Αποκαλυπτική έκθεση βόμβα για την ελληνική κρίση (I)

Πηγή: Sofokleous10

Πάνος Παναγιώτου

Το CNN, το Reuters, το BBC και ακόμη και το Yahoo είναι μερικά από τα διεθνή ΜΜΕ που παρέχουν, σε καθημερινή βάση, διαφορετικές εκδόσεις των προγραμμάτων τους για διαφορετικές περιοχές του κόσμου. Η διεθνής έκδοση του CNN είναι πολύ διαφορετική από αυτήν για τις ΗΠΑ ενώ πριν μερικά χρόνια και υπό το βάρος της αλλαγής της αγγλοσαξονικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή το BBC έκλεισε μία σειρά υπηρεσιών του, μεταξύ των οποίων και της ελληνικής, ώστε να εξοικονομήσει χρήματα για το αραβικό τμήμα του σταθμού, σε μία προσπάθεια δημιουργίας του αντίπαλου δέους του Al Jazeera.

Με αυτό το σκεπτικό υπόψην είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπουμε την ελληνική κρίση όχι μόνο μέσα από τα ελληνικά ΜΜΕ αλλά και από τα διεθνή και ακόμη περισσότερο από διαφορετικούς οργανισμούς, κυβερνητικούς και μη, διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα, κέντρα κλπ ώστε να μπορέσουμε να αποκτήσουμε μία άλλη οπτική στο θέμα που μας ταλανίζει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στις μέρες μας και να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε και να κατανοήσουμε αθέατες πλευρές του αλλά και να καταλάβουμε πώς βλέπουν την ελληνική κρίση όσοι είναι εκτός Ελλάδας. 

Απογραφές με αρωμα....προγραφών

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μυστικά και ψέματα πίσω από τα στοιχεία για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, το μέγεθος του κράτους και τη δίψα της τρόικας για απολύσεις.

Με περισσή σπουδή ανακοίνωσαν, την περασμένη εβδομάδα, οι υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών τα αποτελέσματα της απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων. Η διαδικασία παρουσιάστηκε σαν έργο τιτάνιο, λες και όλη η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης εξαρτιόταν από τη γνώση του ακριβούς αριθμού των λειτουργών της. Η επιλογή περιελάμβανε πολλές γκρίζες ζώνες, ως προς τη σκοπιμότητά της, μια και η καταγραφή μπορούσε να γίνει και με τα στοιχεία που ήδη διέθεταν οι διευθύνσεις προσωπικού υπουργείων και άλλων φορέων του Δημοσίου. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, ελάχιστα αποκλίνουν από αυτά που, κατά καιρούς, έχει παρουσιάσει η ίδια η ΑΔΕΔΥ.

Είναι προφανές ότι η φαραωνικής έμπνευσης διαδικασία περιείχε, εξαρχής, ένα στόχο: να συντηρήσει και να επιβεβαιώσει τους συνήθεις αστικούς μύθους περί διόγκωσης του απεχθούς κράτους, στην οποία μάλιστα ερρίφθη το ανάθεμα της δημοσιονομικής κρίσης. Το προηγούμενο διάστημα ακούστηκαν εξωφρενικά πράγματα περί 1,5 εκατομμυρίου υπαλλήλων του δημοσίου τομέα και περί ελληνικής εξαίρεσης στον πανευρωπαϊκό κανόνα του «λιτού» κράτους, ενώ σε ευρύτατα στρώματα της κοινωνίας, χάρη και στη ρητορική των ΜΜΕ, εμπεδώθηκε αντίληψη περί προνομιούχων και παρασιτούντων υπαλλήλων. Αντίληψη που διευκόλυνε την ευθεία επίθεση στο εισόδημα και σε στοιχειώδη δικαιώματά τους.

What Is Living and What Is Dead in Social Democracy?

The following is adapted from a lecture given at New York University on October 19, 2009.

Πηγή: The New York Review of Books

by Toni Judt

Americans would like things to be better. According to public opinion surveys in recent years, everyone would like their child to have improved life chances at birth. They would prefer it if their wife or daughter had the same odds of surviving maternity as women in other advanced countries. They would appreciate full medical coverage at lower cost, longer life expectancy, better public services, and less crime.

When told that these things are available in Austria, Scandinavia, or the Netherlands, but that they come with higher taxes and an “interventionary” state, many of those same Americans respond: “But that is socialism! We do not want the state interfering in our affairs. And above all, we do not wish to pay more taxes.”

This curious cognitive dissonance is an old story. A century ago, the German sociologist Werner Sombart famously asked: Why is there no socialism in America? There are many answers to this question. Some have to do with the sheer size of the country: shared purposes are difficult to organize and sustain on an imperial scale. There are also, of course, cultural factors, including the distinctively American suspicion of central government.

And indeed, it is not by chance that social democracy and welfare states have worked best in small, homogeneous countries, where issues of mistrust and mutual suspicion do not arise so acutely. A willingness to pay for other people’s services and benefits rests upon the understanding that they in turn will do likewise for you and your children: because they are like you and see the world as you do.

Αυξήσεις στην τιμή των διοδίων μέχρι και 60%!

