Το επιχείρημα κυβέρνησης και καθεστωτικών ΜΜΕ -που αποδείχθηκαν βασιλικότερα του βασιλέως στην επιχείρηση κοινωνικής απομόνωσης των ιδιοκτητών φορτηγών - είναι η γνωστή κοινοτοπία: «Δεν μπορεί μια συντεχνία να εκβιάζει την κοινωνία». Η ευκολία με την οποία χρησιμοποιείται, ως συκοφαντία, ένας όρος που συνδέεται με την αστική ανάπτυξη στην προκαπιταλιστική (και τουρκοκρατούμενη) Ελλάδα αποκαλύπτει, μεταξύ άλλων, και την ιστορική άγνοια ενός θεσμού -της συντεχνίας ή «σιναφιού», όπως ονομαζόταν- που βρίσκεται τόσο στο DNA του εγχωρίου καπιταλισμού, όσο και στην ιστορική εξέλιξη της συνδικαλιστικής οργάνωσης της εργασίας. Αλλά αυτό ας υποθέσουμε ότι είναι, απλώς, άγνοια.
Επί της ουσίας, η σύγχρονη πραγματικότητα των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων που με τόση πρεμούρα θέλουν να απελευθερώσουν (από ποιον;) η τρόικα και η κυβέρνηση, εξυπηρέτησε δύο ανάγκες: πρώτον τις πελατειακές σχέσεις του μετεμφυλιακού κράτους που μέσα από τη διαδικασία αδειοδότησης πολλών επαγγελμάτων έλεγξε -ακόμη και πολιτικά- τη σύνθεσή τους (για δεκαετίες, ακόμη και το πιστοποιητικό φρονημάτων ήταν όρος για την απόκτηση μιας άδειας άσκησης επαγγέλματος). Και δεύτερον, τις ανάγκες του βιομηχανικού και εμπορευματικού κεφαλαίου που, προσανατολισμένο στο βραχυπρόθεσμο κέρδος, απέφευγε να επενδύσει σε κάθετη οργάνωση της παραγωγής και διακίνησης των αγαθών. Το παράδειγμα των Μέσων Μεταφοράς των αγαθών είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση εκχώρησης «δικαιοδοσίας» του κεφαλαίου σε άλλες ομάδες επαγγελματιών που κινούνται στα όρια μισθωτής εργασίας και μικροεπιχειρηματικότητας. Το numerus clausus αυτών των επαγγελματιών, από την άλλη, ήταν το «τυρί» για την αποδοχή της διπλής εξάρτησής τους αφενός από το κράτος και αφετέρου από τις μεγάλες επιχειρήσεις με τις οποίες συναλλάσσονται.









Επιχειρηματικό πάρτι δισεκατομμυρίων ελπίζουν να στήσουν στην πλάτη της ΔΕΗ ισχυρά συμφέροντα της ενεργειακής αγοράς, με απολήξεις στον εκδοτικό κλάδο και δη σε ισχυρά συγκροτήματα που βρίσκονται υπό μεγάλη πίεση λόγω της υπερχρέωσής τους, αξιοποιώντας κατάλληλα τις υποτιθέμενες «εντολές» της τρόικας για απελευθέρωση της ενεργειακής αγοράς με τεμαχισμό και εκποίηση χρυσοφόρων μονάδων της ΔΕΗ.







