Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Οι «κηπουροί» του απαρτχάιντ


ΠΗΓΗ: futura

Το ρεπορτάζ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του γνωστού για την «ευαισθησία του σε ζητήματα περιβάλλοντος» τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ (Τετάρτη, 29/9/2010) μας πληροφόρησε, με ασυγκράτητο ως συνήθως ενθουσιασμό, για μια «πρωτότυπη πρωτοβουλία κατοίκων» του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου, της ιστορικής περιοχής στο κέντρο της Αθήνας, που έχει προ πολλού μπει στο στόχαστρο διάφορων επενδυτικών συμφερόντων του real estate λόγω των πρόσφορων στην εκμετάλλευση χαρακτηριστικών της (ρυμοτομία, στρατηγική θέση, διαθέσιμο κτιριακό απόθεμα κ.λπ.). 
Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Τα βαποράκια της «ενημέρωσης» του συγκροτήματος Αλαφούζου έχουν εδώ και καιρό αναλάβει κατ' αποκοπή το έργο της διακίνησης των αναπτυξιακών οραμάτων του παρασιτικού κεφαλαίου, που χρησιμοποιεί (ανεπιτυχώς έως τώρα) διάφορες μεθόδους για να προσελκύσει εύπορους πελάτες, πρόθυμους να καταναλώσουν τα ακριβά υποκατάστατα μιας «cool» ζωής στο κέντρο της Αθήνας. Στα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα τηςΚαθημερινής και στα ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ τα τελευταία χρόνια βρίθουν οι ζοφερές περιγραφές για την «αφόρητη κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας», ενώ σαν μοναδική αχτίδα φωτός παρουσιάζεται επανειλημμένως η δράση συγκεκριμένων επενδυτών του real estate οι οποίοι, πότε με τη μία και πότε με την άλλη πρωτοβουλία τους, αγωνίζονται σθεναρά προκειμένου να «σώσουν» και να αναζωογονήσουν την περιοχή. 
Το εν λόγω ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ παρουσίαζε τους «αντάρτες κηπουρούς», κάποιους κατοίκους(;) της περιοχής οι οποίοι, αγανακτισμένοι δήθεν από την αδιαφορία των αρχών για την υποβάθμισή της, πήραν την τύχη της γειτονιάς στα χέρια τους, θέλοντας να «διαμορφώσουν οι ίδιοι ένα ανθρώπινο περιβάλλον» εκεί όπου μέχρι σήμερα βασιλεύει η παρακμή, η εγκατάλειψη και η ανομία.
Τι ακριβώς έκαναν αυτοί οι «αντάρτες κηπουροί»; Όχι σπουδαία πράγματα. Για την ακρίβεια, καθάρισαν ένα οικόπεδο από τα σκουπίδια και τα μπάζα και φύτεψαν («προσωρινά», όπως εμφατικά μας επεσήμανε το ρεπορτάζ προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων) μερικά φυτά. Ύστερα κάλεσαν το κανάλι για να επιδείξουν, με τον χαρακτηριστικό στόμφο νεοφώτιστων ζηλωτών του αστικού «αντάρτικου», το μεγαλειώδες «έργο» τους.
Ας μην πάει όμως το μυαλό σας σε κάποιους ανθρώπους οι οποίοι μέσα από διαδικασίες συναπόφασης συγκεντρώθηκαν, κατέλαβαν ένα χώρο, σήκωσαν τα μανίκια και έπεσαν με τα μούτρα στη δουλειά, καθαρίζοντας, σκάβοντας και φυτεύοντας. Οι εξευγενισμένοι «αντάρτες» έφεραν μια μπουλντόζα και κάποιους εργάτες για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά της απομάκρυνσης των σκουπιδιών, ενώ μερικοί εθελοντές «προσωρινοί κηπουροί» επιφορτίστηκαν με το σκάλισμα και το φύτεμα. Οι διοργανωτές, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως εκπρόσωποι της ΜΚΟ «ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά», ανέλαβαν απλώς τις δημόσιες σχέσεις του «αντάρτικου» εγχειρήματος, χρησιμοποιώντας μια κάλπικη ρητορική περί «αυτοοργάνωσης» και «εθελοντικής πρωτοβουλίας», σκορπώντας αστραφτερά χαμόγελα αυταρέσκειας μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα που κατέγραφε την «αυθόρμητη» επέμβασή τους.
