του Ν. Κιάου
Η πρώτη φάση της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση και των μέτρων που επιβάλλει φαίνεται πως πέρασε.
Το πακέτο περιλαμβάνει το Μνημόνιο, τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το Ασφαλιστικό και το Εργασιακό. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και συνοψίζεται στη λέξη «κατεδάφιση», διανθισμένο από την περίφημη διακήρυξη του ίδιου του πρωθυπουργού ότι τα μέτρα είναι άδικα αλλά αναγκαία.
Την ίδια ώρα ο ίδιος ο πρωθυπουργός της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της χώρας και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αναλύει στο εξωτερικό και διακηρύσσει μέτρα, «αναγκαία» κι αυτά κατά τη δική του έκφραση, τα οποία όμως κινούνται σε διαφορετική κατεύθυνση, ίσως σοσιαλιστική (!), αλλά αγνοώντας πλήρως την εσωτερική πολιτική του εδώ στην Ελλάδα, παραγνωρίζοντας τα μέτρα που πήρε, ξεπερνώντας τα όλ' αυτά.
Δεν μένει όμως ούτε σ' αυτές τις διακηρύξεις. Εδώ, μέσα στην Ελλάδα, έρχεται και ξεπερνά ή καλύτερα ανατρέπει τη λογική («φιλοσοφία» κατά τον κακόηχο χαρακτηρισμό ή προσδιορισμό) που συνόδευε την πολιτική και τα μέτρα.
Μιλάει για «επανάσταση του αυτονόητου», για έργο αλλαγών και ανατροπών. Και επιδιώκοντας ίσως να κινηθεί πάλι στη λογική τού «αντιεξουσιαστής στην εξουσία», κηρύσσει την επανάσταση των μεταρρυθμίσεών του.
