Επιστροφή στην απολυταρχία

ΠΗΓΗ: ΚΙΜΠΙ

Ιδρυτικός μύθος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι αποτελεί το ιδεώδες πλαίσιο εδραίωσης της δημοκρατίας και της ειρηνικής συνύπαρξης των κοινωνιών, στην ήπειρο που κατεξοχήν έχει δοκιμαστεί από ανθρωποκτόνους πολέμους, αυταρχικά καθεστώτα, φασισμούς και αντιδημοκρατικές εκτροπές. Αυτό αποτέλεσε και το θεμελιώδες επιχείρημα της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ όταν αποφάσισε, με νωπή ακόμη την εμπειρία της δικτατορίας, την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. 

Ένας λίγο μεταγενέστερος μύθος, καλλιεργημένος και διανθισμένος με πλούτο επιχειρημάτων από τους γκουρού του φιλελευθερισμού και αργότερα του νεοφιλελευθερισμού, λέει πως όχι απλώς η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς γενικότερα, αυτός που προβλήθηκε αλλά και επιβλήθηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είναι ασύμβατος με οποιοδήποτε άλλο πολιτικό καθεστώς πέρα από τη δημοκρατία. Αγορά και δημοκρατία, λένε, είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος. Η μία είναι alter ego της άλλης. Στο έδαφος αυτής, άλλωστε, της δοξασίας ενθαρρύνθηκε η κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων του ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Και με την ίδια δοξασία ο νεοσυντηρητισμός επένδυσε στις πολεμικές επιχειρήσεις «εξαγωγής της δημοκρατίας» στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. 

Χανς-Βέρνερ Ζιν: «Να κάνετε τα χρέη σας δραχµές»

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ 27/11

Είναι ο τελευταίος των Μοϊκανών. Ο Χανς-Βέρνερ Zιν ανήκει στους ελάχιστουςεπώνυµους οικονοµολόγους στη Γερµανία οι οποίοι συνεχίζουν να υποστηρίζουντην αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Οι περισσότεροι άλλοι οµότεχνοί του, όπως για παράδειγµα οι πέντε «σοφοί» οικονοµικοί εµπειρογνώµονες τηςγερµανικής κυβέρνησης, τάσσονται ενδιάµεσα υπέρ της παραµονής της σε αυτήν – και για το δικό της καλό, αλλά κυρίως για να αποφευχθεί η µετάδοση του ιού της χρεοκοπίας και σε άλλα κράτη-µέλη. Κατά παράδοξο τρόπο, η «αναχρονιστική»θέση της αποχώρησης γίνεται ξανά τελευταία µοντέρνα. 

Κι αυτό επειδή το αντίθετό της, η παραµονή, γίνεται όλο και δυσκολότερη – παρά τον σχηµατισµό της τρικοµµατικής κυβέρνησης στην Αθήνα και παρά τις υποσχέσεις της συµφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Το θέµα αποκτά καινούργια επικαιρότητα. 

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Οι απόψεις είναι διχασµένες: ένα µέρος της Αριστεράς υποστηρίζει την αποχώρηση επειδή θεωρεί την ευρωζώνη εκ του πονηρού και καταστρεπτική για τις αδύναµες χώρες

Προϋπολογισμός 2012: Το τεράστιο σκάνδαλο με τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/11/2011

Του Γιώργου Κουτσούκου*

Όταν οι μάσκες πέφτουν, τότε ακόμα και τα πιο στοιχειώδη προσχήματα προβάλλουν ως αχρείαστα στο πλαίσιο της μνημονιακής -οικονομικής και κοινωνικής- εξόντωσης της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Δείγμα του απροκάλυπτου κυνισμού των κυβερνώντων και ταυτόχρονα τεράστιο οικονομικό και κοινωνικό σκάνδαλο αποτελεί το θέμα του «κουρέματος» κατά 50% των κρατικών ομολόγων, τα οποία κατέχουν τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία της χώρας.

