ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΝΤΡΑΓΚΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ... «ΕΥΡΩΛΑΓΝΟΙ»!

Πηγή: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Όσοι δεν το έμαθαν ας το πληροφορηθούν! «Η αρχή του τέλους της κρίσης στην ευρωζώνη» είναι γεγονός μετά το «ματ Νράγκι σε εννέα κινήσεις» και το «τείχος προστασίας στις χώρες που κινδυνεύουν». Με αυτόν τον τίτλο η εφημερίδα «Τα Νέα» 7.9.12, υποδέχτηκε τις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας(ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι. Ωστόσο για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε «άνθρακας ο θησαυρός». Για την ακρίβεια άνθρακας για τους λαούς και τους εργαζόμενους της ευρωζώνης και ιδιαίτερα των χωρών της «περιφέρειας», ενώ για τους τραπεζίτες και τους τοκογλύφους ήταν πράγματι θησαυρός!

ΑΓΟΡΑ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΜΕ «ΑΝΤΙΤΙΜΟ» ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Ποιες ακριβώς είναι «κινήσεις ματ» του «σούπερ Μάριο» σύμφωνα τις εγχώριες «μαριονέτες» των τραπεζιτών; Η ΕΚΤ θα αγοράζει χωρίς ποσοτικό όριο, βραχυπρόθεσμα κρατικά ομόλογα (διάρκειας1-3 ετών) από τη δευτερογενή αγορά και θα πιέζει προς τα κάνω επιτόκια (χωρίς να μπαίνουν όμως ανώτατα όρια!) των κρατών που δανείζονται ακριβά από τις «αγορές», όπως η Ιταλία και Ισπανία. Ως εδώ ας πούμε καλά! Όμως η αγορά ομολόγων με το λεγόμενο πρόγραμμα «Άμεσων Νομισματικών Συναλλαγών» (Outright Monetary Transactions), θα γίνεται μετά από την επίσημη προσφυγή της χώρας στο «μηχανισμό στήριξης» (EFSF/EMS). Το «αντίτιμο» θα είναι αυστηρά μέτρα λιτότητας με έγκριση της ευρωζώνης, ανάλογα με αυτά που βιώνουν οι χώρες που βρίσκονται στο «μηχανισμό» (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία). Σε περίπτωση που δεν τηρηθούν αυστηρά οι δεσμεύσεις, τότε …«τέρμα η πίστωση»! Γιαυτό και υπάρχει έντονος σκεπτικισμός στην Ισπανία και Ιταλία, αντί για θριαμβολογίες στις αποφάσεις! Όσον αφορά τις χώρες που ήδη είναι στο «μηχανισμό», θα έχουν δικαίωμα χρήσης του «ευεργετικού» μέτρου, μόνο «όταν κι εφ’ όσον» επιστρέψουν στις «αγορές»! Γι' αυτό είναι εξωπραγματικές οι προσδοκίες των κάθε είδους «ευρωλάγνων», που βλέπουν ελπιδοφόρο βήμα την κίνηση Ντράγκι στην επιβίωση του ευρώ, ξεχνώντας πρώτα απ’ όλα την επιβίωση των λαών!

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΙ;

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Στις εκλογές 17 Ιουνίου, ο ελληνικός λαός έκανε ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση μιας μεγάλης ειρηνικής ανατροπής. Της ακύρωσης των μέτρων του Μνημονίου. Είπε και πάλι ένα ηχηρό ΟΧΙ στα σχέδια δήμευσης του εισοδήματος του και της δημόσιας περιουσίας και μετατροπής της χώρας σε ένα άθλιο πολιτικό προτεκτοράτο. Με την ενίσχυση του ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στα πρόθυρα της εξουσίας την Αριστερά, δίνοντας ουσιαστικό νόημα στην αποδοκιμασία του «Μνημονίου». Παρ' ότι δεν πέτυχε την «πρωτιά» έβαλε παρακαταθήκη και γερά θεμέλια για κατάκτηση της στο εγγύς μέλλον.

Προσωρινή ανάπαυλα πριν την τελική νίκη
Η αναγκαστική ανάπαυλα μετά από τη θεαματική του «προέλαση» δεν πρέπει να οδηγήσει σε «άραγμα» και «επανάπαυση», αλλά σε ευκαιρία καλύτερης οργάνωσης των μετόπισθεν, προετοιμάζοντας τις δυνάμεις για τη νικηφόρα έκβαση της νέας αναμέτρησης που θάρθει πολύ σύντομα. Η νέα κυβέρνηση όμηρος της «τρόϊκα» δεν πρόκειται να αλλάξει το «Μνημόνιο» ακόμα κι αν πετύχει μικρή παράταση του χρόνου εφαρμογής. Η υλοποίηση του οδηγεί μοιραία σε φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, τόσο με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων (μετενέργειας), κά, όσο με το ξεπούλημα όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και καλύτερων «φιλέτων» της δημόσιας περιουσίας. Η οργάνωση της πάλης κατά της πολιτικής δήμευσης και εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού, η συγκρότηση μετώπων αντίστασης και κοινής δράσης των λαϊκών δυνάμεων, η δημιουργία δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης και στήριξης των αδύναμων στρωμάτων, αποτελεί πρώτιστο πολιτικό καθήκον της συγκυρίας.

