Τρόμον έδωκας… τρόμο θα λάβεις

Πηγή: Γαλαξιάρχης (via tvxs.gr)

Ο Αντώνης Σαμαράς βάλθηκε να αποδείξει για μία ακόμη φορά ότι είναι ο αιώνιος “loser” της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Δεν έμαθε ποτέ ότι τρόμος και κάλπη δεν συμβαδίζουν. Διότι, όσο καταπραϋντική κι αν είναι η δράση της αντιπροσώπευσης, η κίνηση της τοποθέτησης του φακέλου στη σχισμή συνοδεύεται πάντα από ελπίδα. Ακόμη και στις πιο ζοφερές περιόδους της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Ο Αντώνης έχει χάσει ακόμη κι αν γίνει πρωθυπουργός αύριο. Για δύο βασικούς λόγους: η εμμονή του σε εγκληματικά διλήμματα του τύπου “ευρώ ή θάνατος”, αφενός μεν αφορά το φοβικό τμήμα της κοινωνίας που δεν μπορεί να αποτελέσει εκ των πραγμάτων σοβαρό στήριγμα για την επιβολή της νεοδημοκρατικής εξουσίας, αφετέρου δε έδωσε όλα τα όπλα στους δανειστές να τον λιανίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, όπου -ας μην γελιόμαστε- το πιο πιθανό είναι να μη βρεθεί ποτέ.

“Μνημόνιο ή πτώχευση“, “Ευρωζώνη ή χάος“, “Ευρώ η θάνατος“.

 Πηγή: ΜΑΑ

του Γαλαξιάρχη

Τα διλήμματα τρομοκρατικού τύπου των αυτοαποκαλούμενων “δυνάμεων της ευθύνης και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού” πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, όσο πλησιάζουμε στην κάλπη. Επειδή οι λέξεις πρέπει κάποια στιγμή να αποκτήσουν αξία, και η υπευθυνότητα του καθενός να αποδεικνύεται στην πράξη απαιτώ από τους ηγέτες των κομμάτων που δηλώνουν ότι “η παραμονή στο ευρώ είναι ζωτική προτεραιότητα για τη χώρα” να υπογράψουν την παραπάνω υπεύθυνη δήλωση, με γνώση των συνεπειών του νόμου.

Προτείνω στην κοινότητα να προωθήσει το αίτημα στα γραφεία των Ευάγγελου Βενιζέλου, Αντώνη Σαμαρά και Φώτη Κουβέλη, οι οποίοι δηλώνουν ευθαρσώς ότι κάθε εναλλακτική διακυβέρνηση, εκτός της δικής τους, θα οδηγήσει τη χώρα στη δραχμή.

Για να τελειώνει η σπέκουλα στο πτώμα της ελληνικής κοινωνίας, από κάθε λογής ανευθυνοϋπεύθυνους, ζητείται έμπρακτη απόδειξη των λεγομένων κάθε ενός ξεχωριστά.

Τολμάτε κύριοι; Απόδειξη!

Ζaphod

Υ.Γ. Προσωπικά αδιαφορώ για το νόμισμα που (δεν) βρίσκεται στο πορτοφόλι μου, αλλά για την ουσία της οικονομικής πολιτικής και την κοινωνική δικαιοσύνη. Πέρα όμως από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις, δεν ανέχομαι την κοροϊδία.

Τρεχάτε ποδαράκια τους

ΠΗΓΗ: Μάλλον Ακίνδυνος

του Γαλαξιάρχη

Στο συμπυκνωμένο ιστορικό χρόνο που ζούμε, το ψέμα έχει πλέον ζωή που μετριέται σε ώρες. Πολιτικές απάτες που θα έπαιρναν μήνες μέχρι να αρχίσουν να μισοαποκαλύπτονται, σήμερα ομολογούνται δημόσια μέσα σε 24 ώρες από τους ίδιους τους απατεώνες. Ναι μεν το σκηνικό αυτό είναι αποκαλυπτικό -έως και διασκεδαστικό, για κάποιον φύση αισιόδοξο- αλλά ταυτόχρονα συντελεί στην αποκορύφωση της κοινωνικής σύγχυσης και φόβου. Το όλο σκηνικό παραπέμπει στην παροιμία "φοβάται ο Γιάννης το θεριό". Το πληγωμένο σύστημα παραμένει οριακά ισχυρό, αλλά και πανικόβλητο. Ανασυντάσσεται όπως-όπως και επιχειρεί απεγνωσμένες στοχευμένες επιθέσεις, υπό καθεστώς έκδηλου φόβου. Η πανίσχυρη κοινωνία έχει μεν μυριστεί και την ισχύ της και το συστημικό δούλεμα, αλλά δεν τολμά εύκολα να βγει από την τρύπα της και μόνο -σε πλήρη σύγχυση- συγκυριακά και οχληδόν. Το αύριο αναμένεται, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον...

