ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ-ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΕΙΩΜΟ

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς (28/8)
Τεύχος 28

Δόθηκε στη δημοσιότητα η «επικαιροποιημένη» εκδοχή του Μνημονίου (δηλαδή τα πρόσθετα μέτρα που παίρνονται ή το Μνημόνιο II όπως αποκαλείται) που δείχνουν ότι τίποτα δεν συγκρατεί την όρεξη τρόικας και κυβέρνησης να κτυπήσουν κι άλλο το λαϊκό εισόδημα, να κατεδαφίσουν κατακτήσεις, να «απελευθερώσουν» την αγορά εργασίας οδηγώντας τη χώρα στη βαθιά, μη ανατάξιμη, ύφεση.

Μια «πραγματικά ανόητη» επιλογή όπως λέει και Ο Στίνγκλιτς, ο νομπελίστας οικονομολόγος, άτυπος σύμβουλος του ΓΑΠ. Μια επιλογή που εκτοξεύει από τώρα κιόλας το χρέος πάνω από 135%, για να το οδηγήσει σε αστρονομικά κι απροσδιόριστα ύφη τα αμέσως επόμενα χρόνια υποθηκεύοντας για πάντα τις οικονομικές προοπτικές της χώρας.

Στο μεταξύ τα αναμενόμενα μέτρα δεν είναι ασήμαντη προσθήκη αλλά πολύ σοβαρές αντιδραστικές ρυθμίσεις σε πολλούς τομείς:

Αντισυνταγματικές οι περικοπές μισθών, επιδομάτων και συντάξεων

ΠΗΓΗ: ΔΡΟΜΟΣ (28/8)

Συνέντευξη του Γιώργου Κασιμάτη, ομότιμου καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στον Μιχάλη Σιάχο.

Βέβαιος για την ακύρωση των περικοπών μισθών, επιδομάτων και συντάξεων ως αντισυνταγματικών από το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), εμφανίζεται, μιλώντας στο Δρόμο, ο κ. Γιώργος Κασιμάτης, ομότιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «επιστημονικά η αναμονή μου είναι 100% θετική. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι προκαταλαμβάνω αυτή τη στιγμή τον δικαστή».

Ο κ. Κασιμάτης, ο οποίος είχε την εποπτεία και το συντονισμό της προσφυγής για την ακύρωση των περικοπών, που κατατέθηκε στις 29 Ιουλίου και αναμένεται να συζητηθεί στις 8 Οκτωβρίου, σημειώνει ότι «το ΣτΕ ανταποκρίθηκε πράγματι στη σοβαρότητα του αντικειμένου και στην αγωνία του ελληνικού λαού ευρύτερα και προσδιόρισε τη συζήτηση πάρα πολύ σύντομα. Αυτό είναι ένα δείγμα πολύ καλής αντιμετώπισης του θέματος από τη δικαστική εξουσία». 

Σφαγή διαρκείας για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
του Λεωνίδα Σακλαμπάνη

Απολύσεις και συρρίκνωση ανοίγουν το δρόμο στα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Τους πυλώνες για την ιδιωτικοποίηση του κράτους και των υπηρεσιών του στήνει μεθοδευμένα και με γοργό ρυθμό η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρόσχημα τις εντολές της τρόικας.

Από την επομένη των εκλογών είχε ήδη δρομολογηθεί η τελική εκκαθάριση των συμβασιούχων στο δημόσιο τομέα, αρχικά με το σχέδιο Καλλικράτης και εν συνεχεία με την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων.

Κι όμως, παρά την παταγώδη διάψευση για τα... εκατομμύρια των δημοσίων υπαλλήλων, οι πατριδοκάπηλοι υπουργοί της κυβέρνησης με πρόσχημα την εφαρμογή του Μνημονίου για τη... σωτηρία της χώρας, στέλνουν στην ανεργία χιλιάδες συμβασιούχους αντιμετωπίζοντας ως εχθρικό οτιδήποτε αφορά το δημόσιο.

Επιπλέον, η νέα αυτοδιοικητική «μεταρρύθμιση» (ο γνωστός Καλλικράτης) σηματοδοτεί τη «νέα εποχή», για τον περιορισμό του κράτους, δημιουργώντας ταυτόχρονα «έμφραγμα» στις βασικές λειτουργίες της ελληνικής κοινωνίας και απειλεί με υποχρεωτικές μετατάξεις ακόμα και απολύσεις χιλιάδες εργαζόμενους.