Επτά επίδικα ερωτήματα για τις εκλογές

Του Γ. Τόλιου


E-mail: tolios@syn.gr
Blog: http://ytoliosblog.wordpress.com

Συνέντευξη στην ΙΣΚΡΑ

Κάθε φορά «εν όψει εκλογών» μιλάμε για την «κρισιμότητα» τους. Σε τι ακριβώς συνίσταται η σημασία αυτών της 6ης Μαΐου ’12; Ποια είναι τα επίδικα;

Τα γεγονότα που βιώνουμε συμβαίνουν μόνο 1-2 φορές στη διάρκεια ενός αιώνα στη ζωή μιας χώρας.! Οι πολιτικές «Μνημονίου» που εφαρμόζονται με ευθύνη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και όλων των αστικών δυνάμεων, μαζί και της «τρόϊκας» (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ), έχουν φέρει τη χώρα και τον ελληνικό στην εξώπορτα του…Άδη.! Κατά συνέπεια το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα συνεχιστεί ο κατήφορος ή θα….«ανακρούσουμε πρύμναν». Δηλαδή ριζική στροφή πορείας. Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα των εκλογών. Το μήνυμα που θα δώσει η κάλπη.!

Ο ελληνικός λαός δηλαδή καλείται να αποδοκιμάσει ή να στηρίξει τα κόμματα, ανάλογα με τη στάση τους στο «Μνημόνιο»; 

Χαράτσια, δάνεια και χρεοκοπίες. Η λύση PSI και η εναλλακτική στρατηγική της Αριστεράς

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα

του Γ. Τόλιου

E-mail: tolios@syn.gr

Blog: http://ytoliosblog.wordpress.com

Στη διαδρομή του νεοελληνικού κράτους, υπήρξαν ως τώρα τέσσερις χρεοκοπίες, ενώ την πέμπτη βιώνουμε σήμερα με το λεγόμενο PSI. Η πρώτη ήταν στα χρόνια της Επανάστασης του ‘21 (1827), η δεύτερη επί Όθωνα (1843), η τρίτη επί Τρικούπη (1893), η τέταρτη επί Βενιζέλου (1932) και η πέμπτη σήμερα (2012) επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με πρωθυπουργό το Παπαδήμο. Για τις τέσσερις πρώτες έχουν γραφεί αρκετές μελέτες και μονογραφίες (Άγ.Αγγελόπουλου, Αν.Ανδρεάδη, Παν.Δερτιλή, Ν.Μπελογιάννη, κά), ενώ για την τελευταία συσσωρεύεται πολύτιμο υλικό.

Ιστορικά διδάγματα από τις χρεοκοπίες

Δεν είναι ο χώρος για εκτεταμένες αναλύσεις των αιτίων και ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους. Ωστόσο θα άξιζε να συνοψίσουμε τα ιστορικά διδάγματα, ως χρήσιμος μπούσουλας στις σημερινές συνθήκες. Ειδικότερα μια από τις βασικές αιτίες ήταν η κακοδιαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους «εκάστοτε κυβερνώντες» και τις διαπλεκώμενες ομάδες των «κυρίαρχων συμφερόντων». Δεύτερον, οι δυσμενείς (τοκογλυφικοί) όροι δανεισμού και οι πολύμορφες εξαρτήσεις από ξένους δανειστές. Τρίτον, η ξενοδουλεία, υποταγή και ξεπούλημα εθνικών και λαϊκών συμφερόντων από την άρχουσα τάξη και την κυβερνώσα ελίτ, με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Τέταρτον, η αδούλωτη στάση του ελληνικού λαού στις πολιτικές διαχείρισης της χρεοκοπίας, οι οποίες ωστόσο δεν οδήγησαν πάντα σε ριζοσπαστικές ανατροπές (με εξαίρεση την εξέγερση του 1843) αλλά σε «μεσοβέζικες» λύσεις που δεν άλλαξαν την «καθεστηκυία τάξη» πραγμάτων και τα κυρίαρχα συμφέροντα αυτών που τις γέννησαν.! Το τελευταίο ας το κρατήσουμε, γιατί αφορά άμεσα το σήμερα και αύριο της χώρας.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, Διδάκτωρ Οικονομικών, μέλος Π.Σ.Ε. ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Μετά το νέο Μνημόνιο, το PSI και τη νέα δανειακή σύμβαση, το «leitmotif»των αστικών δυνάμεων και των βαρόνων των “Media” είναι… «τώρα πλέον όλοι μαζί για την ανάπτυξη».! Αποσιωπούν εντελώς το γεγονός ότι η συνταγή των «Μνημονίων» και «δανειακών συμβάσεων» της «τρόϊκα»αποτέλεσαν βασική αιτία καθόδου στην εξώπορτα... του Άδη.