Όταν η οργή αντικαταστάθηκε από τη χλεύη

Πηγή: Μάλλον Ακίνδυνος

του Γαλαξιάρχη

Δεύτερη εβδομάδα απόλυτου πολιτικού παραλόγου, εξευτελιστικού διασυρμού και πλήρους κοινοβουλευτικής ανυποληψίας. Δίπλα στο σκηνικό που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, κάτι τρομοδιλήμματα για αφελείς υπηκόους του τύπου "ευρώ ή δραχμή", απλώς επιτείνουν τη γενικευμένη εικόνα μεταμοντέρνας φαρσοκωμωδίας. Φαίνεται πως, με την οργή μας, υπερεκτιμήσαμε το παιδικό αυτό χοροθέατρο, αφήνοντας τον εαυτό μας να ετεροκαθορίζεται από τους νηπιακούς συντελεστές του.

Οι αράδες αυτές γράφονται λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση του διορισμένου πρωθυπουργού της κυβέρνησης "εθνικής ενότητας". Δηλαδή της παράδοσης στην πυρά, της τελευταίας εφεδρίας του συστήματος. Ενός συστήματος σαπιοκάλυβο που κρατιέται όρθιο μόνο από τα αλλεπάλληλα στρώματα μπογιάς του. Κατά συνέπεια, λίγη σημασία έχει ένα ακόμη όνομα στην μακριά λίστα διοικητών του εθνικού ασύλου ανιάτων. Αντιθέτως, απείρως μεγαλύτερη σημασία έχει το γκρέμισμά του. Τώρα!

Οταν δεν σέβεσαι τον πολίτη να φοβάσαι τον όχλο

Πηγή: Παραλληλογράφος

του Γαλαξιάρχη

Συντεταγμένη διαμαρτυρία δεν υφίσταται, παρά μόνο σε αυστηρά επιβλεπόμενες -και παραδοσιακά ακίνδυνες- διαδηλώσεις (τύπου ΠΑΜΕ). Συντεταγμένο πλήθος, εκτός από τις παρελάσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα το βρείτε μόνο στις κερκίδες ευγενικών αθλημάτων, όπως το τέννις. Το να μπερδεύεις όμως τις μαζικές αντιδράσεις με την οχλοκρατία σημαίνει ότι είτε είσαι εντελώς τυφλός, είτε… χεσμένος μέχρι κάλτσας.

Η σημερινή μαζική αυθόρμητη διαμαρτυρία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας αναδεικνύει τηνοριζοντιοποίηση μίας αντιστασιακής διάθεσης, χωρίς όμως διακριτά πολιτικά χαρακτηριστικά(βλ. σημαίες και λάβαρα, και πατριωτικοί παιάνες αναμεμειγμένοι με συνθήματα λαοκρατίας). Από την άλλη, η παιδιάστικη αντίδραση για τη διακοπή της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, ενός εντελώς ξεμωραμένου υπερήλικα που αντιλαμβάνεται το θεσμό της Προεδρίας της Δημοκρατίας, σαν τον πάρεδρο επαρχιακού συλλόγου φίλων της γκλίτσας, δείχνει ότι η θεσμική διάβρωση της ελληνικής αστικής δημοκρατίας είναι πλέον μη αναστρέψιμη.

Σουργελιανό κράτος

Πηγή: Γαλαξιάρχης

• Λεφτά υπάρχουν το 2009
• Λεφτά δεν υπάρχουν το 2010
• Το χρέος (120% ΑΕΠ) δεν είναι βιώσιμο το 2009
• Το χρέος (160% ΑΕΠ) είναι βιώσιμο το 2011
• Το χρέος δεν θα ήταν βιώσιμο (180% ΑΕΠ) το 2012, αλλά θα είναι βιώσιμο (120% ΑΕΠ) το 2020
• Το κούρεμα είναι καταστροφή τον Ιούνιο του 2011
• Το μικρό κούρεμα είναι σωτηρία τον Ιούλιο του 2011
• Το μικρό κούρεμα δεν κάνει το χρέος βιώσιμο τον Σεπτέμβριο του 2011
• Το μεγάλο κούρεμα είναι η μόνη σωτηρία τον Οκτώβριο του 2011
• Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο το 2010

