Πώς να σώσουμε το παραγωγικό δυναμικό

Αν δεν μπορούν τα αφεντικά, μπορούμε εμείς!

Ή πώς να σώσουμε το παραγωγικό δυναμικό

ΠΗΓΗ: RedNotebook

Του Ηλία Ιωακείμογλου Για να βγει από την κρίση του ο καπιταλισμός δεν καταβροχθίζει μόνο ανθρώπινες ζωές. Τρώει, επιπλέον, από τις ίδιες του τις σάρκες, καταστρέφει πάγιο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο όμως αυτό, συμβαίνει να είναι, ταυτοχρόνως, και τα μέσα παραγωγής, τα εργαλεία, οι μηχανές, οι υποδομές, από την χρήση των οποίων ζουν και αναπαράγονται οι εργαζόμενες τάξεις (και το σύνολο του πληθυσμού). Η τάξη των κεφαλαιοκρατών, κρατώντας στα χέρια της την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, θεωρεί δικαίωμά της να τα καταστρέφει, και όντως τα καταστρέφει, όταν αυτά δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως κεφάλαιο, δηλαδή όταν δεν αποφέρουν το επιθυμητό κέρδος. Καταστρέφει έτσι και τους υλικούς όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων που οδηγούνται αυτές οι ίδιες πλέον σε καταστροφή. Η ανθρωπιστική κρίση απορρέει από το δικαίωμα της τάξης των κεφαλαιοκρατών να καταστρέφουν τις υλικές προϋποθέσεις της ζωής μας όταν αυτές δεν λειτουργούν ικανοποιητικά ως κεφάλαιο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα της εσωτερικής υποτίμησης, όπου πραγματοποιείται μια διαδικασία αποεπένδυσης, με την έννοια ότι ο επενδύσεις παγίου κεφαλαίου που πραγματοποιούνται είναι τόσο μικρές ώστε δεν φτάνουν ούτε για να αναπληρώσουν τις πάγιες παραγωγικές εγκαταστάσεις που αποσβένονται ή αποσύρονται από το παραγωγικό δυναμικό εξαιτίας της παύσης της λειτουργίας ολόκληρων επιχειρήσεων ή τμημάτων επιχειρήσεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μειώνεται ο συνολικός όγκος προϊόντος που θα ήμασταν σε θέση να παραγάγουμε ακόμη και εάν υπήρχε η απαραίτητη ζήτηση για τα προϊόντα μας. Έχει καταστραφεί πλέον ένα μέρος των συνολικών παγίων εγκαταστάσεων με το οποίο γινόταν η παραγωγή πριν από την κρίση. Αντίστοιχα έχει μειωθεί η ικανότητά μας να μειώσουμε την ανεργία (που γίνεται όλο και πιο "διαρθρωτική", δηλαδή ανεξάρτητη από την πολιτική διαχείρισης της ζήτησης).

Ο στρουθοκαμηλισμός στη φοροδιαφυγή: το παράδειγμα του transfer pricing

Περί αποφυγής φορολόγησης

ΠΗΓΗ: RedNotebook

Του Δημήτρη Λιάκου Η κατάθεση του επικαιροποιημένου μεσοπρόθεσμου για την περίοδο 2013-2016 προκάλεσε νέες συζητήσεις τόσο για τη δομή του προγράμματος (βαθμός επίδρασης του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή) όσο και για την αναγκαιότητα λήψης νέων μέτρων. Το δημοσιονομικό κενό για τα έτη 2015-2016 ανέρχεται περίπου σε 4 δισ.ευρω, ενώ η διαφαινόμενη αποτυχία και αυτού του προγράμματος θα προκαλέσει πιέσεις από την πλευρά της τρόικα για νέα μέτρα ή/και επέκταση των υφιστάμενων. Μελετώντας το νέο ΜΠΔΣ γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η περιβόητη φορολογική μεταρρύθμιση δεν αποτελεί σημαντική προτεραιότητα για την τρικομματική κυβέρνηση. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός της μείωσης των προβλεπόμενων εσόδων λόγω της φορολογικής μεταρρύθμισης στα 851 εκατ.ευρω από 1,23 δισ.ευρω του αρχικού, προ τριμήνου, ΜΠΔΣ. Η πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων, των οικονομικών αναλυτών, των επαγγελματικών φορέων αναγνωρίζουν ότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών – λόγω της ανεργίας και της ύφεσης – έχει πλέον εξαντληθεί. Την ίδια στιγμή όλοι συμφωνούν στην ανάγκη εξορθολογισμού των κρατικών δαπανών και αύξησης της άμεσης φορολογίας που διαχρονικά υπολείπεται από τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, με την ουσιαστική διαφορά ότι οι κυβερνήσεις των ετών του μνημονίου ακολουθούν την πεπατημένη οδό, της μείωσης του κράτους πρόνοιας και της αφαίμαξης των εισοδημάτων μισθωτών και συνταξιούχων.

