Εκλογές, δόσεις και δημοκρατία με δόσεις …

ΠΗΓΗ: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου * 

Γιατί δεν έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα γενικές εκλογές, παρά την εμφανή διάσταση βουλής και λαϊκής βούλησης, τις συναφείς απειλές του κ. Παπανδρέου, την από καιρού σε καιρό έκφραση σχετικού αιτήματος από όλους τους πολιτικούς φορείς και την αδυναμία των κυβερνητικών μορφωμάτων να αντιμετωπίσουν, έστω και στοιχειωδώς, τα κοινωνικά αποτελέσματα της κρίσης – τα οποία ασφαλώς είναι προϊόν κυβερνητικής πρακτικής; Μα, διότι αν κάναμε εκλογές δεν θα παίρναμε την «δόση» μας από την τρόικα και θα αναγκαζόταν το κράτος να προβεί σε στάση πληρωμών, δείχνει να συμφωνούν όλοι όσοι στηρίζουν την σημερινή κυβέρνηση και όσοι υποστηρίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους συγκυβερνώντες. Δηλαδή, η ανάγκη των δόσεων σχετικοποιεί την διαπιστωμένη ανάγκη διεξαγωγής εκλογών, ώστε η οικονομική κρίση, που έχει λάβει δραματικές κοινωνικές διαστάσεις, να αποτελέσει αντικείμενο διαχείρισης μιας λαϊκά νομιμοποιημένης βουλής που θα αναδείξει μια κυβέρνηση, η οποία σε κάθε περίπτωση θα είναι προϊόν κοινωνικής συνειδητοποίησης της κρίσιμης συγκυρίας και όχι αυτής που έδωσε την προηγούμενη κυβέρνηση υπό το παραπλανητικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν»!

Ένα κράτος παρίας της ΕΕ πρόγευμα για τον Cthulhu…

Πηγή: ακτιβιστης

Ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος * σχολιάζει τον Οδικό Χάρτη Παπανδρέου-Σαμαρά  

Σαν απάντηση στην εμφανιζόμενη ως απειλή προς τις χρηματαγορές φαίνεται ότι χαράχθηκε απόψε ένας οδικός χάρτης κυβερνητικής διάσωσης του δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης ενός κράτους παρία της ΕΕ. Δεν είναι σχήμα λόγου. Αντιθέτως πρόκειται για την έκφραση του πολιτικώς ορθού λόγου του ελληνικού καθεστώτος των διαπλεκομένων, που σε συνεργασία με την ελίτ της Ευρωζώνης αναζήτησαν μία αμφιλεγόμενη μορφή συνεργασίας στο πλαίσιο της διπολικής πολιτικής κυριαρχίας στην Ελλάδα, με την μορφή μεταβατικής κυβέρνησης για να αντιμετωπίσουν τον Cthulhu! Αυτός δεν είναι άλλος από το μυθοπλαστικό τέρας των χρηματαγορών που ξυπνά στο Τόκιο για να περάσει την ημέρα του σκορπώντας τον τρόμο, συγκεντρώνοντας παράλληλα τον πλούτο των λαών, ενώ κατασκευάζει τον πλούτο εκείνων που το ταΐζουν με στρατούς ανέργων και λοιπών δυστυχισμένων «πολιτών», οι οποίοι ζουν στην εικονική πραγματικότητα που ο ίδιος ο μύθος του Cthulhu δομεί. Απόψε μπήκαν τα θεμέλια ενός Μεγάλου Συνασπισμού εξουσίας α λα ελληνικά, ο οποίος εμφανίζεται κατ’ αρχήν ως πρόπλασμα εξουσίας, συστήνοντας μία καρικατούρα κυβέρνησης που αποσκοπεί στο να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές μετά την υλοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου. Αφού δηλαδή πρώτα διαμορφώσει το «πιάτο» που θα προσφερθεί στον Cthulhu και πολιτικές συνθήκες ώστε μετά τις εκλογές ο Μεγάλος Συνασπισμός να καταστεί κυβερνητικός μονόδρομος για την χώρα μας.

Το παπατζιλίκι κορυφώνεται …

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Η ελληνική κρίση ήταν από την αρχή μια υπόθεση τζογαδόρων και όχι πολιτικών ή έστω τεχνοκρατών. Κυριάρχησε η γλώσσα του στοιχήματος, την οποία υιοθέτησε και αναπαρήγαγε στο εσωτερικό το καθεστώς των διαπλεκομένων, ενώ παράλληλα αποτέλεσε το κύριο όχημα του πρωθυπουργικού λόγου.  Τώρα η κρίση κορυφώνεται με το παιχνίδι «εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού 'ν' ο παπάς»!