Ο απολογισμός είναι τρομακτικός. Πτώση εθνικού εισοδήματος (ΑΕΠ) κατά 17%, ρεκόρ ανεργίας 20% (στους νέους 45%), «λουκέτα» σε 430.000 μικρο-επιχειρήσεις, μείωση μισθών 40-50% «παράπλευρες απώλειες» στο πεδίο των εργασιών σχέσεων με επιστροφή τους σε συνθήκες... 1900 και βύθισμα εκατομμυρίων εργαζόμενωνκαι συνταξιούχων στη φτώχεια και την κοινωνική περιθωριοποίηση. Δυστυχώς ακόμα και μετά στο λεγόμενο PSI, το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο, δεδομένου ότι οι βασικές αιτίες δημιουργίας του παραμένουν άτρωτες (ελλείμματα δημοσιονομικής διαχείρισης και εμπορικού ισοζυγίου, υπερβολικόκόστος εξυπηρέτησης χρέους, χαμηλοί ρυθμοί ανάπτυξης και τεράστια ανισοκατανομή εισοδήματος).

«ΕΥΡΩ – ΔΡΑΧΜΗ», ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, δρ οικονομικών επιστημών

Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση της ελληνικής οικονομίας με αιχμή την κρίση δημόσιου χρέους, εκτός από τις ενδογενείς αιτίες του ελληνικού καπιταλισμού, συμπυκνώνει και τις συνέπειες της κρίσης της ευρωζώνης και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε διεθνές επίπεδο. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (30.1.12), οι επικεφαλής 25 κυβερνήσεων σε σύνολο 27 (εκτός Αγγλίας και Τσεχίας), συμφώνησαν στην εφαρμογή σειράς μέτρων που οδηγούν ουσιαστικά σε μια νέα ευρωζώνη προς αντιλαϊκότερη - αντιδημοκρατικότερη κατεύθυνση.

Ειδικότερα το νέο «δημοσιονομικό σύμφωνο» θέτει ως δέσμευση τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και το «διαρθρωτικό έλλειμμα» (στη διάρκεια ενός οικονομικού κύκλου με περιόδους ύφεσης και ανόδου) να μην ξεπερνά το 0,5% του ΑΕΠ και το ετήσιο το 3%, ενώ το δημόσιο χρέος θα πρέπει να μειωθεί στο 60% του ΑΕΠ (με ετήσιο ρυθμό 5%). Σε περίπτωση αποκλίσεων θα επιβάλλονται πρόστιμα από 0,1-0,2% του ΑΕΠ. Από την άλλη το πρόβλημα της κεφαλαιακής επάρκειας του Μηχανισμού Στήριξης «ESM» για τη δανειακή στήριξη των χωρών με υψηλό χρέος παραμένει άλυτο, ενώ για την ανάπτυξη και την απασχόληση διατίθενται ελάχιστα κονδύλια (κυρίως τα αδιάθετα του προϋπολογισμού της ΕΕ της περιόδου 2007-13, ύψους 20 δις €). Τέλος η νέα συμφωνία θα οριστικοποιηθεί το Μάρτιο' 12, χωρίς να υπάρχει διαδικασία δημοψηφισμάτων για έκκριση από τους ευρωπαϊκούς λαούς.

ΤΟ PSI, Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΣΤΟ ΦΟΝΤΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ «ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ» ΤΗΣ ΕΕ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτωρος οικονομικών επιστημών