Η ΔΡΑΧΜΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΠΗΓΗ: ΕΠΙΚΑΙΡΑ (via ΙΣΚΡΑ)

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε ηφιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.

Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).

Και πάλι για τους μισθούς και τον ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Του 

Ηλία Ιωακείμογλου

Απο­τε­λεί κοι­νή πε­ποί­θη­ση των α­στι­κών πο­λι­τι­κών δυ­νά­μεων ό­τι κά­θε αύ­ξη­ση των μι­σθών εί­ναι ε­πι­ζή­μια για την οι­κο­νο­μία, ό­τι ο­δη­γεί σε μείω­ση των ε­πεν­δύ­σεων και της πα­ρα­γω­γής, σε ε­πι­δεί­νω­ση της α­ντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και σε αύ­ξη­ση της α­νερ­γίας.

Απέ­να­ντι σε αυ­τόν τον ι­σχυ­ρι­σμό, δια­κρί­νου­με τρεις προ­βλη­μα­τι­κές α­πα­ντή­σεις της Αρι­στε­ράς: Σύμ­φω­να με την πρώ­τη, ο κα­πι­τα­λι­σμός «πράγ­μα­τι έ­τσι εί­ναι», δεν μπο­ρεί να α­πο­δεχ­θεί αυ­ξή­σεις μι­σθών στην πα­ρού­σα συ­γκυ­ρία ά­ρα πά­με τώ­ρα για συ­νο­λι­κή α­να­τρο­πή του ε­νι­σχύο­ντας την πο­λι­τι­κή πρω­το­πο­ρία της ερ­γα­τι­κής τά­ξης. Η δεύ­τε­ρη α­πά­ντη­ση, που εί­ναι μια με­τριο­πα­θής πα­ρέκ­κλι­ση προς το Κέ­ντρο, α­μή­χα­νη μπρο­στά στις υ­πο­τι­θέ­με­νες βλα­βε­ρές αυ­ξή­σεις των μι­σθών θα πει ό­τι ο­φεί­λου­με να δε­σμευ­τού­με ό­χι για την αύ­ξη­ση των μι­σθών, αλ­λά για τη στα­θε­ρο­ποίη­σή τους και τη στα­δια­κή αύ­ξη­σή τους υ­πό την αί­ρε­ση να υ­πάρ­ξει πρώ­τα οι­κο­νο­μι­κή α­νά­πτυ­ξη. Έχει εμ­φα­νι­στεί και μια α­ρι­στε­ρί­στι­κη πα­ρέκ­κλι­ση, η ο­ποία συμ­φω­νεί και αυ­τή ό­τι κά­θε αύ­ξη­ση του μι­σθού ση­μαί­νει αυ­το­μά­τως μείω­ση των κερ­δών, αλ­λά α­πα­ντά ό­τι αυ­τό δεν εί­ναι δι­κό μας πρό­βλη­μα και ό­τι η αύ­ξη­ση του ει­σο­δή­μα­τος της ερ­γα­σίας δεν θα γί­νει για α­να­πτυ­ξια­κούς λό­γους, αλ­λά για να πλη­ρώ­σουν οι πλού­σιοι, α­γνοώ­ντας την α­πό­κρι­ση του συ­στή­μα­τος στην δι­κή μας ε­πί­θε­ση.

Η σύγκρουση με τα μεγάλα ΜΜΕ στη Λατινική Αμερική

Ένας πόλεμος για τη Δημοκρατία

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/03/2013

TOY ΚΩΣΤΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ*

Το ότι στην Ελλάδα οι πάντες γνωρίζουν πάντα τα πάντα για τη διαπλοκή και τον «ειδικό» ρόλο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην πολιτική ζωή της χώρας δεν αποτελεί είδηση. Ούτε αποτελεί είδηση η ομερτά που επιβάλλουν αφενός ο φόβος (για το βαρύ χέρι της διαπλοκής και των ΜΜΕ) και αφετέρου η ελπίδα (για ένα βήμα σε κάποιο δελτίο των οκτώ). Υπάρχει όμως μια άλλη περιοχή του πλανήτη όπου η μάχη ενάντια στην ασυδοσία, τη διαπλοκή και την επιθετική συντηρητική πολιτική των ΜΜΕ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής σύγκρουσης. Η περιοχή αυτή είναι η Λατινική Αμερική.

