Η Παρακμή της Aμερικανικής Aυτοκρατορίας Mοιάζει με Tαινία για τη CIA

Samir Amin, Μάρτιος 19, 2010 (Μετάφραση : Καλαϊτζίδου Ι.)

Ο Samir Amin (1931) είναι Γαλλο-Αιγύπτιος οικονομολόγος με εξειδίκευση στην Αναπτυξιακή Οικονομία.

Η ανάγνωση της πρόσφατης έκθεσης της  CIA "ο κόσμος το 2025" δεν παρέχει πληροφορίες που δεν γνωρίζει ένας  απλός παρατηρητής της παγκόσμιας οικονομίας και της πολιτικής. Από την άλλη, μας επιτρέπει να γνωρίσουμε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ και να προσδιορίσουμε τα όρια αυτής σκέψης.

Θα συνοψίσω τα συμπεράσματά μου  από την εν λόγω ανάγνωση στα ακόλουθα σημεία:

• Η ικανότητα πρόβλεψης της Ουάσιγκτον εκπλήσσει  με την αδυναμία της: έχεις την αίσθηση ότι οι διαδοχικές εκθέσεις της CIA είναι πάντα "πίσω" από τα γεγονότα, ποτέ μπροστά από αυτά.
• Η άρχουσα τάξη είναι ανίδεη για τον ρόλο που μερικές φορές διαδραματίζουν οι "πολίτες" στην ιστορία: δίνει την αίσθηση ότι μετρούν οι γνώμες και οι επιλογές μόνο της άρχουσας τάξης και ότι οι κοινωνίες πάντα "ακολουθούν" αυτές τις επιλογές και  προσαρμόζονται σ’ αυτές, χωρίς ποτέ να επιτυγχάνουν να προκαλέσουν την αποτυχία τους, πόσο μάλλον να επιβάλουν  άλλες εναλλακτικές λύσεις.
• Καμία  από τις γνωμοδοτήσεις των διάσημων "εμπειρογνωμόνων"  δεν φαντάζεται ότι είναι δυνατή (και ακόμη λιγότερο "αποδεκτή") άλλη λειτουργία της οικονομικής διαχείρισης, διαφορετική από εκείνην που οι συμβατικές οικονομικές επιστήμες αναγνωρίζουν, λόγω του δήθεν "επιστημονικού" χαρακτήρα τους ("νεοφιλελευθερισμός" ,"ελεύθερο εμπόριο, "παγκοσμιοποίηση" της καπιταλιστικής οικονομίας), ως εκ τούτου δεν θα ήταν αξιόπιστη (και συνεπώς πιθανή) καμία εναλλακτική λύση στον "καπιταλισμό των ελεύθερων αγορών".
• Επιπλέον, η εντύπωση που αποκομίζει κανείς από αυτήν την ανάγνωση είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν ορισμένες πολύ συμπαγείς προκαταλήψεις, ιδιαίτερα σε σχέση με τους λαούς της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.

Η CIA δεν είδε την επερχόμενη οικονομική κρίση. Η προηγούμενη έκθεση - ο κόσμος το 2015 - δεν είχε φανταστεί ότι η χρηματοπιστωτική κυριαρχία στον ολιγοπωλιακό καπιταλισμό θα οδηγούσε αναγκαστικά σε μια κατάρρευση, όπως εκείνη που παρουσιάστηκε το 2008 και είχε προβλεφθεί και περιγραφεί χρόνια πριν, από κριτικούς αναλυτές, τους οποίους οι εμπειρογνώμονες του κατεστημένου των ΗΠΑ ποτέ δεν διάβασαν (συμπεριλαμβανομένων των François Morin, John Bellamy Foster και εμού).

Αναδιάρθρωση χρέους η μόνη λύση για Ελλάδα

By Wolfgang Munchau

Δημοσιεύθηκε:  euro2day: 19/04/10

Η Ε.Ε. τελικά συμφώνησε για το πρόγραμμα στήριξης, αλλά το προβλεπόμενο ράλι στα ελληνικά ομόλογα δεν έφτασε ποτέ. Μία εβδομάδα μετά τα spreads των ελληνικών ομολόγων άγγιξαν το υψηλότερο επίπεδο από την ημέρα που ξέσπασε η κρίση. Οι αγορές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είτε υπάρξει στήριξη είτε όχι η Ελλάδα ουσιαστικά έχει χρεοκοπήσει. 