Μην περιμένετε δομική ανάλυση επί του ζητήματος του νέου πλαισίου της κρίσης μετά την τυχοδιωκτική προαναγγελία δημοψηφίσματος για τη νέα δανειακή σύμβαση, από τον κ. Παπανδρέου. Είπα ότι σταματώ τις αναλυτικές προσεγγίσεις, καθώς κινδύνευαν να μεταβληθούν οι ίδιες σε φάρσα , εντός ενός κατά βάσει ψευδοπολιτικού περιβάλλοντος – και θα το τηρήσω…  

Σήμερα, παρεμβαίνω κρίνοντας ότι ίσως να ήταν χρήσιμο για την καλύτερη αντίληψη της πραγματικότητας εάν παρουσίαζα το παιχνίδι του παπατζή:

Ο πιο αγανακτισμένος Έλληνας …

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Η δική μου αγανάκτηση ως προς την συμπεριφορά πολιτικού συστήματος και λαού οδήγησε στην αποχή από το διαδίκτυο. Πρέπει όμως και η αποχή να έχει την αποχή της εκεί όπου ξεπροβάλλει η υπέρτατη αγανάκτηση. Η τελευταία δεν είναι άλλη από αυτή που εκδήλωσε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μέσω της υπερβατικής και αντιφατικής από πολλές απόψεις επιστολής, που έστειλε στον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και πρόβαλλε ιδιαιτέρως για εσωτερικούς επικοινωνιακούς λόγους, ασφαλώς. «Εάν η Ευρώπη δεν λάβει τις σωστές, συλλογικές και ισχυρές αποφάσεις τώρα, κινδυνεύουμε από νέες και ίσως παγκόσμιες αναταράξεις στις αγορές εξαιτίας της διάδοσης των αμφιβολιών για την ικανότητά μας να προστατεύσουμε το κοινό μας νόμισμα», επισημαίνει αγωνιωδώς ο πρωθυπουργός, ο οποίος ως ατζέντης των αγορών, θεωρεί επικίνδυνη την συμμετοχή ιδιωτών στην μείωση του ελληνικού χρέους, προκρίνοντας εμμέσως ως λύση το κόστος «διάσωσης» της Ελλάδας να το επωμισθούν οι Γερμανοί φορολογούμενοι άμεσα και έμμεσα, με την υποτίμηση του ευρώ και την σημαντική αύξηση του επιτοκίου δανεισμού στην Γερμανία.

To μεσοπρόθεσμο της χρεοκοπίας και το πατριωτικό καθήκον

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου*

Παρότι αποφάσισα να απόσχω από τον δημόσιο διάλογο αυτή την «πρόστυχη» περίοδο, δεν θα μπορούσα σήμερα να μην προσθέσω την φωνή μου στη κραυγή διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού εναντίον αυτών που το «πατριωτικό τους καθήκον» οδηγεί στην πολιτική εξαφάνιση της Ελλάδας και στην κοινωνική υποβάθμιση του λαού, ενώ παράλληλα καλλιεργούν μια μορφή διαλεκτικής που παραπέμπει στην λατινο-αμερικανοποίηση της Ευρώπης.

Όχι, το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής  2012 -2015, δεν πρέπει να υπερψηφιστεί, διότι αυτό το «σχέδιο νόμου» θίγει τον πυρήνα του δημόσιου συμφέροντος, του κοινοβουλευτισμού και εν τέλει του πολιτεύματος. Δεν πρόκειται για προϋπολογισμό, ούτε ασφαλώς για εφαρμογή  των διατάξεων του άρθρου 79 παρ. 8 του Συντάγματος, σύμφωνα με τις οποίες «τα προγράμματα οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης εγκρίνονται από την Ολομέλεια της Βουλής, όπως νόμος ορίζει». Το «μεσοπρόθεσμο» είναι ένα απολύτως αυθαίρετο νομικά και χυδαίο κοινωνικοοικονομικά σχέδιο διαχείρισης της κατάστασης χρεοκοπίας στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Δεν απαντά ούτε στον δημοσιονομικό ανορθολογισμό, ούτε στο ζήτημα της μεγέθυνσης του δημόσιου χρέους. Είναι έκφραση του αδιέξοδου στο οποίο οδήγησαν την Ελλάδα αυτοί που κατέλαβαν την εξουσία με το δόγμα «λεφτά υπάρχουν», ενώ επέλεξαν να κυβερνήσουν μέσω «μνημονίων», υπό την διαρκή απειλή της discourse «δεν υπάρχει σάλιο». Η απειλή αυτή μετεξελίχθηκε μέσα σε ένα χρόνο από το «μνημόνιο ή χρεοκοπία», που μας έφερε πιο κοντά στην στάση πληρωμών - όπως παρατηρείτε - στο «μεσοπρόθεσμο ή τανκς», το οποίο μας εντάσσει και επίσημα στο φάσμα της πολιτικής ανωμαλίας.