Η υπερσυγκέντρωση των ΜΜΕ και οι όμιλοι - μαμούθ

Στη Λατινική Αμερική τέσσερις όμιλοι κατέχουν το 60% της συνολικής αγοράς στον χώρο των Μέσων, πέρα από την πληθώρα και την ποικιλία των άλλων επιχειρήσεων στις οποίες εμπλέκονται. Στην Αργεντινή ο Όμιλος Clarín, που βρίσκεται σε ανοιχτό πόλεμο με την κυβέρνηση της Κριστίνα Κίρτσνερ, ελέγχει το 31% της κυκλοφορίας των εφημερίδων, το 40,5% της ανοιχτής τηλεόρασης και το 23,2% της καλωδιακής. Στη Βραζιλία ο όμιλος Globo ελέγχει το 56% της ανοιχτής τηλεόρασης και το 44% της καλωδιακής ενώ στο Μεξικό υπάρχει το «διπλό μονοπώλιο» των Televisa (70% της ανοιχτής τηλεόρασης και περίπου 50% της καλωδιακής) και TV Azteca.

Ο Ντάνι Ρόντρικ για την εναλλακτική έξοδο από την κρίση

Η εισήγηση του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Χάρβαρντ, Ντάνι Ρόντρικ, στην διημερίδα «Έξοδος από την κρίση: Η Πρόκληση της Εναλλακτικής Πορείας». 

How the corrala movement is occupying Spain

The financial crash and plummeting property market struck Spain with a high eviction rate and a rash of empty houses. Now victims of the crisis are fighting back by setting up home in a network of vacant buildings

• Dave Stelfox
• The Guardian, Monday 4 March 2013
• Jump to comments (223)

Raquel Machuca, 30, with her children: 'The government is doing nothing to help us.' Photograph: Dave Stelfox for the Guardian

"Life changes when you lose everything," says Manoli Cortés. "There was a time when I was happy just to work and look after my home. Now, at the age of 65, I have suddenly become an activist." She is sitting in a typical Spanish living room: immaculately clean, filled with family photographs and dark wood furniture. Meanwhile, with its crisp, geometric lines, sliding French doors and private balconies, the exterior of her building looks much like any other newly built urban apartment block.

Look a little closer, though, and a different story is told. The afternoon sun shines down on concrete walls adorned with spraypainted banners and stencilled slogans, the most revealing of which reads: "Ni gente sin casa, ni casas sin gente" (No people without houses, no houses without people). This is Corrala Utopía, the first in a growing network of previously vacant properties in the Andalusian capital of Seville now occupied by victims of Spain's ongoing economic crisis.

Η καταστροφή της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγής στη ΒΑ Χαλκιδική από την εξόρυξη χρυσού – το πλήρες κείμενο

Απο το “Πόρισμα της Γεωπονικής Σχολής του ΑΠΘ” που είχε ανεβεί στις 3/8, έλειπε μεγάλο μέρος του κειμένου και τα συμπεράσματα. Ακολουθεί το πλήρες κείμενο:

Η επαπειλούμενη καταστροφή της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγής στη ΒΑ και μέρους της Κεντρικής Χαλκιδικής από τις εξορύξεις χρυσού επιβεβαιώνεται από τη Γεωπονική σχολή της Θεσσαλονίκης.

Λαδιαβίτης

ΠΟΡΙΣΜΑ

ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΜΕΛΩΝ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΗΣ ΓΕΩΠΟΝΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ του ΑΠΘ

Η Γενική Συνέλευση της Γεωπονικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) με αριθμό 692/22-6-2012, μετά από αίτηση του Συντονιστικού Οργάνου των Φορέων της Ιερισσού και των πέριξ, εξουσιοδότησε Επιτροπή ειδικών, από μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού της Σχολής, να αποφανθεί για το “εάν και κατά πόσο η επέκταση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στη Β.Α. Χαλκιδική είναι συμβατή με αγροτικές δραστηριότητες όπως, η Γεωργία, η Κτηνοτροφία, η Μελισσοκομία, η Αλιεία, κ.ά.”.

Η Επιτροπή αποτελείται από τα ακόλουθα μέλη:

1.      Αποστολίδης Απόστολος, Αναπληρωτής καθηγητής Ιχθυολογίας

2.     Δημάση-Θεριού Κορτέσσα, Καθηγήτρια Δενδροκομίας

3.     Θρασυβούλου Ανδρέας, Καθηγητής Μελισσοκομίας

4.     Λαζαρίδης Χαράλαμπος, Καθηγητής ΜηχανικήςΤροφίμων

5.     Νικολάου Νικόλαος, Καθηγητής Αμπελουργίας

6.     Ντότας Δημήτριος, Καθηγητής Διατροφής ΑγροτικώνΖώων

7.     Παναγιωτόπουλος Κυριάκος, Καθηγητής Εδαφολογίας (συντονιστής)

8.     Σέμος Αναστάσιος, Καθηγητής Αγροτικής Οικονομίας
9. Τσιάλτας Ιωάννης, Λέκτορας Εφαρμ. Φυσιολ. Φυτών Μεγάλης Καλλιέργειας.

Δίωξη για κακούργημα στον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ για σύμβαση ΔΕΗ με ΜΕΤΚΑ!