Φυσικά, δεν παρέλειψαν να τονίσουν σαφώς ότι οι «αντάρτες κηπουροί» είναι «αντάρτες» μέχρις ενός ορίου. Ότι υπάρχει μια απαράβατη κόκκινη γραμμή που δεν θα τολμούσαν ποτέ να περάσουν. Εξ αρχής δήλωσαν ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται για καταλήψεις, οι οποίες θα αμφισβητούσαν έμπρακτα την «ιερή» ιδιοκτησία και θα έδιναν πίσω στην κοινότητα αυτό που πραγματικά της ανήκει, μιας και κάτι τέτοιο θα άνοιγε προφανώς τους ασκούς του Αιόλου, αφού θα έθιγε τους διάφορους ιδιοκτήτες ακινήτων που όπως είναι φυσικό πάνω απ’ όλα νοιάζονται για την αξιοποίηση της περιουσίας τους, την οποία οι ίδιοι έχουν αφήσει να ρημάξει έως ότου κάποιοι, που δρουν εξ ονόματός τους, καταφέρουν να την αναβαθμίσουν, «καθαρίζοντας» την περιοχή από κάθε είδους «σκουπίδια», και να τη μετατρέψουν σε έναν αστικό «παράδεισο» «ήπιας εκμετάλλευσης», με ποδηλατοδρόμους, λοφτς, γκαλερί, πολυχώρους πολιτιστικών δραστηριοτήτων, cool cafe και εστιατόρια, ντιζαϊνάτα ξενοδοχεία, θέατρα και φοιτητικές εστίες.
Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η δράση τους επ'ουδενί συνιστά απειλή για την ιδιοκτησία, δηλώνουν ρητώς στην ιστοσελίδα της οργάνωσης ότι «Η ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά προγραμματίζει την προσωρινή φύτευση επιλεγμένων κενών οικοπέδων στο ΚΜ. Σκοπός μας είναι ο καθαρισμός και προσωρινή αξιοποίηση όλων των κενών οικοπέδων στην περιοχή κατά τρόπο που να βελτιώνει την ποιότητα ζωής σε αυτή και να διασφαλίζει το δικαίωμα του ιδιοκτήτη για εκμετάλλευσή του οποιαδήποτε στιγμή.» (http://www.kmprotypigeitonia.org/?p=news&id=guerilla-gardening
Όπως επίσης μάθαμε από το εν λόγω ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, στο χορό μπήκε και η δημοτική αρχή –παραμονές των εκλογών για την τοπική αυτοδιοίκηση γαρ–, δηλώνοντας ότι θα στηρίξει αυτήν την «πρωτότυπη πρωτοβουλία των κατοίκων». Με άλλα λόγια, η «αντάρτικη κηπουρική» προσφέρει ένα καλό άλλοθι στην προεκλογική καμπάνια του Κακλαμάνη, ο οποίος πασχίζει να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά για την προ διετίας καταστροφή του πάρκου Κύπρου και Πατησίων, όταν ανενδοίαστα προσπάθησε να το παραχωρήσει, με σκανδαλώδεις όπως αποκαλύφθηκε όρους, σε ιδιώτες που ήθελαν να το μετατρέψουν σε πάρκινγκ. Ο πονηρός πολιτευτής άρπαξε εν ολίγοις την ανέξοδη ευκαιρία που του δόθηκε, και έσπευσε να επιδείξει την «ευαισθησία» της δημοτικής αρχής για το αστικό περιβάλλον, παρότι είναι προφανές ότι τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι μόνο για το θεαθήναι εφόσον δεν λύνουν κανένα πραγματικό πρόβλημα, αντιθέτως, αποτελούν ένα κυριολεκτικά φτηνό υποκατάστατο μιας αποτελεσματικής πολιτικής για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι στην πλειονότητα είναι χαμηλού εισοδήματος εργαζόμενοι και μετανάστες. 
Τέτοιου είδους παρεμβάσεις εντάσσονται στη γενικότερη στρατηγική της εξουσίας και του κεφαλαίου να οικειοποιούνται τις τακτικές και τις μεθόδους των αντισυστημικών, ριζοσπαστικών κινημάτων, με απώτερο στόχο να αμβλύνουν τις συγκρουσιακές αιχμές και την ταξική πόλωση. Εν ολίγοις, δεν είναι παρά προσομοιώσεις των αυθεντικών πρακτικών της αυτοοργανωμένης δράσης, τόσο των αυτόνομων αγώνων στις γειτονιές όσο και του αντιεξουσιαστικού, αντικαπιταλιστικού κινήματος, και μια καρικατούρα της αλληλεγγύης όσων αγωνίζονται πραγματικά ενάντια στις μορφές κράτος, χρήμα, εμπόρευμα, αξία, ενάντια στην εκμετάλλευση, την αυθεντία, τον ρατσισμό και την πατριαρχία. 

