Το αδιέξοδο της ισχύος. Του Κ. Βεργόπουλου

Η Γερμανία, με δυσώδες παρελθόν, ιδίως έναντι των χωρών που το έχουν επώδυνα υποστεί και σήμερα συνυπάρχουν με αυτήν στο κοινό νόμισμα, αποδεικνύεται ακόμη μια φορά κοιτίδα φονικής και ατελέσφορης υπερβολής όχι μόνον για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτόν της. Του Κ. Βεργόπουλου

Πηγή: Ελευθεροτυπία (via tvxs)

Σε κάθε ιστορική φάση, δεν σταθεροποιεί τον κατ' αυτήν «ζωτικό χώρο», στην ηγεμόνευση του οποίου αποβλέπει, αλλά τον υποβάλλει σε μονομερείς αφαιμάξεις, με συνέπεια περισσότερες αντιστάσεις παρά προσχωρήσεις στις ηγεμονικές φαντασιώσεις της.

Ενώ η τρέχουσα κρίση ξεκίνησε από την αμερικανική χρηματοπιστωτική φούσκα και πέρασε στις υπερεκτεθειμένες σε αυτήν γερμανικές τράπεζες, οι τελευταίες μετέφεραν την κρίση τους στον ευρωπαϊκό Νότο, ενοχοποιώντας τον για παθογένειες από το παρελθόν. Στην Αμερική, ο πρόεδρος Ομπάμα, με συνείδηση του συστημικού χαρακτήρα της κρίσης, στηρίζει την απασχόληση, τους αδύναμους και πιθανώς λιγότερο ανταγωνιστικούς, προκειμένου να σταθεροποιήσει την οικονομία και την ανάκαμψη, προϋπόθεση όχι μόνον για ισοσκέλιση του δημόσιου ελλείμματος, αλλά και για οποιαδήποτε διαρθρωτική μεταρρύθμιση.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟ

ΠΗΓΗ: EΠΟΧΗ

Η γερμανική εμμονή παραδίδει την ευρωπαϊκή οικονομία στους δανειστές

 

 

Η σύγκρουση της εργασίας με το χρηματιστικό κεφάλαιο είναι αναπόφευκτη, προβλέπει στη συνέντευξή του ο καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος. Είναι, βέβαια, μια αισιοδοξία που στηρίζεται στην αδιανόητη πολιτική που εφαρμόζεται, η οποία σωρεύει τεράστια βάρη στα λαϊκά στρώματα και αφήνει έκθετη την κάθε χώρα να είναι μόνη της αντιμέτωπη με την παγκοσμιοποίηση.

 

Tη συνέντευξη πήρε

ο Παύλος Κλαυδιανός 

 

Η σύνοδος κορυφής, τελικά, έγινε κάπως επεισοδιακή. Υπήρξαν διαφωνίες εντός της ΕΕ, με τους G 20; Τι ακριβώς;

Η Γερμανία ήθελε να αναβληθεί. Υπάρχουν διαφωνίες στο εσωτερικό της. Είναι σε διαδικασία λήψης σοβαρών αποφάσεων, που μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγές στην ευρωπαϊκή  πολιτική της. 

Η Ελλάδα εξοντώνεται επειδή εφαρμόζει τα μέτρα της τρόικας

Ο Κώστας Βεργόπουλος θεωρεί ότι στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ κυριαρχεί πλήρως το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Επιδιώκουν, με πρωτοπόρο τη Γερμανία, την εσωτερική υποτίμηση, με άλλα λόγια τη μείωση των μισθών και συντάξεων, θυσιάζοντας προς τούτο την ανάπτυξη οδηγώντας σε φτώχεια τους λαούς της Ευρώπης. Ο Κ. Βεργόπουλος θεωρεί ότι ο ελληνικός λαός καταστρέφεται από τις επιλογές των κυβερνώντων και της τρόικας και όχι από τη μη σωστή εφαρμογή των μέτρων που επιτάσσουν οι αγορές.

 ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ

Τη συνέντευξη πήρε

ο Μάκης Μπαλαούρας

Την περασμένη Δευτέρα στη Σύνοδο Κορυφής η Γερμανία επέβαλε τη γραμμή της απόλυτης δημοσιονομικής πειθαρχίας καθώς και σαν σάλτσα το θέμα της ενίσχυσης της απασχόλησης των νέων.