Η μάχη της… φραντζόλας και οι δεκάδες «αθέατες» αυξήσεις

πηγή: ΔΡΟΜΟΣ
του Γιώργου Κατερίνη

Πριν καλά-καλά σβήσουν οι φωτιές στην Ρωσία και εμφανιστούν οι συνέπειες στην παραγωγή σιτηρών, οι αλευροβιομηχανίες στην Ελλάδα ετοιμάζουν αυξήσεις μέχρι και 50% στα άλευρα που θα πουλήσουν στους φούρνους. Όλα τα καλά της παγκοσμιοποίησης και του... ανταγωνισμού σε συσκευασία του ενός.

Τι συμβαίνει πραγματικά; Η τιμή των σιτηρών, που είναι είδος χρηματιστηριακό, σαφώς και δεν καθορίζεται από την επάρκεια ή την έλλειψη σε παγκόσμιο επίπεδο. Μιλάμε για μια μονοπωλημένη παγκόσμια αγορά που αυθαίρετα επιβάλλει τις όποιες αυξήσεις τιμών στις επιμέρους εθνικές αγορές, εκμεταλλευόμενη γεγονότα και καταστάσεις, όπως η πρόσφατη καταστροφή στην Ρωσία. Από την άλλη, στη χώρα μας 7 μύλοι διακινούν το 70% των αλεύρων, ενώ οι υπάρχοντες μικρότεροι μύλοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην ποικιλία που απαιτεί η σύγχρονη αρτοποιία. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι μεγάλοι μύλοι ανήκουν σε ξένους ομίλους (η Αλλατίνη ανήκει στην Κόκα-κόλα, οι μύλοι Λούλη είναι αυστριακών συμφερόντων). Η πολύ μικρή ελληνική παραγωγή σιτηρών δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες, αφού το λεγόμενο «μαλακό σιτάρι» που κυρίως χρησιμοποιείται στην αρτοποίηση δεν παράγεται στη χώρα μας. Είναι τέτοια η μονοπώληση των αρτοποιητικών πρώτων υλών, που ακόμα και τη μαγιά πανευρωπαϊκά τη διακινούν 2-3 εταιρίες.

Η Αριστερά για το Μέτωπο

του Γιώργου Σαπουνά*
πηγη ΔΡΟΜΟΣ

Οι προτεραιότητες αλλάζουν όσο αλλάζουν και οι όροι της αναμέτρησης.

Η συζήτηση για την κοινή δράση και την Ανασύνθεση της Αριστεράς τα τελευταία 15 χρόνια βασίστηκε στις διαπιστώσεις για τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού και τις αντίστοιχες προκλήσεις και δυνατότητες για το κίνημα και την Αριστερά και οδήγησε στην συγκρότηση νέων «πλατιών κομμάτων», όπως η γερμανική Αριστερά, το πορτογαλικό Μπλόκο κ.ά. Αντίστοιχα στην Ελλάδα συγκροτήθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Όμως τα τελευταία 2 χρόνια το κοινωνικό πλαίσιο έχει τροποποιηθεί δραματικά, με την επιτάχυνση του ιστορικού χρόνου στις συνθήκες της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού (στεγαστικά δάνεια και τοξικά ομόλογα, διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και σήμερα κρίση των κρατικών χρεών).

το θαύμα τού καπιταλισμού: Ο δεσμός της συνενοχής

Πηγή: Δρόμος της Αριστεράς

Αυτή η σκηνοθεσία, κυρίως μετά τον πόλεμο, στηρίζεται σε κάτι το οποίο έχει να κάνει με την ευρύτερη κοινωνία. Αυτό το κάτι είναι ο δεσμός της συνενοχής. Έχει σκεφτεί κανείς τι σημαίνει η αντιπαροχή; Αντιπαροχή είναι ο συνενοχικότερος θεσμός που γέννησαν οι αιώνες και πάνω σ’ αυτό το θεσμό θεμελιώνεται η μεταπολεμική Ελλάδα.