Ο μηχανισμός στήριξης αποτρέπει χρεοκοπία φέτος, όμως δεν αλλάζει το ενδεχόμενο μελλοντικής χρεοκοπίας. Όλα είναι απλά μαθηματικά: το χρέος της Ελλάδας φτάνει στο 125% του ΑΕΠ. Η χώρα θα πρέπει να αντλήσει 50 δισ. ευρώ ετησίως την επόμενη 5ετία προκειμένου να καλύψει τις υποχρεώσεις της σε χρέος και τόκους. Εάν όλα αυτά προστεθούν, ανέρχονται στα 250 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου στο 100% του ελληνικού ΑΕΠ. 

Το 2010 η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί από 3% έως 5%, βάσει των πιο έγκυρων εκτιμήσεων. Ο πληθωρισμός θα διολισθήσει κοντά στο μηδέν, με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση και του ονομαστικού ΑΕΠ. Το ονομαστικό ΑΕΠ πιθανώς θα μειωθεί ακόμη πιο επιθετικά το 2011 και θα εξακολουθήσει να συρρικνώνεται, με ηπιότερο ρυθμό, τόσο το 2012 όσο και τα επόμενα χρόνια. Ο λόγος της συνεχιζόμενης συρρίκνωσης στο ονομαστικό ΑΕΠ έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα θα πρέπει να μετατρέψει το πρωτογενές έλλειμμα του 7% του ΑΕΠ σε πρωτογενές πλεόνασμα (χωρίς τους τόκους) πλησίον στο 5% του ΑΕΠ. Πρόκειται για προσαρμογή υψηλότερη του 12% του ΑΕΠ, ενώ την ίδια στιγμή θα πρέπει να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της μειώνοντας τους μισθούς. Εάν συμβεί το τελευταίο, θα υπάρξει αποπληθωρισμός. Καθώς η Ελλάδα προωθεί την όλη διαδικασία, το χρέος της θα διευρυνθεί φθάνοντας έως το 150% του ΑΕΠ.

Για να αποφύγει τη χρεοκοπία η χώρα θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να μειώσει το χρέος της ως ποσοστό επί του ΑΕΠ. 

Αναλύοντας το Αδιέξοδο: Συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη

Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 16.10.2009

Συνέντευξη του Γιώργου Κοντογιώργη  στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο 

«Ακου, βλέπε, αλλά μη σωπαίνεις» είναι η προτροπή του Γιώργου Κοντογιώργη, μέσα από το βιβλίο του 12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος (εκδόσεις Ιανός, σ. 232, 19 ευρώ ). Ο πρώην πρύτανης του Πάντειου Πανεπιστημίου, με αφορμή την εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβριο του 2008, και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, προσπαθεί να αναλύσει το «γιατί» και το «πώς» του αδιεξόδου της εποχής μας. 

Η εξέγερση του Δεκέμβρη πιστεύετε ότι ήταν ένα αυτοτελές συμβάν στην ελληνική κοινωνία ή μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος; 

Η κρίση είναι παγκόσμια και σαφώς δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Από την πλευρά μου, την ανήγγειλα σε ανύποπτη στιγμή ως το αποτέλεσμα της επελθούσης δραματικής ανισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, αγοράς και κράτους, υπέρ της αγοράς. Η λογική της αυτορύθμισης, έλεγα, παρακάμπτει τη λογική των κανόνων και ανοίγει την κερκόπορτα στις σχέσεις δύναμης, άρα στη διάρρηξη της συνοχής και της νομιμοποίησης του συστήματος. Τοποθετήσαμε τη λαιμαργία της παραγωγικότητας ως υπέρτατη αξία και αγνοήσαμε την κοινωνία, δηλαδή την πολιτική διάσταση της οικονομίας. Το πρόβλημα επομένως είναι δομικό. Ο δημόσιος χώρος έγινε τελικά λάφυρο των μηχανισμών. Ο «Δεκέμβρης» εκφράζει μια ελληνική ιδιαιτερότητα με ιστορικό υπόβαθρο. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί ως εργαστήρι για τα μέλλοντα να συμβούν στον κόσμο. 

Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την αυθόρμητη αντίδραση; 

Πολλοί θέλησαν να την «αξιοποιήσουν», ουδείς όμως να αναδείξει την ουσία της. Η ουσία της όμως είναι εδώ, εκδηλώνεται μέσα από τη σταθερά μιας ριζικής αλλαγής στην προσέγγιση της πολιτικής από την κοινωνία, την οποία κανείς δεν επιθυμεί να αγγίξει. 

Ποιοι ήταν συγκεκριμένα; Τα κόμματα; 

Οχι μόνο. Διάφορες ομάδες που εκφράζουν τη νομενκλατούρα του περιθωρίου νόμισαν ότι τους προσφερόταν η μοναδική ευκαιρία να βαθύνουν την έκρηξη, να οδηγήσουν την κοινωνία στην εξαθλίωση και στην ανασφάλεια, ώστε να την εκτρέψουν στην επανάσταση. Η ιδεολογία της καταστροφής διδάσκει την εξαθλίωση ως όχημα για την εξέγερση. Εάν ο κόσμος δεν ζει την εξαθλίωση αρκεί να τον προετοιμάσουμε γι' αυτήν. 

Ο Δεκέμβρης 2008 ήταν το μέγιστο γι' αυτούς που προσπάθησαν να τον ιδιοποιηθούν ή υπάρχει κι άλλο; 

Νομίζω ότι η ιδεολογία της καταστροφής δεν έχει αύριο. Η ελληνική κοινωνία, επειδή είχε ενσαρκώσει στο είναι της, ιστορικά, μια καθολική αντίληψη για την ελευθερία, απέκτησε αντιστασιακή λογική. Αυτό συνέβη ιδίως από τη στιγμή που η συνάντησή της με τη μόλις εξερχόμενη από τη φεουδαρχία νεωτερικότητα την έφερε αντιμέτωπη με μορφές ελευθερίας που ήταν και εξακολουθούν να είναι σαφώς υποδεέστερες από τις δικές της. Η αντιστασιακή αυτή λογική της ελληνικής κοινωνίας εκδηλώνεται και απέναντι στο κράτος της νεωτερικότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι, πριν αναλάβουν να διαχειριστούν την υπόθεση, αυτοί που την καρπώθηκαν στην πρώτη φάση και την απαξίωσαν στη δεύτερη, το σύνολο της κοινωνίας ενθάρρυνε τα παιδιά της να διαμαρτυρηθούν. Με τη διαμόρφωση στη συνέχεια μιας εικόνας της Αθήνας η οποία δεν προσιδίαζε σ' αυτό που εκφραζόταν μαζικά, οι συντεταγμένες δυνάμεις επανήλθαν, απορρόφησαν τους κραδασμούς και επανέφεραν τα πράγματα στο παρελθόν. 

Στάση πληρωμών-έξοδος από την ευρωζώνη: φόβητρο ή αρχή διεξόδου από την κρίση;

Εφημερίδα Αυγή: Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/04/2010

Του Θανάση Μποχώτη

Τελευταία δημοσιεύθηκαν στην Αυγή και την Ελευθεροτυπία προτάσεις του Τ. Φωτόπουλου και του Δ. Καζάκη για τη διέξοδο της Ελλάδας από την οικονομική κρίση·[1] προτάσεις πρακτικές, που η αποδοχή τους από έναν έστω από τους κύριους πολιτικούς φορείς της αριστεράς θα εξασφάλιζε, σε μεγάλο βαθμό, ότι οι κοινωνικοί αγώνες του επόμενου διαστήματος θα είχαν πραγματική προοπτική και δεν θα διεξάγονταν υπό συνθήκες φόβου, απογοήτευσης και παραίτησης.