Η ελληνική διανόηση δεν έχει σωσμό…

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Οι διανοούμενοι είναι αποκλειστικά άνθρωποι που μελετούν την δραστηριότητα του σκέπτεσθαι. Είναι δηλαδή εκείνοι που εξετάζουν την λειτουργία της νόησης σε διάφορα οντολογικά πεδία. Ετούτοι είναι που αναπτύσσουν επιστημολογικά εργαλεία για την κατανόηση, επεξεργασία και καλλιέργεια του λόγου (όλων των μορφών έκφρασης και δημιουργίας συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογικών εφαρμογών), ο οποίος εμπεριέχει και αντανακλά πάντοτε σχέσεις εξουσίας. Η λογική αναπαράσταση αυτών των σχέσεων σε διάφορα πεδία της καθημερινότητας, της επιστήμης ή των τεχνολογικών εφαρμογών διαμορφώνει την πραγματικότητα εντός της οποίας αναπτύσσεται το εγώ, η ταυτότητα και η έννοια του συμφέροντος.

Ο διανοούμενος μέσω της ενασχόλησής του με την δομή του λόγου, ως μηχανισμού που τείνει να διαμορφώσει μήνυμα για δράση, γνωρίζει ότι μετατρέπεται σε φορέα αναπαράστασης εξουσιαστικών σχέσεων (δομών), οι οποίες μόνον στο βαθμό που κριθούν ψυχαναλυτικά μπορούν να απαλλάξουν το υποκείμενο (ερευνητή) από την καθεστωτική νεύρωση. Η τελευταία είναι το εμπόδιο του επιστήμονα, του καλλιτέχνη και γενικότερα του ανθρώπου που στοχάζεται και δημιουργεί σε ένα περισσότερο ή λιγότερο αφηρημένο και αναλυτικό πλαίσιο να συμβάλει στη κοινωνική πρόοδο, με την έννοια της διαρκούς διαδικασίας απελευθέρωσης του ατόμου, κοινωνικών ομάδων και λαών από την σκλαβιά της «ιδέας», ως αναπαράστασης κάποιας μορφής σωτηρίας.

Οι «αγανακτισμένοι» ως η κρίσιμη πολιτικά μάζα..

Δημήτρης Γιαννακόπουλος,

διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης,

ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία

Μεγάλη φαγούρα παρατηρώ να έχει   πιάσει τους πάντες που αναπτύσσουν δημόσιο λόγο με τις συγκεντρώσεις στις πλατείες.

Παρότι έχω ήδη προσεγγίσει το φαινόμενο, μάλλον ιδιόμορφα, κάνοντας χρήση της «αρχαιολογίας της γνώσης» του Michel Foucault, θα το ξανακάνω πιο άμεσα, απαντώντας στο οικονομίστικο, δηλαδή χυδαίο ερώτημα που απασχολεί πολλούς: ποιόν συμφέρει η πλημμυρισμένη πλατεία από (εμφανιζόμενους ως) απηυδισμένους με το πολιτικό σύστημα πολίτες;

