ρόλος της CIA στην επιβολή της χούντας. Μεταδικτατορικά ήταν η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Σήμερα, είναι η περιώνυμη τρόικα (Ε.Ε., ΔΝΤ, ΕΚΤ) υπό την ηγεσία του Δ’ Ράιχ, που έχει αναλάβει κατά αποκλειστικότητα την «ελληνική διάσωση» από τον κατοπινό «εθνικό εχθρό» ονόματι δημόσιο χρέος. Η έλευση της τρόικας, την εποχή της κυριαρχίας του «φωστήρα του σοσιαλισμού» και πρώην πρωθυπουργού Τζέφρυ Παπανδρέου, σήμανε την αρχή του τέλους για κάθε δημοκρατική και φιλολαϊκή κατάκτηση της μεταπολίτευσης - και όχι μόνο. Το σύνολο των κατακτήσεων που είχε κερδίσει το εγχώριο εργατικό-λαϊκό κίνημα με μαζικούς ηρωικούς αγώνες, εδώ και πάνω από έναν αιώνα, οδηγούνται σταδιακά στην γκιλοτίνα των μνημονίων και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.

Γελοιότητες..





·         Δεν είσαι γελοίος τώρα, να επιστρέφεις άρον-άρον στο μαντρί, ενώ πριν μόλις από μια βδομάδα απολάμβανες την αίγλη του επαναστάτη, του αντιμνημονιακού κι έβαζες –δήθεν- πάνω απ’ όλα την ..συνείδησή σου;; Δεν είσαι γελοίος, μια βδομάδα πριν να σε διαγράφουν εν ονόματι της κομματικής πειθαρχίας και την Κυριακή να τρέχεις στις κάλπες να ψηφίσεις τον ..Βενιζέλο;;;
·         Δήλωσε η κ. Διαμαντοπούλου πως οι εκλογές θα πρέπει να μας απασχολήσουν μόλις τρεις μέρες, γιατί ‘δεν προλαβαίνουμε ν’ αφήσουμε ούτε τα μολύβια κάτω’ !! Υπονοούμενο πρώτο: Τέτοια δουλευταρού !! Υπονοούμενο δεύτερο: Και μετά τις εκλογές το μολύβι η ίδια θα το κρατά !! Κατά τα άλλα, ποια συγκυβέρνηση καλέ;;…

Το νερό στον κόσμο: Κοινωνικό αγαθό ή εμπόρευμα;



του Κώστα Νικολάου

Ο προσδιορισμός του νερού ως κοινωνικού αγαθού ή ως εμπορεύματος είναι θεμελιώδους σημασίας, διότι υπαγορεύει ευθέως τη δυνατότητα δημόσιας ή ιδιωτικής διαχείρισής του.

Η αντιπαράθεση για την ιδιωτική ή δημόσια διαχείριση του νερού δεν είναι καινούργια. Διεξάγεται εδώ και δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Τα τελευταία όμως χρόνια, αυτή η αντιπαράθεση δεν είναι πλέον μόνο θεωρητική. Υπάρχουν αποτελέσματα ερευνών, που προκύπτουν από συγκεκριμένες εφαρμογές διαφορετικών μοντέλων διαχείρισης σε πολλές και διαφορετικές χώρες του κόσμου.

Ποιά είναι τα αποτελέσματα από την ιδιωτική διαχείριση του νερού, όπου αυτή εφαρμόσθηκε παγκόσμια; Ποιά είναι τα αποτελέσματα από τη δημόσια ή/και κοινοτική διαχείριση του νερού; Τί συμπεράσματα προκύπτουν συγκρίνοντας τα αποτελέσματα αυτών των δύο βασικών μοντέλων διαχείρισης; Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα, που θα επιχειρηθεί να απαντηθούν συνοπτικά στο κείμενο που ακολουθεί.