Τα ταμεία έχουν στην κατοχή τους αυτή τη στιγμή περίπου 26 δισ. κρατικά ομόλογα, τα οποία, εκτός από σημαντικά περιουσιακά στοιχεία, αποτελούν και «πηγή» (μέσω των εισπραττόμενων τόκων, που ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ σε ετήσια βάση) για την πληρωμή μέρους των υποχρεώσεων των Ταμείων.

Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

ciaoant1

Πλέον όλα τα media, ακόμα και μερικά γερμανικά, πόσο μάλλον το αμερικάνικα/αγγλικά, συζητούν ανοιχτά αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια τους φαινόταν "αδιανόητο": Τη διάλυση της ευρωζώνης. Είναι όμως έτσι; Ήρθε το τέλος για το ευρώ; Ή μήπως όχι;

Ας δούμε καταρχήν ένα μικρό απόσπασμα από ένα σχετικό άρθρο του Economist, που συνοδεύτηκε από το παραπάνω εξώφυλλο στο τελευταίο τεύχος του, και προκάλεσε αίσθηση:

Ευρώ: είναι αυτό το τέλος;

[...] Θα μπορούσε να γίνει κάτι για να αποτραπεί η καταστροφή; Η απάντηση εξακολουθεί να είναι θετική, όμως η κλίμακα της απαιτούμενης δράσης αυξάνεται ακόμα περισσότερο, καθώς εξαντλούνται τα χρονικά περιθώρια. Το μόνο θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να παράσχει άμεση ανακούφιση είναι η ΕΚΤ. Ως ο δανειστής της έσχατης λύσης, θα πρέπει να κάνει περισσότερα για να σώσει τις τράπεζες, προσφέροντάς τους απεριόριστη ρευστότητα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Εάν η ΕΚΤ θέλει να εκπληρώσει την εντολή που έχει λάβει για τη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών, θα πρέπει να εμποδίσει μια πτώση των τιμών. Αυτό σημαίνει τη μείωση των βραχυπρόθεσμων επιτοκίων και την έναρξη ενός προγράμματος μεγάλης κλίμακας «ποσοτικής χαλάρωσης» (αγοράς ομολόγων). Η μαζική νομισματική χαλάρωση θα μπορέσει να μετριάσει την ύφεση και να αγοράσει πολύτιμο χρόνο. Ωστόσο, η ανάκτηση της εμπιστοσύνης και η προσέλκυση των επενδυτών πίσω στις αγορές κρατικών ομολόγων χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη στήριξη της ΕΚΤ, και αυτό, όσο φιλόδοξο και να ακούγεται, είναι η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και οι μεταρρυθμίσεις σε Ιταλία και Ισπανία. Εκτός αυτού, σημαίνει τη δημιουργία ενός εργαλείου χρέους στο οποίο θα μπορούν να πιστεύουν οι επενδυτές. Αυτό με τη σειρά του απαιτεί μια πολιτική συμφωνία, την οικονομική ενίσχυση που χρειάζονται οι περιφερειακές χώρες σε αντάλλαγμα με τις αλλαγές στους κανονισμούς που η Γερμανία και οι άλλοι ζητούν. Αυτό το εργαλείο θα πρέπει να περιλαμβάνει κάποια κοινή ευθύνη για τα χρέη των κυβερνήσεων. Η πρόταση των ευρωομολόγων έχει αποκλειστεί από την Αγκελα Μέρκελ.