Η όλη ιστορία της «αντάρτικης κηπουρικής» θα ήταν προφανώς για γέλια, ως μια αστεία απόπειρα κάποιων «ευαισθητοποιημένων» αστών να επενδύσουν τον καθώς πρέπει «ακτιβισμό» τους με μια κούφια ρητορική για την δήθεν από-τα-κάτω επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου, αν δεν είχε και μια άλλη, σκοτεινή (και κυριολεκτικά φασίζουσα) πτυχή.
Η ίδια ΜΚΟ, τα μέλη της οποίας κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να δείξουν πόσο κόπτονται για την περιβαλλοντική αναβάθμιση της περιοχής και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, ανέλαβε μία ακόμη φαεινή πρωτοβουλία: διοργάνωσε συνάντηση για «διάλογο» επιχειρηματιών και κατοίκων με την αστυνομία σε κεντρικό ξενοδοχείο του Μεταξουργείου, προκειμένου να τεθεί επί τάπητος το πρόβλημα της ασφάλειας της περιοχής, ήτοι το ζήτημα των ανθρώπινων «σκουπιδιών» που τη ρυπαίνουν με τη μιαρή παρουσία τους συνιστώντας απειλή για τους κατοίκους της.
Από το περιεχόμενο και το ύφος της λιτής ανακοίνωσης που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΜΚΟ «ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά», υπό τον τίτλο «Κοινωνική συνοχή & ασφάλεια» (http://www.kmprotypigeitonia.org/index.php?p=news&id=meetingwithpolice), καταλαβαίνουμε γιατί δεν είναι διόλου παράξενο που η συνάντηση αυτή μετατράπηκε, όπως μας πληροφορεί σχετικό ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=208886), αλλά και η καταγγελία εργαζόμενου στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1211735), σε μια σύναξη διάφορων επώνυμων και μη «αγανακτισμένων πολιτών», οι οποίοι απαίτησαν επιτακτικά από τους εκπρόσωπους της αστυνομίας να δεσμευτούν «εδώ και τώρα» ότι θα λάβουν μέτρα «για την εκκαθάριση της γκετοποιημένης ζώνης, όπου έχουν τα θέατρα, τις γκαλερί, τις επιχειρήσεις και τα σπίτια τους». Κατάφεραν έτσι να αποσπάσουν την (κάπως αόριστη είναι αλήθεια) υπόσχεση από τον γενικό διευθυντή της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής Γρηγόρη Μπαλάκο ότι από τις 5 Οκτωβρίου θα ξεχυθούν στους δρόμους 1.350 αστυνομικοί με αποστολή να «σκουπίσουν» αποτελεσματικά την ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας. 
Η συνάντηση αυτή ξεγύμνωσε κυριολεκτικά τις καλυμμένες πίσω από τις «αντάρτικες» ρητορείες αντιλήψεις των διοργανωτών περί του τι ακριβώς σημαίνει γι’ αυτούς «λύση στο πρόβλημα της ασφάλειας» και τι εννοούν ως «κοινωνική συνοχή». Μα πάνω απ’ όλα κατέστησε σαφές ποιοί είναι εκείνοι που πρέπει να «εξαφανιστούν» προκειμένου να επανακτήσουν οι ίδιοι τη χαμένη ηρεμία τους και να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις «υψηλές» ενασχολήσεις τους. Οι μετανάστες, οι χρήστες ουσιών, τα θύματα του τράφικινγκ, οι άστεγοι και οι παρίες που βρίσκουν καταφύγιο στις παρυφές του κέντρου της Αθήνας, πρέπει να βιώσουν στο πετσί τους –εκτός από την αναλγησία του κράτους, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την πλήρη εξαθλίωση–, τη βιαιότητα του απάνθρωπου κατασταλτικού μηχανισμού και να εκδιωχτούν κακήν κακώς γιατί βρωμίζουν την αστραφτερή μόστρα των γκαλερί και των θεάτρων της περιοχής. 