Η απάντηση είναι όλους όσοι έχουν την ικανότητα να συγκροτούν πολιτική ή απλώς δημόσια ταυτότητα εκμεταλλευόμενοι την κρίσιμη μάζα στο πλαίσιο του μετασχηματισμού ενός συστήματος υπό σοβαρή κρίση. Το σύνολο των «αγανακτισμένων» είναι η κρίσιμη μάζα για την προσβολή του καθεστώτος. Ένα ελάχιστα οργανωμένο πλήθος που εμφανίζεται να ξέρει τι δεν θέλει, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει με πολιτικούς όρους. Είναι δηλαδή ένα άμορφο ιδεολογικά πλήθος πολιτών, οι οποίοι εκδηλώνουν με αυτό τον τρόπο την απέχθειά τους στο σύστημα εξουσίας στη χώρα μας και κυρίως την περιφρόνησή τους στο ελληνικό κομματικό φαινόμενο. Και αλίμονο αν δεν το έπρατταν, στο βαθμό που συνειδητοποιούν ότι είναι αυτό που απειλεί -ή διαμορφώνει την διάσταση της απειλής -την ευημερία τους και υπονομεύει την ισχύ της χώρας μας. Τους αποκαλώ «κρίσιμη μάζα» διότι, μεταξύ πολλών άλλων ιδιαίτερων ποιοτικών χαρακτηριστικών, μόνον αυτοί θέτουν ρητά ως αίτημα την διάλυση του πολιτικού συστήματος, επειδή αναγνωρίζονται γενικότερα ως πηγή πολιτικών αλλαγών, επειδή πέτυχαν και συγκέντρωσαν σημαντικές δυνάμεις, δίχως την χρησιμοποίηση παραδοσιακών διαύλων λαϊκής κινητοποίησης και επειδή θα μπορούσαν υπό συνθήκες να προκαλέσουν μια ευρύτερη κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Τούτο αντανακλά μια διαφορετική κουλτούρα αγώνα πολιτικής αλλαγής, που δεν αντιφάσκει με άλλες μορφές λαϊκών κινητοποιήσεων. Εκτός αν εμείς θέλουμε να τους απομονώσουμε από τους λεγόμενος λαϊκούς αγώνες, διότι μάθαμε ότι οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχό μας είναι αντιδραστικό και όργανο του καπιταλιστικού διαβόλου!

Ήρθε η ώρα για το διαζύγιο με την ΕΕ;

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Το σχόλιο αυτό είναι λιτό, ξερακιανό και δίχως πολλές εξηγήσειςπλέον. Έτσι όπως πρέπει να είναι η απόφαση για το διαζύγιο ενός αγαπημένου κατά το παρελθόν ζευγαριού.  Διαδικτυακοί φίλοι, το μελέτησα, τα έβαλα κάτω, λογάριασα δεκάδες παραμέτρους και κατέληξα ότι η ΕΕ δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο στην Ελλάδα να παραμείνει στην αγκαλιά της. Ήρθε η ώρα να χωρίσουμε. Ήρθε η στιγμή να πάρουμε τον δικό μας δρόμο σε αυτή την περιοχή του πλανήτη, με αυτόνομη πλέον περπατησιά στον κόσμο. Εύχομαι και επιθυμώ το διαζύγιο να είναι συναινετικό και να χωρίσουμε με αμοιβαία κατανόηση, αν και αντιλαμβάνομαι ότι δεν θα μπορέσουμε τελικά να αποφύγουμε τις τριβές και τις εντάσεις. Τα έχουν αυτά τέτοιου είδους χωρισμοί συνεταίρων, που νόμιζαν ότι δεν θα χωρίσουν ποτέ.

Ίσως κάποιοι να απορείτε για τούτη την στάση ενός ευρωπαϊστή, ενός ανθρώπου που ενδιαφέρθηκε για την καλλιέργεια του ευρωπαϊσμού όσο τίποτε άλλο στη ζωή του, αλλά προσπαθήστε να καταλάβετε ότι ο η ιδέα που υπηρέτησα δολοφονήθηκε στη σημερινή Ελλάδα από μια ευρωπαϊκή ελίτ, η οποία υπήρξε ανίκανη να αντιμετωπίσει την πρόκληση και απειλή από το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, που εδρεύει και στις δύο άκρες του Ατλαντικού. Οι μικροί ηγέτες της ΕΕ, αποδείχθηκαν νάνοι μπροστά στους ανθρώπους του «έξυπνου χρήματος» του Αμερικανο-εβραϊκό λόμπυ. Δεν επέδειξαν θεσμική ευελιξία και ικανότητα διαχείρισης της πιστωτικής κρίσης που προκλήθηκε στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης, σε συνέχεια της κρίσης του 2008 που είχε ως πηγή τις ΗΠΑ. Καμία απολύτως πολιτική εφευρετικότητα δεν έδειξαν να διαθέτουν. Σφιγμένοι, μίζεροι και ανέμπνευστοι ηγέτες του ιδίου επιπέδου με τους διαπλεκόμενους δικούς μας, αποδείχθηκαν. Η ΕΕ φανέρωσε την πολιτική της γύμνια και δολοφόνησε τον ευρωπαϊσμό πακτωμένη σε μια μορφή νεοφιλελεύθερου οικονομισμού, από τον οποίο έδειξε ότι δεν σκοπεύει να μετακινηθεί ούτε σπιθαμή.

