Λεηλασία στο όνομα της Ευρώπης

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιο

του Γρ. Σουλτάνη

«Θα μιλήσουμε, ακόμα… για τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν στην περιοχή και που …… είναι στρατηγικής… σημασίας για τον εφοδιασμό της Ευρώπης και θα συμβάλλουν αποφασιστικά στο να αποκτήσει η Ευρώπη τις δικές της πλουτοπαραγωγικές πηγές...(.)… . Αποτελούν πλουτοπαραγωγικές πηγές ευρύτερα της Ευρώπης.» Α. Σαμαράς, δηλώσεις κατά την επίσκεψη Hollande, 19/2/2013.

«Είναι μία ευκαιρία για την Ελλάδα και για την Ευρώπη η ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου» F. Hollande, 19/2/2013.

Την εκχώρηση της οικονομικής κυριαρχίας, συνόδευσε η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας και η παραίτηση από την ασυλία έναντι των δανειστών, εξομοιώνοντας ένα κυρίαρχο κράτος με μια εμπορική επιχείρηση. Ταυτόχρονα, η εκποίηση νευραλγικών και στρατηγικών επιχειρήσεων-ακόμα και νησιών-, τόσο για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας, όσο και για την εθνική άμυνα, ανοίγει το δρόμο για την ληξιαρχική πράξη θανάτου και της ίδιας της κρατικής οντότητας. Παράλληλα, μαζί με την άγρια αναδιανομή του πλούτου, η δομική κρατική βία εντείνεται σε κρατική τρομοκρατία που στρέφεται συλλήβδην ενάντια στον πληθυσμό, εξαναγκάζοντας σε θυματοποίηση, παραίτηση, ταύτιση με τον θύτη, αυτοκτονία ή φυγή, ώστε η εκροή ανθρώπινου δυναμικού, στο οποίο για δεκαετίες έχει επενδυθεί πολιτισμικό και οικονομικό κεφάλαιο, να δημιουργεί συνθήκες μελλοντικής αφρικανοποίησης. Η καταστροφή είναι εθνική, ανθρωπιστική, αλλά και πολιτισμική, κάτι που ενδέχεται να ακυρώσει την όποια μελλοντική ανάκαμψη.

Ο Μύθος του Πελατειακού Κράτους

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιον

Σουλτάνης Γρ.

Ο μύθος του πελατειακού κράτους, έχει γίνει η βασική ιδέα της καθεστωτικής ιδεολογίας, με την οποία η κυρίαρχη τάξη ενορχηστρώνει την αναγκαία συναίνεση, για την καρατόμηση του κοινωνικού κράτους και την κινεζοποίηση των εργαζόμενων. Το επιχείρημα εδράζεται στο υποτιθέμενο γεγονός ότι το πελατειακό κράτος είναι κατασκεύασμα συλλήβδην της μεταπολίτευσης, δηλαδή όλων των τάξεων, και αποτελεί απόδειξη του ότι «ξοδεύαμε περισσότερα από όσα παράγαμε». Η θυμική ισχύς αυτού του επιχειρήματος-που διεγείρει την ευθιξία του κάθε νοικοκυραίου-, είναι ιδιαίτερα φανερή στις αυτοχειρίες αλλά και στην συλλογική οσφυοκαμψία. Η ίδια ρητορική και μηχανισμός ελέγχου, χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις χώρες των PIGS, προκειμένου να μην υπάρξουν μαζικές αντιδράσεις στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε πελατειακό κράτος, αλλά ένα κράτος φέουδο μιας τάξης, σε βάρος των χαμηλών τάξεων. 

Το αξιοπερίεργο είναι ότι ακόμη και μια μερίδα της αριστεράς-εκτός βέβαια της νεοφιλελεύθερης, τύπου ΔΗΜΑΡ-, έχει αποδεχτεί και ενσωματώσει στο λεξιλόγιό της τον εν λόγω μύθο.

Θεατές μιας Γενοκτονίας

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιον

«Για να αποφύγουν να τους κλέβουν, οι μεγαλύτεροι κλέφτες βάλανε νόμους. Αυτοί που τους σέβονται…Δεν ξέρουν πως οι νόμοι είναι ψεύτικοι, πως οι κλέφτες τους έχουν κλέψει πολύ προτού να γεννηθούν.» (Λιού-Κιάνγκ-Τσέου.)