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

Το δυσβάσταχτο χαράτσι, που περιμένει τις εργατικές λαϊκές οικογένειες, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που παραχωρεί σε επιχειρηματικούς ομίλους το εθνικό οδικό δίκτυο

Μέσα σε τρία χρόνια, έγιναν πέντε αυξήσεις στα χαράτσια των διοδίων

Eurokinissi

Νέος κύκλος με αυξήσεις - «φωτιά» στα διόδια κατά μήκος των εθνικών οδών και τους παράπλευρους δρόμους, αναμένεται να ξεκινήσει το αμέσως προσεχές διάστημα. Το δυσβάσταχτο χαράτσι που περιμένει τις εργατικές λαϊκές οικογένειες είναι αποτέλεσμα της πολιτικής των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που παραχωρεί σε επιχειρηματικούς ομίλους το εθνικό οδικό δίκτυο, για να ενισχυθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου.

Τις επόμενες μέρες, αναμένεται να παραδοθεί στην κυκλοφορία η νέα σήραγγα Στέρνας (αφορά τον δεύτερο κλάδο προς Αθήνα) του αυτοκινητοδρόμου «Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα και Λεύκτρο - Σπάρτη». Επιπλέον, ολοκληρώνονται και θα δοθούν στην κυκλοφορία και τα ενδιάμεσα τμήματα του δρόμου μεταξύ των σηράγγων κι έτσι συνολικά θα λειτουργούν πλέον τέσσερις σήραγγες με διαχωρισμένη κυκλοφορία. Τρεις στο τμήμα του αυτοκινητοδρόμου Κόρινθος - Τρίπολη, οι σήραγγες Στέρνας, Νεοχωρίου, Αρτεμισίου και η σήραγγα Ραψομάτη στο τμήμα Τρίπολη - Καλαμάτα - Σπάρτη.

Σύμφωνα με τη σύμβαση παραχώρησης, στις αρχές Σεπτέμβρη θα αυξηθούν μέχρι και 60% οι τιμές διοδίων στο συγκεκριμένο αυτοκινητόδρομο. Για παράδειγμα, στο σταθμό της Νεστάνης τα δίκυκλα θα πληρώνουν 1,5 ευρώ από 0,9 που πληρώνουν σήμερα, τα ΙΧ 2,2 ευρώ από 1,4 και τα λεωφορεία 5,6 ευρώ από 3,5.

Ετοιμάζουν «μαχαίρι» για τις επικουρικές

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

Αμείωτες ανατροπές προβλέπει η εφαρμογή του νέου αντιασφαλιστικού νόμου. Παρά την τεράστια μείωση των συντάξεων, τα κυβερνητικά στελέχη θεωρούν υψηλές τις εργοδοτικές εισφορές

Πετσόκομμα των επικουρικών συντάξεων δείχνει για το επόμενο διάστημα η προπαγάνδα, με την οποία τα κυβερνητικά στελέχη συνεχίζουν να «διαφημίζουν» τη σημασία και την ανάγκη να συνεχιστεί η ασφαλιστική μεταρρύθμιση της οποίας σταθμός ήταν ο νόμος που ψήφισε η Βουλή τον περασμένο Ιούλη. Μια «ιστορική και μακρόπνοη μεταρρύθμιση», όπως τη χαρακτήρισε την περασμένη βδομάδα και το κλιμάκιο της τρόικας που ήρθε στην Ελλάδα, δίνοντας ειδικά συγχαρητήρια στην κυβέρνηση και τους «εταίρους» της (μεταξύ αυτών και στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ) για την αποφασιστικότητα με την οποία προχωρούν στην κατακρεούργηση των κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Ετσι, ο υφυπουργός ΕργασίαςΓιώργος Κουτρουμάνης,μιλώντας χτες στο ΣΚΑΪ, είπε ότι «για τις επικουρικές συντάξεις υπάρχει πρόβλεψη στο (σ.σ. αυτόν που ψηφίστηκε τον Ιούλη) νόμο», συμπληρώνοντας ότι δεν «πρόκειται να "δώσουμε εξετάσεις" το Σεπτέμβρη ή τον Οκτώβρη σ' αυτά τα θέματα». Τί είναι αυτό που προβλέπει ο πρόσφατος αντιασφαλιστικός νόμος; Οτι η καταβολή των επικουρικών συντάξεων θα εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση των Ταμείων. Τι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά; Οτι αν τα οικονομικά των επικουρικών ταμείων δεν είναι καλά ή οι συντάξεις δε θα καταβάλλονται ή θα καταβάλλονται μειωμένες. Αρα και η διευκρίνιση πως «ο νόμος προβλέπει ότι θα γίνουν οι αναγκαίες αναλογιστικές μελέτες στις αρχές του 2011, για να δούμε ποιες είναι οι οικονομικές δυνατότητες του κάθε Ταμείου», προμηνύει νέο ντόμινο αντιασφαλιστικών χτυπημάτων.

Οποία έκπληξις!

Πηγή: ΑΥΓΗ

του Γ. Κοροπούλη

Η λογική διάταξη επιχειρημάτων, που ωριμάζοντας έλαβε τη μορφή επιστήμης και υπήρξε ανέκαθεν το θεμέλιο της πολιτικής ανάλυσης, προϋπέθετε, ως γνωστόν, την απαίτηση να «σώζουμε τα φαινόμενα», να μην παραβιάζουμε τα δεδομένα της παρατήρησης κι εντέλει την ίδια την έννοια (και την ουσία) του προφανούς.