Οι ανώμαλοι καιροί απαιτούν «ανορθόδοξες λύσεις»

Πηγή: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου *

Δεν φαντάζομαι κανένας  Έλληνας να θεωρεί ότι στην χώρα μας βιώνουμε την περίφημη μεταπολιτευτική ομαλότητα. Η πολύπλευρη ελληνική κρίση διέλυσε την ουτοπία της ισχυρής Ελλάδας και μαζί με αυτήν την κοινωνική συναίνεση για την διατήρηση του πελατειακού κράτους.  Με την ανεργία να καλπάζει και να απειλεί το ένα τέταρτο του ενεργού πληθυσμού και  τους εργαζόμενους να μετατρέπονται σε πένητες απασχολήσιμους με ολοένα και περισσότερη ελαστικότητα στις εργασιακές σχέσεις, δίχως καμία ουσιαστική ασφάλεια (ούτε καν η ελεεινή μορφή της λεγόμενης flexi(se)curity δεν θεμελιώνεται), η κοινωνική συνοχή δεν έχει έννοια. Με την ύφεση να αποκτά δομικά χαρακτηριστικά η μικροαστική αγορά δεν μπορεί επίσης να κρατηθεί στη ζωή. Ζούμε στη φάση της κοινωνικής απορρύθμισης, η οποία συνιστά αναμφισβήτητα κοινωνική ανωμαλία. 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το καθεστώς που οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία, επιχειρεί να διατηρήσει την πολιτική ομαλότητα, πιέζοντας για τον σχηματισμό ενός Μεγάλου Συνασπισμού (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), ο οποίος θα μπορούσε ενδεχομένως να ενισχυθεί και από άλλες πολιτικές δυνάμεις νομιμοποίησης του καθεστώτος. Δηλαδή, οι βασικοί πυλώνες και μηχανισμοί του μεταδικτατορικού κράτους πατρωνίας αναζητούν μέσω της συναίνεσης των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και την υποστήριξη της τρόικας, να αναδομήσουν το κράτος και την αγορά στη βάση του νεοφιλελεύθερου προτύπου. Οι αποτυχημένοι διαπλεκόμενοι αναζητούν μέσω της συναίνεσης να διασκεδαστεί η πολιτική τους ήττα στο επίπεδο της ευρωπαϊκής και διεθνούς πολιτικής και να τους παρασχεθεί η δυνατότητα να συνεχίσουν να ηγεμονεύουν στην Ελλάδα, δίχως μάλιστα να καταβάλουν το οικονομικό αντίτιμο της αποτυχίας τους. Αντίθετα ζητούν και τα ρέστα από τα δύο-τρίτα της κοινωνίας, καθώς μάλλον θεωρούν ότι ο λαός τους εξανάγκασε σε μια μορφή πολιτικής πρακτικής, που οδήγησε στο σημερινό τραγικό αποτέλεσμα. Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ πολιτικο-επιχειρηματική τάξη με κοινό τόπο συμφερόντων και ταξική συνείδηση. Είναι σαν να κυβερνούσαμε την χώρα όλοι μαζί και να τρώγαμε τα δανεικά όλοι μαζί, εκμεταλλευόμενοι τους δυστυχείς επενδυτές των ελληνικών ομολόγων και καταχρώμενοι της εμπιστοσύνης των ανιδιοτελών εταίρων μας στην ΕΕ!

Υπέρ ή κατά της χρεοκοπίας;

ΠΗΓΗ: Ακτιβιστής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Είστε υπέρ ή κατά  της χρεοκοπίας της χώρας;Ρωτά με απύθμενο θράσος και έκδηλη αφέλεια ο κύριος εκπρόσωπος του πτωχευτικού καθεστώτος που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα. Αυτό θα είναι και το δίλημμα των εκλογών. Η κυβέρνηση, όπως γνωρίζετε, είναι κατά! Το ίδιο και οι πολιτικοί της σύμμαχοι, αν και παρατηρούνται διολισθήσεις επί του ζητήματος τις τελευταίες ημέρες. Υπέρ είναι κάτι ανεύθυνοι αριστεροί, κάτι εθνικιστές που δεν τα κατάφεραν να γίνουν πελάτες κομμάτων και κάτι μυστήριοι ....