Οι αποφάσεις της Συνόδου της ΕΕ, την 9^ην Δεκέμβρη 2011, με την υπογραφή του λεγόμενου «δημοσιονομικού συμβολαίου, υποτίθεται ότι έθεσαν τις βάσεις υπέρβασης της κρίσης στην ευρωζώνη και της «σωτηρίας» του ευρώ, Ήδη οι αποφάσεις θεωρούνται από τις «αγορές» ξεπερασμένες και ανεπαρκείς για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους των μεγάλων οικονομιών, όπως της Ιταλίας και Ισπανίας, θέτοντας «εν αμφιβόλω» ακόμα και τη στήριξη των μικρότερων περιφερειακών χωρών. Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, οι αποφάσεις της τελευταίας συνόδου, επιτείνουν τα προβλήματα εφαρμογής των αποφάσεων της 27^ης Οκτώβρη ’11), για «επίλυση» της κρίσης χρέους της Ελλάδας. Οι μεγάλες ασάφειες και ανοικτές εκκρεμότητες που άφησε η συγκεκριμένη συμφωνία, για τη συμμετοχή ιδιωτών στο «κούρεμα» των ομολόγων (το λεγόμενο PSI ή Private Sector Involvement), το γενικότερη αρνητικό κλίμα από την προϊούσα ύφεση την ευρωζώνη, σε συνδυασμό με τις ρυθμίσεις του «δημοσιονομικού συμβολαίου», ενισχύσουν τους φόβους νέων «επαχθών» και «απεχθών» δεσμεύσεων σε βάρος του ελληνικού λαού, με τηνυπογραφή νέας δανειακής σύμβασης και νέου Μνημόνιου, φέρνοντας πιο κοντά την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ....

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, μέλους της Ε.Γ. του ΣΥΝ

Το θέμα των «συνεργασιών» αποτελεί για την Αριστερά κρίσιμο πολιτικό ζήτημα με πλούσιο απόθεμα θετικών αλλά και αρνητικών εμπειριών. Ιδιαίτερα σε κρίσιμες «καμπές» όπως η σημερινή, η επιτυχής προώθησης της πολιτική των συνεργασιών, αποτελεί ουσιαστικά το «κλειδί» για την αποτροπή ή ανατροπή δυσμενών εξελίξεων σε βάρος του λαού και το άνοιγμα του δρόμου για ελπιδοφόρα προοπτική της ελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο χρειάζεται να δούμε συγκεκριμένα τα επίδικα ζητήματα των «συνεργασιών» στο φόντο των σημερινών συνθηκών.

ΦΕΡΕΓΓΥΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Χωρίς να είναι η στιγμή για εκτεταμένες αναλύσεις, σημειώνουμε επιγραμματικά, ότι άλλο η συνεργασία μεταξύ αριστερών δυνάμεων και άλλο μεταξύ προοδευτικών-ριζοσπαστικών δυνάμεων. Επίσης άλλο η «τακτική» (εκλογική) συνεργασία και άλλο η «στρατηγική» πολιτική συνεργασία. Επίσηςάλλο η συνεργασία κομμάτων και οργανώσεων και άλλο η συνεργασία με ξεχωριστά πρόσωπα. Τέλος άλλο οι συνεργασίες σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και άλλο σε επίπεδο «κορυφής» και «βάσης» της κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση δύο είναι οι βασικοί κίνδυνοι της συνεργασίας. Πρώτον, επιδίωξη συνεργασιών «πάση θυσία», δηλαδή «συνεργασία για τη συνεργασία» και δεύτερον, η άρνηση των συνεργασιών «εν όψει» των δυσκολιών. Προκύπτει κατά συνέπεια το ερώτημα. Ποιο είναι το «στέρεο έδαφος» για την προώθησης τους; Επιγραμματικά σημειώνουμε: Α) Σαφές πολιτικό-προγραμματικό πλαίσιο, δηλαδή το ακριβές περιεχόμενο της πολιτικής συνεργασίας. Β) Η πολιτική αξιοπιστία και οι δεσμεύσεις των φορέων ή ξεχωριστών προσώπων. Προφανώς το δικαίωμα επαναπροσδιορισμού πολιτικών θέσεων σε σχέση με το παρελθόν είναι θεμιτό, ενώ αντίθετα η καιροσκοπική ή «πολιτικάντικη» μετάλλαξη αφαιρεί παρά προσθέτει δυναμική στη συνεργασία. Γ) Σαφήνεια στον επιμερισμό των ωφελειών της συνεργασίας, με βάση την «πολιτική προίκα» του καθενός και την αποφυγή φαινομένων «τσουβαλιάσματος» και «νεροκουβαλητών». Δ) Τέλος σε κάθε συνεργασία εκτός από τους άμεσους, πρέπει να διευκολύνεται η προώθηση των μακροπρόθεσμων-στρατηγικών στόχων και πρώτα απ' όλα το δικαίωμα αυτοτελούς προβολής της συνολικής πρότασης του κόμματος, καθώς και της αυτοτελούς οργανωτικής συγκρότησης, κά.