radio9.gr 26-11-11 Η κενή σελίδα 124 του προϋπολογισμού

ΠΗΓΗ: ΠΡΕΖΑ TV


Αν δεν το πιστεύετε, δείτε το με τα μάτια σας.
Από εδώ( http://www.minfin.gr/content-api/f/binaryChannel/minfin/datastore/d5/af/5e/d5af5e94ab4b082c523e8c0b34f750bf9892bf1b/application/pdf/EISHGHTIKH+2012.pdf ) κατεβάστε όλο το κείμενο του προϋπολογισμού και δείτε τη σελίδα 124…. Δεν υπάρχει.
Ξέρετε τι θα έπρεπε να έχει αυτή η σελίδα; Αναλυτικά τις εγγυήσεις που έλαβε ο κάθε τραπεζίτης. Ποιος πήρε πόσα…; !!!!
Είναι χαρακτηριστικό το πώς τελειώνει η σελίδα 123.
«Η παραπάνω εγγύηση (που δόθηκε στους τραπεζίτες) παρέχεται έναντι προμήθειας ή επαρκών εξασφαλίσεων» Άρα περιμένουμε στη σελίδα 124 να μάθουμε πόσα δόθηκαν ως εγγυήσεις και σε ποιους ακριβώς τραπεζίτες. Και μάλιστα ποιες είναι οι «επαρκείς εξασφαλίσεις» των τραπεζιτών…!
Μόνο που η σελίδα 124… είναι λευκή.
http://www.radio9.gr/Home.aspx?a_id=256
ΠΡΕΖΑ TV
26-11-2011

Πού είναι, επιτέλους, αυτή η Αριστερά;

ΠΗΓΗ: Αριστερό blog

Δέσποινα Κουτσούμπα, 

Παναγιώτης Μαυροειδής

Κυβέρνηση έχουμε, αλλά η πολιτική κρίση είναι ανοιχτή. Οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν. Ελάχιστο τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει σήμερα τα συμφέροντά του στην ακολουθούμενη πολιτική κι ας έχει επιστρατευτεί για τη «σωτηρία» του όλος ο αστικός θίασος της νέας «εθνοσωτηρίου» συγκυβέρνησης.

Αυτή ακριβώς την πολιτική στιγμή, αντηχεί πιο ηχηρό το ερώτημα: τι κάνει επιτέλους η Αριστερά; Ακούγεται στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, προκύπτει στην ανάγκη του νέου για δουλειά, του εργαζόμενου για μισθό, του φτωχού για ψωμί, του συνταξιούχου για φάρμακα. Είτε το ερώτημα διατυπώνεται ως πραγματική απορία, προσμονή, απελπισία, είτε ως άλλοθι για την απραξία, η τόσο συχνή αναπαραγωγή του ίδιου ερωτήματος από τόσα στόματα, οφείλει να μας προβληματίσει.

Φαντασιώσεις μεγαλείου πολλών ταχυτήτων

Το εγχειρίδιο του καλού μακιαβελίσκου -ακολουθώντας τα αρχαία χνάρια του γνωστικισμού- λέει πως πρέπει να διαδίδεις την προπαγάνδα σαν να ήταν η απόλυτη αλήθεια, αλλά να πράττεις γνωρίζοντας πως δεν είναι. Όταν πέφτεις στην παγίδα της προπαγάνδας σου και οι πράξεις σου ακολουθούν τη ρητορική σου, είσαι σίγουρα ένας ειλικρινής ηλίθιος.

 ΠΗΓΗ: Techie Chan

Extend and pretend

Η ευρωπαϊκή πολιτική τα τελευταία 3 χρόνια της κρίσης λειτουργεί με το παραπάνω πρόταγμα. Συνεχίζει δηλαδή να κάνει τα ίδια που έκανε προ κρίσης, προσποιούμενη πως δεν συνέβη τίποτα. Η κρυφή ελπίδα είναι πως η κρίση θα περάσει μόνη της, αν εμείς συνεχίσουμε να φτιάχνουμε εξωτικά δομημένα προϊόντα όπως ο EFSF. Καθώς όμως η κρίση δεν περνά, χρειάζεται μια νέα αφήγηση που να εξηγεί το “παράδοξο”. Αυτή η αφήγηση πήρε την απλοϊκή μορφή μιας ηθικολογικής προσέγγισης. Για τα προβλήματα της ευρώπης ευθύνεται η προβληματική ελλάδα και μερικοί άλλοι “τεμπέληδες” κι αν τους βάλουμε αυτούς να φτιάξουν το μαγαζί τους, τα πάντα θα επιστρέψουν στις εποχές των παχιών αγελάδων.