Όμως το προφανές απωθείται τώρα συντεταγμένα προς όφελος του επιφανειακού - που δεν είναι κατά κανένα τρόπο συνώνυμό του. Ένα πέπλο υφασμένο με ευσεβείς πόθους και με τα νήματα εκείνα ψευδούς συνείδησης τα οποία εκτυλίσσουν (με το αζημίωτο, εννοείται) σαν «αναλύσεις» οι opinion makers απλώνεται πάνω στη συγκεχυμένη πραγματικότητα -κι εμείς χαζεύουμε την κεντημένη στο πέπλο εικόνα, πεπεισμένοι ότι βλέπουμε την αλήθεια γυμνή. Η πρώτη επίπτωση είναι ότι εξουδετερώνεται η αίσθηση του γελοίου. Η δεύτερη, ότι πέφτουμε από έκπληξη σε έκπληξη και γινόμαστε κι οι ίδιοι γελοίοι. Κι αυτό συμβαίνει σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Το Τέλος του ΕΣΥ.

ΠΗΓΗ: Ευ Ζην

Το ΕΣΥ, με τις «ευλογίες» της ηγεσίας «μας», και σύμφωνα με της Τρόικας τις διαταγές, βαδίσει στο από καιρό προγραμματισμένο τέλος του. Και Εμείς, όλοι εμείς, εργαζόμενοι, ασθενείς, πολίτες, θα βιώσουμε τι σημαίνει το να αρρωστήσει κάποιος ενώ η χώρα του βρίσκεται υπό κατοχή (Του ΔΝΤ, και των Ευρωπαίων «εταίρων» μας..).

Σε κάθε χώρα που έχει περάσει το ταμείο, εκτός από την κοινωνική συνοχή, την οικονομία, τις εργασιακές σχέσει, έχει αποβεί καταστροφικό και για την υγεία. Έχει μειωθεί το προσδόκιμο επιβίωσης λόγω της αποσάρθρωσης των νοσοκομείων και των υπηρεσιών υγείας, και έχουν φτάσει να πεθαίνουν οι άνθρωποι στους δρόμους (όπως στην Αργεντινή) μια και δεν είχαν ιδωτική ασφάλιση.

Στην Ουγγαρία από 124 νοσοκομεία, έμεινα 24 μετά την λαίλαπα του «εξορθολογισμού» και της «εξοικονόμησης πόρων»..

Το σχέδιο είναι καλά οργανωμένο, σαν τα εγκλήματα ένα πράγμα.. Στην αρχή έλεγαν ότι δεν θα περιορίσουν τους πόρους στην Υγεία, μετά είπαν να περικόψουν τις εφημερίες (λες και δεν υπάρχουν ουρές εκατοντάδων ασθενών σε κάθε γενική εφημερία των μεγάλων νοσοκομείων που εξυπηρετούνται από ελάχιστους γιατρούς), και μετά να κάνουν «ολοήμερη» λειτουργία των νοσοκομείων.

Η δομική κρίση του συστήματος

(του Σωτήρη Δημητρίου)

(Aναδημοσίευση από Anti-somata )

`

`

Η δομική κρίση του συστήματος

Το ζήτημα της οικονομικής κρίσης είναι εξαιρετικά περίπλοκο. Επιπλέον, επικρατεί σύγχυση για το χαρακτήρα της. Ακούγεται από κάποιους ότι πρόκειται για χρονία ή δομική κρίση αλλά το ενδεχόμενο να απειλούμαστε από μια τέτοια κρίση αμφισβητείται, τόσο από την επίσημη άποψη όσο και από την κοινή γνώμη. Αντίθετα, υποστηρίζεται ότι πρόκειται για μια ακόμα επανάληψη των γνωστών περιοδικών κρίσεων του καπιταλισμού, οι οποίες κατέληγαν πάντα σε αναδιάρθρωσή του με βάση τις χαρακτηριστικές τάσεις της επέκτασης και, ταυτόχρονα, της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.

Η αμφισβήτηση αυτή μεταφέρει το πρόβλημα στη σφαίρα του αξιοπερίεργου. Όχι τόσο εξαιτίας της ιδέας ότι φτάσαμε στο «τέλος της ιστορίας» και ότι θα ζούμε με συνεχείς περιοδικές κρίσεις στον αιώνα τον άπαντα. Ούτε εξαιτίας της συνακόλουθης ιδέας ότι η ζωή μας προσδιορίζεται από την κουλτούρα, άρα και από την τέχνη, και εντελώς άσχετα από τους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες που, γι’ αυτό, δεν τους συζητάμε. Αλλά εξαιτίας του εξής:  Στα 1972 γνωστοποιείται στους ηγέτες των βιομηχανικών χωρών το αποτέλεσμα της μελέτης μιας ομάδας ειδικών καθηγητών, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει η απειλή παγκόσμιας κρίσης και επείγει να ληφθούν ορισμένα μέτρα. Κύριοι παράγοντες της κρίσης, σύμφωνα με τη μελέτη  ήταν: η δημογραφική πίεση, η εξάντληση των φυσικών πόρων, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η συνεχής αύξηση του ρυθμού της βιομηχανικής παραγωγής. Δεν θορυβήθηκε κανείς από τους ηγέτες της Δύσης, αλλά το 1973, όταν εκδηλώθηκε η πετρελαϊκή κρίση, έδωσαν σημασία στη μελέτη και ανέθεσαν σε άλλη, μεγαλύτερη επιστημονική, ομάδα να την επαναλάβει. Η νέα μελέτη επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της προηγούμενης, οπότε, με πρωτοβουλία του Κίσιγκερ η ηγεσία της Δύσης επιδίωξε να λάβει ορισμένα μέτρα. Ένα από αυτά ήταν ο έλεγχος των γεννήσεων για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, που απέτυχε εντελώς, και το άλλο, η περιοδική Σύνοδος Πλουσίων και Φτωχών χωρών με σκοπό τη μείωση του μεταξύ τους οικονομικού «ανοίγματος της ψαλίδας». Στα 1978, στην τελευταία Σύνοδο, που έγινε στο Ναϊρόμπι, η δύση δίνει τέλος στις συναντήσεις αυτές, λόγω ανησυχιών για την οικονομία της Αγγλίας. Το 1980 υιοθετείται το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού που πρότεινε ο Φρίντμαν, καθηγητής  στο Σικάγο. Αναγνωρίζεται, πλέον, από τους οικονομολόγους ότι η κρίση είναι χρονία.