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος ασκήθηκε στον πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Τάκη Αθανασόπουλο για την αμαρτωλή σύμβαση που είχε υπογράψει το 2007 με την εταιρεία ΜΕΤΚΑ (συμφερόντων Μυτιληναίου) για κατασκευή μονάδας στο Αλιβέρι με την ιδιότητα του προέδρου της ΔΕΗ. Μαζί του διώκονται τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου αλλά και ο νόμιμος εκπρόσωπος της αναδόχου εταιρείας.

για σύμβαση ΔΕΗ με ΜΕΤΚΑ

Συγκεκριμένα, η ποινική δίωξη που ασκήθηκε στον τότε πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. είναι για απιστία στην υπηρεσία σε συνδυασμό με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου, ενώ για ηθική αυτουργία στην πράξη αυτή κατηγορείται ο εκπρόσωπος της ΜΕΤΚΑ.

Για την υπόθεση είχε διαταχθεί προ καιρού προκαταρκτική εξέταση, από την οποία προέκυψε ότι η υπογραφή της σύμβασης έλαβε χώρα παρά το γεγονός ότι ήταν γνωστό ότι υπήρχαν προβλήματα στην αδειοδότηση του έργου και ότι δεν επρόκειτο να κατασκευαστεί έγκαιρα ο αγωγός φυσικού αερίου, που ήταν προϋπόθεση για τη λειτουργία της μονάδας της ΔΕΗ.

Η εισαγγελική έρευνα επίσης κατέδειξε ότι η ζημία, που υπερβαίνει τα 100 εκατομμύρια ευρώ, συνίσταται στην αποζημίωση που υποχρεώθηκε να καταβάλει η ΔΕΗ στον ανάδοχο, εξαιτίας της καθυστέρησης, στο ποσό που κατέβαλε ως πριμ επιτάχυνσης της κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου στην κατασκευάστρια εταιρεία (ΔΕΣΦΑ), στην απώλεια τοκοφορίας των πρόωρα εκταμιευθέντων κεφαλαίων, στην επιβάρυνση από τόκους δανείων που έλαβε κ.λπ.

Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ κ. Τ. Αθανασόπουλος και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κ. Μέργος υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους στον πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά.

Ο λόγος είναι η άσκηση ποινικής δίωξης κατά του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΗ κατά το έτος 2009 στο οποίο ήταν μέλη, σχετικά με την μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος του Αλιβερίου.

wwww.bankingnews.gr   

09/03/13 - 17:55

Το αδιέξοδο της ισχύος. Του Κ. Βεργόπουλου

Η Γερμανία, με δυσώδες παρελθόν, ιδίως έναντι των χωρών που το έχουν επώδυνα υποστεί και σήμερα συνυπάρχουν με αυτήν στο κοινό νόμισμα, αποδεικνύεται ακόμη μια φορά κοιτίδα φονικής και ατελέσφορης υπερβολής όχι μόνον για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτόν της. Του Κ. Βεργόπουλου

Πηγή: Ελευθεροτυπία (via tvxs)

Σε κάθε ιστορική φάση, δεν σταθεροποιεί τον κατ' αυτήν «ζωτικό χώρο», στην ηγεμόνευση του οποίου αποβλέπει, αλλά τον υποβάλλει σε μονομερείς αφαιμάξεις, με συνέπεια περισσότερες αντιστάσεις παρά προσχωρήσεις στις ηγεμονικές φαντασιώσεις της.

Ενώ η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε από την αμερικανική χρηματοπιστωτική φούσκα και πέρασε στις υπερεκτεθειμένες σε αυτήν γερμανικές τράπεζες, οι τελευταίες μετέφεραν την κρίση τους στον ευρωπαϊκό Νότο, ενοχοποιώντας τον για παθογένειες από το παρελθόν. Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα, με συνείδηση του συστημικού χαρακτήρα της κρίσης, στηρίζει την απασχόληση, τους αδύναμους και πιθανώς λιγότερο ανταγωνιστικούς, προκειμένου να σταθεροποιήσει την οικονομία και την ανάκαμψη, προϋπόθεση όχι μόνον για ισοσκέλιση του δημόσιου ελλείμματος, αλλά και για οποιαδήποτε διαρθρωτική μεταρρύθμιση.