Τρεις υπουργοί προαλείφουν την "τελική λύση"

Πηγή: Μάλλον Ακίνδυνος

του Γαλαξιάρχη

Με σημερινή επιστολή τους, οι Ανδρέας Λοβέρδος, Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Ραγκούσης, αποκαλύπτουν στο κοινό τις προθέσεις του εκσυγχρονιστικού ρεύματος της πασοκικής ολιγαρχίας. Το κείμενο χαρακτηρίστηκε ως πολιτική παρέμβαση βαρύνουσας σημασίας. Ως ειλικρινές πόνημα, πολιτικών που αποφασίζουν να πάρουν υπεύθυνη στάση απέναντι στα κρίσιμα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την στοχοποίηση ενός ολόκληρου λαού και το πράσινο φως στην επιβολή της "Τελικής Λύσης".

Ποιος λείπει; ποιος λείπει;

H αφόρητη προβλεψιμότητα του κ. Manager

ΠΗΓΗ: Παραλληλογράφος

του Γαλαξιάρχη

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΗΣ ΜΑΝΑΤΖΕΡΙΚΗΣ

1. ΤΙΤΑΝΙΣΜΟΣ

Δημιουργείς την εικόνα μίας εταιρείας που έχει βγει από χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. Μεγάλη σημασία έχει το παγκόσμιο δίκτυο και το φανταστικό πελατολόγιο, το οποίο βασίζεται στη (δυνητική) λίστα που περιλαμβάνει κάθε έμβιο ον του γνωστού γαλαξία. Δεν έχει σημασία αν συστεγάζεσαι με δύο συμβολαιογράφους, ένα λογιστή κι ένα χειροπράκτη σε διάρι της πλ. Βάθη. Ως βάση της περιγραφής έχεις πάντα κάποιον ουρανοξύστη στο Ντουμπάι ή ένα υπερμοντέρνο συγκρότημα της Silicon Valley.

2. ΜΕΣΙΑΝΙΣΜΟΣ

Πρέπει οπωσδήποτε να πείσεις ότι μόνο το φάρμακο κατά του καρκίνου θα μπορούσε να ξεπεράσει τη δική σου κοινωνική προσφορά. Αν καταφέρεις να συνδέσεις το όνομα της εταιρείας σου άρρηκτα με το μέλλον της χώρας, το οποίο τίθεται υπό αμφισβήτηση χωρίς την ύπαρξή σου, τόσο το καλύτερο. Το κράτος οφείλει να σου παρέχει αιώνια ευγνωμοσύνη, μεταφραζόμενη σε φοροαπαλλαγές, εισφοροελαφρύνσεις, στημένους διαγωνισμούς και “υγειονομική ζώνη” από ελέγχους του ΣΔΟΕ, των υγειονομικών υπηρεσιών και της επιθεώρησης εργασίας. Δεν έχει σημασία αν τα προϊόντα σου είναι κάτι ξεχαρβαλωμένες κινεζιές ύποπτες για ηλεκτροπληξία, τοξική δηλητηρίαση, πνιγμό βρεφών (ή και όλα τα προηγούμενα), ή αν τις υπηρεσίες σου απολαμβάνουν κάτι μυστήριοι τύποι για να κλέψουν τη σύνταξη παπούδων με αλτσχάιμερ και καραμέλες από πιτσιρίκια. Το βασικό είναι να πείσεις ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να ζει χωρίς την πενικιλίνη, αλλά όχι χωρίς τις δικές σου υπηρεσίες.

Αντιλαϊκισμός, το πρώτο καταφύγιο του δημαγωγού

του Γαλαξιάρχη

Κατά καιρούς αναβιώνει το τέρας του λαϊκισμού, ως η μαμμή όλων των δεινών αυτού του τόπου. Με τη διαφορά ότι ο λαϊκισμός, ως εργαλείο, είναι διαχρονικός και πανταχού παρών στην άσκηση εξουσίας. Αντιθέτως, ο αντιλαϊκισμός είναι ένα δημαγωγικό ιδεολόγημα, που χρησιμοποιείται κατά κόρον από την αστική τάξη, είτε όταν απειλούνται τα συμφέροντά της, είτε για τις άμεσες επιδιώξεις της που θέλει να τις παρουσιάσει ως παλαϊκό διακύβευμα. Σήμερα ενυπάρχουν και οι δύο αυτές συνθήκες. Σήμερα ο χρόνος είναι πιο πιεστικός εχθρός, από τον εχθρό λαό. Σήμερα οι δημαγωγοί, με όλες τους τις δυνάμεις, (ξανα)ρίχουν τον αντιλαϊκισμό, αυτόν τον ανεστραμμένο λαϊκισμό, στη μάχη.