Συνεχίζουν με προσφυγές κατά Μνημονίου

Στα διοικητικά και πολιτικά δικαστήρια σκοπεύουν να προσφύγουν, για να κηρυχθούν αντισυνταγματικά και να ακυρωθούν τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, εργαζόμενοι από τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα στη Θεσσαλονίκη (ΔΕΘ, Helexpo, ΕΛΒΟ, γιατροί ΕΣΥ κ.ά.).

Εχουν αναθέσει την υπόθεση σε δικηγορικό γραφείο και τις προσεχείς εβδομάδες θα ανακοινώσουν ποιες ακριβώς ενέργειες θα κάνουν. Τα επιχειρήματά τους είναι ότι τα μέτρα της κυβέρνησης παραβιάζουν το Σύνταγμα σχετικά με τη διαδικασία ψήφισης του Μνημονίου. Πρόκειται για διεθνή σύμβαση και άρα όφειλε να ψηφιστεί από αυξημένη πλειοψηφία 3/5 των βουλευτών (180 βουλευτές). Παραβιάζουν διατάξεις του Συντάγματος και συγκεκριμένα το άρθρο 22 για την προστασία της εργασίας και των αποδοχών. Είναι αντίθετες με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και το Κοινοτικό Δίκαιο, σύμφωνα με τα οποία δεν είναι δυνατόν να παραβιάζονται και να καταργούνται περιουσιακά ενοχικά δικαιώματα. Παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας, διότι περικοπή περιουσιακών ενοχικών δικαιωμάτων των μισθωτών επιτρέπεται μόνο εάν συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος τηρούμενης πάντα της αρχής της αναλογικότητας. Παραβιάζουν την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων και δημιουργούν ανασφάλεια δικαίου.

23% σαλτάρισαν οι απολύσεις

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ 31.000 ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ 

ΞΕΠΕΡΑΣΑΝ ΤΙΣ 659.000 * ΟΑΕΔ: 566.000

Η ανεργία τραβάει την ανηφόρα, τον Ιούνιο οι απολύσεις εργαζομένων με συμβάσεις αορίστου χρόνου σημείωσαν αλματώδη αύξηση 22,9% (31.296 σε όλη τη χώρα, δηλαδή 5.839 περισσότερες από τον Μάιο), και ο ΟΑΕΔ κάνει τα στραβά μάτια, καταγράφοντας ως ανέργους μόνο όσους εμφανίζονται να αναζητούν εργασία, για να υποστηρίξει ότι οι άνεργοι... μειώνονται.

Τον Ιούνιο -μήνα με μεγάλα περιθώρια απορρόφησης εποχικά εργαζομένων-, επισημαίνουν οι επιστημονικοί συνεργάτες των συνδικάτων, οι εγγεγραμμένοι άνεργοι έφτασαν τους 659.119 και όχι τους 566.804, όπως υποστηρίζει ο ΟΑΕΔ, χωρίς επιπλέον να διευκρινίζει αν όσοι προσλαμβάνονται έχουν σταθερή και πλήρη απασχόληση ή εργάζονται σε ευέλικτο καθεστώς.

Ειδικότερα, από την αποκωδικοποίηση των στοιχείων που δημοσιοποίησε ο ΟΑΕΔ προκύπτει ότι:

Αλχημείες

* Ο Οργανισμός εμφανίζει το ποσοστό των ανέργων μειωμένο κατά 1% σε σχέση με τον Μάιο, ενώ τον Ιούνιο ήταν περισσότεροι κατά 1.034.

* Το 33,54% των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ υπερβαίνουν χρονικά τους 12 μήνες (δηλαδή είναι μακροχρόνια άνεργοι) και μάλιστα αυξημένοι αριθμητικά κατά 1.507 τον Ιούνιο σε σχέση με τον Μάιο.

Η Γερμανία ανακαλύπτει "τα κατορθώματα" της στην Ελλάδα

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΑΦΟΡΜΗ Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΕΣΕΕ

Σύσσωμος σχεδόν, ο γερμανικός τύπος αναφέρθηκε χθές  στην οικονομική κρίση της Ελλάδας και στο πρόγραμμα λιτότητας που στην ουσία η Γερμανία επέβαλε στη χώρα μας,προκειμένου να  μας σώσει .Ο Γερμανικός τύπος,με αφορμή τη μελέτη της ΕΣΕΕ για το λιανεμπόρειο,κανει εκτεταμένες αναφορές στα λουκέτα που μπαίνουν στην ελληνική αγορά και τις άλλες βαριές συνέπειες στην ελληνική οικονομία απο τα μέτρα που εχουν λειφθεί και κατάρτισε η κυβέρνηση για να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία.

