ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΑΡΙ ΚΑΖΑΚΟ

Αν δεν αναχαιτίσουμε τη λαίλαπα, θα έχουμε εργασιακές σχέσεις Κίνας

Αντεργατικό τσουνάμι

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Φτώχεια, φόροι στους μη έχοντες, ληστεύουν και ό,τι απέμεινε στο Δημόσιο, κόβονται ξανά οι συντάξεις, κατεδαφίζουν τις εργασιακές σχέσεις.
Με το πολυνομοσχέδιο φτώχειας που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή, επιβάλλονται νέα φορολογικά χαράτσια μετά τη μείωση του αφορολόγητου στα 5.000 ευρώ, από 12.000 που ίσχυε μέχρι και το 2010, ποσό εισοδήματος που είναι πιο κάτω ακόμα και από το επίπεδο φτώχειας, καταργούν ουσιαστικά τις φοροελαφρύνσεις (ιατρικές επισκέψεις, τόκοι δανείων, ενοίκια, δαπάνες παιδιών που σπουδάζουν). Και όλα αυτά αναδρομικά από 1.1.11. Έτσι, θα φορολογηθεί φέτος και ο φτωχός εργαζόμενος που παίρνει 400 ευρώ το μήνα. Και όλα αυτά μετά το έκτακτο –που γίνεται μόνιμο– χαράτσι, καθώς και με το χαράτσι μέσω της ΔΕΗ για όλες τις κατοικίες.
Απολύουν με διαδικασίες αργού θανάτου –σε πρώτη φάση– 30.000 υπαλλήλους, ενώ μέσω του Ενιαίου Μισθολογίου περικόπτουν πάλι τις αμοιβές των δημόσιων υπαλλήλων, που χάνουν μέχρι και το 55% του εισοδήματός τους. Ανακοίνωσαν νέα επίθεση στις συντάξεις, με αιχμή αυτή τη φορά τις επικουρικές.

Συνέντευξη με τον καθηγητή και ειδικό στα εργασιακά ζητήματα, Άρι Καζάκο

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Συνέντευξη με τον καθηγητή και ειδικό στα εργασιακά ζητήματα, Άρι Καζάκο, μας βοηθάει να κατανοήσουμε, πέρα από το προφανές, το βάθος των συνεπειών που θα έχουν τα μέτρα για το εργασιακό, τις ποιοτικές βλάβες που προκαλούνται.

Τη συνέντευξη πήρε

ο Στάθης Κουτρουβίδης

Πώς θεμελιώνεται η άποψη ότι τα μέτρα της κυβέρνησης συνιστούν ανατροπή των εργασιακών σχέσεων;

Η ανατροπή επέρχεται σε όλα τα θέματα που ρυθμίζει το σχέδιο, θέματα που όχι μόνο βρίσκονται στην καρδιά του εργατικού δικαίου αλλά και αποτελούν βασικά στοιχεία της φυσιογνωμίας του. Ειδικά στο συλλογικό εργατικό δίκαιο η καρδιά του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων είναι ο μηχανισμός μεσολάβησης-διαιτησίας που λειτουργεί στον  ΟΜΕΔ (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας). Χάρη στη νομοθετημένη διαδικασία προσφυγής στη μεσολάβηση και κυρίως στη διαιτησία μπορούν να υπάρχουν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στη χώρα. Όταν εργοδότες και εργαζόμενοι δεν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία, τότε πάνε στον μεσολαβητή και στη συνέχεια στον διαιτητή. Απόλυτη προτεραιότητα του νόμου που ρυθμίζει τα θέματα αυτά είναι να υπάρξει συμφωνία ανάμεσα στα δύο μέρη. Αν ένα από τα δύο μέρη δείξει κακόπιστη συμπεριφορά, εάν δηλαδή αρνηθεί να πάει ο εργοδότης στη μεσολάβηση ή αρνηθεί την πρόταση του μεσολαβητή που αποδέχεται η εργατική πλευρά, τότε η τελευταία μπορεί να προσφύγει στον διαιτητή, ο οποίος, αφού επιχειρήσει πρώτα να οδηγήσει σε συμφωνία τα διεστώτα μέρη, θα εκδώσει στο τέλος, απόφαση που επέχει θέση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της διαδικασίας είναι ότι εξασφαλίζει συλλογικές ρυθμίσεις των όρων εργασίας, κυρίως Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και κατ΄ εξαίρεση διαιτητικές αποφάσεις. Στο 85% των περιπτώσεων τα μέρη φτάνουν στη σύναψη Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και μόνο στο 15% εκδίδονται διαιτητικές αποφάσεις.  

Άρης Καζάκος: "Μας παίρνουν το ψωμί κι εμείς μαλώνουμε για τα μαχαιροπίρουνα"

Πηγή: Εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ

Συνέντευξη του Άρη Καζάκου,καθηγητή εργατικού δικαίου στο ΑΠΘ

στον Λευτέρη Αρβανίτη

Η πολυδιάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος σήμερα είναι έγκλημα. Κυρίαρχο στοιχείο της σημερινής κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από την ανελέητη επίθεση στους εργαζόμενους είναι ο φόβος». 

Αυτά υποστηρίζει ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Άρης Καζάκος.

Το εργατικό δίκαιο από τη φύση του παίρνει την μεριά του αδύνατου. Σε μια περίοδο γενικευμένης επίθεσης στους εργαζόμενους και μετασχηματισμού των εργασιακών σχέσεων, υπάρχει ο κίνδυνος το νομικό πλαίσιο που διαμορφώνεται να λειτουργήσει νομιμοποιητικά σε εργοδοτικές αποφάσεις;

Η ιδρυτική συνθήκη του Εργατικού Δικαίου είναι ο λεγόμενος «μεροληπτικός» του χαρακτήρας. Προορισμός του, δηλαδή, είναι να παίρνει το μέρος του αδύνατου. Είναι, όμως, εντελώς άλλο ζήτημα τι γίνεται στην πράξη και πώς μπορεί να αλλάξει η λειτουργία του εργατικού δικαίου, ιδίως σε εποχή κρίσης. Αλλά ακόμη και σε περιόδους μη κρίσης έχουμε όλη την εμπειρία της αντιμετώπισης του δικαιώματος της απεργίας από τα δικαστήριά μας, που δεν είναι απλώς εχθρική, αλλά πρόκειται για μια νομολογία που βάλλει, ευθέως, κατά του πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος.

Η απεργία, νομικά, περιγράφεται ως το δικαίωμα στην πρόκληση ζημιάς. Σε καθεστώς επισφαλών θέσεων εργασίας, υπάρχουν περιθώρια να εκφραστεί το δικαίωμα στην απεργία;