Η διαγραφή του «απεχθούς» χρέους, πρώτο βήμα για προοδευτική διέξοδο από την κρίση

Πηγή: Αριστερό Βήμα
του Γ. Τόλιου

Δημόσιο Χρέος : Παύση Πληρωμών – Κοινωνικής Έλεγχος – Διαγραφή
Ανοικτή εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση ΕΛΕ
(Αθήνα 8 Δεκέμβρη 2011, ΕΣΗΕΑ, 6 μ.μ., Ακαδημίας 20, 1ος όροφος)

 

Εισαγωγή

Ο ελληνικός λαός βιώνει τα τελευταία χρόνια δραματικές εξελίξεις. Βιώνει μια «κοινωνική αντεπανάσταση» που κατεδαφίζει θεμελιώδη οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα. Η νέα «τρικομματική» κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό το Λ.Παπαδήμο και τις οδηγίες της «τρόϊκας», προωθεί ένα στυγνό σχέδιο «δήμευσης του ελληνικού λαού» χάριν των δανειστών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, γυρίζοντας την ελληνική κοινωνία στις αρχές του 1900.! Ανάλογα σχέδια προωθούν οι κυρίαρχες ελίτ και άλλων χωρών της ευρωζώνης, κάτω από τους εκβιασμούς και τις αφόρητες πιέσεις του γερμανο-γαλλικού άξονα, στο όνομα «διάσωσης» της ΟΝΕ και του ευρώ.

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2012: ΌΧΗΜΑ ΔΗΜΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Η κατάθεση του προϋπολογισμού 2012, φέρνει και πάλι στο προσκήνιο τηκρίσιμο ζήτημα της δημοσιονομικής διαχείρισης, με μια βασική διαφορά. Οι φετεινές επιλογές καθορίζονται από την τρικομματική συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τον αυστηρό έλεγχο της «ειδικής ομάδας δράσης» (task force) της «τρόϊκας» ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Είναι ίσως ηπρώτη φορά που μεταπολεμικά οι βασικοί εκπρόσωποι των αστικών δυνάμεων της χώρας συντονίζουν τόσο στενά τα βήματα τους με ταυπερεθνικά αφεντικά, με στόχο τη δήμευση και αλυσόδεμα του ελληνικού λαού.

Ο νέος προϋπολογισμός αποτελεί μέρος του γενικότερου πακέτου μέτρων της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου πολυετούς «Μνημονίου» που πρόκειται να υπογράψει η νέα κυβέρνηση, για τη διασφάλιση των συμφερόντων των τραπεζιτών, με τη λεηλασία του ελληνικού λαού και την οικονομική παρακμή της χώρας. 

Κατάρρευση της ευρωζώνης. Το τέλος της αυταπάτης

ΠΗΓΗ: Αριστερό Βήμα
του Γ. Τόλιου


Η ένταξη της Ιταλίας στην εποπτεία της ΕΕ-ΔΝΤ και η εκρηκτική άνοδος των επιτοκίων δανεισμού (spreads) στις χώρες της ευρωζώνης, σηματοδοτεί μετατροπή της κρίσης από οικονομική σε πολιτική. Η απάντηση της άρχουσας ελίτ των Βρυξελών είναι συγκρότηση κυβερνήσεων ευρύτερου φάσματος αστικών δυνάμεων με χαρακτηριστικό δείγμα την Ελλάδα και Ιταλία. Ωστόσο το σαθρό οικοδόμημα της ευρωζώνης δεν μπορεί να σωθεί με ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και πλούτου, για εξασφάλιση κέρδους στους κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου. Αντίθετα κάνουν πιο βαθιά την ύφεση και ανεργία, αποδυναμώνουν την κοινωνική βάση του συστήματος και οξύνουν τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις. Οι χώρες με μεγάλο χρέος καλούνται να πληρώσουν όλο και υψηλότερα επιτόκια στις «αγορές» (δανειστές-τοκογλύφους), φορτώνοντας νέα βάρη και εκρηκτική ανεργία στην εργατική τάξη και στα λαϊκά στρώματα. 

Το “επαχθές” χρέος, μηχανισμός οικονομικής εκμετάλλευσης και εθνικής κηδεμονίας

Πηγή: Πόντος και Αριστερά

του Γιάννη Τόλιου*

Η έννοια του “επαχθούς/απεχθούς” χρέους και οι διεθνείς εμπειρίες από την “αθέτηση πληρωμών”

Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση των εναλλακτικών “σεναρίων” αντιμετώπισης του ελληνικού δημόσιου χρέους, χρειάζονται ορισμένες αποσαφηνίσεις που έχουν σχέση με τις πολιτικές αντιμετώπισης του. Ειδικότερα στη διεθνή θεωρία και πρακτική υπάρχουν τρεις σχηματικά προσεγγίσεις για τη νομική φύση του δημόσιου χρέους και την αθέτηση πληρωμής του1.

-Η πρώτη των αγγλοσαξόνων θεωρητικών, αντιμετωπίζει το χρέος ως μια συνηθισμένη εμπορική πράξη και στις περιπτώσεις αδυναμίας πληρωμής εφαρμόζεται το πτωχευτικό δίκαιο με τις διάφορες μορφές αναδιάρθρωσης που καθορίζουν οι πιστωτές2.