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΜΕ

«Κατά τους τελευταίους 10 μήνες πολλά εμπορικά καταστήματα έχουν κλείσει, το δε ποσοστό ανέρχεται σε 17%. Ακόμα πιο χειρότερη είναι η κατάσταση στο κέντρο της πρωτεύουσας. Σύμφωνα με τον ελληνικό Τύπο και με τα στοιχεία που προκύπτουν από μελέτη του εμπορικού συλλόγου, κατά μήκος της οδού Σταδίου ένα στα τέσσερα καταστήματα έχουν κλείσει.

ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Source: Sofokleous 10

Βασίλης Βιλιάρδος

Η μορφή της δυτικής ύφεσης, ο κίνδυνος αποπληθωρισμού στις Η.Π.Α., τα προβλήματα της Ευρώπης, η κινεζική υπερβολή, η ιδιαιτερότητα της Ρωσίας και ο φορολογικός πληθωρισμός της Ελλάδας. 

Με τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια σε σχετικά υψηλά επίπεδα, με τις αποδόσεις των ομολόγων του δημοσίου να αυξάνονται, με τις τιμές αρκετών πρώτων υλών να ενισχύονται, με τα εμπορεύματα (soft commodities) να ακολουθούν έντονα ανοδική πορεία, καθώς επίσης με την πρόσφατη υποχώρηση των τιμών του χρυσού, δεν θα έπρεπε να έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία ότι, μετά από το «επεισοδιακό» δεύτερο τρίμηνο του 2010, κατά τη διάρκεια του οποίου υπερίσχυαν οι φόβοι αναφορικά με το τέλος της Ευρωζώνης και την «πτώση» του κοινού νομίσματος της, οι αγορές ανακάμπτουν ευρύτερα – με την ταυτόχρονη άνοδο της διάθεσης ανάληψης ρίσκου εκ μέρους των επενδυτών.

Τα καθόλου αυτονόητα του «λιγότερου κράτους»

Πηγή: Πριν (8 -8-2010)

Λεωνίδας Βατικιώτης

Το πραγματικό πρόσωπο ενός κράτους εντελώς εχθρικού προς τους πολίτες, πιστού υπηρέτη όμως του κεφαλαίου επιχείρησε να συγκαλύψει ο πρωθυπουργός την προηγούμενη Κυριακή κηρύσσοντας την «επανάσταση του αυτονόητου» από την Κρήτη. Στο λόγο του στηλίτευσε τα δημοσιονομικά ελλείμματα, την ευνοιοκρατία, την γραφειοκρατία, την αδιαφάνεια, τη διαφθορά. Ακόμη και την θεσμοθετημένη φοροελάφρυνση των πλουσιοτέρων και τη φορολογική επιβάρυνση των φτωχών, λες και δεν είναι η δική του κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες που επέβαλαν αυτό το ταξικό φορολογικό καθεστώς και το συντηρούν μέχρι σήμερα σαν κόρη οφθαμού.

Γιατί οι Έλληνες εφοπλιστές αυξάνουν τον στόλο τους

Πηγή: Capital gr

Της Ρόης Χάικου

Για δεύτερο συνεχόμενο μήνα ο ελληνικός εφοπλισμός κράτησε τα ηνία της παγκόσμιας ναυτιλίας, αφήνοντας δεύτερους τους Κινέζους. Οι Έλληνες διέθεσαν περί τα 6,4 δισ. δολάρια στο επτάμηνο του 2010 για να αγοράσουν συνολικά 191 πλοία, σύμφωνα με στοιχεία της N. Cotzias Shipping Consultans.

Συνολικά αποκτήθηκαν 151 φορτηγά πλοία, αξίας 4,3 δισ. δολαρίων και αντιστοιχούν στο 34,5% των επενδύσεων που έχουν γίνει εφέτος παγκοσμίως για την απόκτηση πλοίων. Αντίστοιχα, οι Έλληνες απέκτησαν 40 δεξαμενόπλοια με συνολικό τίμημα 2,2 δισ. δολαρίων, ποσό που αναλογεί στο 34,6% των παγκοσμίων επενδύσεων στα τάνκερς από τις αρχές του έτους. Οι Έλληνες πάντως, εξακολουθούν σταθερά να είναι η πρώτη δύναμη στα δεξαμενόπλοια. 

Το συνολικό ποσό των 6,3 δισ. δολαρίων που βγήκε από τα ταμεία των ελληνικών ναυτιλιακών χαρακτηρίζεται από παράγοντες της αγοράς ιδιαίτερα μεγάλο, αν αναλογιστεί κανείς πως συνολικά για την ίδια περίοδο δαπανήθηκαν 18 δισ. δολάρια για την αγορά 857 πλοίων παγκοσμίως.