που την έχουν δει περίεργα, αναζητώντας δομές αναγέννησης της πολιτικής και της δημοκρατίας! Μεταξύ αυτών των δύο κατηγοριών υπάρχουν και μερικοί, που ενώ ταλαιπωρούν τους αναγνώστες του διαδικτύου με εκατοντάδες προσεγγίσεις περί «της κρίσης και της λύσης», ποτέ δεν παίρνουν ξεκάθαρη θέση στο ερώτημα. Οι τελευταίοι εμφανίζονται προσφάτως από την προπαγάνδα ποικίλων πλευρών ως δόλιοι. Ή πάσχουν από έλλειψη πολιτικής ευθύτητας, ή είναι «επιτήδειοι ουδέτεροι», ή κατεργάρηδες, κατά το καθεστώς. Η περίπτωση να αρνούνται να παίξουν τον ρόλο του μαλάκα δεν εξετάζεται!

Κρίση δημοκρατίας η κρίση ευημερίας στην Ελλάδα

ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τα τελευταία 50 χρόνια εκατοντάδες σημαντικές μελέτες επιχείρησαν να συνδέσουν την ευημερία με τη δημοκρατία, όχι πάντοτε επιτυχώς. Το ιδεολόγημα του Δυτικού εκσυγχρονισμού, που στηρίζεται στην παράδοση του λεγόμενου «historical institutionalism», ευαγγελίστηκε την ευημερία ως προϊόν εκδημοκρατισμού των θεσμών. Η άνοδος των νεοφιλελευθέρων μετέβαλλε την πολιτική διάσταση στην θεσμική συγκρότηση, θεωρώντας ότι η ευημερία είναι προϋπόθεση της εδραίωσης της δημοκρατίας. Σύμφωνα με τους τελευταίους η λειτουργική οργάνωση της αγοράς και ο εκμηδενισμός των ελλειμμάτων του κράτους συνεισφέρουν στη δημοκρατική εξέλιξη, όπου δεν λογίζονται ως μοναδική προϋπόθεση.

Όταν ο Τρίτος δρόμος καταλήγει στον Τέταρτο

ΠΗΓΗ: Ακτιβιστής

Του  Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φαντάζομαι ότι τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ δεν τον ξεχάσατε, και ας μην ευδοκίμησε στα κοινά της ΕΕ, όπως διακαώς επιθυμούσε. Δεν φταίει αυτός που δεν έγινε πρόεδρος της Ένωσης, αλλά ο τρίτος δρόμος του (third way), που αποδείχθηκε ότι καταλήγει στον τέταρτο: αυτόν που θέλει να πάρει ο Γιώργος Παπανδρέου, για να πάει στον ΟΗΕ. Είχε μείνει, δηλαδή, λίγο πίσω ο Τόνι και δεν είχε αναληφθεί ότι  ένας είναι ο δρόμος που δίνει λύσεις σήμερα σε όλα τα προβλήματα: η υπέρβαση της πολιτικής, της ιδεολογίας, του εθνικού συμφέροντος, της Ιστορίας και εν τέλει της δημοκρατικής αμαρτίας, που οδηγεί στην αέναη  θεσμική ρύθμιση (κοινωνική οργάνωση) των ανισοτήτων.

Μπερδεμένα πράγματα με αυτούς τους δρόμους της σοσιαλδημοκρατίας από το καταραμένο 1989 και εντεύθεν. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν οι ηγέτες του χώρου, αλλά στο τέλος βρίσκουν τον…δρόμο τους. Να, η εταιρεία του Μπλερ «ΤΟΝΥ BLAIR ASSOCIATES» έχει ήδη λάβει την έγκριση της Αρχής Οικονομικών Υπηρεσιών για την ίδρυση επενδυτικής τράπεζας, στην οποία  προσπαθούν να αποκτήσουν πρόσβαση για να (συν)εργασθούν και δύο έλληνες σοσιαλιστές. Η τράπεζα αυτή θα ακολουθήσει τον τέταρτο δρόμο, παρέχοντας ολοκληρωμένο πακέτο υπηρεσιών αποκλειστικά σε πολύ πλούσιους πελάτες που ενδιαφέρονται να επενδύουν ευέλικτα και αποτελεσματικά τα κεφάλαια τους σε περιοχές που για άλλους φαντάζουν ζώνες ή αγορές υψηλού κινδύνου.