Το ανυπόληπτο πολιτικό σύστημα της χώρας σε συνεργασία με τους πυρομανείς του ΔΝΤ, το διευθυντήριο της ΕΚΤ και τις ορντολιμπεραλιστικές κυβερνήσεις της ΕΕ, οδηγεί την χώρα σε πλήρη γεωοικονομική και γεωπολιτική υποβάθμιση, ταυτόχρονα με μιαν ανελέητη επίθεση προς τα λαϊκά στρώματα. Η περιβόητη «ανάπτυξη» δεν είναι παρά η οδός προς την πλήρη υπανάπτυξη. 

Η χώρα μετατρέπεται σε αποικία-προτεκτοράτο του γερμανικού κεφαλαίου, ενώ τα αποτελέσματα της άγριας οικονομικής γενοκτονίας είναι η ανθρωπιστική κρίση που θα γίνεται εντονότερη και θα παίρνει την μορφή βιολογικής γενοκτονίας. Ωφελημένη από αυτή την απροκάλυπτη δολοφονική διαδικασία που δεν αφήνει ορατά ίχνη στα χέρια των δολοφόνων, είναι η λεγόμενη αστική τάξη της χώρας, που προσδοκά κέρδη από το ξεπούλημά της και την εξαθλίωση των εργαζομένων. 

Αντικρατισμός και ελληνικός ordoliberalismus

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

Ακόμη και η φερόμενη ως αριστερά (δημοκρατική, ανανεωτική, εκσυγχρονιστική, φιλελεύθερη κτλ.) έχει κάνει ως σημαία της τον αντικρατισμό! Δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί, ενοικιαζόμενοι δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι, πλειοδοτώντας σε ελιτίστικο λαϊκισμό, ισχυρίζονται ότι ο κρατισμός είναι αυτό που καταπνίγει κάθε δημιουργική δραστηριότητα και ιδιωτική πρωτοβουλία, ενώ ευθύνεται για το πελατειακό κράτος, τον υποτιθέμενο υπερμεγέθη δημόσιο τομέα και την ίδια την χρεοκοπία της χώρας. 

Οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν το πελατειακό κράτος και άσκησαν τον υποτιθέμενο κρατισμό, εμφανίζονται ως υπέρμαχοι του αντικρατισμού, καταγγέλλοντας τον εαυτό τους. Εντούτοις, η καταγγελία αυτή στρέφεται εναντίον του κράτους πρόνοιας και σηματοδοτεί τον μετασχηματισμό του κράτους με βάση τον oliberalismus, την «κοινωνική οικονομία της αγοράς».

Ο αντικρατισμός και η κατάργηση της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης.

Θεμέλιο της νεοφιλελεύθερης κριτικής για το κράτος είναι αφενός οι αντιλήψεις του Popper αναφορικά με τον κρατισμό του Hegel, που υποτίθεται ότι λειτούργησε ως απολογητής της κρατικής εξουσίας, και αφετέρου η αντίδραση του ordoliberalismus στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα. Επίκεντρο αυτών των επικρίσεων ήταν ουσιαστικά οι αξιώσεις απολυτότητας της ουτοπίας, οι οποίες κατά του φιλελεύθερους, εγκυμονούν κίνδυνους για τις ατομικές ελευθερίες. Αντίδοτο δε σε αυτό θα ήταν η αποδοχή της πραγματικότητας και η επίλυση των προβλημάτων με επιχειρήματα.

Ιδιωτικοποιήσεις και Nεοφιλελεύθερη Kυριαρχία.

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιον

 του Γρ. Σουλτάνη

Εργαλεία κυριαρχίας.