Το θέμα ήταν ότι όλες οι χώρες μέλη-εκτός Αγγλίας, Τσεχίας- υιοθέτησαν τον κανόνα όχι μόνο της πειθαρχίας αλλά και του μηδενικού ελλείμματος. Και θα το καταγράψουν στα συντάγματά τους. Πρόκειται για ιστορική απόφαση με τρομακτικά αρνητικές συνέπειες για την Ευρώπη. Ισοδυναμεί με ιστορικές αποφάσεις, όπως αυτή του 1933 στη διάσκεψη του Λονδίνου, που συμφώνησαν να επιβάλουν μηδενικά ελλείμματα, με αποτέλεσμα να βαθύνει η κρίση του 0, όσο ποτέ άλλοτε. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος του ναζισμού, ως αντίδραση στην τεράστια ανεργία. Σήμερα, έχει ήδη βυθιστεί η ήπειρος στην ανεργία, όπως γινόταν το 1930. Όλες οι κυβερνήσεις έχουν ήδη δεθεί με το νόμισμα. Η δημοσιονομική πολιτική επίσης ακυρώνεται, λόγω της δέσμευσης σε μηδενικά ελλείμματα, οι χώρες έχουν αφοπλιστεί τελείως. Μοναδικό εργαλείο που τους απομένει είναι να αναζητούν την ανταγωνιστικότητα μέσω της ύφεσης, περικόπτοντας το κόστος εργασίας. Πρόκειται, όμως, για εργαλείο απόγνωσης. Είναι η φιλελεύθερη μέθοδος του 18ου αιώνα που ποτέ δεν επαληθεύθηκε, ούτε καρποφόρησε. Δεν είναι κάτι καινούριο, άλλα παμπάλαιο και αποτυχημένο. Η Γερμανία την επιβάλει γιατί κυριαρχείται από χρηματοπιστωτικούς κύκλους, παρά βιομηχάνους. Θυσιάζουν και τα εμπορικά πλεονάσματα, προκειμένου να διατηρούν το νόμισμα ισχυρό. Η Γερμανία μετατρέπεται έτσι σε χώρα εισοδηματιών, ηλικιωμένων. Πρόκειται για ιστορική καταστροφή και της Ευρώπης.

2011: Έτος απόγνωσης

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η χρονιά που λήγει ήταν φρικτή για τους εργαζόμενους και τους λαούς, όχι μόνον στη χώρα μας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Με πολιορκητικό κριό την κρίση δημόσιου χρέους, οι χρηματοπιστωτικοί τομείς υπονομεύουν και αποδομούν το κοινωνικό κράτος, τις εργασιακές σχέσεις, την απασχόληση, χωρίς όμως εξ αυτού να βελτιώνεται ούτε η εξυπηρέτηση του χρέους ούτε και η απόδοση της οικονομίας. Οι τράπεζες μετέφεραν τα χρέη τους στα κράτη, υποχρέωσαν τα κράτη να τις διασώσουν με χρήμα των φορολογουμένων και σήμερα αξιώνουν από αυτά τη λιτότητα, με αναπόφευκτη συνέπεια την ύφεση, την ανεργία μεγάλης κλίμακος, την αποδόμηση των εργασιακών και κοινωνικών συστημάτων.

Ευρώπη: ώρα μηδέν

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η ανατροπή δημοκρατικά εκλεγμένων πρωθυπουργών σε Ελλάδα και Ιταλία, με πρωτοβουλία από Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι, προκάλεσε μελαγχολική διαπίστωση ότι οι δημοκρατίες δεν βρίσκονται στο ύψος των προβλημάτων της εποχής μας, ότι απαιτούνται γι' αυτό «άτεγκτοι τεχνοκράτες», που δεν λογοδοτούν σε κανένα.