Τα επιτεύγματα του Ούγκο Τσάβες

ΠΗΓΗ: The Press Project Μέχρι και την ημέρα που ο Ούγκο Τσάβες έχασε τη μάχη για τη ζωή ο φιλελεύθερος Τύπος και των δύο πλευρών του Ατλαντικού δεν έχει σταματήσει να προσπαθεί να διαλύσει τη νέα κυβέρνηση του Η μεγάλη του νίκη (με 12 μονάδες μπροστά από τον Γκουτιέρες) δεν έχει ακόμα αναλυθεί. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Τσάβες κέρδισε τον αγώνα παλεύοντας τον καρκίνο και έχοντας απέναντί του όλα τα ΜΜΕ από τα πιο μικρά τοπικά μέχρι τα μεγαλύτερα διεθνή (σκεφτείτε την ανάλογη περίπτωση στου ΣΥΡΙΖΑ στις Ελληνικές εκλογές) καθώς και κάτι που σπάνια αναγνωρίζεται: έναν εκλογικό χάρτη που είναι εξαιρετικά προκατειλημμένος προς τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις με γεωγραφικά εμπόδια και δυσκολία πρόσβασης για τα μέλη της εργατικής τάξης. Ένας από τους κύριους παράγοντες για την δημοτικότητα της κυβέρνησης Τσάβες και την συντριπτική νίκη του στην εκλογική διαδικασία του Οκτωβρίου του 2012 είναι η μείωση της φτώχιας, που κατέστη δυνατή επειδή η κυβέρνηση πήρε πίσω τον έλεγχο της εθνικής εταιρίας πετρελαίου PDVSA και χρησιμοποίησε προς αυτή την κατεύθυνση τα τεράστια έσοδα από το εμπόριο του πετρελαίου. Όχι ωφελώντας μια μικρή τάξη μισθωτών, όπως έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά κατασκευάζοντας τις υποδομές που απαιτούνταν και χτίζοντας κοινωνικές υπηρεσίες που τόσο πολύ είχε ανάγκη η Βενεζουέλα. Κατά την διάρκεια των 10 τελευταίων ετών η κυβέρνηση έχει αυξήσει τις κοινωνικές της δαπάνες κατά 60,6%, δηλαδή κατά 772 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το ελληνικό αναπτυξιακό αδιέξοδο

ΠΗΓΗ: http://costaslapavitsas.blogspot.gr/2013/03/blog-post_5.html

Κ. Λαπαβίτσας

Πειθάρχησε πλήρως η Ελλάδα στην πολιτική της τρόικα για να κρατηθεί στο ευρώ. Αυτό αποφάσισε η τρικομματική κυβέρνηση, παρά τις προεκλογικές της εξαγγελίες για ‘επαναδιαπραγματεύσεις’, ‘απαγκιστρώσεις’ και τα παρόμοια. Ικανοποιημένη δείχνει και η τρόικα, αφού εγγυήθηκε τη χρηματοδότηση για το επόμενο διάστημα, αρκεί να τηρηθούν απαρέγκλιτα οι όροι των Μνημονίων. 

Τι σημαίνει αυτό για την ανάπτυξη; 

Θα ξεκινησω με τρία απλά σημεία που περιγράφουν το αναπτυξιακό πρόβλημα της Ελλάδας.

Αποβιομηχάνιση και υπερδιόγκωση των υπηρεσιών

Μετά την είσοδό της στην ΕΕ, η Ελλάδα μπήκε σε διαδικασία αποβιομηχάνισης και σχετικής συρρίκνωσης του δευτερογενούς τομέα. Παράλληλα, η συμβολή του αγροτικού τομέα στο ΑΕΠ περιορίστηκε δραστικά. Η οικονομία κυριαρχείται πλέον από τον υπερδιογκωμένο τομέα των υπηρεσιών που έχει χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα και μικρή δυνατότητα εξαγωγών. Χαρακτηρίζεται δε από μεγάλο όγκο μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων. 

Is the Grillo bug catching?

ΠΗΓΗ: El Pais

Economic crisis, youth exclusion, discredited political parties: The situation which triggered the success of the Italian Five Star Movement could produce the same effect in southern Europe’s other countries, warns a Spanish sociologist.

Enrique Gil Calvo

The victory of Jiminy Cricket (as Beppe Grillo has always been translated in Spain, after the character in the Pinocchio story) in the recent Italian elections has once again brought to the fore the resurgence of populism, triggered by the contradictions between capitalism and democracy, that have launched a political crisis caused by financial speculation.

The situation in Greece, where its party system collapsed under pressure from the markets, has led to big gains at the polls for two populist parties at opposite ends of the political spectrum (the far-right Golden Dawn](2608201) and Syriza on the radical left, following a period of emergency technocratic government that laid out a strict financial plan for reform.

The immediate question that springs to mind is whether something similar could happen in Spain during the next elections either in 2015 or even earlier, if the current ruling party collapses? There are signs that our current democratic model is going through a profound political crisis, greatly aggravated by the serious social effects of the inequitable fiscal adjustment. Catalonia is de facto becoming independent, while its electoral majority party, Convergencia i Unió, is collapsing at the polls.