Κ. Λαπαβίτσας: Οι εργαζόμενοι της Ευρώπης δεν έχουν συμφέρον από τη διάσωση του ευρώ

ΠΗΓΗ: ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ

Συνέντευξη του Κ. Λαπαβίτσα

Πρώτη δημοσίευση της συνέντευξης στο γερμανικό περιοδικό ‘’Μarx21’’(www.marx21.de) το οποίο δραστηριοποιείται μέσα στο Die Linke (Αριστερά) της Γερμανίας. Η συνέντευξη θα κυκλοφορήσει και σε έκδοση του Coalition of Resistance στη Βρετανία.

Πρώτα απ’όλα η κρυστάλλινη σφαίρα: Θα εξακολουθούμε να πληρώνουμε με ευρώ το 2015;

Ορισμένες χώρες θα πληρώνουν ακόμα με ευρώ, το 2015, αλλά είναι εξαιρετικά απίθανο όλα τα σημερινά μέλη της ευρωζώνης να συνεχίσoυν να το χρησιμοποιούν . Το ευρώ στην τρέχουσα μορφή του δεν είναι βιώσιμο και δεν θα επιβιώσει. Οι πιέσεις κατάρρευσης είναι εμφανείς - ακόμα και τώρα που μιλάμε η ευρωπαϊκή αγορά ομολόγων είναι σε αναταραχή, επειδή οι ιδιώτες επενδυτές κινούνται προς τα γερμανικά ομόλογα, πουλώντας άλλα ομόλογα λόγω του φόβου της πτώχευσης. Κατά συνέπεια, αυξάνονται τα επιτόκια και διαταράσσεται ο κρατικός δανεισμός, καθώς και η ομαλή λειτουργία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Εάν αυτή η διαδικασία ενταθεί, το ευρώ θα καταρρεύσει σε λίγες εβδομάδες.

Τεχνοκρατία, κοινωνικός αυταρχισμός και «συναίνεση»

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/11/2011

του Νικολα Σεβαστακη

Στη δεκαετία του ’30, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το τότε ονομαζόμενο Sfio (Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς) διασπάστηκε. Μια σειρά στελεχών του, οι αποκαλούμενοι néos (νεοσοσιαλιστές) υιοθέτησαν το σύνθημα της «εποικοδομητικής επανάστασης» θεωρώντας ότι η εποχή των σύνθετων οργανισμών, ο καιρός των « τεχνικών και των μηχανικών» καθιστά παρωχημένη την ταξική κοινωνικοπολιτική οπτική των πραγμάτων. Στον αέρα εκείνων των καιρών βρισκόταν η γοητεία του μεγάλου πλάνου, του Κράτους Σχεδιαστή, της επανάστασης των μάνατζερ για την οποία θα γράψει λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Αμερικανός Τζέημς Μπάρναμ. Πολύ γρήγορα, ωστόσο, αυτός ο προδρομικός διαχειριστικός τεχνοκρατισμός συνδέθηκε με την ιδέα του ισχυρού αυταρχικού κράτους. Πολλές από τις προσωπικότητες της γαλλικής και βελγικής σοσιαλτεχνοκρατίας (από τον Γάλλο Marcel Deat ως τον Bέλγο Henri de Man) δεν θα αντισταθούν στη γοητεία της φασιστικής «τάξης» και θα καταλήξουν συνεργάτες του καθεστώτος του στρατηγού Πεταίν στη φιλoγερμανική κυβέρνηση του Βισύ.