Ωστόσο, με αυτή τη συλλογιστική, το αρχικό πρόβλημα αντί να επιλύεται ή να παρακάμπτεται, αποβαίνει ακόμη περισσότερο δυσεπίλυτο και εκρηκτικό. Ενα αρχικό δημοσιονομικό ζήτημα μεταδίδεται με ατυχείς χειρισμούς σε ολόκληρη την οικονομία, στη συνέχεια υπονομεύει τα θεμέλια της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, με καταλυτική μεταδοτικότητα στο σύνολο της ευρωζώνης.

Συμβάλλουν σε αυτό οι χρηματαγορές, όμως καθοριστικότερη είναι η ανικανότητα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και ηγεσιών να διατυπώσουν αποτελεσματική διαχείριση του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη.

Ο μονόδρομος της αποκαθήλωσης

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Κ. Βεργόπουλου

Η ελληνική κρίση εξελίχθηκε μοιραία σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια, όμως όχι σαν φτερούγισμα πεταλούδας στην παγκοσμιοποίηση. Ούτε επειδή στη χώρα μας παίζεται παραδειγματικά το δράμα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας. 

Η Ελλάδα σήμερα εμφανίζεται ως πειραματόζωο και παγκόσμιο σύμβολο, επειδή συνδέεται με τον υπόλοιπο κόσμο οργανικά και όχι απλώς παραδειγματικά.

Το ελληνικό είναι πλέον πρόβλημα όλων, ακόμη και της Αμερικής, της Κίνας, της Ρωσίας, της Βραζιλίας, όπως και όλων των άλλων. Οι πάντες έχουν εκφραστεί και τοποθετηθεί ως προς τη διαχείριση του ελληνικού ζητήματος, ακόμη και οι πιο μικροί, όπως οι Φινλανδία, Ολλανδία, Αυστρία, Εσθονία. Για το ελληνικό πρόβλημα, όλων η τοποθέτηση είναι γνωστή, πλην ενός: του Ελληνα πρωθυπουργού. Οι ομοιοπαθείς ευρωπαϊκές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, σε ό,τι τις αφορά, θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» το να μην περάσει η οικονομία σε ύφεση. 

Η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας

Πηγή: Ελευθεροτυπία 26/8/2011Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Το δόγμα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας διατυπώθηκε από τον Γερμανό υπουργό Σόιμπλε: η υπερχρέωση μιας χώρας οδηγεί αφεύκτως σε παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας στους πιστωτές. Η διατύπωση προκαλεί με τον κυνισμό της.

Ωστόσο, το δόγμα δεν ήταν άγνωστο στην οικονομική ιστορία ούτε στην ιδιαίτερη ιστορία μας από το 19ο αιώνα. Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, οι Ευρωπαίοι φιλέλληνες ήσαν ταυτόχρονα και πιστωτές. Τα αισθήματα δεν απέκλιναν ποτέ από τις υλικές βλέψεις. Στη σημερινή παγκόσμια σκηνή δεν υπάρχει υπερχρεωμένη χώρα που να μην παραδίδεται βορά στις λέσχες πιστωτών. Για όσους πίστευαν ότι με την εταιρική σχέση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης κάτι αλλάζει, η υπόμνηση του Γερμανού υπουργού είναι απομυθοποιητική: να μην ανησυχεί κανείς, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα.

Η αυτομόληση των πολιτικών

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΤου ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η πρόσφατη υποβάθμιση της αμερικανικής πιστοληπτικής ικανότητος πυροδοτεί παγκόσμιο πανικό στις χρηματαγορές, κυρίως λόγω της εξ αυτού προκαλούμενης επιβράδυνσης της πραγματικής οικονομίας. Η Ευρώπη επίσης αδυνατεί να πείσει για τη δική της πιστοληπτική ικανότητα.

Σε αμφότερες, κοινός παρονομοστής, που εξωθεί σε απεγνωσμένες και ανεξέλεγκτες κινήσεις των αγορών, παραμένει ο εφιάλτης επιβράδυνσης της πραγματικής οικονομίας.

Με τις πρόσφατες κατευθύνσεις των ηγετών από την 21η Ιουλίου στην Ευρώπη, από τις 2 Αυγούστου στην Αμερική, το έλλειμμα ορατότητος δεν μειώνεται, αλλά βαθαίνει. Οι μηχανισμοί «διάσωσης» εξασφαλίζουν ρευστότητα για τους πιστωτές, ενώ παράλληλα επιδεινώνουν σε βάθος χρόνου τη φερεγγυότητα του οφειλέτη. Σε κάθε περίπτωση, οι περικοπές δαπανών και εισοδημάτων διαβρώνουν τις προϋποθέσεις «διαχειρισιμότητος» των χρεών στο μέλλον.