Είναι γνωστό ότι η άλλη όψη των ΜΚΟ είναι οι offshore εταιρείες. Όπως είναι γνωστό επίσης ότι οι ΜΚΟ είναι το συγχωροχάρτι (αλλά ταυτοχρόνως και η διακήρυξη ανωτερότητας και υπεροχής) της μπουρζουαζίας. Μ’ αυτόν τον εύσχημο τρόπο οι ξιπασμένοι αστοί ξεπλένουν ενοχές και κεφάλαια, συνδυάζοντας κυνικά το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Το πνεύμα του εθελοντισμού, της χορηγίας, της ενασχόλησης με τα κοινά, εμποτισμένο από την ιδεολογία της «αξιοκρατίας» και της «δημιουργικότητας», δεν είναι ικανό να επιβληθεί στην ακόρεστη δίψα για δύναμη και πλούτο. 
Η ΜΚΟ «ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά» δεν είναι παρά η (νέα) βιτρίνα της «δημιουργικότητας», πίσω από την οποία προσπαθούν μάταια να κρυφτούν τα «υψηλού φρονήματος» επενδυτικά συμφέροντα που λυμαίνονται την περιοχή, πασχίζοντας να τη φέρουν στα μέτρα τους και να την «αναπτύξουν» σύμφωνα με το δικό τους «όραμα». Ένα όραμα που περιλαμβάνει αποκλειστικά τους νέους έποικους της περιοχής, μεσοανώτερης κοινωνικής τάξης: «εναλλακτικούς» επιχειρηματίες, κοσμοπολίτες αρχιτέκτονες, γκαλερίστες και curators, «ευαισθητοποιημένους» καλλιτέχνες, φιλότεχνους γιάπηδες, και κάποια wannabe φυντάνια της τέχνης που συρρέουν όπου μυρίζονται την παραμικρή ευκαιρία να τσιμπήσουν κανά ψίχουλο free-press δόξης.
Τα σχέδιά τους ωστόσο καταρρέουν υπό το βάρος της αδήριτης πραγματικότητας που έχει διαμορφωθεί από τη δράση αυτών των ίδιων, οι οποίοι θέλουν να ευημερούν συνεχίζοντας ανενόχλητοι να οικειοποιούνται τον κοινωνικό πλούτο εις βάρος των υπολοίπων, και ας διαμαρτύρονται τώρα για την «κατάντια» και την «παρακμή», απαιτώντας με περισσό θράσος την εξαφάνιση όλων εκείνων που δεν σέβονται το «όραμά» τους και απειλούν τα «δικαιώματά» τους: την ιδιοκτησία τους, τις επιχειρήσεις τους, την ευμάρεια και την ησυχία τους.