Πωλ Κρούγκμαν Vs "Ρεν του Τρομερού"

ΠΗΓΗ: euro2day

Σε ….κακό μπελά έχει αναδειχθεί ο νομπελίστας Οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμανγια τον επίτροπο Οικονομικών υποθέσεων της ΕΕ Όλι Ρεν, τον οποίο θεωρεί το «σύμβολο» της αυτοκαταστροφικής λιτότητας στην ευρωζώνη και τον κατηγορεί ότι με τις επιλογές του έσπρωξε την Ευρώπη βαθιά στην οικονομική κρίση. 

Την περασμένη εβδομάδα, οι νομπελίστας κατάφερε διπλό πλήγμα στον Επίτροπο. Αρχικά σχολίασε ότι ο κ. Ρεν είναι «η προσωποποίηση του αρνητικισμού όσον αφορά τις επιπτώσεις της λιτότητας» και εν συνεχεία τον επέκρινε για την θεωρία του ότι η λιτότητα είναι που έχει προκαλέσει σχετική ηρεμία στις αγορές το τελευταίο διάστημα, ενώ ο κ. Κρούγκμαν πιστεύει ότι η ηρεμία οφείλεται στις κινήσεις της ΕΚΤ. 

Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο κ. Κρούγκμαν είχε αναφερθεί στον αντιπρόεδρο της Κομισιόν ως «Ρεν ο Τρομερός», σχολιάζοντας ότι οι επανειλημμένες δηλώσεις του επιτρόπου ότι η ανάπτυξη επιστρέφει στην ευρωζώνη, είναι εντελώς λάθος. 

Kaletsky: The age of austerity is ending

By Anatole Kaletsky

 

FEBRUARY 28, 2013

ΠΗΓΗ: REUTERS

Whisper it softly, but the age of government austerity is ending. It may seem an odd week to say this, what with the U.S. government preparing for indiscriminate budget cuts, a new fiscal crisis apparently brewing in Europe after the Italian election and David Cameron promising to “go further and faster in reducing the deficit” after the downgrade of Britain’s credit. But politics is sometimes a looking-glass world, in which things are the opposite of what they seem.

Discussing the outcome of Friday’s “sequestration” of U.S. government spending is best left to the month ahead, when we see how the public reacts to government cutbacks. But in Italy, Britain and the rest of Europe, this week’s events should help convince politicians and voters that efforts to reduce government borrowing, whether through public spending cuts or through tax hikes, are both politically suicidal and economically counterproductive.

12 ώρες στο κρύο: μια συμβολική ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

12  ώρες  στο  κρύο:                                                                            

μια συμβολική                                                                    

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

                                                                                      

για την Κοινωνία που πεθαίνει από το κρύο

• Αν θεωρείς φυσικό, εν έτει 2013, να μετράμε 25 ανθρώπους νεκρούς στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν μ’ όποιον τρόπο…
• Αν νομίζεις ότι για τους  2 νεκρούς  φοιτητές στη Λάρισα (και τους  3 που χαροπαλεύουν), φταίνε οι ελλιπείς τους γνώσεις γύρω από τις ιδιότητες του μονοξειδίου του άνθρακα…
• Αν πιστεύεις ότι όποιος συνδέει την τραγωδία αυτή  -και όλες όσες προηγήθηκαν-  με την οικονομική κρίση και την εξαθλίωση είναι λαϊκιστής…

Τότε, αυτό το κάλεσμα ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΟΡΑ

Αν πάλι πιστεύεις                                                                               

ότι πίσω από αυτές τις καθημερινές  μικρές και μεγάλες τραγωδίες 
βρίσκονται                                                                                               

- οι δηλητηριώδεις πολιτικές  των Μνημονίων                                              

- οι άγριες ανατιμήσεις στα καύσιμα                                                         

(όπως τις υπαγορεύουν οι μεγιστάνες του λαθρεμπορίου)

- οι τρικομματικές αποφάσεις που οδηγούν την κοινωνία σε ασφυξία

Αλλά και αν σου τη δίνουν οι αναθυμιάσεις των παπαγάλων της ΤV

                        ΤΟΤΕ  ΕΛΑ

      στην ολονυκτία πένθους  και οργής 
από τις 8 το βράδυ της Δευτέρας ως τις 8 το πρωί της Τρίτης        

στην κεντρική πλατεία ΤΡΙΚΑΛΩΝ

• Πολίτες κατά της Κοινωνικής ασφυξίας
  
  
• Φοιτητές του ΤΕΙ Τρικάλων  

Ο καθένας, η καθεμία, ανάλογα με τις δυνάμεις του/της, μπορεί να συμμετάσχει από 12 λεπτά ως 12 ώρες

Τι κρύβει το Basta austerità της Ρώμης

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

By Mark Mazower 

Δημοσιεύθηκε: 07:48 - 01/03/13

Η αναταραχή που προκάλεσαν οι ιταλικές εκλογές έχει μεταφέρει το επίκεντρο της προσοχής εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται εξαρχής: στον πολιτικό παράγοντα της κρίσης της ευρωζώνης. Είχαμε έξι μήνες νηνεμίας, με χρηματιστήρια να ανεβαίνουν και ευσεβείς πόθους να κυριαρχούν. Η κυρίαρχη άποψη ήταν ότι η κρίση περιορίστηκε, με την Ιρλανδία να ανακάμπτει και τον κίνδυνο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη να μειώνεται. Όμως, αυτή η άποψη πάντα αγνοούσε την πολιτική. 