Συνέντευξη του Ζίζεκ

Πηγή: Τσιμιτάκης

via Κουτί Πανδώρας

Ειρωνευόμενος όσους επιμένουν οτι ζούμε στην εποχή του Τέλους των ιδεολογιών ο Σλάβοι Ζίζεκ, ο διασημότερος Ευρωπαίος φιλόσοφος του καιρού μας, απαντά αναλύοντας… τις τουαλέτες σε Αμερική, Γαλλία και Γερμανία. «Οι Γερμανοί» λέει, «κοιτούν τα περιττώματα τους, οι Γάλλοι τα εξαφανίζουν ενω οι Αμερικανοί τα αφήνουν να επιπλέουν στο νερό. Τραβήξτε το καζανάκι και θα βρεθείτε ακριβώς μέσα στην ιδεολογία». Χρησιμοποιώντας συστηματικά στον λόγο του αντιστροφές των διαλεκτικών σχημάτων αυτού που αποκαλούμε κοινή λογική, προκαλεί όσους βολεύονται στα σχήματα της πολιτικής ορθότητας της εποχής μας. Θεωρεί οτι ο ρόλος των διανοοπυμένων σήμερα είναι να οδηγούν τις κοινωνίες μας στην διατύπωση των σωστών ερωτήσεων και οχι να δίνουν απαντήσεις.

Ο Σλοβένος κοινωνιολόγος, φιλόσοφος και εκσυγχρονιστής της ψυχαναλυτικής θεωρίας του Λακάν βρέθηκε στις αρχές του μήνα στην Μάνη για τις ανάγκες των γυρισμάτων της δεύτερης ταινίας του με τίτλο «Ο οδηγός του διεστραμμένου στην ιδεολογία», όπου εξηγεί με παραστατικό τρόπο τις απόψεις του για το πως η δήθεν μετα-ιδεολογικοποιημένη εποχή μας είναι στην πραγματικότητα απολύτως ποτισμένη (σε κάθε πτυχή της) απο τις ιδεολογίες. Δυο μέρες αργότερα στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Παντείου Πανειστημίου επιτέθηκε στους Οικολόγους «που κατασκευάζουν μια θρησκευτική εικόνα της Φύσης», στους Αμερικανούς «που έχουν κάνει πραξικόπημα στην παγκοσμιοποίηση» και τον καπιταλισμό που ‘δείχνει να μην χρειάζεται πια την δημοκρατία για να αναπτυχθεί».

Εχοντας σπουδάσει Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Λουμπλιάνα και Ψυχανάλυση στο Παρίσι διπλα στον Ζαν Αλάν Μιλέρ, γαμπρό και κατά κάποιο τρόπο διάδοχο του μεγάλου συνεχιστή του Φρόιντ στην Ψυχανάλυση, Ζακ Λακάν, ο Ζίζεκ έγινε διεθνώς γνωστός το 1989, όταν κυκλοφόρησε στα Αγγλικά το βιβλίο του με τίτλο «Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας». Το πιο πετυχημένο βιβλίο του είναι το «Καλωσορίσατε στην έρημο του Πραγματικού» στο οποίο επιχειρεί μια ανάλυση όλων των εικονικών στιγμιοτύπων της εποχής μας, από το μιντιακό ψεύδος και τους σύγχρονους high tech απεδαφοποιημένους πολέμους, έως την βιογενετική, την ανθρωπολογία του Matrix και τα πολιτικά διλήμματα της σύγχρονης κοινωνίας μας για να καταλήξει στο συμπέρασμα οτι κόσμος μας βυθίζεται όλο και περισσότερο στο θάμβος της εικονικότητας, άρα στην ιδεολογία, απο την οποία για να απελευθερωθεί θα έπρεπε να δεχθεί την ψυχανάλυση και την επιστήμη.

Κρίση του καπιταλισμού : ποιες διεκδικήσεις πρέπει να προβάλει η Αριστερά

ΠΗΓΗ: Μαρξιστική Φωνή

27.04.10

Σε μια εποχή θεμελιακής κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας, η Αριστερά έχει χρέος να πει την αλήθεια στην εργατική τάξη : ο καπιταλισμός είναι  ταυτισμένος με την κρίση, την ανεργία, τη φτώχεια, την κερδοσκοπία. Έτσι το πρόγραμμα της Αριστεράς πρέπει να είναι ένα πρόγραμμα θεμελιακών αλλαγών στην κοινωνία, που θα συνδέει τις στοιχειώδεις, ζωτικές διεκδικήσεις των μαζών ενάντια στη φτώχεια και την ανεργία, με το ιστορικό καθήκον του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Ενάντια στη «θηλιά του δημόσιου χρέους» και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των τραπεζών. Η απόπειρα αντιμετώπισης του χρέους μέσα από τον  δανεισμό από τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες ή τους διεθνείς καπιταλιστικούς οργανισμούς κάνει το πρόβλημα του χρέους οξύτερο και υποθηκεύει τον πλούτο και το ίδιο το μέλλον της χώρας στους κερδοσκόπους. Η μόνη λύση είναι να πληρώσουν για το χρέος αυτοί που το δημιούργησαν. Η θηλιά του χρέους πρέπει να βγει από το λαιμό της εργατικής τάξης και να περάσει στο λαιμό της άρχουσας τάξης. Αυτό σημαίνει συγκεκριμένα την παύση αποπληρωμής των δανείων, την επιβολή βαριάς φορολογίας στα κέρδη και στον πλούτο, την κοινωνικοποίηση της Εκκλησιαστικής περιουσίας, τη δραστική περικοπή των αμυντικών δαπανών, το πάγωμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων για τη χρηματοδότηση της κοινωνικής πολιτικής και την προστασία των λαϊκών εισοδημάτων. Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να γίνει ούτε ένα σταθερό βήμα για την έξοδο από την κρίση αν δεν ελεγχθεί απόλυτα το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για να σωθεί η χώρα από τη χρεοκοπία και εκατομμύρια εργαζόμενοι από τη φτώχεια, πρέπει απαραίτητα το χρηματοπιστωτικό σύστημα να περάσει στα χέρια του κράτους. Με αυτό τον τρόπο, το 30% του χρέους που σήμερα βρίσκεται με τη μορφή ομολόγων στα χέρια των ελληνικών τραπεζών θα έπαυε οριστικά να αποτελεί «θηλιά» για τη χώρα. Η ενιαία κρατική τράπεζα, βάζοντας αμέσως τέλος στα σημερινά ληστρικά επιτόκια και τους επαχθείς όρους των δανείων για νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, θα συγκέντρωνε έναν διαρκώς αυξανόμενο όγκο καταθέσεων. Λειτουργώντας με έλεγχο και δημοκρατική διοίκηση από τις εργατικές οργανώσεις, θα μετέτρεπε την πίστη από πεδίο ατέλειωτης κερδοσκοπίας σε εργαλείο για το σχεδιασμό της οικονομίας και την ανάπτυξη προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Οι λυκάνθρωποι του καπιταλισμού