Κατά τους προηγούμενους μήνες η ελληνική κοινωνία βομβαρδίστηκε από  μια προπαγάνδα που συνοψίστηκε στο εκβιαστικό δίλημμα «σκληρά μέτρα ή χρεοκοπία». Στο σύνθημα αυτό, που προϋπέθετε ότι το κύριο πρόβλημα της χώρας ήταν δημοσιονομικό, η Αριστερά απαντούσε --όχι σωστά-- ότι «η χώρα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει» και --σωστά-- πως το πρόβλημά της ήταν κυρίως αναπτυξιακό. Το πρώτο σκέλος αυτής της απάντησης, που υπονοούσε ότι η απειλή της χρεοκοπίας ήταν «ένα κόλπο της κυβέρνησης και των αγορών για να επιβάλουν την αντιλαϊκή πολιτική τους», διαψεύδεται από τα στοιχεία που παρέθεσε ο Δ. Καζάκης, τα οποία  δεν αμφισβήτησε ο δημόσιος διάλογος που ακολούθησε. Μπορεί εδώ να επαναληφθεί ενδεικτικά ότι μόνο το 2009 δαπανήθηκαν για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους τοκοχρεωλύσια άνω των 41 δισ. ευρώ, που αντιστοιχούν στο 47% του συνόλου των δημοσίων δαπανών και στο 17% του ΑΕΠ της χώρας·  την ίδια στιγμή τα δημόσια έσοδα ξεπέρασαν οριακά τα 59 δισ. ευρώ. Εξάλλου, η προαναφερόμενη αντίληψη της Αριστεράς για την απειλή της χρεοκοπίας ως κόλπο, δεν μπορεί να διασκορπίσει τον φόβο των μισθωτών εργαζομένων, ούτε να δώσει ελπίδα στον αγώνα τους ενάντια στα αντικοινωνικά μέτρα της κυβέρνησης και της ευρωπαϊκής επιτήρησης. Όταν ο πρωθυπουργός λέει στον μισθωτό του δημοσίου ότι αν δεν δεχθεί την περικοπή δυο ή και τριών μισθών, τότε το κράτος θα χρεοκοπήσει (ακολούθως δεν θα μπορεί να δανειστεί) και επομένως δεν θα μπορεί να του πληρώσει κανένα μισθό, τότε η Αριστερά δεν ακούγεται πειστική απέναντι στον ίδιο μισθωτό όταν του λέει: «Μην ανησυχείς, η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει».

H κρίση του χρέους της ελληνικής οικονομίας

Πηγή: Δημήτρης Τσ.

Aformi Blog

“Χωρίς δικαιοσύνη, τι είναι η (εθνική) κυριαρχία αν όχι
οργανωμένη ληστεία;“Άγιος Αυγουστίνος.

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008-09 έφτασε με κάποια καθυστέρηση στην Ελλάδα, έκανε όμως πολύ έντονη την παρουσία της επιταχύνοντας την εκδήλωση των αντιφάσεων του ελληνικού καπιταλισμού και φέρνοντας στην επιφάνεια τα αδιέξοδα που συσσωρεύτηκαν όλη την προηγούμενη περίοδο της δεκαπενταετούς ανάπτυξής του. Η κρίση του δημόσιου χρέους που ξεδιπλώνεται με δραματικούς ρυθμούς μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες έχει καταστήσει σαφές πως το μοντέλο ανάπτυξης που είχε στηριχθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική οικονομία δεν είναι πλέον βιώσιμο. Η οικονομική μεγέθυνση που βασίστηκε στην ιδιωτική κατανάλωση που χρηματοδοτούνταν με δανεισμό τόσο των ιδιωτών όσο και του κράτους έχει εξαντλήσει τη δυναμική της, ενώ το τεράστιο χρέος που συσσώρευσε καθιστά το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας πολύ πιθανό. Οι συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι πολύ άσχημες, αλλά βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της κρίσης. Η κυβέρνηση αξιοποίησε τον πολύ ορατό κίνδυνο της χρεοκοπίας στα πλαίσια του shock doctrine για να περάσει μία σειρά αντεργατικών μέτρων που πλήττουν βάναυσα το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Ωστόσο τα μέτρα αυτά θα βυθίσουν τη χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση αναπαράγοντας με χειρότερους όρους το πρόβλημα του χρέους, προδιαγράφοντας νέα μέτρα λιτότητας και δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο. Το πακέτο στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ που ανακοινώθηκε πρόσφατα, παρ’ όλες τις ασάφειες που το συνοδεύουν, δίνει παράταση χρόνου για δύο ίσως και τρία χρόνια αλλά δεν λύνει το πρόβλημα, ενώ οι όροι εφαρμογής του θα σημάνουν ένταση της επίθεσης στα λαϊκά δικαιώματα. Και αυτό γιατί η δυναμική του ελληνικού χρέους, στη δεδομένη διεθνή συγκυρία σε συνδυασμό με τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, καθιστά το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας κάτι παραπάνω από ορατό.

