Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Δημοσιονομικό κρεματόριο η νέα ΕΕ



ΠΗΓΗ: Sofokleous 10

Αποφασίζουν και διατάσουν Γερμανία και Γαλλία, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα υπόλοιπα 25 μέλη της ΕΕ! Αυτό είναι το συμπέρασμα της διμερούς συνάντησης στο Παρίσι που είχαν οι ηγέτες των δύο κρατών το μεσημέρι της Δευτέρας. Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε Μέρκελ και Σαρκοζύ έδωσαν το περίγραμμα της απόφασης η οποία θα επιβληθεί με πραξικοπηματικό τρόπο στη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής 9 Δεκεμβρίου και η οποία συνιστά μια πρωτοφανή οπισθοδρόμηση σε κάθε επίπεδο: οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό.

Με την δικαιολογία ότι τα μέτρα αυτά είναι αναγκαία για να μην επαναληφθεί στο μέλλον η τρέχουσα οικονομική κρίση, όπως εξήγησε ο γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζύ, προανήγγειλαν: Πρώτο, την αυτόματη επιβολή προστίμων σε όποια κράτη μέλη παραβιάζουν το όριο του 3% για το ύψος του δημοσιονομικού ελλείμματος που περιγράφεται από τη συνθήκη του Μάαστριχτ. (Η παράλειψη του άλλου στόχου, το ορίου του 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς το παραβιάζει πλέον ακόμη κι η Γερμανία…) Δεύτερο, την ενεργοποίηση και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για όποια κράτη δεν τηρούν αυτόν τον κανόνα. Τρίτο, αυστηρότερους ελέγχους στα οικονομικά των κρατών μελών και τέταρτο, μηνιαίες σύνοδοι κορυφής όσο διαρκεί η κρίση.
Εξ ίσου στρατηγικές είναι οι αλλαγές που επέρχονται και στο πολιτικό επίπεδο καθώς πλέον καταργείται η αρχή της ομοφωνίας. Οι νέες αρχές που θα παραδοθούν στον πρόεδρο της ΕΕ, Χέρμαν βαν Ρομπέι, την Τετάρτη, δεν πρόκειται να τεθούν στην κρίση των λαών της Ευρώπης (παρότι η σημασία τους είναι θεμελιακή) γιατί θα απορρίπτονταν με την μία. Ο γάλλος πρόεδρος δήλωσε ότι καλό θα είναι να υιοθετηθούν και από τα 27 μέλη της ΕΕ, αν όχι από τα 17 μέλη της ευρωζώνης, ενώ έθεσε ως χρονικό ορίζοντα τον Μάρτιο του 2012.
Οι επιπτώσεις από την γαλλογερμανική συμφωνία θα είναι κατακλυσμιαίες. Πρώτα και κύρια η ΕΕ μετατρέπεται σε ένα ατελείωτο κρεματόριο λιτότητας, ανεργίας, φτώχειας και πείνας. Η απαρέγκλιτη εφαρμογή των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας σημαίνει ότι στο εξής κάθε ευρώ που θα υπερβαίνει τα (διαρκώς μειούμενα λόγω ύφεσης και λιτότητας) δημόσια έσοδα θα κόβεται, πάραυτα και ανεξαρτήτως των συνεπειών. Αυτό σημαίνει ότι σχολεία, νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες θα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, μόνο και μόνο για να υλοποιηθεί ο στόχος του 3% και κατόπιν απόφασης του Ευρωδικαστηρίου! Τέτοιο θεσμοθετημένο εξανδραποδισμό των ευρωπαϊκών λαών ούτε ο Χίτλερ δεν είχε καταφέρει να εφαρμόσει. Το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» ως συνέπεια παύει να ταυτίζεται με την βελτίωση των όρων ζωής της κοινωνίας και στο εξής με μόνιμο και απαραβίαστο τρόπο θα ταυτίζεται με την κοινωνική παρακμή και υποβάθμιση.
Δραματικές θα είναι οι συνέπειες και στο επίπεδο των θεσμών, στον βαθμό που η αρχή της ομοφωνίας πέρασε πια στην ιστορία. Οι προτάσεις των δύο ηγετών, στις οποίες δεν περιλαμβάνεται το παραμικρό για έκδοση ευρωομολόγου (ή έστω «ομολόγου σταθερότητας» όπως το χαρακτηρίζουν στις Βρυξέλλες), θα εφαρμοστούν με την αρχή της πλειοψηφίας ανοίγοντας τον δρόμο για την δημιουργία μιας ΕΕ δύο ταχυτήτων. Στο τέλος δε αυτής της διαδρομής δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα έχει δημιουργηθεί μια ευρωζώνη μικρότερη της σημερινής, η διάσπαση δηλαδή της ευρωζώνης θα είναι θέμα χρόνου κι αυτό με απόφαση και ευθύνη της Γερμανίας. Ακόμη και να υπογράψουν οι 17 ηγέτες της ευρωζώνης ότι αποδέχονται τον εκβιασμό των Μέρκελ – Σαρκοζύ η εφαρμογή αυτών των αποφάσεων στην πράξη είναι αδύνατη. Θα επιβεβαιωθεί δηλαδή αργά ή γρήγορα ότι τα ελλείμματα του νότου δεν τα προκαλεί το υποτιθέμενο γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας αλλά τα πλεονάσματα του βορρά. Μέχρι τότε όμως τα ποσοστά ανεργίας θα έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και η φτώχεια στο ζενίθ, όσο φυσικά θα θεωρείται μονόδρομος η παραμονή στην ευρωζώνη…

1 σχόλιο:

ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ είπε...

Η επανίδρυση της ΕΕ και η εκτύπωση χρήματος λίγο πριν τη σύνοδο κορυφής

Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από την τυπική έναρξη της παγκόσμιας κρίσης και το κραχ των ενυπόθηκων δανείων στις Ήπα έχει προ πολλού εξελιχθεί σε παγκόσμια κρίση χρέους που απειλεί την ίδια την υπόσταση της ευρωζώνης (και της ΕΕ). Πλέον δεν υπάρχει κανένας καθεστωτικός αναλυτής που να μην κάνει λόγο για συστημική κρίση, να μη θυμάται με τρόμο το 1929 και να αδυνατεί να προβλέψει μια πιθανή έξοδο από το μακρύ κύμα ύφεσης. Την ίδια στιγμή -και σε παράλληλο επίπεδο- η κρίση ενσωματώνει τις πολιτικές αντιμετώπισής της που συνίστανται σε μια βίαιη μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης στη Δύση-και αντίστοιχα του βιοτικού επιπέδου ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. ...