-Η δεύτερη, θα λέγαμε η “κρατούσα”, θεωρεί ότι ένα κράτος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την πληρωμή χρέους επικαλούμενο την “κατάσταση ανάγκης” (state of necessity), η οποία υιοθετείται από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ και αναφέρει ότι «ένα κράτος δεν μπορεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του, αλλοδαπούς ή ημεδαπούς»3.

ΕΛΛΑΔΑ - ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, δρ. οικονομικών επιστημών

Η κρίση υπερχρέωσης που βιώνει ο ελληνικός λαός και συνολικά η ελληνική κοινωνία, αποτελεί προϊόν της γενικευμένης κρίσης του συστήματος και ειδικότερα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού, καθώς επίσης κρίση της «οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης» (ΟΝΕ) και του ενιαίου νομίσματος - ευρώ. Αν σε προηγούμενες οικονομικές κρίσεις ο ελληνικός καπιταλισμός είχε κάποια περιθώρια προσαρμογής, σήμερα στα πλαίσια της ευρωζώνης τα περιθώρια έχουν στενέψει πάρα πολύ, ενώ ο βρόγχος των αλλεπάλληλων «Μνημονίων», επιτείνουν την ύφεση, οδηγώντας τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση.

Έξι τρόποι διατύπωσης του πραγματικού διλήμματος της ελληνικής κοινωνίας

Πηγή: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Τα απανωτά μέτρα «κοινωνικής κατεδάφισης» και κατακρεούργησης μισθών-συντάξεων και λαϊκών εισοδημάτων από τις κυρίαρχες δυνάμεις του συστήματος συνοδεύονται πάντα από το ψευδεπίγραφο δίλημμα: «σκληρά μέτρα ή χρεωκοπία». Παρακάμπτοντας τις αιτίες και τους υπεύθυνους της υπερχρέωσης, επιχειρείται να διαστραφεί το πραγματικό δίλημμα στην ελληνική κοινωνία που είναι: «δραστική περικοπή μισθών-συντάξεων ή δραστική περικοπή τοκοχρεωλυσίων»! Η επιλογή είναι ταξική, όπως και τα αποτελέσματα της. Οι βασικές κατηγορίες κρατικών δαπανών, εκτός από τους μισθούς-συντάξεις, είναι δαπάνες κοινωνικές, αναπτυξιακές, στρατιωτικές και πάνω απ’ όλα για τοκοχρεωλύσια, δηλ. για εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. Γιατί λοιπόν η φιλολογία των περικοπών ξεκινά από τις πρώτες και όχι τις τελευταίες; Πρόκειται καθαρά για αποπροσανατολιστικό τρικ. Αν γίνει αλλαγή ιεράρχησης, το κρατικό ταμείο μπορεί να πληρώσει μισθούς-συντάξεις, κοινωνικές, αναπτυξιακές, ακόμα και αμυντικές δαπάνες, εφόσον περικοπούν δραστικά οι αντίστοιχες για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αυτό βέβαια σημαίνει άρνηση πληρωμής του δημόσιου χρέους -και δη του «απεχθούς"- που ξεπερνάει το 80%. Άρα το πραγματικό δίλημμα μπορεί να διατυπωθεί διαφορετικά: Χρεωκοπία του λαού ή χρεωκοπία των πιστωτών; Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έχει αναστολές να επιλέξει το δεύτερο!

ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ Ε.Ε., «ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ» ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ
του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

«Εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι, κι ένα πεδίο βολής φθηνό,που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι»...

Άλκης Αλκαίος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η έκτακτη σύνοδος της ΕΕ, 21.7.2011 στις Βρυξέλλες, και οιαντιφατικές αξιολογήσεις των αποτελεσμάτων της, δείχνουν ότι η "λύση" που δόθηκε στο ελληνικό δημόσιο χρέος και στην κρίση της ευρωζώνης, ήταν μια προσωρινή "ανάσα", κάτι σαν "αγορά χρόνου" στην εναγώνια προσπάθεια αναζήτησης εξόδου από το βαθύ τούνελ της καπιταλιστικής κρίσης.