Στο πρώτο μέρος αυτής της ανάλυσης θα επικεντρώσουμε στα αίτια αύξησης του χρέους και τη δυναμική της εξέλιξής του. Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με τους όρους συγκρότησης της Ζώνης του Ευρώ και τις συνέπειες της στην ελληνική οικονομία διατυπώνοντας παράλληλα κάποιες σκέψεις αναφορικά με την τοποθέτηση μεγάλου μέρους της αριστεράς απέναντι στην κρίση και την αντιμετώπισή της.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Η δυναμική του χρέους

και τα αίτια της επέκτασης του

Η κρίση του χρέους έτσι όπως εκδηλώθηκε του τελευταίους μήνες έχει δύο πτυχές. Η μία είναι η συγκυριακή και αφορά τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης του 2008-09 στην ελληνική οικονομία. Η άλλη σχετίζεται με τα διαρθρωτικά προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού που οδήγησαν εξαρχής σε αυτό το πολύ υψηλό ποσοστό δανεισμού για το ελληνικό κράτος. Ποσοστό που ούτως ή άλλως, μεσομακροπρόθεσμα δεν ήταν διατηρήσιμο.

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 16. Απριλίου 2010

viliardos@kbanalysis.com     
«ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 10» 

 Οι «επιλογές» του  Διεθνούς νομισματικού ταμείου, της Πτώχευσης  ή της Εξόδου από  το χώρο του Ευρώ, η «δυτική» υπερχρέωση, ο πληθωρισμός, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και τα τελικά συμπεράσματα μας.

Είναι πράγματι εξαιρετικά λυπηρό να ακούει κανείς ότι αναγκάζεται μία χώρα, όπως η Ελλάδα, από τους ίδιους τους «εταίρους» της, να επιλέξει τον τρόπο, με τον οποίο θα αυτοκτονήσει. Ακόμη πιο δυσάρεστο είναι το να ξεχνούν όλοι πως είναι ένα μέλος της Ευρωζώνης, με τεράστια ακίνητη περιουσία (άνω των 300 δις €), με σημαντικές δημόσιες επιχειρήσεις (αξίας άνω των 30 δις €, σύμφωνα με το ΔΝΤ), καθώς επίσης με συγκριτικά πολύ περιορισμένο εξωτερικό χρέος (165% του ΑΕΠ). Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι αρκετά αποκαλυπτικός, σε σχέση με τα μεγέθη της χώρας μας:

   

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικό εξωτερικό χρέος 2009 (δημόσιο και ιδιωτικό)  

Χώρα	Χρέος προς ΑΕΠ
Ελλάδα	165%
Γερμανία	285%
Η.Π.Α.	296%
Ιταλία	315%
Γαλλία	323%
Μ. Βρετανία	466%

Πηγή: McKinsey Global Institute

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  

Το  συμπέρασμα που προκύπτει από  τον «Πίνακα Ι» είναι το ότι, το συνολικό εξωτερικό χρέος της  Ελλάδας (περί τα 400 δις €) είναι πολύ χαμηλότερο, σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες - οι οποίες όμως δεν φαίνεται να «εξωθούνται» στην «αυτοχειρία». Γιατί θα πρέπει λοιπόν η χώρα μας να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα υποδουλωθεί η κοινωνία της, πόσο μάλλον όταν η «άλωση» της θα σημάνει την ταυτόχρονη κατάλυση του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος; Έχει άραγε τυφλωθεί εντελώς ο Ευρωπαίος γίγαντας ή είναι μήπως ανυπέρβλητα μεγάλα τα εθνικά και διακρατικά ελλείμματα ηγεσίας του;  

Απονομιμοποίηση της Αντιπροσώπευσης

Του ΑΛΕΞΗ Π. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγητής, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Ενωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους (ΕΝ.ΥΠ.Ε.Κ.Κ.) a-mitrop@otenet.grΠηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

1 Ο πρώτος θεσμός που πλήττεται σε περιόδους κρίσης είναι η δημοκρατία.

