Ζούμε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη ιστορική κατάσταση. Κρίσιμη, γιατί είτε θα οδηγήσει στην εξαθλίωση και τον εξανδραποδισμό της χώρας και του λαού είτε θα ακυρωθεί μέσα από μαζικούς, πολύπλευρους και ανυποχώρητους αγώνες.
Το αμετάφραστο κείμενο, που στις 5/5/2010 έγινε νόμος από μια κυβέρνηση που βρίσκεται στα όρια της νομιμότητας, δεν επικυρώνει μια απλή επιτήρηση και κατοχή από τα αρπακτικά του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Δεν πρόκειται απλώς για κάποια αντιλαϊκά μέτρα. Πρόκειται για την κήρυξη ενός άγριου κοινωνικού πολέμου, για το τέλος μιας εποχής 35 και πλέον χρόνων, για την επιστροφή στην Ελλάδα της μετανάστευσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της βάρβαρης βίας και της καταστολής.
Ο κοινωνικός πόλεμος έχει στόχο τους εργαζόμενους, την αγροτιά και τα μικρομεσαία στρώματα. Στο κέντρο του στόχου βρίσκεται ο ανθός, η ελπίδα της κοινωνίας, η νεολαία. Δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει πρόοδος, δεν υπάρχει αξιοπρέπεια για τη νέα γενιά.
Τέλος εποχής ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, της όποιας εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, που εκφωνήθηκε και στην ιδρυτική του ΠΑΣΟΚ.
Εγκυμονείται μια νέα κατάσταση, όχι κατ' ανάγκην θετική. Παρακολουθούμε μια μαζική αμφισβήτηση ιδεών, αξιών, κατεστημένης γλώσσας, πολιτικής εκπροσώπησης.
Είναι θυμός, αγανάκτηση, αντίσταση. Σίγουρα πρόκειται για τη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Πρόκειται για μια υπόκωφη σήμερα, πιο φανερή αύριο, μάχη ανάμεσα στο παλιό και το νέο σε όλα τα επίπεδα, μια μάχη που θα κρίνει νικητές και νικημένους, που θα κρίνει την κοινωνική απελευθέρωση και προκοπή.