Παρά το γεγονός ότι ένα πλήθος από μελέτες που επεξεργάζονται τα αντικειμενικά δεδομένα, ανεξάρτητα από την όποια ιδεολογική τοποθέτηση των ερευνητών, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις λειτουργούν καταστροφικά σε όλους τους τομείς της οικονομίας μιας χώρας, η καθεστωτική προπαγάνδα, εμφανίζει τις εντέχνως αποκαλούμενες «αποκρατικοποιήσεις», ως συστατικό στοιχείο των «μεταρρυθμίσεων» που οδηγούν στην «ανάπτυξη». Η προπαγάνδα είναι διαρκής, μεθοδικά σχεδιασμένη, με αιχμή του δόρατος την διαστροφή των εννοιών. Στόχος της είναι, αφενός η αδρανοποίηση των αντιδράσεων των στρωμάτων που θίγονται και η ιδεολογική κυριαρχία της ομάδας συμφερόντων που εξυπηρετείται, και αφετέρου, η νομιμοποίηση των ταξικών πολιτικών, που αναμφίβολα στερούνται ορθολογικού περιεχομένου. 

Εργαλείο κυριαρχίας και νομιμοποίησης αυτής της κυριαρχίας, είναι η κυρίως η χρήση της γλώσσας. Πρώτα η κατασκευή αφηρημένων εννοιών που αποκρύπτουν την πραγματικότητα και αφετέρου, η χρήση καθολικών εννοιών που αποβλέπουν στην διέγερση του συλλογικού ασυνείδητου και την υποκατάσταση της λογικής κρίσης από το θυμικό. Επιπλέον, η επίκληση ηθικών εννοιών, που αποβλέπει στην παλινδρόμηση σε θυμικές σφαίρες της παιδικής ηλικίας. Αίφνης, η «αποκρατικοποίηση»-και όχι ιδιωτικοποίηση-, εκβιάζει την συναίνεση-, γιατί απλά αποδομεί το κακό κράτος. Η «μεταρρύθμιση», γιατί αντιτίθεται στο παλιό και η «ανάπτυξη» στην στασιμότητα. 

Ζητείται εθνική αξιοπρέπεια

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

«Η Κύπρος δεν είναι προς πώληση. Ο κυπριακός λαός έχει αξιοπρέπεια. Μην με προκαλείτε με προβοκατόρικες ερωτήσεις». 

Η δήλωση του προέδρου της κυπριακής δημοκρατίας, αναμφισβήτητα έχει πολλούς αποδέκτες προς διάφορες κατευθύνσεις. Ανεξάρτητα από το αν είναι εφικτό στις παρούσες συνθήκες να διατηρήσει ο κυπριακός λαός την αξιοπρέπειά του, ώστε να μην εκποιηθεί η χώρα στους δανειστές, ο συμβολικός αντίκτυπος αυτής της δήλωσης είναι πανίσχυρος. Ακόμη κι αν η Κύπρος-μετά από εκβιασμούς-οδηγηθεί στη θηλιά του ΔΝΤ και των ευρωπαίων νεοαποικιοκρατών ιμπεριαλιστών, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην πλήρη καταστροφή, έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι μια τέτοια εξέλιξη ταυτίζεται με την έλλειψη αξιοπρέπειας.

Τι λέει ακριβώς ο Χριστόφιας; Πρώτα απ’ όλα συνδέει την ηθική με την πολιτική. Υπάρχουν πολιτικές που κατά βάση είναι ανήθικες γιατί παραβιάζουν θεμελιώδη ηθικά συναισθήματα. Δεύτερον, επικαλείται τον λαό όχι ως μια αφηρημένη οντότητα, αλλά ως μια υπαρκτή πραγματικότητα με συγκεκριμένο αξιακό υπόβαθρο. Τρίτον, ταυτίζει την δυνητική εκποίηση της χώρας με την αναξιοπρέπεια του λαού και κυρίως του πολιτικού συστήματος. Για όσους προκαταβολικά θα εγείρουν το επιχείρημα ότι ο Χριστόφιας δεν εκπροσωπεί τον λαό, αλλά τον εαυτό του, θα αντιτείνουμε ότι απηχεί το διάχυτο λαϊκό αίσθημα, που θα μπορούσε να εκφρασθεί ποσοτικά μέσα από ένα δημοψήφισμα, όπως έγινε και στη περίπτωση του σχεδίου Ανάν. 

Το Μετεκλογικό Ιδεολογικό Τοπίο

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

Σουλτάνης Γρ. 