Είναι σαν να ερχόμαστε και να λέμε, από κοινού συμφέροντος ορμώμενοι, με αναφορά στο ιδιωτικό συμφέρον, απαλλοτριώνουμε δημόσιο χώρο, προκειμένου να βάλουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας και μετά αρχίζουν όλα τα άλλα με τη σπέκουλα πάνω στη γη και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Όταν εμπλέκεις σ’ αυτή τη διαδικασία την ίδια την κοινωνία, τότε η κατάσταση θυμίζει μια σχέση αμοιβαίου επιβητορισμού μεταξύ κράτους και κοινωνίας. Βάζεις στο παιχνίδι της συνενοχής μεγάλα κοινωνικά στρώματα, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων, μέσα απ’ τη νομιμοποίηση της συναλλαγής με το φακελάκι, διοχετεύοντας και παράγοντας ένα απίστευτο ποσό βίας, ήπιας βίας, που εσωτερικεύει ο κάθε Έλληνας, μέσα απ’ την ασχήμια του περιβάλλοντος, μέσα από το φακελάκι που πρέπει να δώσει για να κάνει τη δουλειά του αλά ελληνικά... Αυτά συσσωρεύονται, με αποτέλεσμα την εξουθένωση κάθε δημιουργικής ικμάδας και, βεβαίως, το μηδενισμό κάθε βάσης προοπτικής.

Οι ευρωπαίοι απορρίπτουν το ΄΄κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες''

πηγή ΔΡΟΜΟΣ17/7/2010
της Αριάδνης Αλαβάνου

Από τις 22 Ιουνίου έως την 1 Ιουλίου η εταιρία Harris Interactive διεξήγαγε διαδικτυακά μια δημοσκόπηση για λογαριασμό των Financial Times, σε δείγμα 6.164 ατόμων ηλικίας από 16-64 ετών σε πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ηνωμένο Βασίλειο) και στις ΗΠΑ. Τα ευρήματά της είναι πράγματι εντυπωσιακά, όχι όμως για τους λόγους που επικαλέστηκε η εφημερίδα ,που παρήγγειλε τη δημοσκόπηση και η οποία έσπευσε, αφ' ενός να συμπεράνει ότι οι “Ευρωπαίοι διακατέχονται από δημοσιονομικό συντηρητισμό” και συμφωνούν με “την επεναξέταση του κράτους πρόνοιας” υπό την έννοια που το αντιλαμβάνονται τα συμφέροντα που υπηρετεί, και να διαβεβαιώσει, αφ΄ετέρου τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών ότι μπορούν να σαρώσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις χωρίς πολιτικό κόστος, “προς το παρόν”.

Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά γιατί αποκαλύπτουν ότι οι ερωτηθέντες απορρίπτουν πράγματι το «κράτος πρόνοιας για τους τραπεζίτες», φέρνοντας στο φως τη ριζική αντίθεση στα προγράμματα διάσωσης των τραπεζών κατά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί σε ποσοστό 68%, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί σε ποσοστό 59% και 58% και οι Βρετανοί σε ποσοστό 54% διαφώνησαν σθεναρά με τα χρηματοδοτικά πακέτα προς τις τράπεζες που επιβάρυναν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Ποιός θα πάει στο ραντεβού της ιστορίας;

Του Νίκου Γαλάνη
Πηγή: ΔΡΟΜΟΣ

Η Αριστερά μοιάζει να κοιτάει τον «κόσμο» της και όχι τον κόσμο, να δικαιώνεται στα γραφεία της και όχι στα πεδία των συσχετισμών. Ζούμε σε ένα νέο πολιτικό σύστημα, σε ένα νέο «κράτος»-καθεστώς. Ένα άγρια νεοφιλελεύθερο κατοχικό καθεστώς, το οποίο δρα για λογαριασμό κυρίως ξένων αλλά και ντόπιων τραπεζικών συμφερόντων.

Πριν από 163 χρόνια ακριβώς ο Μαρξ γράφει το Κομμουνιστικό Μανιφέστο με την αγαπημένη σε εκατομμύρια κομμουνιστές και αριστερούς ανθρώπους φράση του: «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του κομμουνισμού». Είναι η αρχή της Άνοιξης των λαών.