Σύμφωνα με τον Ερνέστο Λακλάου, ομότιμο καθηγητή Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο του Εσεξ και κορυφαίο μελετητή του λαϊκισμού παγκοσμίως, ο λαϊκισμός δεν έχει ούτε ιδεολογικό, ούτε ηθικό πρόσημο, παρά μόνο έναν κοινό στόχο, ανεξάρτητα από το ποιος τον χρησιμοποιεί: «τη διχοτόμηση του κοινωνικού πεδίου ανάμεσα στους “προνομιούχους” και τους “μη προνομιούχους”. Ο λαϊκιστής απευθύνεται στους τελευταίους –παρακάμπτοντας το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας– και ζητά την υποστήριξή τους, ώστε να ανατραπεί το υπάρχον “κατεστημένο”. Αυτή είναι  κλασική μορφή του λαϊκισμού».

Πατριωτικό κεφάλαιο και άλλα παραμύθια

Πηγή: Μάλλον Ακίνδυνος

του Γαλαξιάρχη

Ο διάλογος παραπάνω διάλογος δεν είναι φανταστικός. Ακόμη κι αν το λογαριασμό του Γ. Αλαφούζου στο tweeter τον διαχειρίζεται κάποιος υπάλληλός του. Ακόμη κι αν πρόκειται για ένα ακόμη τρολ που θα ήθελε να σπάσει πλάκα ως Αλαφούζος. H απάντηση που έδωσε είναι πέρα για πέρα ακριβής για τον τρόπο που λειτουργεί το λεγόμενο “πατριωτικό κεφάλαιο” (ακόμη και τα greeklish είναι σημειολογικώς σημαντικά). Ο μεγαλύτερος μύθος, με τον οποίο θα μπορούσε να ταϊσει η εξουσία το λαό, προκειμένου να τον πείσει ότι υπάρχει καλός και κακός εκμεταλλευτής.
Το μύθο που θέλει τον Έλληνα τραπεζίτη να είναι πιο χρήσιμος από το Γερμανό. Το παραμύθι που διαδίδει ότι ο Έλληνας ραντιέρης είναι επενδυτής, αλλά ο Εβραίος τραπεζίτης αρπακτικό. Τα φούμαρα ότι το κεφάλαιο που διακινείται από υπήκοους του ελληνικού κράτους έχει πατρίδα και εθνικό DNA. Ο μύθος αυτός είναι σιαμαίο αδερφάκι του παραμυθιού περί ξένων εργατών που τρώνε το ψωμί μας. Το ίδιο κάλπικο, το ίδιο βλακώδες, το ίδιο χυδαίο…

Ο Ψυχάρης ψάχνει για… λοχία

Πηγή: Παραλληλογράφος

του Γαλαξιάρχη

Από τη Βλάχου και το Λαμπράκη, στον Αλαφούζο και τον Ψυχάρη. Τα έντυπα της “αστικής δημοκρατίας” στην Ελλάδα δύσκολα καταφέρνουν να κρύψουν τον κρυφό τους έρωτα για τις εκτροπές και την ολιγαρχία. Ενίοτε τον προβάλουν και με χαρά.

Σήμερα λοιπόν το Βήμα του κυρίου Ψυχάρη -και με την επιστημονική υποστήριξη της Καπα Research- μας αποκαλύπτει ότι πάνω από τους μισούς Έλληνες θέλουν από λιγότερη έως και καθόλου δημοκρατία. Πιο συγκεκριμένα, σε μία ακόμη από τις δημοσκοπήσεις του συρμού που κυκλοφορούν στις φυλλάδες κατά δεκάδες τον τελευταίο καιρό, ετέθη το ερώτημα: “Ποιον τύπο διακυβέρνησης έχει ανάγκη η χώρα για να αντιμετωπίσει την κρίση;“. Κι εκεί αρχίζουν τα βιολιά (σ.σ. ακόμη είναι νωρίς για χουντικά κλαρίνα, αν και ο Ιούλιος δεν είναι μακριά).