Κώστας Βεργόπουλος: «Γινόμαστε είλωτες, χάνουμε την ελευθερία μας»

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο. 

Για επιστροφή στην πριν το Σόλωνα εποχή με την ανάπτυξη της νέας ειλωτείας κάνει λόγο -μιλώντας στο Δρόμο- ο Kώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, τονίζοντας ότι η τελευταία απόφαση της Συνόδου Κορυδής δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα του χρέους, το οποίο δεν μετριάζεται, αλλά οξύνεται ακόμη περισσότερο.  Επίσης, χαρακτηρίζει την κρίση παγκόσμιο και συστημικό φαινόμενο, υπογραμμίζοντας ότι «το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σήμερα σε αποδόμηση». Αναφερόμενος στο Κίνημα των Πλατειών σημειώνει ότι «είναι το μόνο στοιχείο ελπίδας, υγείας, συνεπούς αντίδρασης της κοινωνίας», επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα, σήμερα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου μετώπου ενάντια στη θλιβερή κατάσταση της χρηματοπιστωτικής κατοχής».

Στον βωμό του αφηρημένου χρήματος

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ  24/7

του Κ. Βεργόπουλου

Ζούμε σήμερα οδυνηρές ιστορικές στιγμές, που θυμίζουν έντονα εκείνες που η ανθρωπότητα εβίωσε κατά τη δεκαετία του 1920-1930 και είχαν οδηγήσει στη μεγάλη κρίση του 1929, με τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε. Οι κυβερνήσεις, με τον αυτό πάντα δογματισμό και κυνισμό, μεθοδεύουν την εμβάθυνση της κρίσης προς αποκλειστικό όφελος του χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή των τραπεζών, των χρηματιστών, των κερδοσκόπων.

Όπως σημειώνει η βρετανική Γκάρντιαν, το «τραγούδι της κρίσης» είναι γνωστό και σήμερα το άδουν όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ιθύνοντες, υπό τον συντονισμό των αρχόντων του μεγάλου χρήματος και με κόστος την αποδιάρθρωση των κοινωνιών και το σάρωμα ακόμη και των πιο αναγκαίων προϋποθέσεων της ανθρώπινης ζωής. Η επίθεση του χρήματος δεν είναι μόνον οικονομική, πολιτική, αλλά επίσης πολιτισμική και ακόμη περισσότερο βιο-πολιτική, δηλαδή κλονίζει ακόμη και τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης. Στον βωμό του αφηρημένου χρήματος θυσιάζονται σήμερα όλα, χωρίς κανέναν περιορισμό και καμιά επιφύλαξη, ούτε την ελάχιστη κόκκινη γραμμή. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει τίποτε στο οποίο να θεωρεί ότι υστερεί έναντι των Ευρωπαίων ομολόγων της, σε ό,τι αφορά στην ολική επίθεση εναντίον του κόσμου της εργασίας και εναντίον ακόμη και των πιο στοιχειωδών προϋποθέσεων της ανθρώπινης ύπαρξης.

Για το χρέος ή για τη ζωή

   

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Οσο η Ελλάδα «διασώζεται» από τους Ευρωπαίους εταίρους της, η πιστοληπτική ικανότητά της καταποντίζεται. Ηδη έφτασε στην κατηγορία «πάτος» (CCC). Με την επικείμενη πρόσθετη «διάσωση», αναμένεται ακόμη πιο κάτω: στην κατηγορία «κάτω από τον πάτο» (D).

Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι οι «διασώσεις», με τους όρους που επιβάλλονται, καθηλώνουν τον οφειλέτη σε οικονομική ασφυξία, ώστε η χρεοκοπία του να αποβαίνει απλό ζήτημα χρόνου; Χωρίς «διάσωση», η οφειλέτρια χώρα χρεοκοπεί, αλλά με «διάσωση» επίσης χρεοκοπεί. Στην πρώτη περίπτωση, το «πιστωτικό γεγονός» επέρχεται πάραυτα, στη δεύτερη προβάλλει απειλητικό και αναπόφευκτο σε βάθος χρόνου. Ακόμη και η απλή επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής κηρύσσεται από τους αξιολογικούς οίκους και τις αγορές ως «πιστωτικό γεγονός» ισοδύναμο χρεοκοπίας. Είτε με επιμήκυνση είτε χωρίς αυτήν, η χρεοκοπία προεξοφλείται ως δεδομένη, καθ' όσον η ίδια η επιμήκυνση κηρύσσεται χρεοκοπία. Από το καταθλιπτικό και φανερό για όλους αδιέξοδο, ο καθείς αντλεί τα συμπεράσματά του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟ

ΠΗΓΗ: ΕΠΟΧΗ 22-5-2011

Τη συνέντευξη πήρε

 ο Παύλος Κλαυδιανός

Μετά την τραγωδία του μνημονίου η κυβέρνηση φέρνει ακόμη ένα αφάνταστα πιο υφεσιακό Μεσοπρόθεσμο, όπως το λέει, Σχέδιο. Σε τι υπακούει ως πρόταση; Ποιες οι συνέπειές του;

Με το μνημόνιο, οι πιστωτές επέβαλαν στην Ελλάδα χωρίς αντίσταση την επιλογή που δυναμιτίζει κάθε μέλλον για τη χώρα, στο μέτρο που οι ίδιοι δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη σε οποιοδήποτε μέλλον. Επέβαλαν μια πολιτική no-future, δηλαδή εδώ και τώρα, που φαντάζονται ότι εξασφαλίζει το πιστωτικό χρήμα, όμως όχι μέσω παραγωγής νέου εισοδήματος, αλλά μέσω απομύζησης του ήδη υπάρχοντος και κυρίως των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη. Το ότι το μνημόνιο απέτυχε στους δηλωμένους στόχους του σχετικά με την υποτιθέμενη «εξυγίανση» της ελληνικής οικονομίας δεν τους ενοχλεί, εφόσον ο πραγματικός στόχος ήταν άλλος: να πλησιάσει περισσότερο η χώρα στο σημείο της κατάσχεσης των περιουσιακών στοιχείων της από τους πιστωτές. Αυτός ο στόχος δεν απομακρύνθηκε, αλλά πλησιάστηκε ακόμη περισσότερο. Με το νέο μνημόνιο αναμένεται ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία των επισήμων στόχων, αλλά ακόμη μεγαλύτερο πλησίασμα του πραγματικού στόχου. Η επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων της περιουσίας του δημοσίου είναι μια πρώτη μορφή αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει με τις κατασχέσεις δημοσίας περιουσίας λόγω αδυναμίας πληρωμών. Ήδη μεγάλο μέρος των γερμανών πιστωτών ανακινεί το σενάριο της ελληνικής πτώχευσης, στο μέτρο που επισπεύδεται έτσι η διαδικασία των κατασχέσεων. 

Η φαρσοτραγωδία

ΠΗΓΗ: ΕλευθεροτυπίαΤου ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους εξελίσσεται σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ψυχόδραμα. Η διεθνής κερδοσκοπία παίζει ρόλο σε αυτό, όμως το ίδιο το ζήτημα ανακύπτει αφ' εαυτού, τόσο στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής όσο και της οικονομικής θεωρίας.

Μέσα σε ορυμαγδό, ενοχοποιούνται για νοσηρό ενδιαφέρον όσοι στοιχηματίζουν στην ελληνική πτώχευση, όμως ενοχοποιούνται επίσης οι πιστωτές που εμπιστεύθηκαν τη φερεγγυότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Δεινό το σημερινό ακριβό χρήμα, αλλά δεινότερο το φθηνό, που μέχρι πρόσφατα με «κακοήθεια» μας παραχωρούσαν οι αγορές, προκειμένου να μας παγιδεύσουν στη σημερινή χρεοκοπία.