Ο σχηματισμός κυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, θα διαθέτει βέβαια την τυπική νομιμότητα που προέρχεται από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εντούτοις, η έλλειψη νομιμοποίησης που ενυπάρχει στη δομή αυτού του ενδεχόμενου κυβερνητικού μορφώματος το καθιστά άκρως βραχύβιο. Η ανατροπή του θα είναι ζήτημα μερικών μηνών. Η μόνη σανίδα σωτηρίας, θα είναι η διάλυση της ευρωζώνης, αν αυτό συμπέσει με την χρεοκοπία της χώρας. Αντίθετα, αν η χρεοκοπία συντελεστεί νωρίτερα, θα σημάνει την τελειωτική ήττα των κομμάτων καρτέλ και των νέων κομμάτων α λα καρτ που φτιάχτηκαν για να περισώσουν το σύστημα. Ακόμη όμως και αν η ευρωζώνη τραβήξει χρονικά, σε μια κατάσταση προθανάτιου σπασμού, και η χρεοκοπία της χώρας αναβληθεί επί αόριστον, η εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου, η πλασματική μείωση του ελλείμματος και η συνεχής διόγκωση του χρέους, θα οδηγήσει σε πλήρη δημοσιονομικό εκτροχιασμό, κατάρρευση των λειτουργιών του κράτους και κοινωνική έκρηξη. 

Η υπονόμευση του κοινωνικού κράτους, ο ιδιωτικός τομέας και η Νέα Δεξιά.

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον


Το κλεπτοκρατικό πολιτικό σύστημα της χώρας, μετά από 35 χρόνια συστηματικής κλοπής του δημόσιου πλούτου, εξοβελισμού του λαού από τις πολιτικές αποφάσεις και διαπλοκής με την ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία, επιχειρεί την αποφυγή λογοδοσίας μέσω της δομικής αλλαγής του κράτους. Η υπονόμευση του κοινωνικού κράτους αποτελεί το πρώτο στάδιο για την μετάλλαξη του κρατικού θεσμού και της κυβέρνησης, που ανάλογα με τα τεκταινόμενα στην ζώνη του ευρώ, μπορεί να πάρει δύο μορφές: κατοχική διοίκηση σε ένα κράτος προτεκτοράτο του ευρω-γερμανικού κυρίως κεφαλαίου, είτε διακυβέρνηση με ένα «κούφιο» αναδομημένο κράτος, του οποίου οι αρμοδιότητες έχουν μεταφερθεί στις αγορές. Το νέο μετακράτος, με μειωμένη εθνική κυριαρχία, μεταφέρει τις αρμοδιότητές του σε υπερεθνικά και υποεθνικά κέντρα, ενώ η απορρύθμιση των κολεκτιβιστικών στοιχείων του παραδοσιακού κράτους, επιφέρει μείωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Εθνικά σύμβολα, κράτος-έθνος. καπιταλισμός και δικαιώματα

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιον

Οι ερμηνείες που δόθηκαν αναφορικά με την εμφάνιση της ελληνικής σημαίας από μέρους μιας μερίδας αγανακτισμένων πολιτών στη πλατεία Συντάγματος και γενικότερα στις πλατείες, ήταν κυρίως τεσσάρων ειδών: α) Ότι πρόκειται για έκφραση εθνικισμού, β) για φαινόμενο ενός φολκλορικού μεταμοντέρνου πατριωτισμού, δ) για αντιδράσεις βολεμένων κοινωνικών στρωμάτων που επιχειρούν να νομιμοποιήσουν και να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, και γ) για αυθεντική διαμαρτυρία, που εκφράζει λαϊκά στρώματα με ελλιπή ταξική συνείδηση. 

Πέρα από τις ερμηνείες είναι σημαντικό το γεγονός ότι το φαινόμενο αυτό θέτει εκ νέου το ζήτημα της σχέσης λαού, έθνους, κράτους και καπιταλισμού. Και επιπλέον ζητήματα αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το επαναστατικό υποκείμενο κατά τον 21ο αιώνα. 

Απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος

ΠΗΓΗ: Μωρίας Εγκώμιον

Δύο από τα ευρήματα της ετήσιας πανελλαδικής έρευνας που διενήργησε η εταιρία δημοσκοπήσεων public issue και τα οποία δημοσιεύθηκαν πριν ένα διάστημα, αποκαλύπτουν την κρισιμότητα του βαθμού απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Ανάλογα έρευνες στη Γαλλία εμφανίζουν σχεδόν ίδια ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία. Το σύνολο από τους επιμέρους θεσμούς που συναπαρτίζουν το πολιτικό σύστημα δεν χαίρει ουδεμίας εκτίμησης από τη κοινή γνώμη, αφού δεν μπορεί να κερδίσει έστω και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη του.

Ένα δεύτερο στοιχείο της έρευνας αφορά τη εκτίμηση, αναφορικά με ποιο τρόπο μπορεί να αλλάξει η κοινωνία. Το ενδιαφέρον στοιχείο εδώ είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό, της τάξης του 33%, πιστεύει ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει μέσω μιας επανάστασης, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει μία όλο και περισσότερο διογκούμενη επαναστατική μάζα, ικανή να ανατρέψει το σύστημα.

Περί μονόδρομου

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

«Και δεν υπάρχει μονόδρομος……. Μα δεν είναι έτσι. Υπάρχει άλλος δρόμος και σε δημοκρατικές κοινωνίες, σε μια δημοκρατική κοινωνία, ο ελληνικός λαός, ο κάθε λαός, μπορεί να επιλέξει άλλον δρόμο.»
(Γ. Παπανδρέου. Νίκαια, 11 Οκτωβρίου 2006 )


Περί αγανακτισμένων

«Γεμίζουν τις πλατείες με την οργή, μακριά όμως από τους βανδαλισμούς, με πρόσωπα ακάλυπτα, φανερά, χωρίς κουκούλες. Διαδηλώνουν την νεανική τους ορμή και αυθόρμητα, μακριά από κομματικές αυθεντίες ή επαγγελματίες καθοδηγητές. Βγαίνουν απ' το καβούκι τους, της ατομικότητας, ψάχνοντας για μια νέα συλλογικότητα, για να πουν «όχι» στη βία που γεννά ένα σάπιο σύστημα εξουσίας και να ρίξουν το τείχος της απόρριψης, του αποκλεισμού που συναντούν κάθε μέρα μπροστά τους. Ν' ανοίξουν επιτέλους ένα παράθυρο στο μέλλον.

Νεοφιλελεύθερος δοσιλογισμός. Η μεταπολιτευτική εκδοχή του Γερμανοτσολιαδισμού.

Πηγή: Μωρίας Εγκώμιον

Οι τροϊκοτσολιάδες αποτελούν την νέα εκδοχή του γερμανοτσολιαδισμού και του δοσιλογισμού. Υπάρχουν εντούτοις ομοιότητες, αλλά και διαφορές. Ενώ οι δεύτεροι επένδυσαν στην ακαταμάχητη ισχύ-κατά τα φαινόμενα- της Ναζιστικής gopolitik, ώστε να διασφαλίσουν την ατομική και ενίοτε πολιτική τους επιβίωση, οι πρώτοι -οι τροϊκοτσολιάδες-, επενδύουν σε κάτι διαφορετικό. Επενδύουν στην θεολογική αυθεντία της κυριαρχίας των αγορών. Με αυτή την έννοια είναι πολύ περισσότερο επικίνδυνοι από ότι υπήρξαν οι γερμανοτσολιάδες, επειδή ακριβώς διακατέχονται από τον νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό που δεν διστάζει να εξοντώσει ολόκληρους λαούς. Οι ηρωινομανείς της αγοράς δεν επιδιώκουν απλά την ατομική ή πολιτική τους επιβίωση. Δεν κάνουν στρατηγικές συμμαχίες, ούτε είναι απλά σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας. Είναι απόλυτα πεπεισμένοι για την εξ αποκαλύψεως αλήθεια τους. Ως εκ τούτου, αν θεωρήσει κανείς αυτή τη στάση ως σύμπτωμα παρανοϊκού μεγαλείου, αποτελούν δημόσιο κίνδυνο με την απόλυτη έννοια.