"Μπάτσοι σκοτώνουν(!) για μία κάμερα"

«Διεσύρθη με πρωτοσέλιδα, αθωώθηκε με μονόστηλα», Στάθης, "Ε", 9/5/2011

Πηγή: Μάλλον Ακίνδυνος

Συνηθίσαμε να ζούμε, να καταναλώνουμε και να αναπαράγουμε το ψέμα. Έχει γίνει δεύτερη φύση μας, σε σημείο που, όταν μαθαίνουμε την αλήθεια, στην καλύτερη περίπτωση να αδιαφορούμε και στη χειρότερη να την αμφισβητούμε. Ένα αθώο ψεματάκι, μία παρανόηση ή ακόμη κι ένα στερεότυπο που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, όταν αναπαράγεται συνειδητά ή ασυνείδητα στο χαρτί της εφημερίδας και το γυαλί της τηλεόρασης παύει να είναι αθώο. Είδικα όταν η "παρεξήγηση" είναι απολύτως συνειδητή και καταλαμβάνει θέση εξωφύλλου ή πρώτου θέματος ειδήσεων, τότε έχουμε να κάνουμε με προμελετημένο έγκλημα.
Ο προβοκατόρικος τίτλος του κειμένου αυτό ακριβώς το έγκλημα θέλει να τονίσει...

Κοινωνική στροφή προς τη σύγχυση

ΠΗΓΗ: Παραλληλογράφος

του Γαλαξιάρχη

Αν και δεν είμαι φαν των πολιτικο-οικονομικών δημοσκοπήσεων (τις θεωρώ κατά βάση προϊόντα κατά παραγγελία που βρίθουν προχειρότητας), πάντα τους ρίχνω μία ματιά με όση ψυχραιμία και γνώση διαθέτω. Επίσης, επισημαίνω ότι δεν εντυπωσιάζομαι ποτέ από τους “κράχτες” των αριθμών, γιατί, ακόμη κι αν ήταν άκρως επιστημονικές και προσεγμένες, τα νούμερα από μόνα τους κρύβουν ακόμη περισσότερη από τη μισή αλήθεια που αποκαλύπτουν οι δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο η πιο πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC που δημοσιεύτηκε στα “Επίκαιρα” της περασμένης Πέμπτης και προβλήθηκε ως ένδειξη θεαματικής στροφής της κοινωνίας, τράβηξε λίγο παραπάνω το ενδιαφέρον μου. Πολύ φοβάμαι ότι οι -κατά βάση αριστερών πεποιθήσεων- σχολιαστές, όπως π.χ. η ΙΣΚΡΑ, που βιάστηκαν να μιλήσουν για ριζοσπαστικοποίηση των πολιτών θα πρέπει να συγκρατηθούν και να δουν τα αποτελέσματά της ψυχραιμότερα…

Στο περιθώριο των πολυσυζητημένων, πλην ανούσιων, αποτελεσμάτων της εκλογικής επιρροής στην πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC, υπάρχουν ορισμένα ευρήματα που αξίζουν πολύ περισσότερης προσοχής. Αναφέρομαι στην άποψη του κόσμου σχετικά με την οικονομική κρίση, τις επιλογές διεξόδου και την κυβερνητική πολιτική πάνω στο θέμα. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τα ευρήματα της VPRC, ένας στους τρεις Έλληνες επιθυμεί να προχωρήσει η χώρα σε στάση πληρωμών, ένας στους δύο σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους, διαγραφή σημαντικού μέρους του και κρατικοποίηση μεγάλων τραπεζών. Εκ πρώτης όψης τα νούμερα αυτά δείχνουν μία τάση της κοινωνίας για επιθετικές και αποφασιστικές λύσεις, εντελώς έξω από το πνεύμα του μνημονίου και του αργού οικονομικού θανάτου της μεσαίας τάξης που -αποδεδειγμένα πλέον- αυτό επιφέρει. Σωστό συμπέρασμα μεν, διόλου πλήρες δε…

Το όνομα του κτήνους (666)

 

ΠΗΓΗ: Μάλλον Ακίνδυνος

Προς: γραμματείες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης

Θέμα: ΣΥΡΙΖΑ – Τα αποδεικτικά στοιχεία

• Αν αφαιρέσουμε τις μονάδες από τις δεκάδες του λεξάριθμου του Σύριζα, παίρνουμε τον αριθμό 6
• Αν διαιρέσουμε τις Συνιστώσες του Σύριζα με το 2, παίρνουμε τον αριθμό 6
• Για να καλέσουμε τον Αλέξη, λέμε Αλ 6

Όλα μαζί: 666

Τυχαίο; Δε νομίζουμε!