Χρέος, το νέο κοινωνικό ζήτημα

ΠΗΓΗ: ΑΥΓΗ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 17/04/2011

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Θα μπορούσαμε να δούμε το λεγόμενο ελληνικό χρέος από κοινωνική σκοπιά. Στη χώρα μας, τα ποσοστά κέρδους των επιχειρήσεων παραμένουν από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, όπως επίσης το αυτό ισχύει για τα οφέλη της παραγωγικότητας της εργασίας. Εν τούτοις, οι βελτιώσεις της παραγωγικότητος περιέρχονται καθ’ ολοκληρία στο κεφάλαιο, ενώ οι εργαζόμενοι αποκλείονται από αυτές. Με τον πληθωρισμό της πρόσφατης 10ετίας, είχε επιχειρηθεί περαιτέρω συμπίεση του εργασιακού κόστους, όμως αυτό δεν είχε γίνει δυνατό, αφού οι πραγματικοί μισθοί έμειναν στάσιμοι και δεν υπεχώρησαν. Σήμερα, με πρόσχημα το χρέος και την ανάκτηση ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, εξαπολύεται νέα επίθεση του κεφαλαίου εναντίον της εργασίας. Πρόκειται για το φαινόμενο της νέας χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας, που ανδρώθηκε κυρίως από την πρόσφατη εποχή του αυτο-ανακηρυγμένου «εκσυγχρονισμού» και που σήμερα επιδιώκει την διαγραφή ακόμη και κάθε έννοιας κοινωνικού χρέους.

Ο Ευρωπαίος μαθητευόμενος μάγος

Πηγή: Ελευθεροτυπία

του Κ. Βεργόπουλου

Η ευρωπαϊκή νομισματοπιστωτική κατάσταση υπερβαίνει τα όρια της ιλαροτραγωδίας, ενώ παράλληλα το κοινωνικό και ανθρώπινο κόστος αποτιμάται με εκατομμύρια θύματα, που δεν έχουν φταίξει, αλλά και οι θυσίες τους δεν ωφελούν σε τίποτα.

Τα ευρωπαϊκά κράτη αυτοπαγιδεύονται σ' ένα νόμισμα, το ευρώ, του οποίου ενώ παραμένουν εκδότες, εν τούτοις απεμπολούν τη ρυθμιστική χρήση του εκδοτικού προνομίου τους. Η Ευρώπη απειλείται σήμερα με «κυριαρχικά» χρέη, που οφείλουν σε ευρώ Ευρωπαίοι προς Ευρωπαίους. Δεν υπάρχει προηγούμενο στην οικονομική ιστορία. Στην Ιαπωνία, το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 200% του ΑΕΠ, όμως ουδείς ανησυχεί, καθ' όσον οφείλεται σε γεν. Ομοίως το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος δεν εμπνέει ανησυχίες, εφόσον οφείλεται στο νόμισμα της οφειλέτριας χώρας. Ούτε απειλείται το δολάριο με τα χρέη που συνάπτονται σε αυτό από τις Πολιτείες των ΗΠΑ. Θα ήταν διαφορετικά, εάν το δημόσιο χρέος οφειλόταν σε συνάλλαγμα.

Τι πρέπει να κάνουμε; Απαντά ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Κ. Βεργόπουλος

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες της τέχνης και των γραμμάτων. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστημίου του Παρισιού Κώστα Βεργόπουλου.

ΠΗΓΗ: TVXS

Δεν πιστεύω ότι στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι το πολύ ιδιαίτερο με το δημόσιο χρέος, δεδομένου ότι το ίδιο πρόβλημα που έχει η Ελλάδα το έχουν οι περισσότερες χώρες στην ευρωζώνη. Για να μην πω ότι το έχει και η ευρωζώνη ολόκληρη ή σχεδόν ολόκληρη. Γιατί ακόμη και στη Γερμανία υπάρχει. Η υπερχρέωση αποτελεί γενικότερο φαινόμενο. Μ’ αυτό τον τρόπο θέλω να αποκλείσω δύο σημεία στα οποία έχει ατυχώς επικεντρωθεί η κοινή γνώμη στη χωρά μας. Αλλά και λόγο χειραγώγησης, η οποία γίνεται για αντιπερισπασμό εκ των άνω, ώστε να μη βλέπουμε το πραγματικό πρόβλημα.