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου grousis@ath.forthnet.gr

Ενα μεθοδολογικό τέχνασμα που χρησιμοποίησαν κατά το παρελθόν πολλοί πολιτικοί φιλόσοφοι για να δικαιολογήσουν ή να απορρίψουν την κρατούσα τάξη πραγμάτων, ήταν η σύγκρισή της με μια φυσική κατάσταση, την οποία κατασκεύαζαν είτε κατ' εικόνα και σε αρμονία με την υπάρχουσα κατάσταση όταν ήθελαν να ταχθούν υπέρ της τελευταίας, είτε σε αναντιστοιχία μαζί της όταν επεδίωκαν να την απορρίψουν.

Ετσι, για παράδειγμα, ο Πλάτωνας για να τεκμηριώσει την κριτική του στάση απέναντι στα υπάρχοντα κατά την εποχή του πολιτεύματα και την αναγκαιότητα της προτεινόμενης από αυτόν Πολιτείας, τα θεωρούσε ως αποτέλεσμα μιας πορείας κατάπτωσης από μια ειδυλλιακή από άποψη κοινωνικής συμβίωσης πρώτη πολιτεία, η οποία δεν διακατεχόταν από το «αμάρτημα» της πλεονεξίας.

Σε αντίθετη κατεύθυνση, ο Χομπς για να τεκμηριώσει τον πρωτοεμφανιζόμενο στην εποχή του καπιταλισμό της Αγγλίας είχε διαμορφώσει μια φυσική κατάσταση κατ' εικόνα και ομοίωσή του, κατά την οποία κυριαρχούσαν ο ανταγωνισμός και η αρχή «ο άνθρωπος λύκος για τον άνθρωπο».

H Επανάσταση του Γιώργου και τα 100 πρώτα δύσκολα χρόνια…

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο Γιώργος Παπανδρέου υπήρξε επαναστάτης «εξ απαλών ονύχων»! Αυτό διδάσκει ο μύθος που καλλιεργεί το καθεστώς  γι’ αυτόν. Ανήκει στις καταπιεσμένες υπάρξεις προνομιούχων οικογενειών που ονειρεύτηκαν ότι επαναστατούν εναντίον του συστήματός τους, εναντίον του μπαμπά τους, εναντίον του κόμματός τους, εναντίον των συντρόφων τους, εναντίον της χώρας τους και εναντίον του κακού εαυτού του Έλληνα, αλλά ποτέ εναντίον του εαυτού τους. Κακομαθημένα παιδιά. Ζημιάρικα πλάσματα, που δεν τα σταματά τίποτε μπροστά στην επιθυμία να καταστρέψουν.

Εκκινώντας από την ιδέα  περί δημιουργικής καταστροφής, «the process of creative destruction», του Joseph Schumpeter, χρησιμοποιούν μάλλον την δημιουργία ως πρόσχημα για την καταστροφή και τίποτε άλλο. Είναι οι άνθρωποι που δημιουργούν τελικά καταστροφή και μόνον καταστροφή, επιχειρώντας να την νομιμοποιήσουν ως δημιουργική καταστροφή, για να δικαιολογήσουν το δημιούργημά τους. Τα παιδιά αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κάθε επιτήδειος ....

για να τα μετατρέψει σε καταστροφείς κάθε είδους. Τέτοιους χρησιμοποιούν σήμερα εξτρεμιστές φονταμενταλιστές και εξτρεμιστές των αγορών, για να κάνουν την δουλειά τους, επιβάλλοντας ολοκληρωτικές δομές εξουσίας και αυταρχικά καθεστώτα διακυβέρνησης.