Οι κυβερνήσεις αναποδογυρίζουν τα προεκλογικά τους προγράμματα χωρίς να προσφύγουν στο λαό. Ετσι εφαρμόζουν ένα εντελώς νέο πρόγραμμα που ξεπερνά, εν ονόματι των έκτακτων περιστάσεων, τους κανόνες της λυμφατικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η σημαντική αυτή αλλαγή πλεύσης εκφεύγει του ελέγχου τού κυρίαρχου -υποτίθεται- λαού. Απαξ και εξεφράσθη, έστω και επί τη βάσει αντίθετων κυβερνητικών προτάσεων, στις εκλογές που προηγήθηκαν, η νομιμοποίηση της νέας γραμμής τεκμαίρεται. Αρκεί δηλαδή το τυπικό κριτήριο της δεδηλωμένης των εκπροσώπων του έθνους (συνήθως επαγγελματιών της πολιτικής), ανεξαρτήτως αν η έκδηλη αυτή συνειδησιακή μεταβολή τους, θεωρούμενη με ουσιαστικούς-ορθολογικούς όρους, διακόπτει παραχρήμα και το νήμα της αντιπροσώπευσης.

2 Αλλά, αν εκλείψει αυτός ο σκληρός πυρήνας της ουσιαστικής νομιμοποίησης, χάνεται ο λόγος ύπαρξης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Δεν μπορούν να τον επαναφέρουν ούτε τα πορίσματα των δημοσκοπήσεων, που με αόριστες και αποϊδεολογικοποιημένες ερωτήσεις εξάγουν συμπλέοντα (ή έστω ανεκτικά) συμπεράσματα, ούτε η ετερονομία της Περιφερειακής Ολοκλήρωσης (Ε.Ε.) στην οποία εκουσίως συμμετέχουμε, ούτε οι επικυρίαρχες αγορές, που, μετά την ενίσχυση των ετοιμόρροπων νέων «θεοτήτων» τους από το γλίσχρο εισόδημα των πολιτών και τον εθνικό πλούτο, επανέρχονται δριμύτερες και κανοναρχούν τους ρυθμούς της ζωής μας.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΣΗΜΕΡΑ;

16/4/2010

Δημήτρης Καζάκης

Οικονομολόγος-Αναλυτής

Όταν μιλάμε για κρίση σήμερα στην Ελλάδα, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε πρώτα απ’ όλα για το δημόσιο χρέος. Όχι μόνο γιατί συνοψίζει την κρίση και τη χρεωκοπία του ελληνικού καπιταλισμού σήμερα, αλλά γιατί το δημόσιο χρέος με την εξυπηρέτησή του έχει μετατραπεί σε βασικό μοχλό ανατροπής του συνόλου των ιστορικών κατακτήσεων της εργαζόμενης κοινωνίας σε εργασιακές σχέσεις, κοινωνικά δικαιώματα, δημοκρατία. Με το χρέος επιχειρείται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει ποτέ σε βάρος του λαού και της χώρας. Επιχειρείται να παγιωθεί ένα πρωτόγνωρο καθεστώς γενικευμένης εκποίησης υπό την πολιτική εποπτεία της ΕΕ και την αποικιοκρατική κηδεμονία του ΔΝΤ. Θα το δεχτεί αυτό η αριστερά;