Πρώτα από όλα προβάλλεται ότι στη χώρα μας έχουμε διεφθαρμένο και σπάταλο κράτος. Διεφθαρμένο κράτος αλλά και διεφθαρμένη κοινωνία. Αυτά και τα δύο εκπέμπονται εκ των άνω. Απ’ την κυβέρνηση. Αλλά γίνονται επίσης αποδεκτά και από μέγα μέρος της κοινωνίας. Το θεωρούν ως δεδομένο ότι έτσι είναι. Και οι άνθρωποι αυτοενοχοποιούνται. Συμφωνούν ότι πράγματι είμαστε διεφθαρμένοι, ότι το ελληνικό κράτος είναι το πιο διεφθαρμένο στον κόσμο και πολύ εκτεταμένο, ότι έχουμε καταντήσει μια χώρα δημοσίων υπαλλήλων. Το πρότυπο του διεφθαρμένου είναι ο δημόσιος υπάλληλος ο οποίος αξιώνει φακελάκια για να κάνει τη δουλειά του. Όλα αυτά είναι εκτός θέματος. Όχι διότι δεν συμβαίνουν, αλλά διότι συμβαίνουν παντού, σε όλες τις χώρες του κόσμου. 

Ευρωπαϊκό ψυχόδραμα

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία (12/3/2011)Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Νέος κύκλος υποβαθμίσεων ενεργοποιείται από τους διεθνείς αξιολογικούς οίκους: τα σπρεντ εκτινάσσονται και πάλι, το ευρώ ολισθαίνει, η φερεγγυότητα της ευρωζώνης αμφισβητείται.

Με την κοινή γαλλογερμανική δήλωση της 4ης Φεβρουαρίου, τα πράγματα όσον αφορά την ευρωπαϊκή κρίση δημόσιου χρέους έδειχναν να ηρεμούν, με την ιδέα ότι η φερεγγυότητα των κρατικών χρεών εξασφαλιζόταν με ευρωπαϊκό μηχανισμό.

Αρκεσε το προτεινόμενο από τη Μέρκελ Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, για να ξανανεβούν η ένταση μεταξύ Ευρωπαίων εταίρων και ο κερδοσκοπικός πυρετός. Εάν σήμερα η ευρωπαϊκή σταθερότητα και το ευρώ δοκιμάζονται, αυτό οφείλεται περισσότερο στον αδιευκρίνιστο, ευμετάβλητο και αντιφατικό χαρακτήρα των γερμανικών προτάσεων για τη διάσωση της ευρωζώνης από τα δημόσια χρέη, παρά στη βαρύτητα των χρεών καθαυτά.

Ενας άλλος κόσμος

Πηγή: ΕλευθεροτυπίαΤου ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Από το 18ο αιώνα, ο Βολτέρος (1694-1778) συμβούλευε: «Εάν δείτε Ελβετό τραπεζίτη να πέφτει από παράθυρο, ακολουθήστε τον: κάτι θα κερδίσετε».

Δυόμισι αιώνες αργότερα, όταν ξεσπούσε η κρίση του 2008, η σύσταση έδειχνε ξεπερασμένη, στο μέτρο που πρώτα θύματά της ήσαν τραπεζίτες, χρηματιστές, άνθρωποι του χρήματος. Οσοι από αυτούς επιβίωσαν, το οφείλουν στο υποβολιμαίο επιχείρημα: «Πολύ μεγάλοι, για να αφεθούν να καταρρεύσουν». Αλλά και όσοι έσβησαν, εφρόντισαν να αποκομίσουν πρόσθετο όφελος με εξαγορά από ισχυρότερο. Επειτα από τριετή παρένθεση, τα πράγματα έχουν επανέλθει στην πρότερη συνήθη κατάσταση: αυτοί που έπεφταν από τα παράθυρα το 2008, όπως οι της Λίμαν Μπράδερς, σήμερα έχουν αυξημένα προνόμια, με αναγκαίο τίμημα την περαιτέρω εξάρθρωση της οικονομίας και κοινωνίας, τη βαθύτερη εξουθένωση του ανθρώπου, αλλά επίσης καταλυτικότερη απώλεια ορατότητος. Το τίμημα συμπληρώνεται με αύξουσα κοινωνική ανυποληψία της τάξης του χρήματος, που αναβιώνει εφιαλτικές μνήμες του 1930 και του 1880. Η κρίση δεν ξεπερνιέται, αλλά συνεχίζεται, λόγω αδιαλλαξίας αυτών που την εδημιούργησαν. Σήμερα, η κρίση δεν είναι πρόβλημα, αλλά πρόσχημα, με το οποίο οι ωφελημένοι από αυτήν επωφελούνται ακόμη περισσότερο.