Είναι αν μη τι άλλο τραγελαφικό, άτομα που κάποτε λάνσαραν στην πιάτσα της «προχωρημένης» τέχνης τις «σκληρές» φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν, με τους ασθενείς του aids, τους πρεζάκηδες, τους αλήτες, τα τραβεστί, τους νταβατζήδες και τις πόρνες, και που καρπώνονταν με φανφαρόνικες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις την «υπεραξία» του κοινωνικού περιθωρίου εκ του ασφαλούς, όντας οι ίδιοι βολεμένοι στο απυρόβλητο, να εξανίστανται και να ωρύονται τώρα που η πραγματικότητα έχει κάνει τις ωμές καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του περιθωρίου να μοιάζουν με εικονογράφηση παιδικού παραμυθιού. 
Η «δημιουργική τάξη», που πίστεψε αφελώς ότι αρκεί μια επίφαση «εναλλακτικότητας» για να ηγεμονεύσει και να επιβάλλει τους όρους του παιχνιδιού κατά πως τη συμφέρει, διασφαλίζοντας τη μακροημέρευσή της, συνειδητοποιεί αίφνης –με βίαιο είναι η αλήθεια τρόπο–, ότι οι απόκληροι, όσοι δεν έχουν καμία ελπίδα να συμπεριληφθούν στην κοινωνία των λίγων βολεμένων και ισχυρών σαν φθηνό, αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, «οικειοποιούνται» με τον δικό τους τρόπο ό,τι μπορούν, αρπάζοντας κάποια ψίχουλα από τον πλούτο που τόσο επιδεικτικά συσσωρεύεται γύρω τους. 
Ο ταξικός πόλεμος δεν αφορά πια μόνο την αντιπαράθεση κεφαλαίου-εργασίας, μιας και η κοινωνία της εργασίας πνέει τα λοίσθια και το εμπόρευμα εργατική δύναμη απαξιώνεται, στερώντας από όλο και περισσότερους ακόμη και τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, αλλά την άγρια αντιπαράθεση μεταξύ αποκλεισμένων και όσων αγωνίζονται να διατηρήσουν τα προνόμιά τους. Το απαρτχάιντ είναι το καθεστώς μιας κοινωνίας σε βαθιά κρίση και η ιδεολογία της «δημιουργικής τάξης» δεν είναι παρά η κυνική δικαιολόγησή του. 
Όμως, ο γενναίος νέος κόσμος που οραματίζονται οι «προοδευτικοί αναμορφωτές» της ανώτερης τάξης, που σήμερα νιώθουν τόσο άβολα με όλα όσα ξέβρασε η κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση μπροστά στην διπλαμπαρωμένη από το φόβο πόρτα τους, έχει αρχίσει να γκρεμίζεται συθέμελα. Και στα ερείπιά του δεν μπορεί να φυτρώσει ούτε καν η ρεφορμιστική προσδοκία, παρά μόνον «προσωρινές» ψευδαισθήσεις.