Απειλή η γερμανική Ευρώπη για την παγκόσμια οικονομία

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα 24/11/2011

του Λ. Βατικιώτη

Εκ παραδόσεως η Ευρώπη αποτελούσε παράγοντα σταθερότητας για την διεθνή οικονομία, χάρη στο υψηλό επίπεδο ρυθμίσεων που χαρακτήριζε την οικονομία της και κυρίως της μεγάλης – από άποψη βάθους – αγοράς της. Ως αποτέλεσμα, για όλες τις εξαγωγικές οικονομίες αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο και σίγουρο προορισμό. Πλέον όμως όχι. Η λυσσαλέα άρνηση της Γερμανίας να δώσει το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να τυπώσει νέο χρήμα από κοινού με την επιβολή αιματηρών προγραμμάτων λιτότητας δεν έχει προκαλέσει μόνο στο εσωτερικό της γηραιάς ηπείρου πρωτοφανείς τριγμούς. Εξ ίσου σοβαρούς κλυδωνισμούς έχει προκαλέσει και στον διεθνή οικονομικό χάρτη. Το γεγονός δε ότι τουλάχιστον μέρος τους συντείνει στην υποβάθμιση της θέσης της Ευρώπης στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού υπογραμμίζει τον αντιφατικό χαρακτήρα του υπό εξέλιξη σχεδίου συντηρητικής αναμόρφωσης της Ευρώπης.

Οι οικονομολόγοι του Χίτλερ

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Μετά την πτώση της Γαλλίας το 1940, οι ναζί άρχισαν να επεξεργάζονται ένα σχέδιο για την Ευρώπη, που είχε τον τίτλο «Νέα Τάξη στην Ευρώπη».

Εκεί προβλεπόταν πως οι ευρωπαϊκές οικονομίες θα συνεργάζονταν σε μεγάλη κλίμακα και θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις ισχυρές οικονομίες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και των ΗΠΑ. Ο Χίτλερ πίστευε πως η Γερμανία δεν θα μπορούσε να έχει αυτάρκεια. Οικονομολόγοι και ειδικοί όλο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του '40 επεξεργάζονταν λεπτομερή σχέδια για το πώς θα γίνει αυτή η οικονομική ένωση, που θα λειτουργούσε προς όφελος της Γερμανίας. Ανάμεσα στους ένθερμους υποστηρικτές ήταν ο οικονομολόγος Λούντβιχ Ερχαρτ, που ξόδεψε πολλή από την ενέργειά του γι' αυτή την ιδέα.

Κατάρρευση της ευρωζώνης. Το τέλος της αυταπάτης

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα
του Γ. Τόλιου


Η ένταξη της Ιταλίας στην εποπτεία της ΕΕ-ΔΝΤ και η εκρηκτική άνοδος των επιτοκίων δανεισμού (spreads) στις χώρες της ευρωζώνης, σηματοδοτεί μετατροπή της κρίσης από οικονομική σε πολιτική. Η απάντηση της άρχουσας ελίτ των Βρυξελών είναι συγκρότηση κυβερνήσεων ευρύτερου φάσματος αστικών δυνάμεων με χαρακτηριστικό δείγμα την Ελλάδα και Ιταλία. Ωστόσο το σαθρό οικοδόμημα της ευρωζώνης δεν μπορεί να σωθεί με ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και πλούτου, για εξασφάλιση κέρδους στους κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου. Αντίθετα κάνουν πιο βαθιά την ύφεση και ανεργία, αποδυναμώνουν την κοινωνική βάση του συστήματος και οξύνουν τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις. Οι χώρες με μεγάλο χρέος καλούνται να πληρώσουν όλο και υψηλότερα επιτόκια στις «αγορές» (δανειστές-τοκογλύφους), φορτώνοντας νέα βάρη και εκρηκτική ανεργία στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα. 

ΠΗΓΗ: Y. Varoufakis

The Euro Crisis Conference videos are now available (University of Texas, 3rd and 4th Nov.)