Κώστας Βεργόπουλος: Για τον κόσμο η εξέγερση είναι μονόδρομος

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ

του Κ. Βεργόπουλου

Για επικράτηση του νόμου της αρπαγής σε ένα σύστημα που δεν λειτουργεί και κινδυνεύει να καταρρεύσει, κάνει λόγο μιλώντας στον Δρόμο ο Kώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII. «Έχουμε μπει σε μία άγρια φάση, που μας παραπέμπει στον 19ο ή τον 18ο αιώνα, στην οποία ο καπιταλισμός δεν ενδιαφέρεται για την ίδια του την αναπαραγωγή, αλλά καταβροχθίζει τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής του», σημειώνει.

Αναφερόμενος στην Αριστερά, χαρακτηρίζει την περίοδο ειρωνεία της ιστορίας, επισημαίνοντας ότι «επί πολλές δεκαετίες οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις εύχονταν και περίμεναν αυτή τη στιγμή και τώρα που η στιγμή έρχεται, οι ίδιες αποκαλύπτονται ανέτοιμες. Δεν είναι σε θέση όχι μόνο να ηγηθούν, αλλά ούτε καν να ακολουθήσουν την κοινωνική έκρηξη που κυοφορείται…».
Παροτρύνει τη νεολαία να ακολουθήσει το παράδειγμα της Τυνησίας και να εξεγερθεί, αφού διαφορετικά δεν έχει ελπίδα και καλεί την Αριστερά να αφουγκραστεί τον κόσμο οργανώνοντας ένα μέτωπο κοινωνικών δυνάμεων.

Επί ξυρού ακμής

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπίατου ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα ο πρόεδρος Σαρκοζί απέρριψε την απεμπλοκή από το ευρώ και την επιστροφή στο φράγκο: «Αυτό θα οδηγούσε τη Γαλλία σε διεθνή απομόνωση, διάλυση του ευρώ, τέλος της Ευρώπης». «Επικίνδυνη ταυτολογία» η προεδρική ρήση για τη γαλλική «Μοντ»: υποθάλπει εξ αντιδιαστολής την ανερχόμενη καχυποψία της κοινής γνώμης ότι το ευρώ ευθύνεται για όλα τα δεινά.

Μετά την αρνητική ετυμηγορία του γαλλικού δημοψηφίσματος (2005), σημειώνει, δεν αρκεί «κατηγορική προσταγή» για να πεισθούν οι λαοί. Επιβάλλεται τεκμηριωμένη και πειστική επιχειρηματολογία προς υποστήριξη του ευρώ και της Ευρώπης.

Η Ιατρική έχει αποδείξει ότι ο κάθε οργανισμός επιλέγει, από πολύ καιρό πριν, τις ασθένειες στις οποίες τελικά υποκύπτει. Ετσι συμβαίνει με το ευρώ: όχι διότι ήταν μοιραίο ούτε διότι ήταν ζήτημα φιλοσοφικών προϋποθέσεων, αλλά διότι τα σημερινά προβλήματά του προκύπτουν από τον τρόπο διαχείρισής του. Με τη σημερινή κρίση, οι αρνητές του πιστεύουν ότι δικαιώνονται, οι υποστηρικτές του απελπίζονται. Ομως, η απαιτητική κοινή γνώμη αξιώνει συγκεκριμένες εξηγήσεις, καθ' όσον ούτε το όφελος ούτε το κόστος από το ευρώ αποτιμώνται, ενώ, με τη συνθηματολογική αντιπαράθεση, ουδείς αποβαίνει σοφότερος.