Σήμερα, στην εποχή του άγριου ανταγωνισμού, της πολιτιστικής φτώχειας και ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης, της χρεοκοπίας δογμάτων, «ιδεών» και επαναστάσεων, στην εποχή της γενικής κρίσης, ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον κόσμο, το φάντασμα του Μαρξ. Και ενώ οι αστοί πολιτικοί, επιστήμονες, οικονομολόγοι που τον έχουν σκοτώσει πολλές φορές, τώρα τον επαναφέρουν ένοχα, τον ανακαλύπτουν ξανά, οι επαναστάτες, οι κομμουνιστές, οι αριστεροί μοιάζουν να τον απομακρύνουν, να τον φοβούνται, να τον αντιμετωπίζουν σαν ένα φάντασμα σε ένα κακό τους όνειρο.

Διαγραφή από τον Παπανδρέου ή από το λαό;

ΠΗΓΗ: "ΔΡΟΜΟΣ" (27-6-2010)

Σε λίγες μέρες ψηφίζεται το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, στο οποίο –μετά την κατακραυγή για τη μεθόδευση με τα προεδρικά διατάγματα- προστέθηκαν και οι διατάξεις για το εργασιακό νομοσχέδιο.
Σε λίγες μέρες η Βουλή θα ψηφίσει, μετά την κύρωση του Μνημονίου στις 6/5/2010, ένα ακόμα έκτρωμα, που θα βυθίσει τον κόσμο της εργασίας στη χώρα μας σε μια άβυσσο εκμετάλλευσης και αβεβαιότητας, αφού θα γυρίσει την ιστορία πάνω από 60-70 χρόνια πίσω όσον αφορά μισθούς, δικαιώματα, ασφάλιση κ.λπ.

Ο λαός είναι αγανακτισμένος και η αποδοκιμασία της κυβέρνησης και ολόκληρου του πολιτικού κόσμου συνεχής, διαρκής και διογκούμενη. Αντανάκλαση αυτής της κατάστασης είναι να συσσωρεύονται πιέσεις και διεργασίες στον κομματικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, στους βουλευτές του, ακόμα και σε υπουργούς που βρίσκονται στο επίκεντρο των εξελίξεων. Αυτό φάνηκε με την άρνηση 3 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν το Μνημόνιο (και διαγράφτηκαν την ίδια στιγμή με συνοπτικές διαδικασίες του προέδρου), με τον αναβρασμό που επικρατεί στην ΠΑΣΚΕ, το γιουχάισμα του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, Σ. Ξυνίδη, μέσα στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ από συνδικαλιστές, το φόβο μήπως δεν συσπειρωθεί ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα και υπάρξουν κι άλλες διαρροές. 

H νέα καθεστωτική φάση της μετα-ΔΝΤ εποχής

Πηγή: Εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ
του Κώστα Ανδριανόπουλου 

• 15/5/2010

Προωθούν τη χώρα – μπανανία με κυβερνήσεις ανδρείκελων και πολίτες υπηκόους.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για απώλεια της ανεξαρτησίας, οι περισσότεροι θεώρησαν πως πρόκειται για διπλωματική και πολιτική αποδυνάμωση, που θα περιόριζε τις επιλογές μας ως χώρα και θα εξανάγκαζε σε αποδοχή δυσάρεστων λύσεων. Υποταγμένοι μεν, αυτοδιοίκητοι δε.
Όταν αμέσως μετά υποστήκαμε τη δημοσιονομική προσαρμογή, το σοκ -από την αποκάλυψη όσων πρόκειται να γίνουν- συγκάλυψε την ταπεινωτική εικόνα με τον Όλι Ρεν να απευθύνει καθ’ υπαγόρευση τα μέτρα στον ελληνικό λαό.
Τώρα, μετά την πλήρη υπαγωγή στο ΔΝΤ, νύχτα και στα κρυφά, επικυρώθηκε πως οι αποφάσεις του ΔΝΤ δεν θα μπαίνουν ούτε προς συζήτηση, ούτε προς επικύρωση στη Βουλή. Θα εφαρμόζονται πάραυτα μέσω του Παπακωνσταντίνου. Το κοινοβούλιο με μια πραξικοπηματική τροπολογία –στα πεταχτά- συνέταξη την «εξουσιοδότηση» που απαίτησε το ΔΝΤ.
Για όποιον δεν κατάλαβε, περνάμε σε μια νέα πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μια ακόμα επίπτωση πλάι στις άλλες που ανακύπτουν μέσα στο χαμό των ημερών. Πρόκειται για κεντρικό, κορυφαίο ζήτημα.