22NOV

James Galbraith was the unstoppable force behind the Crisis in the Eurozone Conference that took place at the Lyndon B. Johnson Graduate School fo Government, University of Texas, on 3rd and 4th November. (Click here for the program.) My great regret is that such a magnificent conference could never be held in… Europe. For Europe is ‘closed’ to free thinking. An arteriosclerosis that is a side effect of the same causes that have given rise to the systemic euro crisis. But enough said on the matter. What I want to do with this post is to offer readers access to the video links that allow one to watch the whole two day event, as if one were there – so to speak. Enjoy.

Thursday, November 3, 2011

Keynote speech ”The Modest Proposal”, by Yanis Varoufakis – introduced by James Galbraith.

Opening Session:  Maciej Pisarski, Deputy Chief of Mission, Embassy of Poland; James Galbraith, Professor and Lloyd M. Bentsen Chair in Government and Business Relations, LBJ School of Public Affairs, The University of Texas at Austin

Session One: The European System: Dream or Nightmare?

Bruno Amoroso, President of the Federico Caffè Study Centre, Roskilde University, and Professor at the International University of Hanoi, Vietnam; Terri Givens, Associate Professor, Department of Government, College of Liberal Arts, The University of Texas at Austin; Alain Parguez, Emeritus Professor of Economics, University of Franche-Comte, BesanconFrance; Matias Vernengo, Associate Professor, Economics, Department of Social and Behavioral Science, University of Utah

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων για να εξαναγκάσει τις τράπεζες σε συμφωνία

ΠΗΓΗ: xrimaNews.gr

Η Ελλάδα χρησιμοποιεί το δίκαιο των ελληνικών ομολόγων για να “αναγκάσει τους πιστωτές που δεν μετέχουν στο PSI να συμφωνήσουν με τους νέους όρους ανταλλαγής και τους ίδιους όρους με τους άλλους πιστωτές” αναφέρει το Reuters σε μία είδηση βόμβα που αν ισχύει σημαίνει πως η κυβέρνηση επιτέλους κάνει χρήση του κρυφού διαπραγματευτικού χαρτιού της Ελλάδας για το χρέος της, του μοναδικού, ίσως, που της έχει απομείνει.

Αν αυτό ισχύει, τότε η ελληνική κυβέρνηση και ιδιαίτερα το υπουργείο Οικονομικών έχουν κάνει μία στροφή 180 μοιρών σε σχέση με την κυβέρνηση Παπανδρέου και ιδιαίτερα αν καταφέρουν να διατηρήρουν το δίκαιο των ομολόγων ως έχει, δηλαδή ελληνικό και να αρνηθούν τη μετατροπή του στο αγλλικό, όπως ζητούν οι τραπεζίτες για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους, θα πρόκειται για μία εξαιρετική επιτυχία. Στην αντίθετη περίπτωση ωστόσο, θα πρόκειται για μία εξαιρετικά επικίνδυνη απόφαση που μπορεί να κοστίσει πολύ ακριβά στην Ελλάδα.

Τι να κάνουμε: τα πρώτα βήματα, μετά την κατάρρευση της οικονομίας και της πολιτικής των «μνημονίων»

ΠΗΓΗ: Πρωτοβουλία για την αντισυστημική αριστερά

Η Ελλάδα έγινε ο αδύνατος κρίκος στον παγκόσμιο καπιταλισμό, λόγω της μανίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, για ανάπτυξη που δεν στηριζόταν στον πρωτογενή- δευτερογενή τομέα(γεωργία, μεταποίηση, καινοτομία κ.λπ.), αλλά στον τριτογενή(κατανάλωση, εμπόριο, τουριστικές υπηρεσίες κ.λπ.) και στις κάθε είδους οικοδόμηση και κατασκευές.