Η Ελλάδα, ειδικότερα, έδειξε ότι, ακόμη κι αν οι ροές των κεφαλαίων πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση, η έλλειψη δημοκρατίας μπορεί να διευρύνεται. Κανείς, έξω από την Ελλάδα, δεν έχει δώσει την πρέπουσα σημασία στο ότι το νεοναζιστικό κόμμα μπορεί ανέβει πάνω από το 10% σε εκλογές. Όμως, είναι μια προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί σε άλλα μέλη της ευρωζώνης. 

Ευτυχώς, η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν έχει βρει μιμητές στην Ιταλία. Αλλά η κρίση δημοκρατικής νομιμότητας δείχνει να είναι εξίσου βαθιά και εκεί. Όπως στην Ελλάδα, οι ψηφοφόροι έχουν μια εύλογη, ξεκάθαρη άποψη: θέλουν να παραμείνουν στην Ευρώπη και, γνωρίζοντας τα μειονεκτήματα του οικονομικού τους συστήματος, ίσως και να είναι έτοιμοι να δεχτούν κάποιο βαθμό λιτότητας. 

Panic in Greek pharmacies as hundreds of medicines run short

ΠΗΓΗ: GUARDIAN

• Elizabeth Sukkar and Helena Smith in Athens
• The Guardian, Wednesday 27 February 2013

Greece is facing a serious shortage of medicines amid claims that pharmaceutical multinationals have halted shipments to the country because of the economic crisis and concerns that the drugs will be exported by middlemen because prices are higher in other European countries.

Hundreds of drugs are in short supply and the situation is getting worse, according to the Greek drug regulator. The government has drawn up a list of more than 50 pharmaceutical companies it accuses of halting or planning to halt supplies because of low prices in the country.

More than 200 medicinal products are affected, including treatments for arthritis, hepatitis C and hypertension, cholesterol-lowering agents, antipsychotics, antibiotics, anaesthetics and immunomodulators used to treat bowel disease.

Separately, it was announced on Tuesday that the Swiss Red Cross was slashing its supply of donor blood to Greece because it had not paid its bills on time.

Chemists in Athens describe chaotic scenes with desperate customers going from pharmacy to pharmacy to look for prescription drugs that hospitals could no longer dispense.

Η λιτότητα και τα τραγικά λάθη της ΕΚΤ

ΠΗΓΗ: FT (via euro2day)

By Martin Wolf

Δημοσιεύθηκε: 27/02/13

Στη σύνοδο του G20 στο Τορόντο τον Ιούνιο του 2010, οι χώρες υψηλού εισοδήματος στράφηκαν στη δημοσιονομική λιτότητα. Η αναδυόμενη κρίση κρατικού χρέους στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία ήταν ένας από τους λόγους. 

Οι αξιωματούχοι τρομοκρατήθηκαν από τον κίνδυνο ότι θα ακολουθήσουν οι χώρες τους την πορεία της Ελλάδας. Το ανακοινωθέν του G20 ήταν σαφές: «Οι προηγμένες οικονομίες δεσμεύθηκαν σε δημοσιονομικά σχέδια που θα πετύχουν μείωση των ελλειμμάτων τουλάχιστον κατά το ήμισυ μέχρι το 2013 και θα σταθεροποιήσουν ή θα μειώσουν τον λόγο χρέος/ΑΕΠ μέχρι το 2016». 

Τελικά, ήταν απαραίτητη και σοφή αυτή η επιλογή; Όχι. 

Η ευρωζώνη βρισκόταν στο επίκεντρο μιας κρίσης κρατικού χρέους, που είχε τρομάξει τον κόσμο. Η ταχεία δημοσιονομική σύσφιγξη κρίθηκε απαραίτητη για τις κυβερνήσεις που αντιμετώπιζαν προβλήματα. Η άποψη αυτή στη συνέχεια έπεισε ακόμη και χώρες που δεν δέχονταν πιέσεις από τις αγορές να προχωρήσουν προληπτικά σε δημοσιονομική σύσφιγξη. Αυτή ήταν εν πολλοίς η θέση της κυβέρνησης στη Μεγάλη Βρετανία. Ο φόβος "μη γίνουμε Ελλάδα" πέρασε ακόμη και στις ΗΠΑ, κυρίως στην παράταξη των Ρεπουμπλικάνων. Η σημερινή μάχη για τις οικονομίες είναι αποτέλεσμα αυτού του φόβου. 