Το Μνημόνιο, η χύτρα και το «σημείο βρασμού»

Πηγή: Καθημερινή

Tου Σταυρου Λυγερου

Με κηδεμόνα την τρόικα και με όπλο το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή πτώχευση», η κυβέρνηση Παπανδρέου λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας. Και μάλιστα μέχρι στιγμής με μεγάλη επιτυχία. Η διάλυση της απεργίας των φορτηγατζήδων είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας, που ενίσχυσε την εντύπωση ότι η αντίσταση στην κυβερνητική επιλογή είναι ατελέσφορη και ως εκ τούτου μάταιη. Κυριαρχεί η πεποίθηση πως λόγω των ειδικών συνθηκών η κυβέρνηση δεν έχει περιθώριο υποχώρησης.

Επιπροσθέτως, λόγω και της προπαγάνδας των ΜΜΕ, η οποιαδήποτε απεργία αντιμετωπίζεται από την κοινή γνώμη εχθρικά, με αποτέλεσμα να ασκείται στους απεργούς όχι μόνο η ασφυκτική πίεση της κυβέρνησης, αλλά και μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, η απεργία έχει ηθικοπολιτικά κηρυχθεί αντικοινωνική ενέργεια, με πρακτικό αποτέλεσμα οι επαγγελματικές ομάδες να μην διαθέτουν πια καμία δυνατότητα άμυνας έναντι της κυβερνητικής πολιτικής.

Σχέδιο ΕΕ – ΔΝΤ για την προστασία τραπεζών & δανειστών με θύμα την Ελλάδα

Πηγή: Sofokleous10

του Π. Παναγιώτου

Σε πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο ‘ποιος ακριβώς σώζεται από το πακέτο στήριξης;’ υποσχέθηκα να παρουσιάσω  αναλυτικά τα συμπεράσματα έρευνας για το ελληνικό πακέτο στήριξης, του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CERP-cerp.net) που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2010. Στην συμβουλευτική ομάδα του CERP συμπεριλαμβάνονται οι βραβευμένοι με Νόμπελ οικονομολόγοι Robert Solow και Joseph Stiglitz και άλλοι εξέχοντες οικονομολόγοι. 

Οτιδήποτε διαβάσετε στη συνέχεια αποτελεί μετάφραση τμημάτων της έρευνας. Οι δικές μου παρεμβάσεις είναι από ανεπαίσθητες ως ανύπαρκτες και όπου γίνονται είναι για να συνδέσουν τμήματα της έκθεσης η οποία είναι δεκασέλιδη και έτσι υπερβολικά μεγάλη για ένα συμπεριληφθεί ολόκληρη σε ένα άρθρο. Χωρίς αμφιβολία, το πιο συγκλονιστικό κομμάτι είναι τα συμπεράσματα της έκθεσης.

Εξετάζοντας το οικονομικό υπόβαθρο που οδήγησε στην κρίση, η έρευνα εκτιμά ότι η Ελλάδα:  ‘υπέπεσε σε μερικά σοβαρά οικονομικά λάθη στα χρόνια που προηγήθηκαν της κρίσης. Η δημοσιονομική πολιτική ακολουθούσε τους γενικούς κύκλους της οικονομίας (αντί να ακολουθεί πολιτικές που θα εκμεταλλεύονταν τις καλές περιόδους και θα προστάτευαν την οικονομία από τις περιόδους υφέσεων). Τα κρατικά έσοδα μειώθηκαν ουσιαστικά από το 2000 μέχρι το 2004 παρά την ανάπτυξη του ΑΕΠ με μέσους ετήσιους ρυθμούς της τάξης του 4,5% σε αυτά τα χρόνια. (Τα έσοδα αντιστοιχούσαν στο 43% του ΑΕΠ το 2000 για να μειωθούν στο 38% του ΑΕΠ μέχρι το 2004 καταγράφοντας πτώση κατά 11,6%, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες αυξήθηκαν στο ίδιο διάστημα από το 39% του ΑΕΠ στο 41%). Οι φόροι, ήδη κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης (περίπου στο 44% του ΑΕΠ), συντρίφθηκαν. Από το 2007 και μετά και κυρίως ως αντίδραση στη διεθνή οικονομική ύφεση, οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν ταχύτατα. Επιπλέον, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν αποτύπωναν πλήρως  τις παραπάνω τάσεις στα επίσημα στατιστικά τους στοιχεία

Nobody has to be vile: who are these Liberal Communists?

Πηγή: London Review of Books

by Slavoj Žižek
6/4/2006

Since 2001, Davos and Porto Alegre have been the twin cities of globalisation: Davos, the exclusive Swiss resort where the global elite of managers, statesmen and media personalities meets for the World Economic Forum under heavy police protection, trying to convince us (and themselves) that globalisation is its own best remedy; Porto Alegre, the subtropical Brazilian city where the counter-elite of the anti-globalisation movement meets, trying to convince us (and themselves) that capitalist globalisation is not our inevitable fate – that, as the official slogan puts it, ‘another world is possible.’ It seems, however, that the Porto Alegre reunions have somehow lost their impetus – we have heard less and less about them over the past couple of years. Where did the bright stars of Porto Alegre go?

Some of them, at least, moved to Davos. The tone of the Davos meetings is now predominantly set by the group of entrepreneurs who ironically refer to themselves as ‘liberal communists’ and who no longer accept the opposition between Davos and Porto Alegre: their claim is that we can have the global capitalist cake (thrive as entrepreneurs) and eat it (endorse the anti-capitalist causes of social responsibility, ecological concern etc). There is no need for Porto Alegre: instead, Davos can become Porto Davos.