Ο «εκσυγχρονισμός» που υποτίθεται έγινε -χωρίς να υπολογίζεται το οικονομικό και το περιβαλλοντικό κόστος του-στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό. Σε αυτό βοήθησε και η είσοδος στην Ευρωζώνη, γιατί αύξησε τη δανειοληπτική πίστη λόγω του κοινού νομίσματος. Όλοι άρχισαν να δανείζονται εύκολα. Η κυβέρνηση και οι τράπεζες από τις «χρηματοπιστωτικές αγορές», οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από τις τράπεζες. Το Ευρώ και τα δάνεια βοήθησαν ιδιαίτερα στο να ικανοποιείται η μανία της ελληνικής ελίτ για έργα φαραωνικά( π.χ. των ολυμπιακών του 2004 ), για γέ¬φυρες λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια και στάδια, αλλά και για τη δημιουργία ενός υπερμεγέθους πελατειακού κράτους στην υπηρεσία της. Σε oλόκληρη τη μεταπoλεμική περίoδo μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv παγίoυ κεφαλαίoυ στρεφόταv στη μεταπoίηση, εvω τo 42% τωv ιδιωτικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στις κατoικίες και τα 2/3 τωv δημoσίωv στηv υπoδoμή.

Και αυτή η κατεύθυνση -που υλοποιούταν από ένα πολιτικό προσωπικό κάθε άλλο παρά αξιόλογο-κατέρρευσε στα πλαίσια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και της άρσης της «εμπιστοσύνης των πιστωτών», που την μετέτρεψε σε κρίση των δημοσιονομικών χρεών.

Striking workers must unite across Europe

• 
• • Owen Jones
  • guardian.co.uk, Friday 25 November 2011 14.59 GMT
  • Article history

Greek supporters of Portugal's strikers outside the Portuguese embassy in Athens this week. Photograph: Aris Messinis/AFP/Getty Images

Maria is a softly spoken teacher, but she's clearly furious. As far as she is concerned, she is being mugged by the economic and political elite. "I think they are stealing from us," she tells me. "It's theft." Maria Juan spoke to me in the centre of Lisbon as thousands of striking workers – some even angrier than her – surrounded Portugal's national assembly.

It's a different country, but her sentiments are instantly recognisable to a Brit. This is the indignation of someone who has dedicated their life to public service being pummelled by a crisis they had no role in causing. On Thursday, hundreds of thousands of workers ranging from train drivers to hospital staff took part in Portugal's second general strike against austerity in a year. Next Wednesday, their British equivalents will stage a similar walkout, and "theft" will be on many of their lips, too.

Austerity And Fascism In Greece – The Real 1% Doctrine

ΠΗΓΗ: Countercurrents

By Mark Ames

25 November, 2011

The eXiled

See the guy in the photo there, dangling an ax from his left hand? That’s Greece’s new “Minister of Infrastructure, Transport and Networks” Makis Voridis captured back in the 1980s, when he led a fascist student group called “Student Alternative” at the University of Athens law school. It’s 1985, and Minister Voridis, dressed like some Kajagoogoo Nazi, is caught on camera patrolling the campus with his fellow fascists, hunting for suspected leftist students to bash. Voridis was booted out of law school that year, and sued by Greece’s National Association of Students for taking part in violent attacks on non-fascist law students.

With all the propaganda we’ve been fed about Greece’s new “austerity” government being staffed by non-ideological “technocrats,” it may come as a surprise that fascists are now considered “technocrats” to the mainstream media and Western banking interests. Then again, history shows that fascists have always been favored by the 1-percenters to deliver the austerity medicine.

Προτάσεις για τον «οδικό χάρτη» της αριστεράς

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ*

Δεδομένων των γεγονότων των τελευταίων μηνών ελλοχεύει ένας κίνδυνος: η αριστερά να αναδειχθεί σε ηγεμονική πολιτική δύναμη! Οι παρακάτω προτάσεις μπορούν να αποτελέσουν έναν «οδικό χάρτη» για να αποτραπεί η όποια πιθανότητα αριστερής διακυβέρνησης της χώρας. Αφού όλοι οι άλλοι κάνουν ό,τι μπορούν για να αναδειχθεί η αριστερά στο προσκήνιο, η ευθύνη υπονόμευσης αυτής της προοπτικής πέφτει στους ώμους των αριστερών που οφείλουν:

1. Να ασχολούνται μονίμως με το ζήτημα των προγραμματικών συγκλίσεων και προτάσεων αδιαφορώντας για κινηματικές ενέργειες καθώς και δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης. Δέον είναι να καταγγέλλουν όσους εμπλέκονται σε αυτές ως «μπαχαλάκηδες» και «αριστεριστές». Εναλλακτικά, μπορούν να ασχολούνται μονίμως με τις κινηματικές δράσεις αδιαφορώντας πλήρως για τη διατύπωση προγραμματικών προτάσεων και να καταγγέλλουν όσους εμπλέκονται σε αυτές για «κυβερνητισμό».

ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΑΝΤΙΔΡΑ ΣΤΟ ΚΟΨΙΜΟ ΤΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΔΕΗ!

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

«ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Η ΔΕΗ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ»!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΧΟΥΝΤΗ

Ακόμα και αυτή η Κομισιόν, πρωτεργάτης της κοινωνικής εκθεμελίωσης στην Ευρώπη και ιθύνων νους  της μνημονιακής λεηλασίας στη χώρα μας,υποχρεώθηκε να αντιδράσει ευθέως στην πρωτοφανή για τη βαρβαρότητα και αντισυνταγματικότητα  κυβερνητική ρύθμιση: να κόβεται το ηλεκτρικό ρεύμα, δηλαδή η δυνατότητα να επιβιώσουν, σε όσους δεν πληρώνουν το ''χαράτσι'' για τα ακίνητα !!!!

Δεν έχει δικαίωμα η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα σε κανέναν πολίτη που δεν πληρώνει το φόρο αλλά πληρώνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτό απαντάει ο Γερμανός Επίτροπος κ. Oettinger αρμόδιος για θέματα ενέργειας στον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Σχέδιο μετατροπής της Ελλάδας σε Αργεντινή με τη χρήση 2 δραχμών

ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Από την αρχή της κρίσης έχουμε ακούσει πολλά σενάρια για την αντιμετώπιση της και ένα από αυτά που 'έπαιξαν' το καλοκαίρι είχαν να κάνουν με τη χρήση διπλού νομίσματος, το ένα από τα οποία θα χρησιμοποιούνταν για συναλλαγές εντός της χώρας ώστε να μπορέσει να υποτιμηθεί και το άλλο για συναλλαγές κυρίως με τους πιστωτές ώστε να μη χάσουν ...δραχμή απ' όσα τους χρωστούμε. 

Σε άρθρο του Vincent Cignarella στη Wall Street Journal στην κατηγορία για τις διεθνείς αγορές, το θέμα επανέρχεται ως λύση για την Ελλάδα με την πρόταση να δημιουργεί μία κανονική και μία χρηματιστηριακή δραχμή.

Stratfor: Η πραγματική κρίση της ΕΕ

ΠΗΓΗ Stratfor (via euro2day)
George Friedman


Όλοι αναρωτιούνται ποιόν θα «χτυπήσει» η επόμενη καταστροφή στην Ευρώπη. Η Ιταλία βρίσκεται στο επίκεντρο, ενώ μεγάλες πιθανότητες συγκεντρώνει και η Ισπανία. Όμως, αυτές οι κρίσεις είναι ήδη προδιαγεγραμμένες. 

Η επόμενη κρίση όμως θα είναι πολιτική, όχι υπό την έννοια του ποίος συμβατικός πολιτικός θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός, αλλά με την βαθύτερη έννοια του αν η πολιτική ελίτ της Ευρώπης μπορεί να διατηρήσει την εξουσία της, ή αν θα αναδυθούν νέες πολιτικές δυνάμεις που θα αλλάξουν τελείως το πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης. Αν γίνει αυτό, θα είναι μακράν η πιο σημαντική επίπτωση της χρηματοοικονομικής κρίσης της Ευρώπης.