Επομένως δεν μπορεί κανείς να είναι πειστικός στην αντίθεσή του με τα μέτρα της κυβέρνησης, αν δεν απαντά πρώτα απ’ όλα στο θεμελιώδες ερώτημα: Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος; Γιατί ο λαός και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να επωμιστούν την αποπληρωμή του; Γιατί θα πρέπει να αναγνωρίσουν ως δική τους υποχρέωση το χρέος που συσσώρευσε η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία μέσα από την λεηλασία αυτού του τόπου; Γιατί θα πρέπει να πληρώσουν για το καθεστώς της διαφθοράς και της ασυδοσίας του οποίου προϊόν αποτελεί το δημόσιο χρέος; Τι σόι αριστερά είναι αυτή που αντί να πει το αυτονόητο, κάθεται και διαπραγματεύεται απλά τους όρους διαχείρισης και αποπληρωμής του χρέους; Τι σόι αριστερά είναι αυτή που αντί από θέση αρχής να παλέψει για την άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους μέσα από μια μονομερή παύση πληρωμών, συζητά μόνο για το πώς θα καταφέρει η χώρα να βρει χαμηλότοκα δάνεια; Λες κι αν η χώρα βρει δάνεια με επιτόκια Γερμανίας ή με 1%, λύθηκε το πρόβλημα. Λες και θα πάψει η απομύζηση πλούτου και εισοδημάτων της χώρας από τους διεθνείς κερδοσκόπους, τοκογλύφους και δανειστές.

Ομάδα Πολιτών Ενάντια στα Μέτρα από την Κορινθία

Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε ομάδα πολιτών ενάντια στα μέτρα από την Κορινθία.

https://enantiastametra.wordpress.com/ enantiastametrakor@gmail.com

Στις 10 Μαρτίου 2010 και ώρα 19:30 έλαβε χώρα εκδήλωση στην αίθουσα του δημαρχείου με θέμα τα μέτρα της κυβέρνησης ενάντια στην κρίση . Δύο ομιλητές ήταν παρόντες οι κύριοι Δημήτρης Μπαμπίλης (συνδικαλιστής στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης ) και Χρήστος Καραμάνος (συνδικαλιστής στο χώρο των μηχανικών) ενώ προβλήθηκε και μικρό βίντεο με θέμα την εξέλιξη του δημόσιου χρέους και του εξωτερικού δανεισμού του ελληνικού κράτους από καταβολής του μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρευρέθηκαν 80-100 άτομα, ενώ κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε αρκετοί συμμετείχαν με προβληματισμούς και ερωτήματα τα οποία πυροδότησαν αρκετά μακροσκελή και έντονη πολλές φορές συζήτηση. 

Σκοπός της διοργάνωσης της εν λόγω εκδήλωσης δεν ήταν η παρουσία του κοινού να περιοριστεί στην παθητική ακρόαση κάποιων ομιλιών. Οι ομιλητές δεν ήταν έγκριτοι οικονομολόγοι αλλά συνδικαλιστές που εξέφραζαν απόψεις με σκοπό να τις θέσουν υπό την κρίση του κοινού αλλά και να συνομιλήσουν μαζί του Σκοπός ήταν ακριβώς αυτή η συνομιλία να μπορεί να κινητοποιήσει τους ανθρώπους ώστε να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε δράση για την αντιμετώπιση των μέτρων. Πολλοί μπορεί να βρήκαν τους ομιλητές πολύ ΄βαρείς΄ στο λόγο ή μονόπλευρους στην ανάλυση τους , άλλοι μπορεί να δυσανασχέτησαν από τα προβλήματα που προκύπτουν από μία διαδικασία συζήτησης η οποία όντας σε μεγάλο βαθμό ελεύθερη κατά καιρούς ξέφευγε του θέματος. 

Ωστόσο παρά τα απαραίτητα προβλήματα σε χοντρές γραμμές ο σκοπός της εκδήλωσης σε μεγάλο βαθμό θεωρείται επιτυχημένος και αυτοί ηταν 

α) η ενημέρωση σε τόνο διάφορο από αυτόν που προωθούν τα ΜΜΕ και εκφράζει την κρατούσα αντίληψη περί αναγκαίων μέτρων για την κρίση 

β) της έκφρασης των σκέψεων των συμπολιτών μας σε ένα επίπεδο πέραν της καφενειακής γκρίνιας και 

γ) της πρώτης επαφής με την επιτροπή ενάντια στα μέτρα ως δίαυλο έκφρασης δυσαρέσκειας ή ανάληψης δράσης ενάντια σε μία επιβαλόμενη κατάσταση πέρα για πέρα άδικη.

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 19 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 19:00 ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΥΚΙΩΝΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