Βλέπε σχετικά:

6 σχόλια:

στελιος είπε...

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια.
Οι μετανάστες παραμένουν παράνομοι και εξαθλιωμένοι και ανεβοκατεβάζουν τις τιμές των οικοπέδων όπως τους συμφέρει.Sky.

Ανώνυμος είπε...

Αν και δεν συμφωνώ σε όλα, το άρθρο είναι αρκετά καλό

Θα είμαι καχύποπτος αν πω πως συνδέεται με αυτό;

Ανώνυμος είπε...

Αυτό από το indymedia που το έχει στη λίστα της ανάρτησής του ο - η futura,σαν να δίνει κάποια κομμάτια ενός ίσως για κάποιους "υπερβολικού", για άλλους "ιδιόμορφου" πάζλ που φαίνεται να συνδέει

είτε με όλα τα κομμάτια

είτε με τα περισσότερα κομμάτια
είτε με άγνωστα για εμάς κομμάτια όπως π.χ. ρατσισμός - ΜΚΟ - real estate business - ΜΜΕ - εγκληματικότητα -"κάτοικοι" - φυγή μικροϊδιοκτητών ειδικά από το κέντρο

You Pay Your Crisis είπε...

Η ίδια ακριβως ιστορία εκτυλισσεται και στο κεντρο της Ουασιγκτον το οποιο κατοικειται στην πλειοψηφια του απο φτωχους μαυρους.
Και κει εχουν ορμησει τα διαφορα real estate και τους διωχνουν. Μεχρι και σχολεια κλεινουν, με διαφορες φυσικα προφασεις και γυμναστηρια κλπ.

Οι εργολαβοι δε ονομαζονται developers...

Ανώνυμος είπε...

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010 by ciaoant1

Επιστροφή στη φεουδαρχία, με τους [σύγχρονους] "τσιφλικάδες" να διώχνουν τους "κολίγους" στα γκέτο


Είχαμε δει πριν μερικές μέρες, σε προηγούμενη ανάρτηση μας και μια είδηση από την Αγγλία, την εξής, σχετικά με τα μέτρα της κυβέρνησης Κάμερον εναντίον του λαού:

Τα μέτρα - σοκ εξορίζουν 200.000 φτωχούς από το Λονδίνο
Πρόκειται για οικογένειες που αδυνατούν να πληρώσουν το νοίκι τους μετά την περικοπή της επιδότησης και ίσως αναγκαστούν να φυτοζωούν ως εργάτες γης.
Σε «κοινωνική εθνοκάθαρση» από τα αστικά κέντρα της Βρετανίας και έξοδο απελπισίας προς την ύπαιθρο οδηγούν τουλάχιστον 200.000 φτωχούς Λονδρέζους τα ανάλγητα μέτρα Κάμερον - Κλεγκ, που απορρίφθηκαν ως «υπερβολικά» ακόμη και από τον νεοφιλελεύθερο νομπελίστα Οικονομίας Κρίστοφερ Πισσαρίδη!
«Η κυβέρνηση μας γυρίζει στον 18ο αιώνα, όταν οι τσιφλικάδες έδιωξαν χιλιάδες ενοικιαστές-κολίγους στη Βόρεια Σκοτία!», τόνισε από την πλευρά του ο Εργατικός βουλευτής Τζον Κρούντας, με αφορμή την αποκάλυψη δημοτικών συμβούλων στις περιφέρειες του Λονδίνου ότι ψάχνουν καταλύματα για 200.000 εσωτερικούς πρόσφυγες στο Χάστινγκς, το Λούτον και σε άλλες επαρχιακές πόλεις.

...
Στο σφυρί ακόμα και τα κρατικά δάση
Η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον αποφάσισε να πουλήσει τα ακίνητα του Δημοσίου και τα κρατικά δάση προκειμένου να μειώσει το εθνικό χρέος το οποίο αυτήν τη στιγμή είναι 845 δισεκατομμύρια λίρες και του χρόνου υπολογίζεται να ξεπεράσει το ένα τρισεκατομμύριο, με τους ετήσιους τόκους να φθάνουν το ποσό των 45 δισεκατομμυρίων.
Σύμφωνα με το σχέδιο της κυβέρνησης, τα περισσότερα δάση θα δοθούν σε επενδυτές, που ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν οικισμούς για διακοπές με πάρκα και γήπεδα γκολφ.

Ανώνυμος είπε...

Για το ίδιο θέμα, διαβάζουμε στα "Νέα" ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Ρ. Βρανά:

Η µοναξιά των δηµάρχων είναι µεγάλη στα χρόνια της κρίσης.
Χωρίς κρατικές ενισχύσεις και ύστερα από την απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης να κόψει το στεγαστικό επίδοµα σε 82.000 φτωχές οικογένειες που θα αναγκαστούν έτσι να εγκαταλείψουν το κέντρο του Λονδίνου, ο δήµαρχος Μπόρις Τζόνσον φοβάται πως η πόλη του θα καταντήσει σαν το Παρίσι.

