Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011

Μανιφέστο για συγκρότηση αντιμνημονιακού μετώπου

 
Πηγή: Ελευθεροτυπία (3/7/2011)
 Του ΦΩΤΗ ΠΑΠΟΥΛΙΑ
Εντονες διεργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη στο χώρο της αριστεράς -πλην του ΚΚΕ- οι οποίες αναμένεται να επιταχυνθούν μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου.
Οι συζητήσεις που γίνονται μεταξύ στελεχών που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ (μέλη του εθνικού του συμβουλίου, συνδικαλιστές των μεγαλύτερων ΔΕΚΟ, μέλη τοπικών οργανώσεων), με στελέχη της ευρύτερης αριστεράς, αποτελούν τη «μαγιά» ενός πειράματος, το οποίο σε πρώτο στάδιο πρέπει να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος.
Το στίγμα το δίνει μέσα από ένα είδος πολιτικού μανιφέστου ο πανεπιστημιακός Ν. Κοτζιάς, ο οποίος σε κείμενό του σημειώνει: «Χρειάζεται μια νέα συλλογικότητα, που δεν αναζητά τους λογαριασμούς του παρελθόντος, αλλά τις λύσεις του μέλλοντος, που ενώνει το μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο με μια προοδευτική υπέρβαση της κρίσης. Ενότητα και στρατηγική σε προοδευτική κατεύθυνση είναι τα δύο στοιχεία που πρέπει να οικοδομηθούν από όλες τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, διατηρώντας η κάθε μία τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της».

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

To «κίνημα των αγανακτισμένων» και η Αριστερά



1. Η πλημμυρίδα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που κατακλύζουν το Σύνταγμα και τις κεντρικές πλατείες άλλων πόλεων είναι γνήσιο τέκνο της κρίσης γενικά αλλά και της συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας που η συνταγή του Μνημονίου έχει καταρρεύσει, που οι αυταπάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας ότι υπομένοντας κάποιες θυσίες θα σωθούν τα βασικά και θα βγούμε από τον εφιάλτη της κρίσης καταρρέουν επίσης, που η κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών (νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, προνοιακές δομές κ.λπ.), η ανεργία και η φτώχεια παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις. Η αξιοπιστία του σχεδίου των «από πάνω» καταρρέει, και η προσπάθεια να το αναστηλώσουν εφαρμόζοντας πιο σκληρά την ίδια συνταγή δεν μπορεί να εξασφαλίσει πλέον ούτε τη «συναίνεση του τρόμου». Η εντεινόμενη αστάθεια σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο και η αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι είναι θέμα χρόνου η διαχείριση της συντελεσμένης από τον Απρίλιο του 2010 ελληνικής χρεοκοπίας να ξεφύγει από τον έλεγχο και να εκδηλωθεί με ανεξέλεγκτο και καταστροφικό τρόπο, αλλάζουν τη συγκυρία και τις διαθέσεις πλατιών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας. Η αίσθηση ότι θα γίνουν σημαντικά πράγματα τους επόμενους μήνες, η αίσθηση ότι «αφού λεηλατήσουν το σύμπαν» θα επέλθει και η κατάρρευση, καλλιεργεί μαζικά τη διάθεση «να γίνει κάτι τώρα για να τους σταματήσουμε». Το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι παιδί αυτής της συγκυρίας και φορέας αυτής της μαζικής διάθεσης.

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

ΓΙΑΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ;


ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ!
Το ερώτημα δεν μπορεί να παρακαμφθεί.
Γιατί η Αριστερά δεν μπόρεσε να ανακόψει τη μνημονιακή λεηλασία κατακτήσεων και δικαιωμάτων ενός αιώνα;
Γιατί, τουλάχιστον, δεν μπόρεσε να παρεμβάλει αποτελεσματικά εμπόδια ή ισχυρές μαζικές αντιστάσεις;
Γιατί, έστω, η Αριστερά δεν φαίνεται να κερδίζει μέσα στη γενική διαμαρτυρία και την καθίζηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ;
Τα ερωτήματα αυτά μοιάζουν να μην απασχολούν σοβαρά τις ηγεσίες των δυνάμεων της Αριστεράς.
Το χειρότερο, οι ηγεσίες της Αριστεράς έχουν ευθέως ή σιωπηρώς έτοιμη την απάντηση:
Αν η Αριστερά δεν μπόρεσε ή δεν κερδίζει όσο θα έπρεπε, μέσα στην κρίση και τη γενική κατεδάφιση, αυτό είτε οφείλεται σε αντικειμενικούς λόγους και δυσκολίες είτε φταίνε κυρίως οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς με τις λανθασμένες επιλογές τους!

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

Η κρίση αποκάλυψε τις αδυναμίες της οργανωμένης Αριστεράς



Πηγή: ΕΠΟΧΗ
ο Στάθης Κουτρουβίδης

Στο χώρο της αριστεράς και ειδικά της ριζοσπαστικής λείπει μια συνεκτική πρόταση διεξόδου από την κρίση. Συμμερίζεσαι μια τέτοια άποψη; Αν ναι, γιατί νομίζεις ότι συμβαίνει αυτό;
Η παγκόσμια οικονομική κρίση που εκδηλώνεται με περισσότερο οξύ τρόπο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ, παρά τις πολλές και σημαντικές θεωρητικές επεξεργασίες για το χαρακτήρα και τη «φύση» της που προδρομικά διατυπώθηκαν από σημαντικούς διανοούμενους και ακτιβιστές της ριζοσπαστικής αριστεράς, εκτός όλων των άλλων αποκαλύπτει τις αδυναμίες της οργανωμένης  αριστεράς να προτείνει ένα συνεκτικό και πειστικό σχέδιο όχι μόνο αναφορικά προς την έξοδο από την κρίση, αλλά κυρίως την προοπτική υπέρβασης ενός συστήματος που δείχνει να έχει φτάσει στα όρια του.
Οι αιτίες αυτού του καταρχάς παράδοξου πρέπει να αναζητηθούν στις παθογένειες που η αριστερά γέννησε και βίωσε στο πέρασμα του εικοστού αιώνα, τις οποίες οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς επιμένουν να αγνοούν ή στο μέτρο που τις θεματοποιούν, να τις ανατιμούν και να τις υπερασπίζονται. Μ’ άλλα λόγια, σήμερα η οργανωμένη αριστερά εμφανίζεται στο κοινωνικό προσκήνιο μ’ ένα λόγο, αλλά και πρακτικές που αναπαράγουν την πεπατημένη, η οποία ως επαναπροτεινόμενη προοπτική δεν βρίσκει έδαφος για να ριζώσει στις πληττόμενες  από την κρίση κοινωνικές ομάδες και κατηγορίες, στις οποίες η αριστερά απευθύνεται ή αισθάνεται ότι εκπροσωπεί στο κεντρικό πολιτικό σύστημα. Και τούτη είναι μάλλον η σημαντικότερη παθογένεια της οργανωμένης αριστεράς σήμερα: η αποκοπή των οργανώσεων της από την κοινωνική τους βάση.