Συμπληρωματικά στοιχεία για κάθε χρήση

Είναι ευρέως γνωστό ότι:

• Ο πύργος της Βαβέλ συμβολίζει τις συνιστώσες του Σύριζα
• Ο Ιούδας ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της ΔΕΑ Ιερουσαλήμ
• Ο Πόντιος Πιλάτος υπήρξε μακρινός θείος της Λίτσας Αμμανατίδου-Πασχαλίδου
• Η Ρένα Δούρου ήταν ο τελευταίος πειρασμός για το Χριστούλη μας
• Στο λιθοβολισμό της μοιχαλίδας συμμετείχαν Φαρισαίοι της ΚΟΕ
• Εκείνοι που φώναζαν πιο δυνατά «Βαραβά-Βαραβά-Βαραβά» ήταν λαθρομετανάστες  (Φιλισταίοι, Λευίτες, Σαμαρείτες αλλά και Πρωτοαλβανοί) πληρωμένοι από το Σύριζα.
• Στα ΑΣΚΙ είναι κρυμμένη η χαμένη επιστολή του Απ. Παύλου «προς Συριζαίους» (συμπληρωματική στην «προς Κορινθίους» και αφορά τη μάστιγα του ευρωκομμουνισμού)
• Και μην ξεχνάτε: Τον 12ο του ’12 θα καταστραφεί ο κόσμος. 12 και οι Συνιστώσες του Σύριζα. 

Και επαναλαμβάνουμε: τυχαίο;;;

Εκ του Γραφείου Τύπου (Παράρτημα Δρομοκαϊτειου) του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, Θεόδωρου Παγκαλου

Διά την υπογραφή

Ο θεράπων ιατρός

Ο λαός των νομιμοφρόνων

ΠΗΓΗ: Γαλαξιάρχης (Ζaphod)

Με το μύθο της λαϊκής συναίνεσης, που καλλιέργησαν συστηματικά και μεθοδευμένα πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ και κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις, να εμφανίζει φαινόμενα κατάρρευσης, η αστική τάξη παίζει κυριολεκτικά τα ρέστα της. Κι όπως πάντα, είναι διατεθημένη να κυνηγήσει κουνούπια με... καραμπίνα. Κωμική σε βαθμό επικινδυνότητας, η εξουσία ανασσύρει όπως-όπως και εντελώς άγαρμπα από τις κάσες και τις αραχνιασμένες ντουλάπες όλα τα προπαγανδιστικά όπλα της και την πατροπαράδοτη μαζική καταστολή. Κι αν τα εργασιακά δικαιώματα γύρισαν στο 1950, ο πολιτικός λόγος επιστρέφει στο μεσοπόλεμο, επί εποχής του «λαού των νομιμοφρόνων». Κι όπως λέει η παροιμία: το χρήμα και ο έρωτας δεν κρύβονται. Ειδικά οι αστικοί γεροντοέρωτες με τις ολιγαρχίες.

Η άρχουσα τάξη ουδέποτε διακρινόταν για την πολιτική και ιδεολογική της εμβρύθεια. Άλλωστε, όταν κατέχεις πάγια την εξουσία, δε χρειάζεσαι ιδιαίτερη αναζήτηση και ανάλυση. Αρκεί η αποτελεσματική διαχείριση και διατήρηση του status σου. Κι αν η αστική δημοκρατία τής προκαλεί πού και πού κανένα εμπόδιο, δε χρειάζεται να κοπιάζει ιδιαίτερα. Πρωτίστως επιχειρεί να απονομιμοποιήσει τη διαφορετική άποψη και -αν δεν τα καταφέρει- στη συνέχεια να την εξαφανίσει. Έτσι περνάει από τις φάσεις της επικοινωνιακής διαχείρισης, στην καταστολή και τελικά στην ολιγαρχία και το φασισμό. Στη χώρα μας η ιστορία είναι πλούσια ανάλογων παραδειγμάτων και επαναλαμβανόμενων τακτικών εξουσιαστικής επιβολής. Από τον περίφημο «λαό των νομιμοφρόνων», ιδεολόγημα με το οποίο οι αντιβενιζελικοί φιλομοναρχικοί επιχειρούσαν να απονομιμοποιήσουν τους ενδοταξικούς τους αντιπάλους, έως την υπερπενηντάχρονη μαύρη περίοδο της «εθνικοφροσύνης» που εκτόπισε αποτελεσματικά σχεδόν το ένα τέταρτο του ελληνικού λαού με την ταμπέλα του προδότη.