Το Παρίσι του βαρόνου Χάουσµαν ήταν η πρώτη σύγχρονη πόλη που ενσωµάτωσε την κοινωνική διαστρωµάτωση στην αρχιτεκτονική της: µε χωριστές συνοικίες για την ανώτερη τάξη, αστικά βουλεβάρτα και εργατικούς συνοικισµούς. Σήµερα, στα χρόνια της λιτότητας, γράφει ο κριτικός της αρχιτεκτονικής Εντουιν Χίθκοτ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιµς», η καρδιά του Παρισιού, το κέντρο είναι προσιτό µόνο στους εύπορους. Οι φτωχοί έχουν «εξοριστεί» στα προάστια.

Το ίδιο παρατηρείται και σε µεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο όπου, καθώς περικόπτονται συνεχώς οι δηµόσιες δαπάνες, τα κέντρα τους µετατρέπονται σε γκέτο για πλούσιους, τραπεζίτες και τουρίστες, αλλοιώνοντας την αυθεντικότητά τους. Φοβούµενος µήπως η πόλη του πέσει και αυτή θύµα της λιτότητας, ο συντηρητικός δήµαρχος του Λονδίνου κατηγόρησε την επίσης συντηρητική κυβέρνηση της χώρας του πως εφαρµόζει «κοινωνικές εκκαθαρίσεις» που θα διώξουν τους φτωχότερους κατοίκους της πόλης στα προάστια. Για να παραµείνει το Λονδίνο µια ζωντανή πόλη, η στέγαση δεν πρέπει να αφεθεί στις δυνάµεις της αγοράς. Το 1961, η αµερικανίδα πολεοδόµος Τζέιν Τζέικοµπς υπεράσπιζε το παραδοσιακό χρώµα της Νέας Υόρκης µε τα οικογενειακά µαγαζιά, τα παιδιά που έπαιζαν στους δρόµους και τους γέρους που κοίταζαν από τις βεράντες τους. Και έγραφε: «Οι πόλεις µας κατοικούνται από ανθρώπους που είναι πάρα πολύ φτωχοί για να πληρώσουν την ποιότητα της στέγης που η συνείδησή µας (δικαίως) µας λέει πως πρέπει να απολαµβάνουν».

Στο κέντρο...
...του Λονδίνου, πλούσιοι και φτωχοί συγχρωτίζονταν πάντα. Από το 1866, οι χάρτες της φτώχειας του Τσαρλς Μπουθ έδειχναν µε κίτρινο τις πλούσιες συνοικίες και ακριβώς δίπλα τους µε µαύρο τους συνοικισµούς «των µικροπωλητών, των χασοµέρηδων, των κακοποιών και των κλεφτοκοτάδων». Αντίθετα, στο Παρίσι, οι φτωχοί είναι από χρόνια αποκλεισµένοι στα προάστια, πίσω από την µπετονένια τάφρο του Περιφερειακού. Ετσι είχε προνοήσει ο βαρόνος Χάουσµαν που, κατ’ εντολήν του Ναπολέοντος Γ’, έφτιαξε δρόµους τόσο φαρδείς ώστε να µην µπορούν να ορθώνουν οδοφράγµατα οι επαναστάτες και να µπορούν να αναπτύσσονται ταχύτατα συστοιχίες πυροβολικού. Σε αυτούς τους δρόµους αποδίδεται η εύκολη συντριβή των κοµµουνάρων του 1871 από τον Θιέρσο. Γι’ αυτό η πόλη του Χάουσµαν είναι σήµερα περικυκλωµένη από τόση δυσαρέσκεια, αποµόνωση, ανεργία και εξέγερση.

Ο ανθρωπολόγος...
...Μαρκ Οζέ έγραφε: «Βλέπουµε πως σε όλες τις µεγαλουπόλεις του κόσµου το χάσµα ανάµεσα στους πιο πλούσιους και στους πιο φτωχούς αποτυπώνεται γεωγραφικά και αρχιτεκτονικά. Οι παραγκουπόλεις που είχαµε πιστέψει πως είχαµε ξεµπερδέψει µε αυτές στα 1960, ξαναφυτρώνουν. Η ζωή µας ξαναγίνεται ζούγκλα χωρίς αυτό να συγκινεί κανέναν».