Οι ισχυρισμοί του Γ. Παπανδρέου [1] περί «μακροχρόνιας διασφάλισης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους», περί«σημαντικής ελάφρυνσης του βάρους στην ελληνική οικογένεια», περί «ισχυρής ώθησης στην ανάπτυξη», περί «ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ» κ.ά., δεν είναι τίποτα άλλο από τους γνωστούς "παπανδρεϊκούς" βερμπαλισμούς για συγκάλυψη της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησής του. Αντίστοιχα ανεδαφικοί είναι και οι ισχυρισμοί κοινοτικών αξιωματούχων [2], οι οποίοι με περισσή υποκρισία εμφανίζουν τις αποφάσεις της συνόδου ως "σωτηρία της Ελλάδας", ενώ στην ουσία κύριος στόχος τους ήταν η σωτηρία του ευρώ. Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας, οι "αγορές" με τις αξιολογήσεις τους, έστειλαν στα "τάρταρα" τα επιτόκια δανεισμού (spreads) της Ιταλίας και Ισπανίας, παρέα με εκείνα της Ιρλανδίας, Πορτογαλίας και Ελλάδας, κάνοντας πιο βαθιά την κρίση της ευρωζώνης.

ΚΡΙΣΗ, ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΠΗΓΗ: ΙΣΚΡΑ
Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ

Το παρόν κείμενο αποτελεί συνέντευξη του Γιάννη Τόλιου, στην εφημερίδα «Χαραυγή» της Κύπρου. Η συνέντευξη δόθηκε με αφορμή την παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τίτλο: «Κρίση, «απεχθές» χρέος και αθέτηση πληρωμών. Το ελληνικό... δίλημμα!», από το «Ινστιτούτο Εργασίας Κύπρου» (ΙΝΕΚ-ΠΕΟ) η οποία, ωστόσο, λόγω των τραγικών γεγονότων που συνέβησαν την ίδια μέρα στη Ναυτική Βάση στο Μαρί, αναβλήθηκε για το Σεπτέμβριο. Ητελική επεξεργασία του κειμένου έγινε μετά την πρόσφατη έκτατη Σύνοδο της Ευρωζώνης.

- Κύριε Τόλιο, πως βιώνει σήμερα την κρίση ο ελληνικός λαός;

Ο ελληνικός λαός περνά δύσκολες στιγμές. Τα τελευταία χρόνια εξ' αιτίας των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων του «Μνημονίου», το βιοτικό επίπεδο έχει υποστεί καθίζηση.Η ανεργία έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ιδιαίτερα στη νεολαία όπου το 1/3 είναι άνεργοι. Το λαϊκό εισόδημα ιδιαίτερα των μισθωτών και συνταξιούχων τον τελευταίο χρόνο έχει μειωθεί γύρω στο 15-20%.

Σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους και η αριστερά

ΠΗΓΗ: ISKRA
του Γιάννη Τόλιου

Το τελευταίο διάστημα παρά τις επίμονες διαψεύσεις κυβέρνησης και «τρόικας», πυκνώνουν τα δημοσιεύματα στον ελληνικό και ξένο τύπο, για την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους. Ταυτόχρονα εντείνονται οι προσπάθειες να της δοθεί συγκεκριμένος προσανατολισμός με τριπλό στόχο: Πρώτον την προστασία των συμφερόντων των πιστωτών, δεύτερον, την αποφυγή «τρανταγμών» στο νεοφιλελεύθερο οικοδόμημα της Ευρωζώνης και του ευρώ, τρίτον, στη διατήρηση του καθεστώτος κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για ένα άκρως αντιδραστικό «στοίχημα» σε βάρος των εργαζόμενων και απλών πολιτών της χώρας, αποσιωπώντας ή «αφορίζοντας» οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική πρόταση από τα ποικίλα «παπαγαλάκια» «μέσων μαζικής παραπληροφόρησης»! 

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΑΠΕΧΘΕΣ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

Πηγή: ISKRA

Ευρεία περίληψη της εισήγησης του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ στο Διεθνές Συνέδριο «Δημόσιο Χρέος και πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη. Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς»  

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

Λένε ότι ο τελευταίος ομιλητής στο πάνελ, έχει ένα πλεονέκτημα αλλά και ένα μειονέκτημα. Ως τελευταίος γνωρίζει όσα έχουν ειπωθεί από τους προλαλήσαντες, αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να τους επαναλάβει.!

Το θέμα όμως της συζήτησης μας είναι μεγάλο και παρά τις συμπτώσεις σε πολλά ζητήματα, υπάρχουν και διαφορετικές θεωρήσεις. Κατά συνέπεια υπάρχει χώρος για νέους προβληματισμούς.

Άλλωστε το θέμα του χρέους, αγγίζει κρίσιμα ζητήματα στρατηγικής και τακτικής της Αριστεράς που δεν εξαντλούνται σε μια μόνο συζήτηση.