Ο μύθος του ανταγωνισμού

Πηγή: Επενδυτής (via Διακυβέρνηση και Πολιτική)

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Χαζεύω μια τηλεοπτική,lifestyle εποποιία. Όχι από τις κραχτές, αλλά απ’ αυτές που έχουν λίγο απ’ όλα: ολίγον υγεία, fitness, οικογένεια, κατανάλωση, ψυχαγωγία, ψυχολογία. Δεν έχει αστρολόγο. 

Την προσοχή μου τραβάει μια παιδοψυχολόγος, που συνιστά να μην πιέζουμε τα παιδιά για τις επιδόσεις τους στο σχολείο. Και, κυρίως, να μην τα χρησιμοποιούμε ως τρόπαια της δικής μας ανταγωνιστικής διάθεσης. Η αποτυχία είναι στο πρόγραμμα, λέει η παιδοψυχολόγος. Και προειδοποιεί για τους κινδύνους που εγκυμονεί το πνεύμα του ανταγωνισμού στην ισορροπία των παιδιών. 

Κοινότοπα πράγματα, τα λένε οι παιδοψυχολόγοι, τα παραδέχονται και οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί, παρ’ όλο που υπηρετούν ένα καθ’ όλα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το σχολείο πια δεν είναι μόνο ανομολόγητη προσομοίωση του κοινωνικού ανταγωνισμού, αλλά διδάσκει τον ανταγωνισμό ως όρο κάθε βήματος προόδου στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αλλά και ως όρο επιβίωσής της στο μέλλον. Η ανταγωνιστικότητα είναι ο θεμελιώδης μύθος πάνω στον οποίο πρέπει να ανοικοδομηθεί η Ελλάδα, η «τελευταία σοβιετική δημοκρατία στην Ευρώπη», η ανταγωνιστικότητα είναι ο στόχος όλων των «μεταρρυθμίσεων» και η προϋπόθεση ανάκαμψης της οικονομίας, και είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζει όλη η Ευρώπη αν σκοπεύει να αντέξει στην πολιορκία της από τους αναδυόμενους ανταγωνιστές της.

Γερμανία:Αποδόμηση της εργασίας η στρατηγική απάντηση του κεφαλαίου

Σοφία Καρατάκη, Σοφία Στεφανίδου

Δημοσιεύτηκε σε συντομευμένη εκδοχή στην εφημερίδα ΠΡΙΝ (24.2.2013) το είδαμε στο http://aristeroblog.gr/

Η ανεργία ανέκαθεν αποτελούσε το δούρειο ίππο για την συμπίεση των εργατικών δικαιωμάτων. Σήμερα, όμως, θα αποτελέσει το μηχανισμό για την πλήρη ανατροπή όσων είχε με αγώνες κατακτήσει το εργατικό κίνημα εδώ και έναν αιώνα. Η στρατηγική του κεφαλαίου στη σημερινή κρίση, προκειμένου να ξεπεράσει το βασικό του πρόβλημα, την πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους που εκδηλώθηκε το 1973, ανακόπηκε από τα μέσα του '90, αλλά επανήλθε δριμύτερη το 2008, βάζει στο επίκεντρο τις εργασιακές σχέσεις, με στόχο τη δημιουργία ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα. Στην προηγούμενη μεγάλη κρίση, οδήγησε την ανθρωπότητα στην ανθρωποσφαγή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των ταγμάτων εργασίας, αλλά και στα κοινωνικά συμβόλαια, την αλυσίδα παραγωγής και τον κεϊνσιανισμό. Σήμερα, δεν φαίνεται να είναι -προς το παρόν- επιλογή του ο πόλεμος - αν και η επιχειρούμενη «νέα εργασία», ενδεχομένως, να έχει ισάριθμα θύματα - ούτε φαίνεται να υπάρχει δυνατότητα νέων κοινωνικών συμβολαίων και κράτους πρόνοιας, αλλά ούτε και η διατήρηση των κοινωνικών συμβολαίων και του κράτους πρόνοιας.

Και εννοούμε ότι το κεφάλαιο όχι μόνο εξωθεί εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, αλλά τη χρησιμοποιεί ώστε να εκμεταλλευτεί με νέους και πιο αποδοτικούς γι΄ αυτό όρους, το σύνολο των παραγωγικών δυνάμεων.

Για να γίνει αυτό κατανοητό, αξίζει να καταγραφούν το περιεχόμενο και οι μέθοδοι της νέας στρατηγικής του κεφαλαίου, όπως έχουν εφαρμοστεί στη Γερμανία εδώ και μια δεκαετία, μπήκαν σε εφαρμογή παράλληλα και στη χώρα μας και τώρα σχεδιάζεται με ρυθμούς fast track να γενικευτούν και να μπουν στην πιο ολοκληρωμένη τους φάση.