Ένοχη σιωπή για ένα εκκολαπτόμενο colpo grosso

 
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος της 10/4
Το «φιλανθρωπικό» μυστήριο του αυστραλο-αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου που προσφέρεται να δανείσει την Ελλάδα με ευνοϊκό επιτόκιο

 Παρ’ ότι οι εξελίξεις στις «ελεύθερες» αγορές του ελληνικού χρέους ακολουθούν το χειρότερο σενάριο και δείχνουν να φέρνουν την κυβέρνηση όλο και πιο κοντά στο ενδεχόμενο προσφυγής στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, καίριες πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά μένουν αδιάψευστες και ασχολίαστες αποκαλύπτουν ότι στο σκληρό κυβερνητικό πυρήνα εξετάζονται και εναλλακτικά σχέδια δανεισμού.

Την περασμένη εβδομάδα δημοσίευμα της εφημερίδας «Αξία» παρουσίασε σχέδιο αυστραλο- αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου (private equity fund) που έχει προτείνει εδώ και δύο μήνες στην κυβέρνηση την αγορά ελληνικών ομολόγων ύψους 20 έως 25 δισ. ευρώ με εξαιρετικά ελκυστικούς όρους: spread της τάξης των 125 μονάδων βάσης και τελικό επιτόκιο περίπου 4,40%, έναντι επιτοκίών 6% έως 6,3% με τα οποία έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση δανειστεί περίπου 17 δισ. ευρώ.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό ΜΜΕ είχε αναφερθεί στο θέμα. 

Η πληροφορία είχε και πάλι αναφερθεί σε δημοσίευμα της 16^ης Φεβρουαρίου, αλλά και τότε, όπως και τώρα, η κυβέρνηση αντέδρασε με μια παράδοξη σιγή ιχθύος. 

Σιωπή που δεν τηρήθηκε ούτε στην περίπτωση του «χαλασμένου» deal με τους Κινέζους ούτε στις άλλες διαρροές «βαθιών λαρυγγιών» που κάρφωναν στις αγορές και «έκαιγαν» κυβερνητικές πρωτοβουλίες πριν καν εκδηλωθούν.

Οι ενδείξεις αλλά και η ανάλυση του αλλοπρόσαλου και φαινομενικά ερασιτεχνικού τρόπου χειρισμού διαφορετικών κυβερνητικών κέντρων επί των θεμάτων του δημόσιου χρέους το τελευταίο δεκαήμερο, καταδεικνύουν ότι η σχετική διαπραγμάτευση 

είναι προχωρημένη και ότι η ανακοίνωση της συμφωνίας με το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο είναι θέμα ημερών. Το χρονοδιάγραμμα, μάλιστα, αυτής της μυστικής διαπραγμάτευσης είναι αρκετά αποκαλυπτικό της κυβερνητικής υποκρισίας: 

Η πρώτη κρούση από τους «πρόθυμους» επενδυτές έγινε στα τέλη Ιανουαρίου, στη συμφωνία ενεπλάκησαν (ως undwerwriters, δηλαδή «ασφαλιστές» των υπό έκδοση ομολόγων) μία γερμανική και μια ελληνική τράπεζα  και μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου είχε υπογραφεί «μνημόνιο κατανόησης» και ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών.

Μια στιγμή αυτής της διαπραγμάτευσης «φωτογραφίζει» και το έγγραφο που δημοσιεύουμε, με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου,  στο οποίο μια από τις συμβαλλόμενες τράπεζες ενημερώνει την ελληνική (και κρατική) τράπεζα ότι θα ενεργήσει ως «σύμβουλος έκδοσης» στα νέα ομόλογα.

Στο βαθμό που οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν τις προσεχείς ημέρες, τροφοδοτούν κρίσιμα ερωτήματα για το «παιχνίδι» που παίζεται από τον σκληρό πυρήνα της κυβέρνησης και δη του πρωθυπουργικού επιτελείου.