Επιτρέψτε μου να εστιάσω στην εισήγηση μου σε τέσσερα σημεία:

1. Χαρακτήρας κρίσης και η κατάσταση στην ευρωζώνη

Η κρίση που βιώνουμε είναι κατ’ αρχήν κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και ιδιαίτερα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του. Είναι ταυτόχρονα και κρίση της «ευρωζώνης», όπως επίσης και κρίση του ελληνικού καπιταλισμού και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφάρμοσαν ως τώρα οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

ΑΠΕΧΘΕΣ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Πηγή: iskra

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών 

Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση στην ελληνική οικονομία εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στο όνομα των οποίων μισθωτοί, συνταξιούχοι και ευρύτερα λαϊκά στρώματα καλούνται από «τρόϊκα» και κυβέρνηση σε μακροχρόνιες θυσίες για «σωτηρία» της οικονομίας. Η κρίση Χρέους έχει γίνει ιδιόμορφος «κόμπος» συμπύκνωσης των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιπαράθεσης διαφορετικών πολιτικών εξόδου από την κρίση. Ωστόσο το κρίσιμο δίλημμα είναι με ποιους όρους; Με όρους πιστωτών ή οφειλετών, υπέρ των τραπεζιτών ή υπέρ της κοινωνίας;

Άρνηση πληρωμής «απεχθούς» χρέους

Η αμφισβήτηση ή αθέτηση (default) πληρωμής του «επαχθούς/ απεχθούς» χρέους αποτελεί κρίσιμο ζήτημα (από ηθική, οικονομική, πολιτική και διεθνή διάσταση). Η έννοια του «επαχθούς» (δυσβάστακτου, ασήκωτου, με πρόσθετα βάρη και δεσμεύσεις) και ταυτόχρονα «απεχθούς» (επί πλέον παράνομου, ανήθικου, αθέμιτου, βρώμικου, κλπ), θεμελιώνει το δικαίωμα άρνησης πληρωμής του. Και μόνο την επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ να πάρουμε (1613η Συνάντηση, 17η Ιουνίου 1980), η οποία λέει ότι «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες, επιφέροντας χάος και αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει κονδύλια αποπληρωμής δανείων σε ξένους και ντόπιους δανειστές», θεμελιώνεται το δικαίωμα άρνησης πληρωμής όχι μόνο του «επαχθούς»/«απεχθούς» χρέους, αλλά και γενικά του δημόσιου χρέους.

Αυτός ο Γερμανός είναι... φίλος μας!

Πηγή: ΑΥΓΗ

Του Γιάννη Τόλιου*

Την περασμένη βδομάδα «Τα Νέα» (29-30/1/11) σε ολοσέλιδο δημοσίευμα τους μας πληροφορούν ότι «Αυτός ο Γερμανός είναι φίλος μας»! Μιλάμε για τον Κλάους Ρέγκλινγ, επικεφαλής του Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος σύμφωνα με την εφημερίδα έχει ετοιμάσει «σχέδιο σωτηρίας του ευρώ και της Ελλάδας». Νομίζουμε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη και θα άξιζε τον κόπο να δούμε ποιος είναι ο κ. Ρέγκλινγ, ποιο σχέδιο προωθεί και για ποιο λόγο η γνωστή εφημερίδα τον λιβανίζει.!

Περιστρεφόμενες πόρτες

Ο επικεφαλής σήμερα του «ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF) που δημιούργησε η Ευρωζώνη για αντιμετώπιση της κρίσης, ανήκει στην κατηγορία των στελεχών της ιθύνουσας ελίτ των Βρυξελλών, που από διάφορες θέσεις του συστήματος «περιστρεφόμενες πόρτες», υποστηρίζει με συνέπεια τα συμφέροντα της διεθνούς χρηματιστικής ελίτ σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ειδικότερα ο Κλάους Ρέγκλινγ ξεκίνησε ως στέλεχος του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (1975-80), σε συνέχεια στο υπουργείο Οικονομικών Γερμανίας (1981-85), μετά υπεύθυνος του γραφείου ΔΝΤ στην Ινδονησία και Φιλιππίνες (1985-91) και μετέπειτα στέλεχος του υπ. Οικονομικών Γερμανίας στα χρηματοπιστωτικά θέματα (1991-98). Στο διάστημα 1999-2001 βρίσκεται στη θέση του γενικού διευθυντή του «Hedge Fund Moore Capital Strategy Group» με έδρα το Λονδίνο (ενός κατ’ εξοχήν κερδοσκοπικού οίκου ανάλογου με αυτόν του Τζ. Σόρος), ενώ το 2001-10 γενικός διευθυντής οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και πρόσφατα επικεφαλής του «EFSF». Αυτός ο άνθρωπος προβάλλεται από την «έγκυρη» εφημερίδα ως νέος «σωτήρας» της Ελλάδας.! Δεν μας πληροφορεί μόνο αν είναι και «σοσιαλιστής»... τύπου Στρος Καν και Γ.Α. Παπανδρέου.!