Stratfor: Η Πορτογαλία μαθαίνει... ελληνικά




ΠΗΓΗ: Stratfor (via euro2day)

Αν και μπορεί να υπάρξει κάποια σύγκριση μεταξύ της Πορτογαλίας και της Ελλάδας, οι δυο χώρες έχουν σημαντικές διαφορές. 
Στην Ελλάδα, η οικονομική απελπισία, η πολιτική σύγχυση και η κοινωνική αναταραχή «κρύβουν» μια εθνική κρίση μοναδική, από την άποψη της πιθανότητας διάχυσής της σε άλλες ευάλωτες χώρες της Ευρώπης. Και η πορτογαλική οικονομία είναι κλονισμένη, ωστόσο σε κοινωνικό επίπεδο η χώρα εμφανίζει μικρότερη αστάθεια σε σχέση με την Ελλάδα. 
Οι διαδηλώσεις δεν είναι συχνές και όταν πραγματοποιούνται είναι σχετικά ειρηνικές. 
Επίσης, η Πορτογαλία έχει πολιτική στήριξη τόσο στο εσωτερικό της όσο και από το εξωτερικό. Αν και η κυβέρνηση τεχνοκρατών επιβλήθηκε στην Αθήνα, οι Πορτογάλοι αντιθέτως εξέλεξαν δημοκρατικά τη νέα τους κυβέρνηση, η οποία μέχρι στιγμής έχει συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του πακέτου στήριξης που έλαβε. Παράλληλα, η τρόικα χαρακτηρίζει την Πορτογαλία ως παράδειγμα πειθαρχίας και υπευθυνότητας.

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Θέμα χρόνου η νέα χρεοκοπία



ΠΗΓΗ: (Επίκαιρα, 15 Μαρτίου 2012)
του Λ. Βατικιώτη
Η σκοτεινή πλευρά του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι άμεσα, στην καθημερινή ζωή του έλληνα πολίτη το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων, για την ολοκλήρωση του οποίου θριαμβολογούσε η κυβέρνηση την Παρασκευή, ισοδυναμεί με κοινωνική οπισθοδρόμηση και εθνική ταπείνωση. Το PSI ουδέποτε θα είχε προχωρήσει αν δεν είχε ψηφιστεί το τελευταίο Μνημόνιο που κατάργησε το εργατικό δίκαιο και ισοπέδωσε τις κοινωνικές κατακτήσεις του 20ου αιώνα. Μειώσεις μισθών ακόμη και 40% (αν δίπλα στην επίσημη μείωση μισθών 22% ή 32% για τους νέους υπολογίσουμε και τα επιδόματα που καταργούνται) μέχρι του σημείου που εργαζόμενοι να μην έχουν να φάνε, εκτίναξη της ανεργίας σε επίπεδα πολύ άνω του 21% όπου βρίσκεται σήμερα, σε σημείο ώστε να δημιουργηθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα κατά την μεταπολεμική περίοδο μια πολυάριθμη υπο-τάξη εξαθλιωμένων που θα στερείται των στοιχειωδών μέσων για την αυτοσυντήρησή της, συμβολικοποίηση των επικουρικών συντάξεων και κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων αποτελούν την κορυφή μόνο του παγόβουνου στο οποίο ήδη προσκρούει η Ελλάδα που ονειρευτήκαμε και επιθυμήσαμε.

Germany's secret? The Protestant leisure ethic



The Germans have at last won over the British. But the workaholics Britain so admires belong to a distant past
German tourists in Mallorca
German tourists in Mallorca. 'In a 2010 EU report on holidays, Germany came out top, with 40 days a year – compared with 33 in Greece.' Photograph: Jaime Reina/AFP/Getty Images
First, the cheery news: the Brits may finally be getting over the war. A YouGov survey published last week hints that the British view of Germany is less and less defined by sinister men in jackboots. Britain may still be overwhelmingly sceptical about the EU and Germany's role in it, but Brits have developed a serious soft spot for the way Germans run their country – their politicians, banks, schools and hospitals all rated more highly than their British equivalents. In fact, Germany is the second most admired country in Britain, ahead of the US and behind only Sweden.