Πρώτον, όταν ο πρωθυπουργός προειδοποιούσε (και μάλιστα από τις ΗΠΑ, όπου πραγματοποιούσε επίσκεψη) ότι «οι κερδοσκόποι θα χάσουν τα λεφτά τους» είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του το εναλλακτικό deal του δανεισμού;

Δεύτερον, όταν με τον εκβιασμό μιας επικείμενης χρεοκοπίας ανακοίνωνε ως αναπόφευκτα (στις 3 Μαρτίου) τα μέτρα σκληρής λιτότητας, εξουθένωσης των μισθωτών και φορολογικής επιβάρυνσης του λαϊκού εισοδήματος, είχε καταλήξει στην εναλλακτική λύση αποφυγής του δανεισμού με ληστρικά επιτόκια;

Τρίτον, γιατί αφού είχε τη δυνατότητα να δανειστεί φθηνότερα προχώρησε σε τρεις δόσεις δανεισμού από τις αγορές, μέσο του παγκόσμιου μονοπωλίου κρατικών ομολόγων που ελέγχει η Goldman Sachs με τις 21 συνεργαζόμενες τράπεζες, επιβαρύνοντας το ελληνικό χρέος με πάνω από 2 δισ. ευρώ «κερατιάτικα»;

Τα παραπάνω ερωτήματα είναι φυσικά ρητορικά, αφού λίγες αμφιβολίες μένουν πια για το γεγονός ότι ο «μονόδρομος» της λιτότητας επιβλήθηκε ανεξαρτήτως του «Αρμαγεδδώνα» του χρέους και της δημοσιονομικής τρομοκρατίας που συστηματικά εξαπέλυε η κυβέρνηση από τον περασμένο Δεκέμβριο. Ήταν μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα στην οποία διασταυρώθηκαν τα συμφέροντα των «κερδοσκόπων», των αγορών, των ευρωκρατών και της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου. Ωστόσο, ένας μπαλαντέρ που θα βγει ξαφνικά από το μανίκι προσφέρει στην κυβέρνηση ευκαιρία εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας (χωρίς να αφαιρεθεί ούτε κεραία από το πακέτο λιτότητας) και πιθανότατα θεαματική αποκλιμάκωση του κόστους δανεισμού.

Υπάρχει, βεβαίως, και μια άλλη κατηγορία ερωτημάτων που αφορά τα κίνητρα των υποψηφίων επενδυτών, τα οποία δεν είναι προφανώς φιλανθρωπικά. 

Όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν στην εκδοχή ότι το συγκεκριμένο αυστραλο-αμερικανικό επενδυτικό κεφάλαιο βρίσκεται σε στενή σχέση με τον Λευκό Οίκο ο οποίος «ευλογεί» πολιτικά μια εναλλακτική και φθηνότερη δανειοδότηση της Ελλάδας. Γιατί; 

Πρώτον, διότι δεν στοιχηματίζει όλη η πλουτοκρατική ελίτ των ΗΠΑ στην πτώση του ευρώ. Ένα τμήμα του βιομηχανικού κεφαλαίου προσβλέπει στη διατήρηση του υποτιμημένου δολαρίου για να διατηρήσει τις εξαγωγές του, κι αυτό φαίνεται να έχει την εύνοια της κυβέρνησης Ομπάμα που βρίσκεται σε μια ιδιότυπη «βεντέτα» με θύλακες του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που ένα μέρος του ενδεχομένως προδιαγράφονται και σαν εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης του τεράστιου αμερικανικού χρέους. 

Δεύτερον, διότι πέρα από το καθαυτό δημοσιονομικό πεδίο, η αμερικανική ηγεσία επενδύει σε γεωπολιτικές «διευθετήσεις» στην περιοχή στις οποίες η Ελλάδα έχει έναν κομβικό ρόλο (βλέπε ελληνοτουρκικά, πετρέλαια νοτιανατολικής Μεσογείου κ.α.). 

Τρίτον, διότι πολλοί παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ελίτ στις ΗΠΑ προειδοποιούν εδώ και καιρό ότι η κρίση του χρέους δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» αλλά παγκόσμιο πρόβλημα και ενδεχομένως η επόμενη φούσκα που όταν σκάσει δεν θα εξαιρέσει ούτε τον βυθισμένο στο χρέος του παγκόσμιο οικονομικό ηγεμόνα.

Σάιλοκ